Share

‘ನಿನ್ನ ಹುಚ್ಚು ಚಿರಾಯುವಾಗಲಿ ಎಂದ’
ಕಮಲಾ ದಾಸ್ ಸ್ಟೋರಿ | ಅನು: ಡಾ. ಕೆ ಪೂರ್ಣಿಮಾ ಭಟ್

IMG-20160516-WA0001

ಧ್ವನಿ ಮುದ್ರಣ | dhvani mudrana

 

 

 

 

 

ನಾನು ಈತನಲ್ಲಿ ಅರ್ಬುದದಂತೆ ಹಬ್ಬಲು ಬಯಸಿದೆ.
ಗುಣವಾಗದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಈತ ನರಳಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡೆ.
ಈ ತೆರನಾದ ಕ್ರೂರತೆ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಹೆಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿರುವುದು.
ನೀನೊಂದು ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ, ನಿನ್ನ ಹುಚ್ಚು ಚಿರಾಯುವಾಗಲಿ ಎಂದ.

ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ನೀತಿವಂತರೇ,
ನಾನು ಪಾಪಿಷ್ಠೆಯೇ ಆದರೆ ನನ್ನ ಪಾಪ ಕ್ಷಮಿಸಬೇಡಿ.
ಮುಗ್ದೆಯಾಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮುಗ್ಧತನ ಕ್ಷಮಿಸದಿರಿ.
ರಕ್ತ ವರ್ಣದ ಉರಿಯಿರುವ ಕೊಳ್ಳಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಾತ್ರಿ ಸುಟ್ಟುಬಿಡಿ.
ನನ್ನ ಹೆಮ್ಮೆಯ ದ್ರಾವಿಡ ದೇಹಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ತುಮುಲಗಳ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿಯಿಡಿ.
ಮುಂಬಯಿಯ ಕೆಂಪು ಧೂಳಿನಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ತುಂಬಿ ನನ್ನ ಉದರದ ಮೇಲೆ ಸಸಿಗಳನ್ನು ನೆಡಿ.
ಏಕೆಂದರೆ,
ನಾನು ಮತ್ತು ಈತ ಭೇಟಿಯಾದದ್ದು ತುಂಬಾ ತಡವಾಗಿ…
ನನ್ನ ಮತ್ತು ಈತನ ಪ್ರೀತಿ ಸಾಗರದ ಮೇಲಿನ ಬರಹದಂತೆ… ಗಾಳಿ ಹೊತ್ತು ತರುವ ಹಾಡಿನಂತೆ…

ಮುಂಬಯಿಗೆ ಮರಳಿದ ನಂತರ ನನ್ನಲ್ಲಿನ ಅಸಮಾಧಾನ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು.
ಮನೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆಯುತ್ತಾ, ನಡೆಯುತ್ತಾ ಜಗತ್ತಿನ ಅಂಚನ್ನು ತಲುಪಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿತು.
ಹಾಗೆ ಹೊರಟ ಪ್ರತೀ ಪಥಿಕನೂ ಮತ್ತೆ ತಾನು ಆರಂಭಿಸಿದ ಜಾಗವನ್ನೇ ತಲುಪುವನೆಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಕೊನೆಗೆ ವಾಸ್ತವ ಗುರಿಗಳು ನಮ್ಮ ಆರಂಭಗಳೇ ಎಂದು ಆಗ ಇನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ನಿಜಕ್ಕೂ ಈತ ಯಾರು ? ನಾನ್ಯಾರು ? ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಮೂವರು ಹುಡುಗರು ಯಾರು ?
ನಾವು ನಶ್ವರ ದೇಹದ ಹೊರೆ ಹೊತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಶ್ವರ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
ದೇವರೊಡನೆ ಇರುವ ಸಂಬಂಧ ಮಾತ್ರ ಶಾಶ್ವತ. ದೇವರೇ ನನ್ನ ಗಂಡ. ಅನೇಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಈತ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬರುವನು. ಅನೇಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾನು ಈತನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವೆ.
ಈತನಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವೆ, ವಂಚಿಸಲ್ಪಡುವೆ. ಪ್ರಪಂಚದ ಹಾದಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಯಾರನ್ನೂ ದೂಷಿಸದೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅರಿತು ಹಾದು ಕೊನೆಗೆ ಈತನಲ್ಲಿ ಲೀನಳಾಗುವೆ.
ಆಗ ನನಗೆ ಮರುಪಯಣವಿರದು.

