Share

ಒಂದು ಊರಿನ ಸಾವು
ಮಂಜುಳಾ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ

ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಈಗ ಹಾಳು ಬಿದ್ದಿದೆ. ಈ ಮಾತನ್ನು ಸಮಯ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಜನ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಹೇಗಿತ್ತು? ಹೇಗಾಯಿತು? ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಊರೊಂದು ತನ್ನ ವೈಭವದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ? ಮತ್ತು, ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೌಢಾವಸ್ಥೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಅದನ್ನು ಹೇಳುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಪೀಠಿಕೆ.

ನನ್ನೂರು ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಜಿಲ್ಲೆಯ, ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ ಸಮೀಪದ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ. ದೇಶದಲ್ಲೇ ಮೊದಲು ಸ್ಥಾಪಿತಗೊಂಡ ಜಲವಿದ್ಯುತ್ ಯೋಜನೆ, ‘ವರಾಹಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಯೋಜನೆ’ಯ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಪ್ರಮುಖ ಊರಾಗಿತ್ತು. ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ, ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲೊಂದು ‘ಕೆಪಿಸಿ’ ಕಾಲೋನಿ ತನ್ನ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಬಿಡಲಾರಂಭಿಸಿತು.

ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕೈದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಸುತ್ತಳತೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಕಾಲೋನಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅದರ ಇಳಿಜಾರಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಂತೆಯೇ ಕೆಪಿಸಿ ಕಾಲೋನಿಯ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಹೊರಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಮನೆಗಳಿದ್ದವು. ಅವುಗಳನ್ನು ‘ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ’ಗಳು ಅಂತ ಕೆಪಿಸಿಯವರು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿ ಕಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗಂತ ಕೆಪಿಸಿ ಕಾಲೋನಿಯೇನು ಸಿಟಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೂ ಅವರದ್ದು ಹಳ್ಳಿಗಾಡಿನ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ನಗರದ ಜೀವನಶೈಲಿಯನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡ ಬದುಕು. ಕೆಪಿಸಿ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ನನ್ನೂರಿನಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಾಲೆಯೊಂದು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ತೆರೆಯಿತು. ಈ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಬಹುತೇಕರು ಕೆಪಿಸಿ ಮಕ್ಕಳೆ. ‘ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ’ಯ ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ಇತ್ತಾದರೂ, ಪರಕೀಯ ಭಾವವೊಂದು ಅವರನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ, ನಾವೆಲ್ಲ ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿ ಮಕ್ಕಳು ಓದಿ ಮುಂದೆ ಬರಬೇಕು ಎಂಬ ಕನಸು ಹೊತ್ತ ಅನೇಕ ಶಿಕ್ಷಕರಿದ್ದರು. ಅವರು ಪುಸ್ತಕ, ನೋಟ್ ಬುಕ್ ಕೊಡುವ ಮೂಲಕ ಬಡ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ನನಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನ್ನೂರಿಗೆ ಕೆಪಿಸಿ ಬಂದು ಹಲವು ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಿತ್ತು. ನನ್ನೂರಿನ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದ ಹಲವರು ಈ ಯೋಜನೆಗಾಗಿ ಭೂಮಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲ, ಕೆಲವು ಸ್ಥಳೀಯರು ಕಾನೂನಿನ ಹೋರಾಟ ಮಾಡಿ, ಮನೆಗೊಂದು ನೌಕರಿಯನ್ನು ಗಿಟ್ಟಿಸಿದ್ದರು. ಅಂಥವರ ಓದು-ಬರಹ ಯಾವುದು ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆವರೆಗೂ ದನ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವರು ನಾಳೆ ಕೆಪಿಸಿ ಉದ್ಯೋಗಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ತಕ್ಷಣ ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ `ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ’ಯ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳು ಮರೆತು ಹೋಗಿ, ಕೆಪಿಸಿಯ ಜೀವನಶೈಲಿಯನ್ನು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಸರತ್ತು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಿರಿಯರು, ‘ಹುಲಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ನರಿ ಮೈ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ, ನೋಡಿ’ ಎಂದು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ ಸಮೀಪದ ಚಕ್ರಾ ನಗರ ಸೇರಿದಂತೆ, ಗೇರುಸೊಪ್ಪ, ದಾಂಡೇಲಿ, ಕಾರ್ಗಲ್ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿನಗರದಿಂದ ಹಲವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕೆಪಿಸಿಯ ಕಾಲೋನಿಗಳಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಜನ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಗೆ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಾಳು ಸುರಿಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದವು. ನೋಡುನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಚಕ್ರಾ ನಗರ ತನ್ನ ಗತ ವೈಭವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಅದನ್ನು ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಯ ಕಾಲೋನಿಯಲ್ಲಿ ಪುನರ್ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿಗಳು, ಹೋಟೆಲ್‍ಗಳು, ಬಾರು ಮತ್ತು ನೇಟಿವಿಟಿಯ ಟಚ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ನಾನ್ ವೆಜ್ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್‍ಗಳು ತಲೆ ಎತ್ತಿದವು. ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಲೇ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ ‘ದೇವಲೋಕದ ಬಾರ್’ ಆಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

‘ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ’ಗಳು ಕೃಷಿಯೇತರ ದುಡಿಮೆಯ ಹಾದಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಕೆಪಿಸಿ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಹಾಲು ಮಾರಾಟ, ತರಕಾರಿ ಮಾರಾಟ, ಹಣ್ಣು ಹಂಪಲುಗಳ ಮಾರಾಟದ ಮೂಲಕ ಹಣ ಗಳಿಕೆಯ ಹಾದಿ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ದೀಪಾವಳಿ ಬಂತು ಆಂದರೆ ಇಡೀ ಊರೇ ಜಗಮಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. 90-2000 ಇಸವಿಯಲ್ಲೇ ಆ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿಗಳ ಟರ್ನೋವರ್ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಪಿಸಿ ಕಾಲೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಪಿಸ್ತೂಲು ಹಿಡಿದು ಕಂಡ ಕಂಡವರಿಗೆ ಶೂಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ‘ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ’ಯ ಮಕ್ಕಳು ರೀಲ್ ಪಟಾಕಿ ತಂದು, ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಜಜ್ಜುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ದೀಪಾವಳಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರಾದರೂ, ಬೆಳಕಿನ ಬಣ್ಣಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು.

ಗಣೇಶನ ಹಬ್ಬ ಹಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಆಚರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಪಿಸಿ ಕ್ಲಬ್‍ನಲ್ಲಿ ಕೆಪಿಸಿ ವತಿಯಿಂದ ಗಣೇಶ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಸಾಂಸ್ಕøತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಆರ್ಕೆಸ್ಟ್ರಾದವರನ್ನು ಕರೆಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಡು, ಕುಣಿತ ನೃತ್ಯ, ಜಾದೂ ಎಲ್ಲವೂ ಆ ನಮ್ಮ ಎಳೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಗಣೇಶನ ವಿಸರ್ಜನೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೆಪಿಸಿ ಮನೆಗಳ ಪ್ರತಿ ಲೈನ್‍ಗೂ ಮೆರವಣಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಒಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿಗಳೇ ಸಾವಿರಾರು. ಇದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮಕ್ಕಳ ನೂಕು ನುಗ್ಗಲು. ಒಂದು ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಅದು ಪ್ರಸಾದವಾದರೆ, ಮತ್ತೊಂದು ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಅದುವೇ ಆಹಾರ.

ಇನ್ನು, ಕೆಪಿಸಿ ವತಿಯಿಂದ ಅತೀ ವಿಜೃಂಭಣೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ದಸರಾ ಹಬ್ಬ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕೆಪಿಸಿ ಹೊರತಾಗಿ ಅಷ್ಟು ವಿಜೃಂಭಣೆಯನ್ನು ಬೇರೆಲ್ಲೂ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಕೆಪಿಸಿ ಒಳಗೆ ಗ್ಯಾರೇಜ್ ಇತ್ತು. ಡ್ಯಾಂಗೆ ಹೋಗಲು ಬರಲು, ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಓಡಾಟಕ್ಕೆ, ಕೆಪಿಸಿ ಮಕ್ಕಳ ಶಾಲಾ ಬಸ್ ಸೇರಿತಂತೆ ನೂರಾರು ವಾಹನಗಳಿದ್ದವು.  ಅದೊಂದು ರೀತಿಯ ಜೀಪ್ ಕೆಪಿಸಿ ಸ್ಪೆಷಲ್. ದಸರಾ ಹಬ್ಬದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸ್ನಾನ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಭಾರಿ ಪೂಜೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಹಂಚಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಳ್ಳೆಪುರಿ ಲೆಕ್ಕ ಇಡೋದಕ್ಕೂ ಕಷ್ಟ. ಕ್ವಿಂಟಾಲ್‍ಗಟ್ಟಲೆ ಕುರಿ ಮಾಂಸ ವ್ಯಾಪಾರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂತಹ ವೈಭವಯುತ ಕಾಲಘಟ್ಟ ಅದು.

ಹೀಗಿರುವಾಗಲೇ, ವರಾಹಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಆಗರದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನೆ ಕುಸಿತ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಆಗ ತಾನೆ ಹತ್ತಿರದ ಹೊಸಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಜನೆ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಯ ಕೆಪಿಸಿ ಕಾಲೋನಿಯಿಂದ ವರ್ಗಾವಣೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಒಂದು ಕಾಲದ ಚಕ್ರಾ ನಗರದ ಸ್ಥಿತಿ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲೂ ಮರುಕಳಿಸುವ ಲಕ್ಷಣ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಕಾಲೋನಿ ವೈಭವ ಕಡಿಮೆಯಾಗತೊಡಗಿತ್ತು.

ಬರ ಬರುತ್ತಾ ಬಹುತೇಕ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ವರ್ಗಾವಣೆ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಗಾದರು. ಎಕರೆಗಟ್ಟಲೆ ಜಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಗ್ಯಾರೇಜ್ ಧೂಳು ತಿನ್ನಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಸಾವಿರಾರು ಮನೆಗಳನ್ನು ನೆಲಸಮಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಕೆಲವೇ ಮಂದಿ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದರು. ಉಳಿದವರನ್ನು ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಲಾಯಿತು. ಅವರು ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಾಲೋನಿ ಹಾಳು ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಹಂಪಿಯನ್ನು ಅನುಕರಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿತು.

ಬೆಳಕಿನಿಂದ ನಳನಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮನೆಗಳಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲೀಗ ಕಾಡು ಬೆಳೆದಿದೆ. ಊರೊಳಗೆ ಹೋದರೆ ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ. ಅವತ್ತಿಗೂ, ಇವತ್ತಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗದೆ ಹಾಗೇ ಉಳಿದಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ಅದೇ ‘ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ’ಗಳು. ಬಹುಶಃ ಕೈಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆಯುವ ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತಿ ನಗರದ ನೀಲನಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯ ಇದೇ ಇರಬಹುದು.

————

manjuಮಂಜುಳಾ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ, ಶಿವಮೊಗ್ಗೆಯ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯವರು. ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಸಹ್ಯಾದ್ರಿ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಬಿಎ ಓದು. ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯ ಮುಕ್ತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಿಂದ ಮಾಸ್‌ ಕಮ್ಯೂನಿಕೇಷನ್‌ನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ. ಕಳೆದ ಏಳು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಟಿವಿ ನಿರೂಪಕಿಯಾಗಿ, ವಾರ್ತಾ ವಾಚಕಿಯಾಗಿ ಚಿರಪರಿಚಿತ ಮುಖ.

Share

13 Comments For "ಒಂದು ಊರಿನ ಸಾವು
ಮಂಜುಳಾ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ
"

  1. Shivashankar
    19th March 2016

    Good story

    Reply
  2. santosh ms
    19th March 2016

    ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು

    ನಿಮ್ಮ ಜೂನಿಯರ್ ಅಂತ ಹೇಳ್ಕೊಳಕ್ಕೆ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತೆ
    ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಸಾವಿನಿಂದ ಈಗ ಇನ್ನು ನಾವು ಚೇತರಿಕೆ ಕಾಣುತ್ತಾಇದ್ದಿವಿ
    ನೀವು ಹೋಲಿಕೆಮಾಡಿದ ರೀತಿ ಚನ್ನಾಗಿಇದೆ ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ

    ನಮ್ಮ ಊರನ್ನು ನೋಡಿ MASTHIKATTE GUNDAS BLOG ನಲ್ಲಿ

    ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪುಗಳಿದ್ದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿ

    Reply
  3. sumithra.lc
    19th March 2016

    ೧೯೭೪ ರಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ವರಾಹಿ ಯೋಜನೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿತ್ತಷ್ಟೇ..ಆಗ ವರಾಹಿ ಫಾಲ್ಸ್ ನೋಡಲು ಹೋಗಿದ್ದೆವು ..ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಕಾಲನಿ ನಿರ್ಮಾಣ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ ..ಭಾರಿ ಗಾತ್ರದ ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿದುರುಳಿಸಿ ಆನೆಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ದಶಕದ ನಂತರ ನಾನು ಕಾಲೇಜ್ನಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಾಪಕಿಯಾದ ನಂತರ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಬಸ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಪ್ರತಿದಿನ ಕಾಲೇಜ್ ಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು ..ಆದರೆ .ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಕಾಲೊನಿ ಮಾಯವಾಗುವುದರೊಂದಿಗೆ ಬಸ್ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೂ ಮಾಯವಾದರು. ಕುದುರೆಮುಖದಲ್ಲೂ ಇದೇ ಕಥೆ…. ಸುಮಿತ್ರಾ . ಎಲ್ ಸಿ .

    Reply
  4. Prashanth Masthikatte
    19th March 2016

    Tumba kushi aitu nimge Nam urina bagge iro abimaana nodi….all the very best….keep on doing something SPL like this….innu yettharakke beliri…Nam ura hudgi nivu….

    Reply
  5. Lohith
    20th March 2016

    Nija vastava bagye hinnota tumba chanagi moodibandide. Masthikatte ooru anodukinta nanage swanta oore agittu eglu nanage ade swanta ooru. Houdu KPC colony horotu padase bere mane galige Hallimane yemba namaskara vittu nija adre namma olege yava bedabhava erlilla anodu aste Satya. KPC school nale KPC employees Makkalu horotu padase bere Makkalu iddaru. Hage govt school nalli yesto KPC employees Makkalu iddaru. Ninna Anna nav yella geleyaru nimma gadde yalle yesto sala aata vadidu gnapaka edde aga nivu ennu chikkajajur hudage. Nev barade lekana chanagi ide adre KPC Makalu Halli Makkalu ano beda Bhava yavatigu iralilla. Parakiya vemba bhavane yavattu yaregu iralilla. A pada balake swalpa novvu ontu madidantu nija

    Reply
  6. Prasanna mastikatte
    20th March 2016

    Amaging article ur feelings are converted into letters and impressing lot for me
    Mastikatte yannu preethiso nannantha nooraru janarige e article mana muttuthade

    Reply
  7. Sanman
    20th March 2016

    Ondu mathu sathya Adu egalu Nanna oru. Nimma e ankana odi alli idda nenapu masuva munnave maikodavidanthe aythu. Adakke nimagondu Salam. Ega nanu Masthikatte bittu shimoga seri, allinda Bengaluru seri sumaru 13 varusha aythu adaru kelaomme yaradaru kannadadalli nim oru yavdu andaga thakshanave Masthikatte antha baruthe….

    Reply
  8. ಆಕಾಶದೀಪ
    21st March 2016

    ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ ಅನ್ನುವುದು ಎಂದಿಗೂ ಪರಕೀಯ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನವೀನ್ ಎಂಬ ವಾಟೆಬಚ್ಚಲಿನ ಹುಡುಗ ಒಬ್ಬ ಇದ್ದಾನೆ. ಆತನ ಅಕ್ಕನ ಹೆಸರು ‘ಮಂಜುಳ ವಾಟೇಬಚ್ಚಲು’ ಅಲ್ಲ. ಆಕೆಯ ಹೆಸರು ‘ಮಂಜುಳ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ’. ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ ಅಥವಾ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಕಾಲೊನಿಯವರು ‘ಪರಕೀಯ’ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸಿದ್ದಲ್ಲಿ ಆ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲವೇ? ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವಂತೆ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ‘ಹಳ್ಳಿಮನೆ’ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ಇದ್ದವು. ಆದರೆ ನಾವು ಅವರನ್ನು ‘ಹಳ್ಳಿಮನೆ’ ಹುಡುಗರು ಎಂದು ಕರೆದ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ‘ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿ ಮಕ್ಕಳು ಓದಿ ಮುಂದೆ ಬರಬೇಕು ಎಂಬ ಕನಸು ಹೊತ್ತ ಅನೇಕ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ’ ಇರಲು ಉಚಿತ ಮನೆ / ಉಚಿತ ವಿದ್ಯುತ್ ಒದಗಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆ ಎಂದರೆ ಕೆ ಪಿ ಸಿ. ನೆನಪಿರಲಿ, ಅವರು ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲ. ‘ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಯವರು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಉಚಿತ ಬಸ್ ಒದಗಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಸ್ಥೆ ಕೆ ಪಿ ಸಿ. ಸಂಸ್ಥೆಯ ಶಟಲ್ ಕೋರ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಸೋ ಕಾಲ್ಡ್ ‘ಹಳ್ಳಿಮನೆ’ ಮಕ್ಕಳು ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ‘ಹಳ್ಳಿಮನೆ’ ಮಕ್ಕಳು ಕಾಲೇಜ್-ಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲವೇ? ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಸಂಸ್ಥೆ ಒದಗಿಸಿದೆ. ‘ಪರಕೀಯ’ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಇವೆಲ್ಲಾ ಆಗುತ್ತಿತ್ತೇ? ಪರಕೀಯ ಭಾವನೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಯ ಸ್ನೇಹಿತ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಆ ಹೊಳಪು ಮೂಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ‘ಹಳ್ಳಿಮನೆ’ ರಮೇಶ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವು ಅತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅವನಿಗೆ ವಾಟೆಬಚ್ಚಲಿಗಿಂತ ಕಾಲೋನಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಲೇಖನವನ್ನು ರೋಚಕಗೊಳಿಸಲು ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಯವರಿಗೆ ಪರಕೀಯ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸಿದವರೆಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಬೇಡ. ನಾನು ಕಾಲೋನಿಯವನು; ನನ್ನನ್ನೂ ಸೇರಿ, ನನ್ನ ಅನೇಕ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಸ್ನೇಹಿತರು ಓದಿದ್ದು ಅದೇ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಯವರ ಜೀವನಶೈಲಿ ತುಂಬಾ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಯವರಲ್ಲಿ ಕಂಡಷ್ಟು ಸಮಾನತೆ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ನಾನು ಕಂಡಿಲ್ಲ. ದೇವರಿಗೆ ಒಡೆದ ಕಾಯಿ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಅಯ್ಯಪ್ಪ ಸ್ವಾಮಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪ್ರಸಾದ ಇರಬಹುದು, ನಾವೂ (ಅಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಲೇಖನದಲ್ಲಿರುವ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಯವರು) ನೂಕು ನುಗ್ಗಲು ನಡೆಸಿರುವವರೇ. ಚೀಫ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ನ ಮಗ ಒಬ್ಬ ಗುಮಾಸ್ತನ ಮಗನ ಜೊತೆ ಮತ್ತು ‘ಹಳ್ಳಿಮನೆ’ (ನಾವು ಯಾವತ್ತೂ ಹಾಗೆ ಕರೆದಿಲ್ಲ) ಹುಡುಗನ ಜೊತೆ ದಿನವೂ ಆಟವಾಡುವ ದೃಶ್ಯ ಬೇರೆ ಯಾವ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

    ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ ಕಾಲೊನಿ (ಬಹುತೇಕ) ಮುಚ್ಚಿ ಹೋಗಲು ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ನೀಡಿರುವ ಕಾರಣ ಕೂಡ ಅಸಮಂಜಸ. ಹೊಸಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನೆ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಅದು ಹೊಸದಾಗಿ ಶುರು ಆದದ್ದಲ್ಲ. ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಯ ಅವನತಿಗೆ ಇರುವ ಕಾರಣಗಳು ಬೇರೆ. ಅದು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಡಬಹುದಾದ ವಿಷಯವಾದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

    ಅಂದಹಾಗೆ ಏಶಿಯಾ-ದ ಮೊದಲ ಜಾಲ ವಿದ್ಯುತ್ ಯೋಜನೆ ಶಿವನಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಿದ್ದು (1902) ಅಂತ ಓದಿದ ನೆನಪು. (http://www.thehindu.com/todays-paper/tp-national/tp-karnataka/article1875684.ece) ಭಾರತ ಇರುವುದು ಏಶಿಯಾ-ದಲ್ಲಿ. ಅಂದಮೇಲೆ ವಾರಾಹಿ ಯೋಜನೆ ಮೊದಲ ಜಲವಿದ್ಯುತ್ ಯೋಜನೆ ಆಗಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಲೇಖನ ರೋಚಕಗೊಳಿಸಲು ಸುಳ್ಳಿನ ಆಸರೆ ಬೇಡ.

    Reply
  9. ಮಂಜುಳಾ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ
    21st March 2016

    ಲೋಹಿತ್.. ನಾನು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನಷ್ಟೇ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ.. ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಉದ್ದೇಶ ಝಗಮಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಊರು ಹಾಳು ಬಿದ್ದ ಬಗೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಅನುಭವದ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು.. ನೋವಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ.

    Reply
    • Manjunatha.E
      20th February 2018

      Ooru indigu nammellara manadalli jhaghamagisuthige, endigu heege iruthade.

      Reply
  10. ಕುಮಾರ ರೈತ
    9th April 2016

    ಸುಸ್ಥಿರತೆ ಕಾಣದ ಯಾವೊಂದು ಕ್ಷೇತ್ರವೂ ದೂರಗಾಮಿ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ಕಷ್ಟ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆ ಚಿತ್ರಿಸಿದೆ…

    Reply
  11. ಅನಿ
    31st August 2017

    ನಿಜ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಹೆಚ್. ಎಂ.ಟಿ ಯ ಕಾಲೋನಿಯು ಇದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದೆ.

    Reply
  12. Sudheendra H
    20th February 2018

    ತುಂಬ ಸಮಯದ ನಂತರ ಈ ಆರ್ಟಿಕಲ್ ನೋಡಿದೆ. ಈಲ್ಲಿ ಕಾಮೆಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ‘ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ’ ಮತು ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಕಾಲೋನಿ ಅಂತ ಯಾವ ಬೇದ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅಂದಿದಾರೆ. ಆದರೆ ಎರಡೂ ಭಗೆಯ ಅನುಭವ ನನಗೆ ಆಗಿದೆ.

    ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಶಾಲೆ ಯಾ ಮೊದಲ batch student ಆಗಿ, ‘ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ’ student ಆಗಿ, ಶಾಲೆ ಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತರು ನಾವು ಒಂದೇ ಅನ್ನುವಂತೆ ಇದದು ನಿಜ. ಸುಶಿಕ್ಷಿತರಾದ ಅಲ್ಲಿನ ಕೆಲ ಕೆಲಸಗಾರರು ನಮಗೇ ಟೀಚ್ ಮಾಡುವಾಗ ಈ ಬೇದ ನಿಜ ವಾಗಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯ ಶಿಕ್ಷಕರು ಒಬರು ‘ಈ ಹಳ್ಳಿ ಮನೆ’ ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಶಾಲೆ ಎಂದ ಹೊರಹಾಕಬೇಕು ಅಂದಿದ್ದು ನಿಜ. ಆದರೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕರು ಹೇಳಿದ ಮಾತಿಗೆ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಹಾಗೆ ಎನ್ನುವುದು ತಪ್ಪು.

    ಹಾಗೆಯೆ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳನ್ ಬಸ್ ನಿಂದ ಕೇಳಾಗೆ ಮಾರ್ಗ ದಲ್ಲಿ ಇಳಿಸಿದು ನಿಜ. ಇದು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ repeate ಆಗುತಿದ್ದದು ನಿಜ.

    ಇಂಥ ದ್ವಾಉರ್ಜನ್ಯ ಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿರುತದೆ ಮತು ನೋವಾಗುತದೆ.

    ಹೀಗೆ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದ ಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು ಅದೇ ನಮ್ಮಂಥ ವರ ಪುಣ್ಯ, ಹೀಗೆ ಮೇಲು ಕೀಳು ಮಾಡು ವವರಿಗೆ ಬುದ್ದಿ ಹೇಳಿ ನಮಗೇ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿ ಕೊಡು ತಿದ್ದವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಧಿಕ ವೇ ಇತ್ತು.

    ಇಲ್ಲಿ ‘ಊರಿನ ಸಾವು’ ಅನ್ನಲು ಅನ್ನುವ ಬದಲು ಒಂದು ದುಃಸ್ವಪ್ನ ಮುಗೀತು ಎನ್ನಬಹುದು. ಇದರಲ್ಲಿ ಊರಿಗೆ ಲಾಭ ಲೂಕ್ಸಾನ್ ಎರಡೂ ಆಗಿದೆ.

    ಹಾಗೆನೇ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ‘ಕೃಪಾ ಕಟಾಕ್ಷ’ ಇಲ್ಲದೆನು ಊರ್ ಆರಾಮಾಗಿ ಇದೆ ಚಿಂತೆ ಬೇಡ. ಮೊದಲು ಇತು ಮುಂದೇನು ಇರುಥೆ.

    ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಇಂದ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನು ಊರಿನ ಜನ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಹೊರಟರೆ ಆರ್ಟಿಕಲ್ ಅಲ್ಲ ಬುಕ್ ಬರೀಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಸಾಮಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬುಡಮೇಲಾಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ, ತಲೆಮಾರುಗಳು ಸಾಗುವಳಿ ಮಾಡಿದ ಭೂಮಿಯನ್ನ ಬಿಡಿ ಗಾಸಿಗೆ ಕಿತು ಕೊಂಡ ಸರಕಾರಿ ಬಿಳಿ ಆನೆ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ಅರ್ಥ ಆಗಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಹಣದ ಆಮಿಷ ತೋರಿಸಿ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನ ಬಲಿ ಪಡೆದ ಸಂಸ್ಥೆ ಕೆ ಪಿ ಸಿ. ದೂರದ ಯಾವುದೊ ನಗರಕ್ಕೆ ಕರೆಂಟ್ ಕೊಡಲು ರೈತರನ್ನ ಬೀದಿಪಾಲು ಮಾಡಿದ್ದೂ ಇದೆ ಕೆ ಪಿ ಸಿ. ಹಣನ ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಗೊತಿಲ್ಲದ ರೈತರಿಗೆ ಹಣಕ್ಕೆ ಭೂಮಿ ಪಡೆದದ್ದು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು, ಈಗ ದೊಡ್ಡ ಕೃಪೆ ತೋರಿಸುವರಂತೆ ಆಡುತಿರೋದು ನೋಡಿದರೆ ಬೇಸರವಾಗುತದೆ.

    ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಭಕ್ತರು ಯಾರಾದ್ರೂ ಇದ್ದರೆ ಕೇಳಿ, ಹಿಂದೆ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕಾಲೋನಿ ಇಂಡಿಯಾ ದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದನೆ ಕೆ ಪಿ ಸಿ ಕಾಲೋನಿ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆ ಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಮಾಡಿದ್ದು. ಎರಡರಲ್ಲೂ ಯಾವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇಲ್ಲ.

    Reply

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 2 days ago No comment

    ಸವಿತಾ ನಾಗಭೂಷಣ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ | ದಾರಿಯೇ ದೈವ… ವೈಷ್ಣೋದೇವಿ

    ಪ್ರವಾಸಿ ಸವಿತಾ ಕಂಡ ಇಂಡಿಯಾ   ಇದು ನಾನು 2011ರ ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೆಲ ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಸಮೂಹದೊಂದಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ದರ್ಜೆಯ ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣದ ಮೂಲಕ ಕೈಗೊಂಡ ಭಾರತ ಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ. ಇದು ಈಗಾಗಲೇ 12 ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಡಿ ಎಸ್ ನಾಗಭೂಷಣ ಅವರ ಸಂಪಾದಕತ್ವದ ‘ನವ ಮಾನವ’ ಸಮಾಜವಾದಿ ಮಾಸಿಕದ (ಈ ಪತ್ರಿಕೆ ನವೆಂಬರ್ 2011ರ ...

  • 1 week ago One Comment

    ಅಜ್ಜಿಗೇನು ಬೇಕು ಅಂತ ಅಜ್ಜಂಗೇನು ಗೊತ್ತು!

            ಕಥನ         ಅಜ್ಜ ಪೆನ್ಷನ್ ತರೋದಕ್ಕೆ ಅಂತ ಪೇಟೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕಾರು ಬಂದು ನಿಂತಿತು. ಕಾರಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಮಗ, ಸೊಸೆ ಮತ್ತೆ ಆರು ವರ್ಷದ ಮೊಮ್ಮಗ ಬಂದಿದ್ರು. ಅಜ್ಜಿಗೆ ಖುಷಿ ತಡೆಯಕ್ಕಾಗದೇ ಅಡಿಗೆ ಮನೆ ಸಂದಿ ಮೂಲೇನೆಲ್ಲಾ ಹುಡುಕಿದ್ಲು. ದಡಾ ಬಡಾ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದ್ಲು, ಸರಾಪರಾ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದ್ಲು. ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಕೊತಾಕೊತಾ ಸದ್ದು ...

  • 1 week ago No comment

    ವಸಂತದ ನೆನಪು; ಮಾಗುವ ಹುರುಪು!

      ಜಗತ್ತಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತ ಸಾಗಿ, ನಮಗೆ ಈ ಜಗತ್ತು ಹೀಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವವರೆಗಿನದು ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸಿನ ಕಾಲ. ನಾವು ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ, ಕಲಿತದ್ದು, ಕೇಳಿದ್ದು, ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗುವ ವೇಳೆಗೆ ನಮಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚಿಗುರು ಟಿಸಿಲೊಡೆದಿರುತ್ತದೆ.     ಕುಣಿದಾಡುವಷ್ಟು ಚೈತನ್ಯವಿರುವ ಯೌವನಕ್ಕೂ, ಕುಂದಿದ ಶಕ್ತಿಯ ಇಳಿಗಾಲದ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ಬರುವುದು ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸು! ಹುಟ್ಟು, ಬದುಕು ,ಸಾವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಬದುಕನ್ನು ಹಲವರು ಸಾಧನೆಗಳ ...

  • 1 week ago No comment

    ಸವಿತಾ ನಾಗಭೂಷಣ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ | ಬಂಗಾರದ ಹೊಳಪು, ಬೇಗುದಿಯ ನೆನಪು…

    ಪ್ರವಾಸಿ ಸವಿತಾ ಕಂಡ ಇಂಡಿಯಾ   ಇದು ನಾನು 2011ರ ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೆಲ ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಸಮೂಹದೊಂದಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ದರ್ಜೆಯ ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣದ ಮೂಲಕ ಕೈಗೊಂಡ ಭಾರತ ಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ. ಇದು ಈಗಾಗಲೇ 12 ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಡಿ ಎಸ್ ನಾಗಭೂಷಣ ಅವರ ಸಂಪಾದಕತ್ವದ ‘ನವ ಮಾನವ’ ಸಮಾಜವಾದಿ ಮಾಸಿಕದ (ಈ ಪತ್ರಿಕೆ ನವೆಂಬರ್ 2011ರ ...

  • 2 weeks ago No comment

    ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್ ಪಟ್ಟಾಂಗ | ನನಗೂ ಒಬ್ಬ ಗೆಳೆಯ ಬೇಕು…

    ಆ ಘಟನೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಈಗಲೂ ನಗು ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಘಟನೆಯೊಂದು ನಡೆದಿತ್ತು. ಅವು ನನ್ನ ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳು. ಮಂಗಳೂರಿನ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್ ಒಂದಕ್ಕೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕೆಂದು ಬಂದಿದ್ದ ನಾನು ಫುಡ್ ಕೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎತ್ತ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ಕೌಂಟರಿನತ್ತ ನಡೆದು ಬೇಕಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದೆ. ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ ನೊಣ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹೆಂಗಸಿಗೆ ನನ್ನ ಆಗಮನವು ಅಂಥಾ ಉತ್ಸಾಹವೇನೂ ತರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ...


Editor's Wall

  • 11 May 2018
    2 months ago No comment

    ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರು ಜೈಲಲ್ಲಿ ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಭೇಟಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲವಾ?

    ಭಾರತದ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಧಾನಿ ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ಅವರ ಆತ್ಮಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿಯೇ, ಅವರು ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದರೆಂಬುದರ ಕುರಿತ ವಿವರ ಸಿಗುತ್ತದೆ. “ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದ್ದ ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್, ಬಟುಕೇಶ್ವರ್ ದತ್, ವೀರ್ ಸಾವರ್ಕರ್ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವರನ್ನು ಯಾರಾದರೊಬ್ಬ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರು ಹೋಗಿ ಕಂಡಿದ್ದರಾ? ಆದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರು ಭ್ರಷ್ಟನೊಬ್ಬ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ” ಎಂದು ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಚುನಾವಣೆ ಪ್ರಚಾರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ವಾಗ್ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ...

  • 10 May 2018
    2 months ago No comment

    ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ; ವಾರವಿಡೀ ಬಿಡುಗಡೆ!

    ಪುಸ್ತಕವೊಂದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಅದರ ಬಿಡುಗಡೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೂ ಕಡ್ಡಾಯವೆಂಬಂಥ ಕಾಲವಿತ್ತು. ಈಗಲೂ ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಾವಿರ, ಲಕ್ಷದ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹಣ ಸುರಿದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುವ ಬಿಡುಗಡೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದ ಕುರಿತ ಮಾತಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಪ್ತ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆಯೇ? ದುಡ್ಡಿನ ವಿಚಾರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಯೋಜನೆ ಬೇಡುವ ಶ್ರಮ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು. ಹಾಲ್ ಬುಕ್ ಮಾಡಬೇಕಾದಲ್ಲಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಗೊತ್ತುಮಾಡುವುದು, ಅವರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಹೊಂದುವಂತೆ ದಿನಾಂಕ ನಿಗದಿಪಡಿಸುವುದು, ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರಿಕೆ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು, ...

  • 03 May 2018
    2 months ago No comment

    ಕಾದಂಬಿನಿ ಕಾಲಂ | ಏನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬದುಕು ದೂಡಬೇಕು

                      ಆಗೆಲ್ಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವ, ದೇವರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುವ ಮತ್ತು ಕೇಳಿದ ವರ ಕೊಡುವ ಕಥೆಗಳು ಮಸ್ತು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರಣ ನಾನು ದೇವರನ್ನು ಕಾಣುವ ಹಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.   ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇವೆಲ್ಲ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಘಟಿಸಿತ್ತೋ ಅರಿಯೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ನೆರೆಮನೆಯ ಒಬ್ಬ ಹೆಂಗಸು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೂಕಕ್ಕ ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ...

  • 30 April 2018
    2 months ago No comment

    ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಹೋರಾಟದ ಐದು ವರ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಆ ಪುಟ್ಟ ಗೂಡು

    ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಮೂಲ್ಯ ಘಳಿಗೆಯೇ ಇಂಥದೊಂದು ಘಟನೆಗೆ ಬಲಿಯಾದ ಆಘಾತದಲ್ಲಿರುವ ಆಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಗೆಲುವಾದವಳಂತೆ ಕಂಡರೂ ಮತ್ತೆ ಗಂಭೀರಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟೇ ಮಾತು. ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕನಸೂ ಒಡೆದುಹೋಗಿದೆ.   ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟ, ಸಮಾಜದೆದುರು ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುಖವಾಡ ತೊಟ್ಟುಕೊಂಡ ಮತ್ತು ಸಾಧ್ಯವಿರುವಷ್ಟೂ ವಾಮಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲಂಥ ಅತ್ಯಂತ ಬಲಿಷ್ಠ ದುಷ್ಟನೊಬ್ಬನನ್ನು ಎದುರುಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿಟ್ಟತನ ಹೇಗೆ ಅಗಾಧ ಸಾಗರದ ನಟ್ಟ ನಡುವಿನ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ...

  • 28 April 2018
    2 months ago No comment

    ಮೈಬಣ್ಣವೆಂಬ ಮಾನದಂಡ ಮತ್ತು ‘ವಿಪ್ಲವ’ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯ ರಾಜಕಾರಣ

    ಈ ‘ವಿಪ್ಲವ’ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ ಅಧಿಕಾರಸ್ಥವಾದುದಾಗಿದೆ. ದೇವರು, ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಒಡೆಯುವುದನ್ನು ತನ್ನ ಪರಮೋನ್ನತಿ ಎಂಬಂತೆ ಭ್ರಮಿಸುವ ಈ ಕುರೂಪವು ಮನುಷ್ಯರ ಮೇಲೆ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಎತ್ತಿಕಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಹೆಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಹೆಣ್ಣನ್ನೇ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸುವ ಹುನ್ನಾರಗಳ ಮೂಲಕ, ನಿಜವಾದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನಾಶಗೈಯುತ್ತಿದೆ. 21 ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ಅಂದರೆ 1997ರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಸುಂದರಿ ಪಟ್ಟ ಗೆದ್ದ ಡಯಾನಾ ಹೇಡನ್ ಮೈಬಣ್ಣದ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿ ಕೀಳು ಅಭಿರುಚಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದ ತ್ರಿಪುರಾ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ವಿಪ್ಲವ್ ಕುಮಾರ್ ದೇವ್ ...