Share

ಸತ್ತುಹೋಗುವಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು
ಸುಧಾ ಶರ್ಮಾ ಚವತ್ತಿ ಕಾಲಂ

sudha

ಕಲರವ | kalarava

ಹೆಡ್ಡಿಂಗ್ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಯಾರಿಗಾದರೂ ನೆನಪಾಗುವದು ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಮೇಲಿನಿಂದ ಹಾರಿಯೋ, ಟ್ರೇನಿಗೆ ತಲೆ ಕೊಟ್ಟೋ ಸಾಯಲು ಯತ್ನಿಸುವುದು. ಇದೆಲ್ಲ ಸಿನಿಮಾ ಬಿಡಿ ಎಂದು ತಳ್ಳಿ ಹಾಕೋಣ ಎಂದರೆ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪುಟ ತೆರೆದರೆ ಬರುವ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಿಗಳದ್ದೇ ಮೇಲುಗೈ. ಆದರೆ ಚಿತ್ರಣ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಹುಡುಗಿ ಕೈ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಹುಡುಗ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಯತ್ನ. ಪ್ರೇಮಿಯಿಂದಲೇ ಪ್ರೇಯಸಿ ಕೊಲೆ, ಪ್ರೀತಿಸಿದವನಿಂದಲೇ ಮೋಸ… ಬೇಡ ಬಿಡಿ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳುವುದು ಇಲ್ಲಿನ ಆಶಯ ಅಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಿತ್ಯವೂ ಓದುವ ಇಂತಹ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಕುರಿತಾದ ಭಾವನೆಗೆ ಬನಿ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವರು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎನ್ನುವಾಗ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರದಷ್ಟು. ಹಾಗಾದರೆ ಬಿಟ್ಟಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಇರುವುದು ಪ್ರೀತಿಯಾ? ಅವಲಂಬನೆಯಾ? ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನೇ ನಾವು ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದೇವಾ?

ಮದುವೆಯಾಗದ ಆ ಮಹಿಳೆ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕಳೆದ 8 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಗುವಿನ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವರ ದಿನಚರಿ ಆರಂಭವಾದದ್ದೇ ತಾಯಿ ಬೇಕೆಂಬ ಕರೆಯೊಂದಿಗೆ. ತಾಯಿ ಸತ್ತ ದಿನ ಅವರು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತಿದ್ದು ನಾಳೆಯಿಂದ ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಮತ್ತದೇ ಅವಲಂಬನೆ. ನಾವು ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಉದ್ಯಮಿ ಅವರು ಅವರಿಗೆ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುವ ಮಾತು “ನನಗೆ ಕೆಲಸ ಎಂದರೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಿತಿ ಎಂದರೆ ನಾನು ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಮಿಯ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ದಣಿವೇ ಇಲ್ಲ.” ಅಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನುವಂತಹದ್ದು ಎಂದೋ ಮುಗಿದು ಹೋಗುವಂತಹದ್ದಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಭಾ ನಂದಕುಮಾರ್ ಅವರ ಕವಿತೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. “ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗ ಮದುವೆಯಾದ ಮಾರನೇ ದಿನವೇ ಗಂಡನಾದ”. ಪ್ರೀತಿ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹೊರಗೂ ಇಲ್ಲ. ಒಳಗೇ ಇದೆ. ಒಳಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಒರತೆಯಂತೆ ಉಕ್ಕುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನಮಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು, ಒರತೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡಲು ಬರಬೇಕಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೇ.

ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗಿ ಇವನಿಗೆ ಹೇಳದೇ ಬೇರೆಯವನೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಎಲ್ಲರೂ ಮಾಡುವ ಹಾಗೆ ನಾನೂ ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಿಸುತ್ತ “ಯೋಚಿಸಬೇಡ್ವೋ ನಿನಗೆ ಅವಳಿಗಿಂತ ಒಳ್ಳೆ ಹುಡುಗಿ, ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಅವಳನ್ನು ನಿವಾಳಿಸುವವಳು ಸಿಗ್ತಾಳೆ” ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೇಳತೊಡಗಿದೆ. ಅವನೂ ಜೀವನದಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಲಿತಿದ್ದ. ಅವನ ಅನುಭವದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನನಗೂ ಹೇಳಿದ. “ನನಗೆ ಬೇಸರ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಪ್ರೀತಿಸಬಲ್ಲೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಅವಳು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಳು. ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಬರತ್ತೆ ಅಂತಾನೆ ಮೊದಲು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಜಾ ಅಂದರೆ ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿರುವ ಸುಮಾರು 2 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿರುವಾಗ ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿರತ್ತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ನಾನು ಈಗ ಯಾರನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಸಬಲ್ಲೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ ನನ್ನೊಳಗಿನದು. ನಾನು ಕೊಡಬಹುದಾದದ್ದು. ಕೇವಲ ಪಡೆಯುವ ಬಗೆಗೆ ನಾನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಸೋದು ನನಗೆ ಸುಖ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಇದು ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥ ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು….” ಅವನ ಮಾತು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಖುಷಿಯೇ ಬೇರೆ.

ಚಳಿಗಾಲದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹೊಂಗೆ ಮತ್ತು ಬೇವಿನ ಮರಗಳನ್ನು ನೋಡಬೇಕು. ಪೂರ್ಣ ಸತ್ತು ಹೋಗಿದೆಯೇನೋ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಒಣ ಕಾಷ್ಠ. ಕೇವಲ ಕೋಲಿನಂತೆ ನಿಂತು ಬಿಡುವ ಈ ಮರಗಳಿಗೆ ಯಾವಾಗ ವಸಂತ ಬಂದಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗತ್ತೋ.. ಮೈ ತುಂಬ ಮುತ್ತು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟ ಹಾಗೆ ಇಂಚಿಂಚಾಗಿ ಚಿಗುರೊಡೆಯುವ ಎಲೆಗಳ ಹೊಳೆವ ಸಂಭ್ರಮ ನೋಡಿದಾಗ ಜೀವ ಚೈತನ್ಯದ ಸೆಲೆಯೊಂದು ಹುಟ್ಟುವುದು ಪ್ರೇಮ ಮೊಳೆಯುವ ಈ ಹೊತ್ತು ವಸಂತದಲ್ಲಿಯೇ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಣ ಕಾಷ್ಠದಂತಹ ಮರದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ಚಿಗುರುವ ಹಂಬಲಕ್ಕೆ ವಸಂತನೊಬ್ಬ ನೆಪವಾದನೇ? ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೊಳಗೂ ಅಡಗಿರುವ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯ ರಸವನ್ನು ಬತ್ತಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಯಾವುದು. ಮಣ್ಣಿನೊಳಗಿನ ಬೀಜದಂತೆ ಮರದಲಡಗಿದ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ನಮ್ಮೊಳಡಗಿದ ಪ್ರೀತಿಗೆ, ಜೀವ ಸೆಲೆಗೆ ತಡೆ ಒಡ್ಡಿದ್ದು ಯಾವುದು. ಯಾರೂ ಕೈ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೂ ನಮ್ಮ ಕೈ ಆಚೆಗೂ ಇಲ್ಲ. ಒಳಗಿರುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನಾವು ಕುರುಡಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸುವುದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ.

ನಾನು, ನನ್ನದು, ನನಗೆ ಮುಗಿಯಲಾರದ “ನಾನು”ವಿನ ರಾಕ್ಷಸ ಕುಣಿತದ ಭಸ್ಮಾಸುರರು ನಾವು. ಮೋಹಿನಿಯ ವೇಷದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯದ ಆಮಿಷವೆಲ್ಲವೂ ಎದುರಿಗಿದೆ. ಯಾಕೆ ಉತ್ಕಟತೆ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಹೀಗೆ ಇರಬಾರದಿತ್ತು, ನನಗೆ ಇಷ್ಟೇನಾ, ಏನನ್ನೇ ಮಾಡಿದರೂ ಉತ್ಕಟವಾಗಿ ಮಾಡುವುದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾಡುವುದು, ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಾವು ಮರೆಯುವಷ್ಟು ತನ್ಮಯವಾಗುವುದು ಯಾಕಿಲ್ಲ? ನಿದ್ದೆಗೊಮ್ಮೆ ನಿತ್ಯ ಮರಣ ಎದ್ದಸಲ ನವೀನ ಜನನ. ಶಿಶುಭಾವ ಬರುವುದೆಂತು? ಸುಮ್ಮನೇ ಇರುವುದೆಂದರೆ ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಮೌನವಾಗುವುದು. ನಮಗೋ ಮುಗಿಯದ ನಿತ್ಯ ಗದ್ದಲ. ಒಳ ಹೊರಗಿನ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಾವೇ ಕಳೆದು ಹೋದವರು. ಇದನ್ನೇ ಒತ್ತಡ ಒತ್ತಡ ಎಂದು ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವಾ? ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ತನ್ನೊಳಗೇ ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಅಪರೂಪದ ಕ್ಷಣವೊಂದು ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾಗಿದೆಯಾ?

ಅದ್ಕಕೇ “ನಾನು” ಸತ್ತು ಹೋಗುವಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು. ನಾನು ಕರಗಬೇಕು. ಭಕ್ತ ಕುಂಬಾರ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲೊಂದು ಸಂಭಾಷಣೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಯಾರು ಹೋಗಬಹುದು. “ನಾನು” ಹೋದರೆ ಹೋದೇನು. ಹಾಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ ನಾನು ಸಾಯಬೇಕು ಸ್ವರ್ಗ ಕಾಣಬೇಕು. ಅವರವರ ದರ್ಶನದ ಬೆಳಕು.

—————-

ಸುಧಾ ಶರ್ಮಾ ಚವತ್ತಿ

286637_218799308166417_3412973_o[1]“ಒದ್ದೆ ಕಣ್ಣುಗಳ ಪ್ರೀತಿ” ಕವನ ಸಂಕಲನದ ಮೂಲಕ ಭರವಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಸುಧಾ ಶರ್ಮಾ ಚವತ್ತಿ ಮುದ್ರಣ ಮತ್ತು ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೆರಡರಲ್ಲೂ ಪರಿಣಿತರು. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಲೇಖನ, ಅಂಕಣಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಿತರು. “ಆವಿಯಾಗಿದೆ ಮಾತು” (ಮಲ್ಲಿಗೆ), “ಷೇರೆಂಬ ಮಾಯಾಂಗನೆ” ( ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ), “ಪ್ರಾಫಿಟ್ ಪ್ಲಸ್” (ವಿಜಯವಾಣಿ) ಪ್ರಕಟಿತ ಅಂಕಣಗಳು. ಕಿರುತೆರೆ ಕಾರ್ಯರ್ಕಮಗಳ ನಿರ್ದೇಶನ, ನಿರ್ಮಾಣ, ನಿರೂಪಣೆಯ ಅನುಭವ. ಈಗ ಸಾಕ್ಷ್ಯಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಲವಾರು ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿರುವ ಇವರು ಉತ್ತಮ ವಾಗ್ಮಿ. ಸಮೂಹ ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯೂ ಇವರ ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು.

Share

6 Comments For "ಸತ್ತುಹೋಗುವಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು
ಸುಧಾ ಶರ್ಮಾ ಚವತ್ತಿ ಕಾಲಂ
"

  1. ಬಿ.ಜಿ.ಹರೀಶ್
    25th August 2016

    ಪ್ರೀತಿ ಮೊಳೆತ ಮೊದಲ ಕ್ಷಣವೆ ನಾನು, ನನ್ನದೆಂಬುದ ಅಳಿದು ನಾವು, ನಮ್ಮದೆಂಬುದರ ಜನನ…..

    Reply
    • sudha sharma chavathi
      24th September 2016

      ನಾನು ಕರಗಿ ನಾವು ಹುಟ್ಟಬೇಕಲ್ಲ . ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಕಷ್ಟ

      Reply
  2. ಆನಂದ್ ಋಗ್ವೇದಿ
    26th August 2016

    ನಿಜ ಹರೀಶ್, ಸುಧಾ ಶರ್ಮ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದೂ ಅದೇ. ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಮೊಳೆತ ಕ್ಷಣ ನಾನು ಕಳೆದು ಎಲ್ಲದರೊಳಗೆ ಒಂದಾಗುವ, ಪರಿಭಾವಿಸುವ ರೀತಿಯೊಂದು ಮೂಡುತ್ತದಲ್ಲ ಅದೇ ಪ್ರೀತಿ. ಚಂದದ ಬರಹ

    Reply
    • sudha sharma chavathi
      24th September 2016

      thanks sir. ನಿಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ನಾನು ಅಭಾರಿ

      Reply
  3. ವಿಮಲಾ ನಾವಡ
    27th August 2016

    ಪ್ರೀತಿಯ ವಿಭಿನ್ನ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ತೋರಿಸಿದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಗಳು.

    Reply
  4. sudha sharma chavathi
    24th September 2016

    ಬರೆಯೋದು ಸುಲಭ ವಿಮಲಾ ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಬದುಕೋದು ಸುಲಭ ಅಲ್ಲ . ನಿಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ನಮನ

    Reply

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 4 hours ago No comment

    ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೊಳಗೂ ಒಂದೊಂದು ಕಥೆ!

    ಆಕೆ ಮೀರಾ. ತಾನು ಬರೆದ ಕಥೆಯೊಂದರ  ಮೂಲಕ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ವಿವಾನ್ ಎಂಬ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಸುತ್ತುವ ಕನಸು. ಕೆಫೆಯೊಂದರ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಕಬೀರ್ ತನ್ನದೇ ಆದ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸುವ ಹಂಬಲವಿಟ್ಟುಕೊಂಡವನು. ಅದೇ ಕೆಫೆಯ ಗ್ರಾಹಕಿ ನಿಶಾ ಎಂಥದೋ ಹತಾಶೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡು, ತನ್ನದೇ ಆದ ಗುಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವವಳು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರದೂ ಒಂದೊಂದು ಕಥೆ. ಅಂಥ ನಾಲ್ವರೂ ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿದಾಗ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಈ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತ ಹೋಗುವ ಕಾದಂಬರಿಯೇ ...

  • 1 day ago No comment

    ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮಗುವಿಗೊಂದು ಪತ್ರ

          ನಿನ್ನೆ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಕಡತಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೆರೆದು ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನೀನು ಬಿಡಿಸಿದ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಸಿಕ್ಕವು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದ್ದವು ಅವುಗಳು.       ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಹನ್ನೆರಡರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೊಂದು ತಲೆಯೆತ್ತಿತು. ಸದ್ಯ ಪತ್ರಗಳಂತೂ ಮಾಯವಾಗಿವೆ. ನಿತ್ಯಜೀವನದ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮಗುವೂ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಗೆ ತಂದಿಡುವ ...

  • 2 days ago No comment

    ದುರಿತ ಕಾಲದ ಕವಿತೆಗಳು

        ಕವಿಸಾಲು       1 ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಹೆಗಲಲಿ ನೇಗಿಲ ಎಳೆದು ಅಜ್ಜಿ ಬಿತ್ತಿದ ರಾಗಿಗೆ ಸಗ್ಗಣಿ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕಿ ಖಂಡುಗಗಟ್ಟಲೇ ರಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಅಜ್ಜನ ಹೊಲದ ಮೇಲಿವತ್ತು ಚತುಷ್ಕೋನ ರಸ್ತೆ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ಅವನ ಎದೆಯ ಮೆಲೆ ಅನಿಲ ಟ್ಯಾಂಕರುಗಳು ಅಡ್ಡಾಡುತಿವೆ ನೋವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ನನಗೆ! ~ 2 ಅಭಿವೃದ್ದಿಯ ಜಾಹಿರಾತಿನಲ್ಲಿ: ಹಡಗಿನಂತಹ ಕಾರುಗಳು ಹಾಳೆಗಳಂತಹ ಮೊಬೈಲುಗಳು ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವ ಕಂಪ್ಯೂಟರುಗಳು ...

  • 2 days ago No comment

    ನಾಲ್ಕು ಹನಿಗಳು

        ಕವಿಸಾಲು         ಧ್ಯೇಯದಿಂದ ನೆಲ ಅಗೆದೆ ಗಿಡ ನೆಡಲು. ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸಿತು ಧ್ಯಾನಸ್ಥ ಎರೆಹುಳು. ~ ನದಿ ತಟದ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ನಾನು ಎರಡೂ ತಟಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿದ್ದ ದಪ್ಪನೆ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಗೋಡೆ. ಹರಿವ ನೀರು, ನಾನು ಬಂಧಿಗಳೇ. ~ Mindfulness ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುವ ಅವರ ಹೆಮ್ಮೆಗೆ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲವೇಕೆ ಅಖಂಡವಾಗಿ ನಿಂತು ಜಗಿಯುವ ಆ ಎಮ್ಮೆ? ~ ಆ ಒಂದು ಮಳೆ ಹನಿ ...

  • 2 days ago No comment

    ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದಾಗ ನಾವೆಲ್ಲ, ಮೆಲ್ಲಮೆಲ್ಲನೆ ಬಂದಳಲ್ಲ!

      ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಾಳೆ ಬುಡ ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಪುಟಾಣಿಗೆ ಬೇಸಿಗೆಯ ಆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟ ಮಾಡಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವ ಸಮಯವಾಗಿತ್ತು.         ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ   ಬಾಲ್ಯದ ಮಜವನ್ನು ಅನುಭವಿಸದ ಮಕ್ಕಳು ಬದುಕನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸವಿಯುವುದು ಕಷ್ಟವೇ? ಆ ಮಜವೇ ಭಿನ್ನ, ಅದರಲ್ಲೂ ಹಳ್ಳಿಯ ಬದುಕಿನ ಬಾಲರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯ ಅನನ್ಯವಾದ ಜೀವನಾನುಭವ ನೀಡುವ ಕಾಲ. ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ರೇಷ್ಮೆ ಹುಳುವಿನಂತೆ ಪೊರೆಯ ಒಳಗೆ ಬದುಕುವ ಮಕ್ಕಳ ...


Editor's Wall

  • 21 November 2017
    1 day ago No comment

    ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮಗುವಿಗೊಂದು ಪತ್ರ

          ನಿನ್ನೆ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಕಡತಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೆರೆದು ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನೀನು ಬಿಡಿಸಿದ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಸಿಕ್ಕವು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದ್ದವು ಅವುಗಳು.       ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಹನ್ನೆರಡರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೊಂದು ತಲೆಯೆತ್ತಿತು. ಸದ್ಯ ಪತ್ರಗಳಂತೂ ಮಾಯವಾಗಿವೆ. ನಿತ್ಯಜೀವನದ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮಗುವೂ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಗೆ ತಂದಿಡುವ ...

  • 19 November 2017
    3 days ago No comment

    ಸಂಸಾರದ ಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿದೆ ಮಾತಿಂದ…

            | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಸಾವು (My Father’s Death) ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕವಿತೆಯ ಅನುವಾದ     ಅಪ್ಪ ಸತ್ತಾಗ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದರು, ಅವನ ಹೆಣದೊಡನೆ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದ ಅವರಿಗೆ ಅಪ್ಪನೆಂದರೆ ವಾಸ್ಕೋಡಗಾಮ ಕಪ್ಪಾದ್ ಬೀಚಿನ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಮೊದಲು ಕಾಲಿರಿಸಿದ ನಂತರ ಕ್ಯಾಲಿಕಟ್’ನಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರಲ್ಲಿ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು ಅಷ್ಟೇ. ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲದಲ್ಲೂ ...

  • 17 November 2017
    5 days ago 2 Comment

    ನನ್ನನ್ನು ಕವಿಯೆಂದರು..!

        ಯಾರೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟುಗಳು ಪಬ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಇದ್ದವು. ನನಗದು ಕೂಡ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಲೈಕುಗಳು ಬೀಳುತ್ತ ಹೋದವು. ಓದುಗರು ಅವನ್ನು ಕವಿತೆ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸುತ್ತ ಹೋದರು.       ಈ ಜಗತ್ತು ಅದೇಕೆ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು, ಸತ್ಯವನ್ನು, ಸ್ನೇಹವನ್ನು, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಪಮಾನಪಡಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಕಳಂಕದ ...

  • 14 November 2017
    1 week ago No comment

    ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಯಾರು?

        ಈಗ ಮಕ್ಕಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪರ ಊರುಗಳ ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನೂಕಿ ಯಾವ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದೆ ಬಣಗುಟ್ಟುತ್ತಿವೆ. ಹೋಮ್ ವರ್ಕ್, ರ್ಯಾಂಕ್ ಓಟ, ಅಂಕದ ಬೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳು ಆಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಬರಹ, ಕಾದಂಬಿನಿ ಅವರಿಂದ       ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಯಾರಾದರೂ ಚೂರು ದೊಡ್ಡವರನ್ನು ಅಜ್ಜಿಯಾಗಲು ಕೇಳಿಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ನಿಂತು ಕ್ಲಾಪ್ಸ್ ಹಾಕುವ ಮೂಲಕ ಕಳ್ಳರನ್ನು ...

  • 09 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಕೆಂಡದಂಥ ಕಾವ್ಯ

    ಪಾಶ್ ಎಂದೇ ಗೊತ್ತಾಗಿರುವ ಪಂಜಾಬಿ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿ ಕವಿ ಅವತಾರ್ ಸಿಂಗ್ ಸಂಧು, ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಕವಿ. ತನ್ನ 20ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆತ ಮೊದಲ ಸಂಕಲನ ‘ಲೋಹ್ ಕಥಾ’ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ (1970) ರಾತ್ರಿ ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಸ್ಟಾರ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಅದೇ ದಶಕದಲ್ಲೇ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ಮತ್ತೂ ಎರಡು ಸಂಕಲನಗಳು ಪಂಜಾಬಿ ಕಾವ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆತನ ಹೆಸರನ್ನು ಶಾಶ್ವತಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟವು. ಅವನ ಕಾವ್ಯದ ಕತ್ತಿ ಖಲಿಸ್ತಾನಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಝಳಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಡೆಗೆ ಅದೇ ಅವನ ಹತ್ಯೆಗೂ ಕಾರಣವಾಯ್ತು. ...