ಹಾವು ಪೊರೆ ಕಳಚುವಂತೆ ನಾನು ಲೈಂಗಿಕಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತೊರೆದೆ. ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ನಟಿಸಲು ಕೂಡ ಆಗಲಾರದವಳಾಗಿದ್ದೆ.
ನಾನು ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಲು ಯೋಗ್ಯೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಮಾಸಕ್ತರನ್ನು ಮರುಳುಗೊಳಿಸುವವಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಕವನಗಳು ಬಹಳ ಜನಗಳಿಂದ ಓದಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು.
ನನ್ನ ‘ಮುಕ್ತ ಪ್ರೇಮದ ಬರಹಗಳು’ ಜನಗಳನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಿ ಫೋನುಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು.
ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ಬೇರೊಂದು ತೆರನಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆಂಬುದು ನನಗೆ ವಿದಿತವಾಯಿತು.
ನಾನು ಎಂದೂ ಕಾಮೋನ್ಮತ್ತೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ…

ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಲು ಬಹಳ ಬಾರಿ ಬಂದಿದ್ದ. ಆತನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸಹಿ ಬೇಕಂತೆ – ಎಂದು ಕೆಲಸದಾಕೆ ಹೇಳಿದಳು.
‘ನಿನ್ನ ಹೆಸರೇನು ?’
‘ನಾನು ಮೋಹನ, ಶಬ್ದಗಳಿಲ್ಲ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಲು.. ‘
‘ನಿನ್ನ ಮೌನದಲ್ಲೇ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರು ಮೋಹನ’ – ಎಂದು ಅವನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದೆ.
ಆತನ ಮೌನ-ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಅಸೂಯೆಪಟ್ಟೆ. ಮಾತಿನಿಂದ ನಾನು ಬದುಕನ್ನೇ ಹಾಳುಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.
ನಾನು ಮಾತನ್ನು ಖಡ್ಗದಂತೆ ಶುದ್ಧೀಕರಣಕ್ಕೆಂಬಂತೆ ಬಳಸಿದ್ದೆ. ರಕ್ತವು ಅರಿವಿಲ್ಲದೇನೆ ಹರಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು…

ಮೊದಲನೆಯ ಬಾರಿ ನಾನು ಚೈತನ್ಯವ್ಯಯದಲ್ಲಿ ಜಿಪುಣಿಯಾದೆ.
ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬರೀ ಬರವಣಿಗೆಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಮೀಸಲಿಟ್ಟೆ. ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾದ ಸಂತೋಷ ಇದರಿಂದ ದೊರೆಯಿತು.
ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ದಿಂಬಿಗೊರಗಿ ಕುಳಿತು ನಾನು ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದೆ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕಲಿತ ಅನೇಕ ಪಾಠಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಅಜ್ಞಾನ ಅಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.
ನನ್ನ ಓದುಗರೂ ಈ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂಬಾಸೆ ನನಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಓದುಗರನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಪ್ರೀತಿಸುವವರು ಬೇರಾರೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಅರಿವಾಗಿತ್ತು.
ಲೇಖಕಿ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಮುಜುಗರ ಕೊಡುವಳು ಏಕೆಂದರೆ, ಲೇಖಕಿಯು ಬೆಳಕು ತುಂಬಿದ ಗಾಜಿನ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿನ ಮೀನಿನಂತೆ.
ಏನನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳಲಾರಳು…

ನಾನು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರದಷ್ಟು ದೂರ ತಲುಪಿದ್ದೆ. ದೇಹ ಜಡವಾಗಿ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಮನಸ್ಸು ಎಚ್ಚರಾದ ‘ಗ್ರೇ ಹೌಂಡ್ ‘ನಂತೆ ಹಾರಿ ಜಾಗೃತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮನಸ್ಸು ನಿದ್ದೆಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿತ್ತು. ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಕಾಡಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಹಸಿವೆಗಳು ತೃಪ್ತವಾಗಿದ್ದವು. ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವ ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿಯೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ತಹತಹ ಕುದುರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಬದುಕಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಜ್ಞಾನ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ನಂಬುಗೆ. ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ನಾನು ಎಂದೂ ರೀತಿ ರಿವಾಜುಗಳ ಆಧಾರಕ್ಕೆ ನೇತುಹಾಕಿ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ.

ತೀರಾ ಕ್ಷುಲ್ಲಕವಾದ ಕವಿ ಕೂಡ ಬೇರೆ ಸಾಧಾರಣ ಜನಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನನಾದವನು. ಕವಿಗಳಿಗೆ ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ನೋವು ಅನಿವಾರ್ಯ.
ಕವಿಯತ್ರಿಗೆ ಕಚ್ಚಾಮಾಲು ಕಲ್ಲು ಅಥವಾ ಜೇಡಿಮಣ್ಣಲ್ಲ – ಅದು ಅವಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ.
ಬರಹಗಾರರಲ್ಲದವರು ಬರಹಗಾರರನ್ನು ನಂಬರು. ಈರ್ವರೂ ಬಾಹ್ಯ ರೂಪದ ಹೋಲಿಕೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಭಿನ್ನರು. ಕಾಣದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗದು.
ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೂ ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಹಾರಾಟದ ಎತ್ತರವಿರುತ್ತವೆ.
ಬರಹಗಾರನ ಸತ್ವ ಬರೆಯಲಾರದವನಿಗೆ ಗ್ರಹಿಕೆಯಾಗದು. ಇಂತಹವರೆದುರು ಬರಹಗಾರ್ತಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಉಡುಪಿನ ವೈಚಿತ್ರ್ಯದಿಂದ
ಹಾಗೂ ಭಾವನೆಯ ಅತಿರೇಕಗಳಿಂದ. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಬರಹಗಾರ್ತಿ ಬೇರೆಯವರ ಗುಪ್ತ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ಪಡೆದಾಗ ವಿಮುಖಳಾಗಿ
ತನ್ನಂತೆಯೇ ಹಗಲುಗನಸನ್ನು ಕಾಣುವವರ ಜತೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ.

ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಬರೆದಂತೆ ನಾನು ಜೀವಿಸಲೇ ಬೇಕಿದ್ದ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋದೆ…
ಒಂಟಿತನ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಸಾಯಬೇಕೆಂದು ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ಒಂಟಿತನ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದದ್ದೇನೂ ಅಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಸಹಜವಾಗಿ ಇದೆ.

ಕೇವಲ ಡ್ರಾಯಿಂಗ್ ರೂಮಿನ ಫರ್ನಿಚರ್ ಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಮತ್ತು ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದವರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಯೋಚಿಸಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಬದುಕು ಸವೆಸಿದ್ದು ಅರಿವಾಯಿತು.
ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ ಅದೆಷ್ಟು ವಿಶಾಲ ?
ನನ್ನ ದುಃಖ ಕರಿನಾಯಿಯಂತೆ ಎಲ್ಲೋ ಚಿಕ್ಕ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿತ್ತು. ನಾನು ನನ್ನನು ‘ಕಮಲಾ’ ಎಂದೂ, ಇತರರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನಳೆಂದು, ಇವರೆಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನವಾದ ವಿಧಿ ನನಗಿದೆಯೆಂದೂ ನಂಬಿದ ಮೂರ್ಖತೆ ನನ್ನಲ್ಲಿತ್ತು.
ಒಂದು ವೇಳೆ ನಾವು ಭೂತ – ಭವಿಷ್ಯ – ವರ್ತಮಾನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮರೆತು, ಜೀವನವನ್ನು ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ನಾವು ಸತ್ತವರಿಗಾಗಿ ದುಃಖಿಸುವುದನ್ನು,
ಇರುವವರ ಬಗ್ಗೆ ಕೊರಗುವುದನ್ನು ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತು ಶೇಖರಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಮನುಷ್ಯನ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಪಂಚ ಅವನ ಹೊರಗಿಲ್ಲ. ಅಂತರಂಗದೊಳಗಿನ ಅಳೆಯಲಾರದ ಪ್ರಪಂಚವೇ ನಿಜವಾದದ್ದು.
ಅಂತರ್ಮುಖಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಈ ದಾರಿಗೆ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಮೂಲಭೂತವಾಗಿರುವ ಹಸಿವೆಯುಂಟು.
ಈ ಹಸಿವೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹಸಿವೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ.
ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಅಮರರೆಂದು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.
ನಶ್ವರವಾಗಿರುವುದು ಕ್ರಮಗಳು ಮತ್ತು ವಿನ್ಯಾಸಗಳು ಮಾತ್ರ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತೇವೆ.

~

“ಮೈ ಸ್ಟೋರಿ – ನನ್ನ ಆತ್ಮ ಕಥೆ, ಮೊದಲ ಗಂಭೀರ ಹೃದಯಬೇನೆಗೆ ಒಳಗಾದಾಗ ಇದನ್ನು ಬರೆಯತೊಡಗಿದೆ…
ಆಕರ್ಷಕ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವುಳ್ಳ ಗಂಡುಗಳನ್ನು ನಾನು ಸತತವಾಗಿ ಮೋಹಿಸಿದ್ದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.
ಈ ಕೃತಿಗಾಗಿ ನಾನು ತೆತ್ತ ಬೆಲೆ ಅಪಾರ. ಆದರೂ ನಾನು ಬರೆದುದ್ದಕ್ಕೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಿಲ್ಲ.
ನಾನು ಅದೆಷ್ಟೋ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ಈ ಕೃತಿ ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟಷ್ಟು ಆನಂದ ಬೇರಾವುದೂ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ –
ಇಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ.
ಈ ಬರವಣಿಗೆ ನಾನು ಸಂಪಾದಕರಿಗಿತ್ತ ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ಪೂರೈಸಲಷ್ಟೇ ಬರೆದುದಲ್ಲ ;
ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಬಯಲಾಗಿಸಿ, ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು,
ನನ್ನ ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ಪರಿಶುದ್ಧ ಅಂತರಂಗ ಹೊತ್ತು ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು.”

  • ಕಮಲಾ ದಾಸ್

———

ಕಮಲಾ ದಾಸ್ ಅವರ “ಮೈ ಸ್ಟೋರಿ”ಯನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತಂದಿರುವವರು ಡಾ. ಕೆ ಪೂರ್ಣಿಮಾ ಭಟ್ . ಈ ಭಾಗವನ್ನು ಆರಿಸಿ ಕೊಟ್ಟವರು ಶಿವಶಂಕರ್ ಜಿ.

Share

One Comment For "‘ನಿನ್ನ ಹುಚ್ಚು ಚಿರಾಯುವಾಗಲಿ ಎಂದ’
ಕಮಲಾ ದಾಸ್ ಸ್ಟೋರಿ | ಅನು: ಡಾ. ಕೆ ಪೂರ್ಣಿಮಾ ಭಟ್
"

  1. nagraj harapanahalli
    23rd August 2016

    ಬಯಲು ಬಯಲಾಗುವುದು ಎಂದರೆ ಇದೇ…

    Reply

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 7 hours ago No comment

    ತೇಪೆಗಳೆಂದರೆ…

          ಕವಿಸಾಲು     ಆಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ಕಳಿಸದೆಯೇ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಆರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಸೋರುವ ಬಿಂದಿಗೆಯಿಂದ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕಿದ ಹನಿಯೋ ಭಾರ ತಾಳದೆ ಮುರಿದ ಬಕೇಟಿನ ಸದ್ದೋ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಿರಬಹುದೇ? ವಿಶೇಷ ಹತಾರ ಪಿತಾರಗಳೇನಿಲ್ಲ ಹಳೆಯ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ತುಂಡು, ಸುಡುಬೆಂಕಿ ಕಾಸಿ ಬರೆ ಇಟ್ಟರೆ ಸುಟ್ಟ ವಾಸನೆ ಜೊತೆಗೆ ಸಣ್ಣಗೆ ಹೊಗೆ ಆದರೆ, ಬಿರುಕು ಮುಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು ತುಂಡುಗಳು ಕೂಡುತ್ತಿದ್ದವು ಗಾಯದ ಗುರುತು ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು ನಿಜ ಆದರೆ ...

  • 23 hours ago No comment

    ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮೈನಾ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಾಗ…

            ಕಾಣಲು ಸಣ್ಣವೆಂಬ ಸಂಗತಿಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಿಂಬ ಗಮನಿಸುತ್ತ…     ಅದೊಂದು ಫಲವತ್ತಾದ ಭೂಮಿ, ಎಷ್ಟು ಫಲವತ್ತಾಗಿದೆ ಅಂದರೆ ಕಾಳಿಗೊಂದು ತೆನೆ, ತೆನೆಗೆಂಟು ದಂಟು ಕೊಡೋಷ್ಟು… ಕೇಳುವುದಕ್ಕೇನೇ ಖುಷಿ, ಸಂಭ್ರಮ ಅಲ್ವಾ! ಯಾರಿಗೂ ಅನ್ನದ ಕೊರತೆ ಆಗದಷ್ಟು… ಹಂಚಿತಿನ್ನುವ ಭಾವವೇ ಸಾಕು ಅನ್ನುವ ತೃಪ್ತಿಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ. ಅಂದರೆ ಒಂದು ಕೈಯಿಂದ ಕೊಟ್ಟರೆ ಹತ್ತು ಕಡೆಯಿಂದ ಬಂದು ಸೇರತ್ತೆ ಅಂತ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ...

  • 1 day ago 2 Comment

    ನನ್ನನ್ನು ಕವಿಯೆಂದರು..!

        ಯಾರೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟುಗಳು ಪಬ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಇದ್ದವು. ನನಗದು ಕೂಡ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಲೈಕುಗಳು ಬೀಳುತ್ತ ಹೋದವು. ಓದುಗರು ಅವನ್ನು ಕವಿತೆ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸುತ್ತ ಹೋದರು.       ಈ ಜಗತ್ತು ಅದೇಕೆ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು, ಸತ್ಯವನ್ನು, ಸ್ನೇಹವನ್ನು, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಪಮಾನಪಡಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಕಳಂಕದ ...

  • 2 days ago No comment

    ಇದ್ಯಾವ ಪರಿ?

          ಕವಿಸಾಲು       ಥೇಟು ನವಿಲುಗರಿಯ ಹಾಗೆ ಮನಸಿನ ಪುಟಗಳ ನಡುವೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಅಡಗಿ ಮರಿಯಿಟ್ಟು ನೆನೆದು ನೇವರಿಸಿದಾಗೆಲ್ಲ ಮುದ ಕೊಡುವ ನವಿರು, ನವಿರು! ಎದುರಿಲ್ಲದೆ, ಇಡಿಯಾಗಿ ಸಿಗದೆ ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಚಿಗುರು ಕುಡಿಗಳಲಿ ನಳನಳಿಸಿ ಬಳುಕಿ ಬಾಗಿ ಕೆನ್ನೆಯಲಿ ಕಚಗುಳಿಯಾಗಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಹರಿವ ಉಸಿರು! ಹೂಬನದ ಸೊಬಗಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಅರಳಲ್ಲಿ ದಳಗಳ ಸುತ್ತುಗಳಲಿ ಹಾಸಿ ಮಲಗಿದ ಕಂಪಾಗಿ ಮೈಮನಗಳ ಆಹ್ವಾನಿಸಿ ಕರೆವ ಕಂಪಿಗೆ ...

  • 3 days ago No comment

    ಎರಡು ಕವಿತೆಗಳು

        ಕವಿಸಾಲು       ನಿನ್ನ ತೋಳ ಜೋಲಿಯಲಡಗಿರಬೇಕು ನೋಡು ತುಂಡು ಚಂದ್ರನ ಜೋಕಾಲಿ ಆಗಾಗ ಫಳ್ಳನೆ ಇಣುಕುವ ನಕ್ಷತ್ರ ಹಾಡಿನಂಥ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಕತೆ ನಿನ್ನ ಅನುಪಮ ನಂಬಿಕೆಯ ರಾಗ ಜಗದೇಕವೆಂಬಂತೆ ನನ್ನೆದೆ ಹಾಕುವ ತಾಳ ಮಬ್ಬಾದರೂ ಮುದ್ದುಕ್ಕಿಸುವ ಅವಳ ಮುಖ ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಭೋರ್ಗರೆವ ಅಳು ನಿನ್ನ ದನಿಯಲ್ಲಿನ ಅವಳ ನೋವು ಒಮ್ಮೆ ತುಣುಕು ತುಣುಕುಣುತಾ ಮದವೇರಿದ ವಿಷಕನ್ಯೆಯಂತನಿಸುವ, ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಗುಟುಕೊಂದೊಂದೂ ಪೇರಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ವಿಷವೇರಿ ...


Editor's Wall

  • 17 November 2017
    1 day ago 2 Comment

    ನನ್ನನ್ನು ಕವಿಯೆಂದರು..!

        ಯಾರೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟುಗಳು ಪಬ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಇದ್ದವು. ನನಗದು ಕೂಡ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಲೈಕುಗಳು ಬೀಳುತ್ತ ಹೋದವು. ಓದುಗರು ಅವನ್ನು ಕವಿತೆ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸುತ್ತ ಹೋದರು.       ಈ ಜಗತ್ತು ಅದೇಕೆ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು, ಸತ್ಯವನ್ನು, ಸ್ನೇಹವನ್ನು, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಪಮಾನಪಡಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಕಳಂಕದ ...

  • 14 November 2017
    4 days ago No comment

    ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಯಾರು?

        ಈಗ ಮಕ್ಕಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪರ ಊರುಗಳ ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನೂಕಿ ಯಾವ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದೆ ಬಣಗುಟ್ಟುತ್ತಿವೆ. ಹೋಮ್ ವರ್ಕ್, ರ್ಯಾಂಕ್ ಓಟ, ಅಂಕದ ಬೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳು ಆಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಬರಹ, ಕಾದಂಬಿನಿ ಅವರಿಂದ       ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಯಾರಾದರೂ ಚೂರು ದೊಡ್ಡವರನ್ನು ಅಜ್ಜಿಯಾಗಲು ಕೇಳಿಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ನಿಂತು ಕ್ಲಾಪ್ಸ್ ಹಾಕುವ ಮೂಲಕ ಕಳ್ಳರನ್ನು ...

  • 09 November 2017
    1 week ago No comment

    ಕೆಂಡದಂಥ ಕಾವ್ಯ

    ಪಾಶ್ ಎಂದೇ ಗೊತ್ತಾಗಿರುವ ಪಂಜಾಬಿ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿ ಕವಿ ಅವತಾರ್ ಸಿಂಗ್ ಸಂಧು, ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಕವಿ. ತನ್ನ 20ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆತ ಮೊದಲ ಸಂಕಲನ ‘ಲೋಹ್ ಕಥಾ’ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ (1970) ರಾತ್ರಿ ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಸ್ಟಾರ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಅದೇ ದಶಕದಲ್ಲೇ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ಮತ್ತೂ ಎರಡು ಸಂಕಲನಗಳು ಪಂಜಾಬಿ ಕಾವ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆತನ ಹೆಸರನ್ನು ಶಾಶ್ವತಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟವು. ಅವನ ಕಾವ್ಯದ ಕತ್ತಿ ಖಲಿಸ್ತಾನಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಝಳಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಡೆಗೆ ಅದೇ ಅವನ ಹತ್ಯೆಗೂ ಕಾರಣವಾಯ್ತು. ...

  • 07 November 2017
    2 weeks ago One Comment

    ಕಾಲದೊಂದೊಂದೇ ಹನಿಯು ಹರಿದುಹೋಗುವ ಸದ್ದು

    ಹಳೆಯ ಕಾವ್ಯದ ಮೆಲುಕನ್ನು ಇವತ್ತಿನ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಒಂದು ಸೊಗಸು. ಒಂದು ಕವಿತೆಯ ನೆವದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ನೆನಪಿನ ಗುರುತುಗಳೂ ಹಲವು. ಇದು ವಿಮರ್ಶೆಯಾಚೆಗಿನ, ಅಕೆಡೆಮಿಕ್ ಮಿತಿಯನ್ನು ದಾಟುವ ಗುರುತೂ ಆಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆಯೂ.  ಕನೆಕ್ಟ್ ಕನ್ನಡ ಅಂಥದೊಂದು ಹುಡುಕಾಟದ ಖುಷಿ ಹಂಚಲು ತೊಡಗಿದೆ.  * * *         ನಾವು ಓಡುತ್ತಿರುವ ರಭಸಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಅದ್ಯಾವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಜೀವಶಕ್ತಿ ತನ್ನ ಒಂದು ...

  • 06 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಕಾಣದ ಕಡಲಿನ ಮುಂದೆ…

    ಹಳೆಯ ಕಾವ್ಯದ ಮೆಲುಕನ್ನು ಇವತ್ತಿನ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಒಂದು ಸೊಗಸು. ಒಂದು ಕವಿತೆಯ ನೆವದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ನೆನಪಿನ ಗುರುತುಗಳೂ ಹಲವು. ಇದು ವಿಮರ್ಶೆಯಾಚೆಗಿನ, ಅಕೆಡೆಮಿಕ್ ಮಿತಿಯನ್ನು ದಾಟುವ ಗುರುತೂ ಆಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆಯೂ.  ಕನೆಕ್ಟ್ ಕನ್ನಡ ಅಂಥದೊಂದು ಹುಡುಕಾಟದ ಖುಷಿ ಹಂಚಲು ತೊಡಗಿದೆ.  * * *         ಕಾವ್ಯದ ಸೌಂದರ್ಯ ಇರುವುದೇ ಅದರ ಅಮೂರ್ತತೆಯಲ್ಲಿ. ಕವಿತೆಯನ್ನು ಬರೆದ ಕವಿಗಿಂತ ಅದನ್ನು ಓದಿದವರಿಗೇ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ...