Share

ಒಂದು ಊರಿನ ಸಾವು
ಮಂಜುಳಾ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ

ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಈಗ ಹಾಳು ಬಿದ್ದಿದೆ. ಈ ಮಾತನ್ನು ಸಮಯ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಜನ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಹೇಗಿತ್ತು? ಹೇಗಾಯಿತು? ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಊರೊಂದು ತನ್ನ ವೈಭವದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ? ಮತ್ತು, ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೌಢಾವಸ್ಥೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಅದನ್ನು ಹೇಳುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಪೀಠಿಕೆ.

ನನ್ನೂರು ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಜಿಲ್ಲೆಯ, ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ ಸಮೀಪದ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ. ದೇಶದಲ್ಲೇ ಮೊದಲು ಸ್ಥಾಪಿತಗೊಂಡ ಜಲವಿದ್ಯುತ್ ಯೋಜನೆ, ‘ವರಾಹಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಯೋಜನೆ’ಯ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಪ್ರಮುಖ ಊರಾಗಿತ್ತು. ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ, ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲೊಂದು ‘ಕೆಪಿಸಿ’ ಕಾಲೋನಿ ತನ್ನ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಬಿಡಲಾರಂಭಿಸಿತು.

ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕೈದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಸುತ್ತಳತೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಕಾಲೋನಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅದರ ಇಳಿಜಾರಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಂತೆಯೇ ಕೆಪಿಸಿ ಕಾಲೋನಿಯ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಹೊರಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಮನೆಗಳಿದ್ದವು. ಅವುಗಳನ್ನು ‘ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ’ಗಳು ಅಂತ ಕೆಪಿಸಿಯವರು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿ ಕಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗಂತ ಕೆಪಿಸಿ ಕಾಲೋನಿಯೇನು ಸಿಟಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೂ ಅವರದ್ದು ಹಳ್ಳಿಗಾಡಿನ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ನಗರದ ಜೀವನಶೈಲಿಯನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡ ಬದುಕು. ಕೆಪಿಸಿ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ನನ್ನೂರಿನಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಾಲೆಯೊಂದು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ತೆರೆಯಿತು. ಈ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಬಹುತೇಕರು ಕೆಪಿಸಿ ಮಕ್ಕಳೆ. ‘ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ’ಯ ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ಇತ್ತಾದರೂ, ಪರಕೀಯ ಭಾವವೊಂದು ಅವರನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ, ನಾವೆಲ್ಲ ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿ ಮಕ್ಕಳು ಓದಿ ಮುಂದೆ ಬರಬೇಕು ಎಂಬ ಕನಸು ಹೊತ್ತ ಅನೇಕ ಶಿಕ್ಷಕರಿದ್ದರು. ಅವರು ಪುಸ್ತಕ, ನೋಟ್ ಬುಕ್ ಕೊಡುವ ಮೂಲಕ ಬಡ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ನನಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನ್ನೂರಿಗೆ ಕೆಪಿಸಿ ಬಂದು ಹಲವು ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಿತ್ತು. ನನ್ನೂರಿನ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದ ಹಲವರು ಈ ಯೋಜನೆಗಾಗಿ ಭೂಮಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲ, ಕೆಲವು ಸ್ಥಳೀಯರು ಕಾನೂನಿನ ಹೋರಾಟ ಮಾಡಿ, ಮನೆಗೊಂದು ನೌಕರಿಯನ್ನು ಗಿಟ್ಟಿಸಿದ್ದರು. ಅಂಥವರ ಓದು-ಬರಹ ಯಾವುದು ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆವರೆಗೂ ದನ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವರು ನಾಳೆ ಕೆಪಿಸಿ ಉದ್ಯೋಗಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ತಕ್ಷಣ ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ `ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ’ಯ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳು ಮರೆತು ಹೋಗಿ, ಕೆಪಿಸಿಯ ಜೀವನಶೈಲಿಯನ್ನು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಸರತ್ತು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಿರಿಯರು, ‘ಹುಲಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ನರಿ ಮೈ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ, ನೋಡಿ’ ಎಂದು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ ಸಮೀಪದ ಚಕ್ರಾ ನಗರ ಸೇರಿದಂತೆ, ಗೇರುಸೊಪ್ಪ, ದಾಂಡೇಲಿ, ಕಾರ್ಗಲ್ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿನಗರದಿಂದ ಹಲವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕೆಪಿಸಿಯ ಕಾಲೋನಿಗಳಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಜನ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಗೆ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಾಳು ಸುರಿಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದವು. ನೋಡುನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಚಕ್ರಾ ನಗರ ತನ್ನ ಗತ ವೈಭವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಅದನ್ನು ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಯ ಕಾಲೋನಿಯಲ್ಲಿ ಪುನರ್ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿಗಳು, ಹೋಟೆಲ್‍ಗಳು, ಬಾರು ಮತ್ತು ನೇಟಿವಿಟಿಯ ಟಚ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ನಾನ್ ವೆಜ್ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್‍ಗಳು ತಲೆ ಎತ್ತಿದವು. ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಲೇ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ ‘ದೇವಲೋಕದ ಬಾರ್’ ಆಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

‘ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ’ಗಳು ಕೃಷಿಯೇತರ ದುಡಿಮೆಯ ಹಾದಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಕೆಪಿಸಿ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಹಾಲು ಮಾರಾಟ, ತರಕಾರಿ ಮಾರಾಟ, ಹಣ್ಣು ಹಂಪಲುಗಳ ಮಾರಾಟದ ಮೂಲಕ ಹಣ ಗಳಿಕೆಯ ಹಾದಿ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ದೀಪಾವಳಿ ಬಂತು ಆಂದರೆ ಇಡೀ ಊರೇ ಜಗಮಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. 90-2000 ಇಸವಿಯಲ್ಲೇ ಆ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿಗಳ ಟರ್ನೋವರ್ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಪಿಸಿ ಕಾಲೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಪಿಸ್ತೂಲು ಹಿಡಿದು ಕಂಡ ಕಂಡವರಿಗೆ ಶೂಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ‘ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ’ಯ ಮಕ್ಕಳು ರೀಲ್ ಪಟಾಕಿ ತಂದು, ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಜಜ್ಜುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ದೀಪಾವಳಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರಾದರೂ, ಬೆಳಕಿನ ಬಣ್ಣಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು.

ಗಣೇಶನ ಹಬ್ಬ ಹಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಆಚರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಪಿಸಿ ಕ್ಲಬ್‍ನಲ್ಲಿ ಕೆಪಿಸಿ ವತಿಯಿಂದ ಗಣೇಶ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಸಾಂಸ್ಕøತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಆರ್ಕೆಸ್ಟ್ರಾದವರನ್ನು ಕರೆಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಡು, ಕುಣಿತ ನೃತ್ಯ, ಜಾದೂ ಎಲ್ಲವೂ ಆ ನಮ್ಮ ಎಳೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಗಣೇಶನ ವಿಸರ್ಜನೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೆಪಿಸಿ ಮನೆಗಳ ಪ್ರತಿ ಲೈನ್‍ಗೂ ಮೆರವಣಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಒಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿಗಳೇ ಸಾವಿರಾರು. ಇದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮಕ್ಕಳ ನೂಕು ನುಗ್ಗಲು. ಒಂದು ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಅದು ಪ್ರಸಾದವಾದರೆ, ಮತ್ತೊಂದು ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಅದುವೇ ಆಹಾರ.

ಇನ್ನು, ಕೆಪಿಸಿ ವತಿಯಿಂದ ಅತೀ ವಿಜೃಂಭಣೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ದಸರಾ ಹಬ್ಬ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕೆಪಿಸಿ ಹೊರತಾಗಿ ಅಷ್ಟು ವಿಜೃಂಭಣೆಯನ್ನು ಬೇರೆಲ್ಲೂ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಕೆಪಿಸಿ ಒಳಗೆ ಗ್ಯಾರೇಜ್ ಇತ್ತು. ಡ್ಯಾಂಗೆ ಹೋಗಲು ಬರಲು, ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಓಡಾಟಕ್ಕೆ, ಕೆಪಿಸಿ ಮಕ್ಕಳ ಶಾಲಾ ಬಸ್ ಸೇರಿತಂತೆ ನೂರಾರು ವಾಹನಗಳಿದ್ದವು.  ಅದೊಂದು ರೀತಿಯ ಜೀಪ್ ಕೆಪಿಸಿ ಸ್ಪೆಷಲ್. ದಸರಾ ಹಬ್ಬದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸ್ನಾನ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಭಾರಿ ಪೂಜೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಹಂಚಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಳ್ಳೆಪುರಿ ಲೆಕ್ಕ ಇಡೋದಕ್ಕೂ ಕಷ್ಟ. ಕ್ವಿಂಟಾಲ್‍ಗಟ್ಟಲೆ ಕುರಿ ಮಾಂಸ ವ್ಯಾಪಾರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂತಹ ವೈಭವಯುತ ಕಾಲಘಟ್ಟ ಅದು.

ಹೀಗಿರುವಾಗಲೇ, ವರಾಹಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಆಗರದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನೆ ಕುಸಿತ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಆಗ ತಾನೆ ಹತ್ತಿರದ ಹೊಸಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಜನೆ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಯ ಕೆಪಿಸಿ ಕಾಲೋನಿಯಿಂದ ವರ್ಗಾವಣೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಒಂದು ಕಾಲದ ಚಕ್ರಾ ನಗರದ ಸ್ಥಿತಿ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲೂ ಮರುಕಳಿಸುವ ಲಕ್ಷಣ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಕಾಲೋನಿ ವೈಭವ ಕಡಿಮೆಯಾಗತೊಡಗಿತ್ತು.

ಬರ ಬರುತ್ತಾ ಬಹುತೇಕ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ವರ್ಗಾವಣೆ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಗಾದರು. ಎಕರೆಗಟ್ಟಲೆ ಜಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಗ್ಯಾರೇಜ್ ಧೂಳು ತಿನ್ನಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಸಾವಿರಾರು ಮನೆಗಳನ್ನು ನೆಲಸಮಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಕೆಲವೇ ಮಂದಿ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದರು. ಉಳಿದವರನ್ನು ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಲಾಯಿತು. ಅವರು ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಾಲೋನಿ ಹಾಳು ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಹಂಪಿಯನ್ನು ಅನುಕರಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿತು.

ಬೆಳಕಿನಿಂದ ನಳನಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮನೆಗಳಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲೀಗ ಕಾಡು ಬೆಳೆದಿದೆ. ಊರೊಳಗೆ ಹೋದರೆ ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ. ಅವತ್ತಿಗೂ, ಇವತ್ತಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗದೆ ಹಾಗೇ ಉಳಿದಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ಅದೇ ‘ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ’ಗಳು. ಬಹುಶಃ ಕೈಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆಯುವ ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತಿ ನಗರದ ನೀಲನಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯ ಇದೇ ಇರಬಹುದು.

————

manjuಮಂಜುಳಾ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ, ಶಿವಮೊಗ್ಗೆಯ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯವರು. ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಸಹ್ಯಾದ್ರಿ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಬಿಎ ಓದು. ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯ ಮುಕ್ತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಿಂದ ಮಾಸ್‌ ಕಮ್ಯೂನಿಕೇಷನ್‌ನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ. ಕಳೆದ ಏಳು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಟಿವಿ ನಿರೂಪಕಿಯಾಗಿ, ವಾರ್ತಾ ವಾಚಕಿಯಾಗಿ ಚಿರಪರಿಚಿತ ಮುಖ.

Share

11 Comments For "ಒಂದು ಊರಿನ ಸಾವು
ಮಂಜುಳಾ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ
"

  1. Shivashankar
    19th March 2016

    Good story

    Reply
  2. santosh ms
    19th March 2016

    ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು

    ನಿಮ್ಮ ಜೂನಿಯರ್ ಅಂತ ಹೇಳ್ಕೊಳಕ್ಕೆ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತೆ
    ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಸಾವಿನಿಂದ ಈಗ ಇನ್ನು ನಾವು ಚೇತರಿಕೆ ಕಾಣುತ್ತಾಇದ್ದಿವಿ
    ನೀವು ಹೋಲಿಕೆಮಾಡಿದ ರೀತಿ ಚನ್ನಾಗಿಇದೆ ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ

    ನಮ್ಮ ಊರನ್ನು ನೋಡಿ MASTHIKATTE GUNDAS BLOG ನಲ್ಲಿ

    ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪುಗಳಿದ್ದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿ

    Reply
  3. sumithra.lc
    19th March 2016

    ೧೯೭೪ ರಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ವರಾಹಿ ಯೋಜನೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿತ್ತಷ್ಟೇ..ಆಗ ವರಾಹಿ ಫಾಲ್ಸ್ ನೋಡಲು ಹೋಗಿದ್ದೆವು ..ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಕಾಲನಿ ನಿರ್ಮಾಣ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ ..ಭಾರಿ ಗಾತ್ರದ ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿದುರುಳಿಸಿ ಆನೆಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ದಶಕದ ನಂತರ ನಾನು ಕಾಲೇಜ್ನಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಾಪಕಿಯಾದ ನಂತರ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಬಸ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಪ್ರತಿದಿನ ಕಾಲೇಜ್ ಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು ..ಆದರೆ .ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಕಾಲೊನಿ ಮಾಯವಾಗುವುದರೊಂದಿಗೆ ಬಸ್ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೂ ಮಾಯವಾದರು. ಕುದುರೆಮುಖದಲ್ಲೂ ಇದೇ ಕಥೆ…. ಸುಮಿತ್ರಾ . ಎಲ್ ಸಿ .

    Reply
  4. Prashanth Masthikatte
    19th March 2016

    Tumba kushi aitu nimge Nam urina bagge iro abimaana nodi….all the very best….keep on doing something SPL like this….innu yettharakke beliri…Nam ura hudgi nivu….

    Reply
  5. Lohith
    20th March 2016

    Nija vastava bagye hinnota tumba chanagi moodibandide. Masthikatte ooru anodukinta nanage swanta oore agittu eglu nanage ade swanta ooru. Houdu KPC colony horotu padase bere mane galige Hallimane yemba namaskara vittu nija adre namma olege yava bedabhava erlilla anodu aste Satya. KPC school nale KPC employees Makkalu horotu padase bere Makkalu iddaru. Hage govt school nalli yesto KPC employees Makkalu iddaru. Ninna Anna nav yella geleyaru nimma gadde yalle yesto sala aata vadidu gnapaka edde aga nivu ennu chikkajajur hudage. Nev barade lekana chanagi ide adre KPC Makalu Halli Makkalu ano beda Bhava yavatigu iralilla. Parakiya vemba bhavane yavattu yaregu iralilla. A pada balake swalpa novvu ontu madidantu nija

    Reply
  6. Prasanna mastikatte
    20th March 2016

    Amaging article ur feelings are converted into letters and impressing lot for me
    Mastikatte yannu preethiso nannantha nooraru janarige e article mana muttuthade

    Reply
  7. Sanman
    20th March 2016

    Ondu mathu sathya Adu egalu Nanna oru. Nimma e ankana odi alli idda nenapu masuva munnave maikodavidanthe aythu. Adakke nimagondu Salam. Ega nanu Masthikatte bittu shimoga seri, allinda Bengaluru seri sumaru 13 varusha aythu adaru kelaomme yaradaru kannadadalli nim oru yavdu andaga thakshanave Masthikatte antha baruthe….

    Reply
  8. ಆಕಾಶದೀಪ
    21st March 2016

    ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ ಅನ್ನುವುದು ಎಂದಿಗೂ ಪರಕೀಯ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನವೀನ್ ಎಂಬ ವಾಟೆಬಚ್ಚಲಿನ ಹುಡುಗ ಒಬ್ಬ ಇದ್ದಾನೆ. ಆತನ ಅಕ್ಕನ ಹೆಸರು ‘ಮಂಜುಳ ವಾಟೇಬಚ್ಚಲು’ ಅಲ್ಲ. ಆಕೆಯ ಹೆಸರು ‘ಮಂಜುಳ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ’. ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ ಅಥವಾ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಕಾಲೊನಿಯವರು ‘ಪರಕೀಯ’ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸಿದ್ದಲ್ಲಿ ಆ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲವೇ? ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವಂತೆ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ‘ಹಳ್ಳಿಮನೆ’ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ಇದ್ದವು. ಆದರೆ ನಾವು ಅವರನ್ನು ‘ಹಳ್ಳಿಮನೆ’ ಹುಡುಗರು ಎಂದು ಕರೆದ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ‘ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿ ಮಕ್ಕಳು ಓದಿ ಮುಂದೆ ಬರಬೇಕು ಎಂಬ ಕನಸು ಹೊತ್ತ ಅನೇಕ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ’ ಇರಲು ಉಚಿತ ಮನೆ / ಉಚಿತ ವಿದ್ಯುತ್ ಒದಗಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆ ಎಂದರೆ ಕೆ ಪಿ ಸಿ. ನೆನಪಿರಲಿ, ಅವರು ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲ. ‘ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಯವರು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಉಚಿತ ಬಸ್ ಒದಗಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಸ್ಥೆ ಕೆ ಪಿ ಸಿ. ಸಂಸ್ಥೆಯ ಶಟಲ್ ಕೋರ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಸೋ ಕಾಲ್ಡ್ ‘ಹಳ್ಳಿಮನೆ’ ಮಕ್ಕಳು ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ‘ಹಳ್ಳಿಮನೆ’ ಮಕ್ಕಳು ಕಾಲೇಜ್-ಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲವೇ? ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಸಂಸ್ಥೆ ಒದಗಿಸಿದೆ. ‘ಪರಕೀಯ’ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಇವೆಲ್ಲಾ ಆಗುತ್ತಿತ್ತೇ? ಪರಕೀಯ ಭಾವನೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಯ ಸ್ನೇಹಿತ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಆ ಹೊಳಪು ಮೂಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ‘ಹಳ್ಳಿಮನೆ’ ರಮೇಶ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವು ಅತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅವನಿಗೆ ವಾಟೆಬಚ್ಚಲಿಗಿಂತ ಕಾಲೋನಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಲೇಖನವನ್ನು ರೋಚಕಗೊಳಿಸಲು ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಯವರಿಗೆ ಪರಕೀಯ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸಿದವರೆಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಬೇಡ. ನಾನು ಕಾಲೋನಿಯವನು; ನನ್ನನ್ನೂ ಸೇರಿ, ನನ್ನ ಅನೇಕ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಸ್ನೇಹಿತರು ಓದಿದ್ದು ಅದೇ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಯವರ ಜೀವನಶೈಲಿ ತುಂಬಾ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಯವರಲ್ಲಿ ಕಂಡಷ್ಟು ಸಮಾನತೆ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ನಾನು ಕಂಡಿಲ್ಲ. ದೇವರಿಗೆ ಒಡೆದ ಕಾಯಿ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಅಯ್ಯಪ್ಪ ಸ್ವಾಮಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪ್ರಸಾದ ಇರಬಹುದು, ನಾವೂ (ಅಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಲೇಖನದಲ್ಲಿರುವ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಯವರು) ನೂಕು ನುಗ್ಗಲು ನಡೆಸಿರುವವರೇ. ಚೀಫ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ನ ಮಗ ಒಬ್ಬ ಗುಮಾಸ್ತನ ಮಗನ ಜೊತೆ ಮತ್ತು ‘ಹಳ್ಳಿಮನೆ’ (ನಾವು ಯಾವತ್ತೂ ಹಾಗೆ ಕರೆದಿಲ್ಲ) ಹುಡುಗನ ಜೊತೆ ದಿನವೂ ಆಟವಾಡುವ ದೃಶ್ಯ ಬೇರೆ ಯಾವ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

    ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ ಕಾಲೊನಿ (ಬಹುತೇಕ) ಮುಚ್ಚಿ ಹೋಗಲು ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ನೀಡಿರುವ ಕಾರಣ ಕೂಡ ಅಸಮಂಜಸ. ಹೊಸಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನೆ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಅದು ಹೊಸದಾಗಿ ಶುರು ಆದದ್ದಲ್ಲ. ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಯ ಅವನತಿಗೆ ಇರುವ ಕಾರಣಗಳು ಬೇರೆ. ಅದು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಡಬಹುದಾದ ವಿಷಯವಾದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

    ಅಂದಹಾಗೆ ಏಶಿಯಾ-ದ ಮೊದಲ ಜಾಲ ವಿದ್ಯುತ್ ಯೋಜನೆ ಶಿವನಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಿದ್ದು (1902) ಅಂತ ಓದಿದ ನೆನಪು. (http://www.thehindu.com/todays-paper/tp-national/tp-karnataka/article1875684.ece) ಭಾರತ ಇರುವುದು ಏಶಿಯಾ-ದಲ್ಲಿ. ಅಂದಮೇಲೆ ವಾರಾಹಿ ಯೋಜನೆ ಮೊದಲ ಜಲವಿದ್ಯುತ್ ಯೋಜನೆ ಆಗಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಲೇಖನ ರೋಚಕಗೊಳಿಸಲು ಸುಳ್ಳಿನ ಆಸರೆ ಬೇಡ.

    Reply
  9. ಮಂಜುಳಾ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ
    21st March 2016

    ಲೋಹಿತ್.. ನಾನು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನಷ್ಟೇ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ.. ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಉದ್ದೇಶ ಝಗಮಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಊರು ಹಾಳು ಬಿದ್ದ ಬಗೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಅನುಭವದ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು.. ನೋವಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ.

    Reply
  10. ಕುಮಾರ ರೈತ
    9th April 2016

    ಸುಸ್ಥಿರತೆ ಕಾಣದ ಯಾವೊಂದು ಕ್ಷೇತ್ರವೂ ದೂರಗಾಮಿ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ಕಷ್ಟ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆ ಚಿತ್ರಿಸಿದೆ…

    Reply
  11. ಅನಿ
    31st August 2017

    ನಿಜ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಹೆಚ್. ಎಂ.ಟಿ ಯ ಕಾಲೋನಿಯು ಇದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದೆ.

    Reply

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 3 days ago No comment

    ಈ ಸಂಜೆ ಪ್ರಿತಿಯೊಡನೆ…

        ಸಣ್ಣಕಥೆ ಮೂಲ ಇಂಗ್ಲೀಷ್: ಸುಲಮಿತ್ ಈಶ್-ಕಿಶೋರ್ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ: ಉದಯ್ ಇಟಗಿ       ಸಂಜೆಯ ಆರು ಘಂಟೆಗೆ ಆರು ನಿಮಿಷ ಮಾತ್ರ ಬಾಕಿಯಿದೆ – ಹಾಗಂತ ನಗರದ ಗ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನ್ನು ಮಾಹಿತಿ ಕೇಂದ್ರದ ಮೇಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ದುಂಡನೆಯ ಗಡಿಯಾರ ಹೇಳಿತು. ಎತ್ತರದ ಹದಿಹರೆಯದ ಸೇನಾಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬ ಆಗಷ್ಟೆ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನ್ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಬಾಡಿ ಕಂದಾಗಿದ್ದ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆತ್ತಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ...

  • 4 days ago No comment

    ಯಾವುದು ಈ ಧಾವಂತದ ದಿಕ್ಕು?

      ನ್ಯಾಯದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಹೋಗುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರವೇಶ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ನ್ಯಾಯವಲ್ಲದ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹಾರ ತುರಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಭರ್ಜರಿ ಆಹ್ವಾನ.       रिमझिम गिरे सावन, सुलग सुलग जाये मन भीगे आज इस मौसम में लगी कैसी ये अगन ಏನೋ ಒಂದು ಜ್ವಾಲೆ, ಏನೋ ಒಂದು ಉರಿ, ಏನೋ ಒಂದು ಚಡಪಡಿಕೆ, ಒಂಥರಾ ಬೂದಿ ...

  • 6 days ago No comment

    ಭ್ರಷ್ಟತೆಯೆಂಬ ಕೊಳಚೆಯ ಹರಿವೊಡೆದು…

                        ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಠಕ್ಕ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ನಾವು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಬಲ್ಲೆವಾ? ಭ್ರಷ್ಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನ ಮಾಡಬಲ್ಲೆವಾ?   ನಾನು ತುಂಬ ಸಣ್ಣವಳಿದ್ದಾಗ ನಾವು ಆ ಮನೆ ಖರೀದಿಸಿದ್ದೆವು. ಅದರ ಎದುರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೋರ್ಡ್ಗಲ್ಲು ಇತ್ತು. ನಾನು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಅದರ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಆಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಕ್ಷರಗಳು ಕಂಡಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕೂಡಿಸಿ ಓದತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ...

  • 1 week ago No comment

    ಕೈಯ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದು…

          ಕವಿಸಾಲು       ಕಾಲವೊಂದಿತ್ತು… ಕೈಯ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದು ಕುರುಳ ತಿದ್ದುವ ನೀರೆ ನಾನಾಗ.. ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಸಂದಿದೆ… ಈಗ, ಆ ಕನ್ನಡಿಯೂ ಇಲ್ಲ… ಆ ಚೆಲುವಿನ ಮೋಡಿಯೂ ಇಲ್ಲ.. ನೆರಿಗೆ ತುಂಬಿದ ಕೈ.. ನರೆಗೂದಲು ತುಂಬಿದ ಬೆಳ್ಳಿಬುಟ್ಟಿ ತಲೆ.. ಆಸರೆ ಬಯಸುವ ದೇಹ… ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಕಾತರಿಸುವ ಕಂಗಳು… ನಗುವ ಹುಡುಕಿ ಬಿರಿಯಲೆಳಸುವ ಬೊಚ್ಚು ಬಾಯಿ‌.. ‌ಹೃದಯದಾಳದಿಂದ ಬಂದರೂ ನಾಲಿಗೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಯಸುವ ನುಡಿಗಳು ...

  • 1 week ago No comment

    ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಪ್ರೀತಿ

    ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದೆ. ಕ್ಷಣಗಣನೆ ಮಾಡಲು ಇನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲೀಗ ಕ್ಷಣಗಳು ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲಾರದಷ್ಟು ಸುಂದರ. ನೆನಪುಗಳು ಬರೋಬ್ಬರಿ ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳಿಗಾಗುವಷ್ಟು ಸಾಕು.   ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅಂದು ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಕ್ಷಣಗಣನೆಯ ಕಾಲವದು. ಈ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದಿದ್ದು ಆ ಭೇಟಿಗಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಕ್ಷಣಗಣನೆ. ಈಗಿರುವುದು ಇನ್ನೇನು ಈ ಕ್ಷಣವು ಮುಗಿದು ಹೋಗಲಿದೆಯಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಆತಂಕದ ಕ್ಷಣಗಣನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಭೇಟಿಯ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ...


Editor's Wall

  • 15 February 2018
    6 days ago No comment

    ಭ್ರಷ್ಟತೆಯೆಂಬ ಕೊಳಚೆಯ ಹರಿವೊಡೆದು…

                        ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಠಕ್ಕ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ನಾವು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಬಲ್ಲೆವಾ? ಭ್ರಷ್ಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನ ಮಾಡಬಲ್ಲೆವಾ?   ನಾನು ತುಂಬ ಸಣ್ಣವಳಿದ್ದಾಗ ನಾವು ಆ ಮನೆ ಖರೀದಿಸಿದ್ದೆವು. ಅದರ ಎದುರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೋರ್ಡ್ಗಲ್ಲು ಇತ್ತು. ನಾನು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಅದರ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಆಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಕ್ಷರಗಳು ಕಂಡಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕೂಡಿಸಿ ಓದತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ...

  • 12 February 2018
    1 week ago No comment

    ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಪ್ರೀತಿ

    ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದೆ. ಕ್ಷಣಗಣನೆ ಮಾಡಲು ಇನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲೀಗ ಕ್ಷಣಗಳು ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲಾರದಷ್ಟು ಸುಂದರ. ನೆನಪುಗಳು ಬರೋಬ್ಬರಿ ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳಿಗಾಗುವಷ್ಟು ಸಾಕು.   ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅಂದು ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಕ್ಷಣಗಣನೆಯ ಕಾಲವದು. ಈ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದಿದ್ದು ಆ ಭೇಟಿಗಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಕ್ಷಣಗಣನೆ. ಈಗಿರುವುದು ಇನ್ನೇನು ಈ ಕ್ಷಣವು ಮುಗಿದು ಹೋಗಲಿದೆಯಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಆತಂಕದ ಕ್ಷಣಗಣನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಭೇಟಿಯ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ...

  • 11 February 2018
    1 week ago One Comment

    ತ್ಯಾಗಮಯಿ ತಾಯಿ ಕನಲಿದಳೇ ಎಂದು ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ…

      ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಮಾತ್ರವೇ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ನೋಡುವ ಜಾಯಮಾನ ಕೊನೆಗಾಣುವವರೆಗೂ ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತನ್ನ ಕೇಡುಗಾಲವನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.     ಒಂದು ವರದಿಯನ್ನೋದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು. ತನ್ನ ಇವತ್ತಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿರಬೇಕಿದ್ದ 6 ಕೋಟಿ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಆ ದೇಶ. ಅಲ್ಲೀಗ ಮದುವೆಗೆ ಬೆಳೆದುನಿಂತ ಯುವಕರಿಗೆ ಹುಡುಗಿಯರೇ ಇಲ್ಲ. ಇಂಥದೊಂದು ವಿಪರೀತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದದ್ದು ಒಂದು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಮಗು ಎಂಬ ನೀತಿ. ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಸ್ಫೋಟಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ...

  • 11 February 2018
    1 week ago No comment

    ನಿಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನಿರ್ಜೀವ

            | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು       ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿ ಬಿಟ್ಟರೆ… (Next to Indira Gandhi) ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕವಿತೆಯ ಅನುವಾದ       ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ನಾನು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆದರಿದ್ದು ನನ್ನ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಐದು ವರ್ಷದವಳಿರುವಾಗ ಅವರೇ ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಕಪ್ಪು ಮಕ್ಕಳು ಬಿಳಿಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೊಡಬೇಕೆಂದು. ಬೆಳೆಯುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದಂತಿರುತ್ತಿದ್ದ, ಬಡಕಲಾಗಿದ್ದ, ಹಲ್ಲಿಗೆ ಕ್ಲಿಪ್ ...

  • 08 February 2018
    2 weeks ago No comment

    ಇದು ಕ್ರಾಂತಿ ಪರ್ವ

                      ಪ್ಯಾಸಿಸ್ಟ್ ನೀತಿಯೆಡೆಗೆ ಆಡಳಿತ ವೈಖರಿ ಹೊರಳುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವಾಗ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಅಗತ್ಯ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮನದಟ್ಟು, ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸಬೇಕಾದವರೇ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ತಣ್ಣೀರು ಹೊಯ್ಯೊತ್ತಿರಬಹುದೇ ಎನ್ನುವ ಗುಮಾನಿ ಕಾಡದಿರುವುದಿಲ್ಲ.   ಮೊನ್ನೆ ಮನ್ಸೋರೆ (ಮಂಜುನಾಥ ಸೋಮಕೇಶವ ರೆಡ್ಡಿ) ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ಹರಿವು’ ಚಿತ್ರ ನೋಡುವಾಗ ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ಕನ್ನಡಕ ತೆಗೆದು ಕಣ್ಣೊರೆಸಿಕೊಂಡೆನೋ! ಆಶಾ ಬೆನಕಪ್ಪ ಅವರು ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ...