Share

ಸತ್ತುಹೋಗುವಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು
ಸುಧಾ ಶರ್ಮಾ ಚವತ್ತಿ ಕಾಲಂ

sudha

ಕಲರವ | kalarava

ಹೆಡ್ಡಿಂಗ್ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಯಾರಿಗಾದರೂ ನೆನಪಾಗುವದು ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಮೇಲಿನಿಂದ ಹಾರಿಯೋ, ಟ್ರೇನಿಗೆ ತಲೆ ಕೊಟ್ಟೋ ಸಾಯಲು ಯತ್ನಿಸುವುದು. ಇದೆಲ್ಲ ಸಿನಿಮಾ ಬಿಡಿ ಎಂದು ತಳ್ಳಿ ಹಾಕೋಣ ಎಂದರೆ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪುಟ ತೆರೆದರೆ ಬರುವ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಿಗಳದ್ದೇ ಮೇಲುಗೈ. ಆದರೆ ಚಿತ್ರಣ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಹುಡುಗಿ ಕೈ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಹುಡುಗ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಯತ್ನ. ಪ್ರೇಮಿಯಿಂದಲೇ ಪ್ರೇಯಸಿ ಕೊಲೆ, ಪ್ರೀತಿಸಿದವನಿಂದಲೇ ಮೋಸ… ಬೇಡ ಬಿಡಿ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳುವುದು ಇಲ್ಲಿನ ಆಶಯ ಅಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಿತ್ಯವೂ ಓದುವ ಇಂತಹ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಕುರಿತಾದ ಭಾವನೆಗೆ ಬನಿ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವರು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎನ್ನುವಾಗ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರದಷ್ಟು. ಹಾಗಾದರೆ ಬಿಟ್ಟಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಇರುವುದು ಪ್ರೀತಿಯಾ? ಅವಲಂಬನೆಯಾ? ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನೇ ನಾವು ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದೇವಾ?

ಮದುವೆಯಾಗದ ಆ ಮಹಿಳೆ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕಳೆದ 8 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಗುವಿನ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವರ ದಿನಚರಿ ಆರಂಭವಾದದ್ದೇ ತಾಯಿ ಬೇಕೆಂಬ ಕರೆಯೊಂದಿಗೆ. ತಾಯಿ ಸತ್ತ ದಿನ ಅವರು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತಿದ್ದು ನಾಳೆಯಿಂದ ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಮತ್ತದೇ ಅವಲಂಬನೆ. ನಾವು ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಉದ್ಯಮಿ ಅವರು ಅವರಿಗೆ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುವ ಮಾತು “ನನಗೆ ಕೆಲಸ ಎಂದರೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಿತಿ ಎಂದರೆ ನಾನು ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಮಿಯ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ದಣಿವೇ ಇಲ್ಲ.” ಅಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನುವಂತಹದ್ದು ಎಂದೋ ಮುಗಿದು ಹೋಗುವಂತಹದ್ದಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಭಾ ನಂದಕುಮಾರ್ ಅವರ ಕವಿತೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. “ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗ ಮದುವೆಯಾದ ಮಾರನೇ ದಿನವೇ ಗಂಡನಾದ”. ಪ್ರೀತಿ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹೊರಗೂ ಇಲ್ಲ. ಒಳಗೇ ಇದೆ. ಒಳಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಒರತೆಯಂತೆ ಉಕ್ಕುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನಮಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು, ಒರತೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡಲು ಬರಬೇಕಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೇ.

ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗಿ ಇವನಿಗೆ ಹೇಳದೇ ಬೇರೆಯವನೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಎಲ್ಲರೂ ಮಾಡುವ ಹಾಗೆ ನಾನೂ ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಿಸುತ್ತ “ಯೋಚಿಸಬೇಡ್ವೋ ನಿನಗೆ ಅವಳಿಗಿಂತ ಒಳ್ಳೆ ಹುಡುಗಿ, ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಅವಳನ್ನು ನಿವಾಳಿಸುವವಳು ಸಿಗ್ತಾಳೆ” ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೇಳತೊಡಗಿದೆ. ಅವನೂ ಜೀವನದಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಲಿತಿದ್ದ. ಅವನ ಅನುಭವದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನನಗೂ ಹೇಳಿದ. “ನನಗೆ ಬೇಸರ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಪ್ರೀತಿಸಬಲ್ಲೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಅವಳು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಳು. ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಬರತ್ತೆ ಅಂತಾನೆ ಮೊದಲು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಜಾ ಅಂದರೆ ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿರುವ ಸುಮಾರು 2 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿರುವಾಗ ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿರತ್ತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ನಾನು ಈಗ ಯಾರನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಸಬಲ್ಲೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ ನನ್ನೊಳಗಿನದು. ನಾನು ಕೊಡಬಹುದಾದದ್ದು. ಕೇವಲ ಪಡೆಯುವ ಬಗೆಗೆ ನಾನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಸೋದು ನನಗೆ ಸುಖ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಇದು ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥ ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು….” ಅವನ ಮಾತು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಖುಷಿಯೇ ಬೇರೆ.

ಚಳಿಗಾಲದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹೊಂಗೆ ಮತ್ತು ಬೇವಿನ ಮರಗಳನ್ನು ನೋಡಬೇಕು. ಪೂರ್ಣ ಸತ್ತು ಹೋಗಿದೆಯೇನೋ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಒಣ ಕಾಷ್ಠ. ಕೇವಲ ಕೋಲಿನಂತೆ ನಿಂತು ಬಿಡುವ ಈ ಮರಗಳಿಗೆ ಯಾವಾಗ ವಸಂತ ಬಂದಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗತ್ತೋ.. ಮೈ ತುಂಬ ಮುತ್ತು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟ ಹಾಗೆ ಇಂಚಿಂಚಾಗಿ ಚಿಗುರೊಡೆಯುವ ಎಲೆಗಳ ಹೊಳೆವ ಸಂಭ್ರಮ ನೋಡಿದಾಗ ಜೀವ ಚೈತನ್ಯದ ಸೆಲೆಯೊಂದು ಹುಟ್ಟುವುದು ಪ್ರೇಮ ಮೊಳೆಯುವ ಈ ಹೊತ್ತು ವಸಂತದಲ್ಲಿಯೇ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಣ ಕಾಷ್ಠದಂತಹ ಮರದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ಚಿಗುರುವ ಹಂಬಲಕ್ಕೆ ವಸಂತನೊಬ್ಬ ನೆಪವಾದನೇ? ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೊಳಗೂ ಅಡಗಿರುವ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯ ರಸವನ್ನು ಬತ್ತಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಯಾವುದು. ಮಣ್ಣಿನೊಳಗಿನ ಬೀಜದಂತೆ ಮರದಲಡಗಿದ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ನಮ್ಮೊಳಡಗಿದ ಪ್ರೀತಿಗೆ, ಜೀವ ಸೆಲೆಗೆ ತಡೆ ಒಡ್ಡಿದ್ದು ಯಾವುದು. ಯಾರೂ ಕೈ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೂ ನಮ್ಮ ಕೈ ಆಚೆಗೂ ಇಲ್ಲ. ಒಳಗಿರುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನಾವು ಕುರುಡಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸುವುದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ.

ನಾನು, ನನ್ನದು, ನನಗೆ ಮುಗಿಯಲಾರದ “ನಾನು”ವಿನ ರಾಕ್ಷಸ ಕುಣಿತದ ಭಸ್ಮಾಸುರರು ನಾವು. ಮೋಹಿನಿಯ ವೇಷದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯದ ಆಮಿಷವೆಲ್ಲವೂ ಎದುರಿಗಿದೆ. ಯಾಕೆ ಉತ್ಕಟತೆ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಹೀಗೆ ಇರಬಾರದಿತ್ತು, ನನಗೆ ಇಷ್ಟೇನಾ, ಏನನ್ನೇ ಮಾಡಿದರೂ ಉತ್ಕಟವಾಗಿ ಮಾಡುವುದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾಡುವುದು, ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಾವು ಮರೆಯುವಷ್ಟು ತನ್ಮಯವಾಗುವುದು ಯಾಕಿಲ್ಲ? ನಿದ್ದೆಗೊಮ್ಮೆ ನಿತ್ಯ ಮರಣ ಎದ್ದಸಲ ನವೀನ ಜನನ. ಶಿಶುಭಾವ ಬರುವುದೆಂತು? ಸುಮ್ಮನೇ ಇರುವುದೆಂದರೆ ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಮೌನವಾಗುವುದು. ನಮಗೋ ಮುಗಿಯದ ನಿತ್ಯ ಗದ್ದಲ. ಒಳ ಹೊರಗಿನ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಾವೇ ಕಳೆದು ಹೋದವರು. ಇದನ್ನೇ ಒತ್ತಡ ಒತ್ತಡ ಎಂದು ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವಾ? ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ತನ್ನೊಳಗೇ ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಅಪರೂಪದ ಕ್ಷಣವೊಂದು ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾಗಿದೆಯಾ?

ಅದ್ಕಕೇ “ನಾನು” ಸತ್ತು ಹೋಗುವಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು. ನಾನು ಕರಗಬೇಕು. ಭಕ್ತ ಕುಂಬಾರ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲೊಂದು ಸಂಭಾಷಣೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಯಾರು ಹೋಗಬಹುದು. “ನಾನು” ಹೋದರೆ ಹೋದೇನು. ಹಾಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ ನಾನು ಸಾಯಬೇಕು ಸ್ವರ್ಗ ಕಾಣಬೇಕು. ಅವರವರ ದರ್ಶನದ ಬೆಳಕು.

—————-

ಸುಧಾ ಶರ್ಮಾ ಚವತ್ತಿ

286637_218799308166417_3412973_o[1]“ಒದ್ದೆ ಕಣ್ಣುಗಳ ಪ್ರೀತಿ” ಕವನ ಸಂಕಲನದ ಮೂಲಕ ಭರವಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಸುಧಾ ಶರ್ಮಾ ಚವತ್ತಿ ಮುದ್ರಣ ಮತ್ತು ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೆರಡರಲ್ಲೂ ಪರಿಣಿತರು. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಲೇಖನ, ಅಂಕಣಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಿತರು. “ಆವಿಯಾಗಿದೆ ಮಾತು” (ಮಲ್ಲಿಗೆ), “ಷೇರೆಂಬ ಮಾಯಾಂಗನೆ” ( ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ), “ಪ್ರಾಫಿಟ್ ಪ್ಲಸ್” (ವಿಜಯವಾಣಿ) ಪ್ರಕಟಿತ ಅಂಕಣಗಳು. ಕಿರುತೆರೆ ಕಾರ್ಯರ್ಕಮಗಳ ನಿರ್ದೇಶನ, ನಿರ್ಮಾಣ, ನಿರೂಪಣೆಯ ಅನುಭವ. ಈಗ ಸಾಕ್ಷ್ಯಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಲವಾರು ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿರುವ ಇವರು ಉತ್ತಮ ವಾಗ್ಮಿ. ಸಮೂಹ ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯೂ ಇವರ ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು.

Share

6 Comments For "ಸತ್ತುಹೋಗುವಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು
ಸುಧಾ ಶರ್ಮಾ ಚವತ್ತಿ ಕಾಲಂ
"

  1. ಬಿ.ಜಿ.ಹರೀಶ್
    25th August 2016

    ಪ್ರೀತಿ ಮೊಳೆತ ಮೊದಲ ಕ್ಷಣವೆ ನಾನು, ನನ್ನದೆಂಬುದ ಅಳಿದು ನಾವು, ನಮ್ಮದೆಂಬುದರ ಜನನ…..

    Reply
    • sudha sharma chavathi
      24th September 2016

      ನಾನು ಕರಗಿ ನಾವು ಹುಟ್ಟಬೇಕಲ್ಲ . ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಕಷ್ಟ

      Reply
  2. ಆನಂದ್ ಋಗ್ವೇದಿ
    26th August 2016

    ನಿಜ ಹರೀಶ್, ಸುಧಾ ಶರ್ಮ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದೂ ಅದೇ. ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಮೊಳೆತ ಕ್ಷಣ ನಾನು ಕಳೆದು ಎಲ್ಲದರೊಳಗೆ ಒಂದಾಗುವ, ಪರಿಭಾವಿಸುವ ರೀತಿಯೊಂದು ಮೂಡುತ್ತದಲ್ಲ ಅದೇ ಪ್ರೀತಿ. ಚಂದದ ಬರಹ

    Reply
    • sudha sharma chavathi
      24th September 2016

      thanks sir. ನಿಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ನಾನು ಅಭಾರಿ

      Reply
  3. ವಿಮಲಾ ನಾವಡ
    27th August 2016

    ಪ್ರೀತಿಯ ವಿಭಿನ್ನ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ತೋರಿಸಿದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಗಳು.

    Reply
  4. sudha sharma chavathi
    24th September 2016

    ಬರೆಯೋದು ಸುಲಭ ವಿಮಲಾ ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಬದುಕೋದು ಸುಲಭ ಅಲ್ಲ . ನಿಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ನಮನ

    Reply

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 9 hours ago No comment

    ಇಲ್ಲಿ ಶಬ್ದಗಳಿಗೂ ಚಳಿಗಾಲ

              | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು       ಕಪ್ಪು ಜನಾಂಗ (For Cleo Pascal) ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕವಿತೆಯ ಅನುವಾದ     ಈಗ ಕೆನಡಾದಲ್ಲಿ ಶರದೃತುವಿನ ಕಾಲ ಮೇಪಲ್ ಮರದ ಒಣಗಿದ ರಕ್ತದಂಥ ಕಡುಗೆಂಪು ಎಲೆಗಳು ಈ ವಾರದಂತ್ಯದವರೆಗೆ ಕೂಡ ಉಳಿಯಲಾರವು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತೇನೆ, ಅಲ್ಲಿಗಿಂತ ಇಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣಿಸುತ್ತೇನೆ ಬಿಳಿಯ ದೇವರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಕಪ್ಪು ಜನಾಂಗದವರು ...

  • 1 day ago No comment

    ಇರಬಲ್ಲೆವಾ ಭಾವುಕರಾಗದೆ?

                  Millions of people have decided not to be sensitive. They have grown thick skins around themselves just to avoid being hurt by anybody. But it is at great cost. Nobody can hurt them, but nobody can make them happy either. ನಿಜ, ಒಂದೇ ...

  • 3 days ago No comment

    ಮೂಳೆಯ ಹಂದರವೊಂದುಳಿದು…

                      ಒಬ್ಬೊಂಟಿಯಾಗಿ ಈ ಮಹಾ ಸಮುದ್ರದ ನಟ್ಟ ನಡುವೆ ಸಾವು ಬದುಕಿನ ಸಮರದೊಳಗೆ ಅದೆಂಥಾ ಮೀನು ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು! ಅದರ ಅಂದವೇನು, ಚಂದವೇನು? ಅದರ ಮೌಲ್ಯವೇನು, ಗಾತ್ರವೇನು? ಹಿರಿಮೆ – ಗರಿಮೆಯೇನು?   ಮೈ ಏಕ್ ಜರ್ರ ಬುಲಂದೀ ಕೋ ಛೂನೆ ನಿಕಲಾ ಥಾ ಹವಾ ನೆ ಥಮೆ ಕೆ ಜಮೀನ್ ಪರ್ ಗಿರಾ ದಿಯಾ ಮುಝಕೋ ನಝೀರ್ ...

  • 4 days ago No comment

    ಎರಡು ಕವಿತೆಗಳು

        ಕವಿಸಾಲು         ಸುನಾಮಿಯ ಊರಲ್ಲಿ ಗುಟ್ಟುಗಳ ರಟ್ಟು ಮಾಡದ ಒಡಲು ಸುನಾಮಿ ತವರಾದ ಕಡಲು ಒಳಗಿನ ಕತ್ತಲೆಯ ಕಳೆಯಲು ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟವು ತಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕನಸುಗಳಷ್ಟೂ ಹಾವುಗಳು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಹೊರಳಿ ಪೊರೆ ಕಳಚಿ ನಚ್ಚಗಾದವು ಅದೇ ಕ್ಷಣದೊಳಗೆ ಅರಳಿಬಿರಿಯಬೇಕಿದ್ದ ಹೂವುಗಳು ಬಿಸಿಲ ಧಗೆಗೆ ಬೆಂದು ಬಾಡಿ ಉದುರಿಬಿದ್ದವು ನೆಲಕೆ ಶಬ್ದಗಳ ಮುಕ್ಕಳಿಸಿ ಉಗಿದ ರಭಸಕೆ ಊರ ತುಂಬಾ ನೆರೆ ಪರಿಹಾರದ ಗಂಜಿಕೇಂದ್ರಗಳಲಿ ...

  • 1 week ago No comment

    ಈ ಸಂಜೆ ಪ್ರಿತಿಯೊಡನೆ…

        ಸಣ್ಣಕಥೆ ಮೂಲ ಇಂಗ್ಲೀಷ್: ಸುಲಮಿತ್ ಈಶ್-ಕಿಶೋರ್ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ: ಉದಯ್ ಇಟಗಿ       ಸಂಜೆಯ ಆರು ಘಂಟೆಗೆ ಆರು ನಿಮಿಷ ಮಾತ್ರ ಬಾಕಿಯಿದೆ – ಹಾಗಂತ ನಗರದ ಗ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನ್ನು ಮಾಹಿತಿ ಕೇಂದ್ರದ ಮೇಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ದುಂಡನೆಯ ಗಡಿಯಾರ ಹೇಳಿತು. ಎತ್ತರದ ಹದಿಹರೆಯದ ಸೇನಾಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬ ಆಗಷ್ಟೆ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನ್ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಬಾಡಿ ಕಂದಾಗಿದ್ದ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆತ್ತಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ...


Editor's Wall

  • 25 February 2018
    9 hours ago No comment

    ಇಲ್ಲಿ ಶಬ್ದಗಳಿಗೂ ಚಳಿಗಾಲ

              | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು       ಕಪ್ಪು ಜನಾಂಗ (For Cleo Pascal) ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕವಿತೆಯ ಅನುವಾದ     ಈಗ ಕೆನಡಾದಲ್ಲಿ ಶರದೃತುವಿನ ಕಾಲ ಮೇಪಲ್ ಮರದ ಒಣಗಿದ ರಕ್ತದಂಥ ಕಡುಗೆಂಪು ಎಲೆಗಳು ಈ ವಾರದಂತ್ಯದವರೆಗೆ ಕೂಡ ಉಳಿಯಲಾರವು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತೇನೆ, ಅಲ್ಲಿಗಿಂತ ಇಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣಿಸುತ್ತೇನೆ ಬಿಳಿಯ ದೇವರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಕಪ್ಪು ಜನಾಂಗದವರು ...

  • 22 February 2018
    3 days ago No comment

    ಮೂಳೆಯ ಹಂದರವೊಂದುಳಿದು…

                      ಒಬ್ಬೊಂಟಿಯಾಗಿ ಈ ಮಹಾ ಸಮುದ್ರದ ನಟ್ಟ ನಡುವೆ ಸಾವು ಬದುಕಿನ ಸಮರದೊಳಗೆ ಅದೆಂಥಾ ಮೀನು ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು! ಅದರ ಅಂದವೇನು, ಚಂದವೇನು? ಅದರ ಮೌಲ್ಯವೇನು, ಗಾತ್ರವೇನು? ಹಿರಿಮೆ – ಗರಿಮೆಯೇನು?   ಮೈ ಏಕ್ ಜರ್ರ ಬುಲಂದೀ ಕೋ ಛೂನೆ ನಿಕಲಾ ಥಾ ಹವಾ ನೆ ಥಮೆ ಕೆ ಜಮೀನ್ ಪರ್ ಗಿರಾ ದಿಯಾ ಮುಝಕೋ ನಝೀರ್ ...

  • 15 February 2018
    1 week ago No comment

    ಭ್ರಷ್ಟತೆಯೆಂಬ ಕೊಳಚೆಯ ಹರಿವೊಡೆದು…

                        ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಠಕ್ಕ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ನಾವು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಬಲ್ಲೆವಾ? ಭ್ರಷ್ಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನ ಮಾಡಬಲ್ಲೆವಾ?   ನಾನು ತುಂಬ ಸಣ್ಣವಳಿದ್ದಾಗ ನಾವು ಆ ಮನೆ ಖರೀದಿಸಿದ್ದೆವು. ಅದರ ಎದುರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೋರ್ಡ್ಗಲ್ಲು ಇತ್ತು. ನಾನು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಅದರ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಆಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಕ್ಷರಗಳು ಕಂಡಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕೂಡಿಸಿ ಓದತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ...

  • 12 February 2018
    2 weeks ago No comment

    ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಪ್ರೀತಿ

    ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದೆ. ಕ್ಷಣಗಣನೆ ಮಾಡಲು ಇನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲೀಗ ಕ್ಷಣಗಳು ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲಾರದಷ್ಟು ಸುಂದರ. ನೆನಪುಗಳು ಬರೋಬ್ಬರಿ ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳಿಗಾಗುವಷ್ಟು ಸಾಕು.   ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅಂದು ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಕ್ಷಣಗಣನೆಯ ಕಾಲವದು. ಈ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದಿದ್ದು ಆ ಭೇಟಿಗಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಕ್ಷಣಗಣನೆ. ಈಗಿರುವುದು ಇನ್ನೇನು ಈ ಕ್ಷಣವು ಮುಗಿದು ಹೋಗಲಿದೆಯಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಆತಂಕದ ಕ್ಷಣಗಣನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಭೇಟಿಯ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ...

  • 11 February 2018
    2 weeks ago One Comment

    ತ್ಯಾಗಮಯಿ ತಾಯಿ ಕನಲಿದಳೇ ಎಂದು ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ…

      ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಮಾತ್ರವೇ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ನೋಡುವ ಜಾಯಮಾನ ಕೊನೆಗಾಣುವವರೆಗೂ ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತನ್ನ ಕೇಡುಗಾಲವನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.     ಒಂದು ವರದಿಯನ್ನೋದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು. ತನ್ನ ಇವತ್ತಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿರಬೇಕಿದ್ದ 6 ಕೋಟಿ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಆ ದೇಶ. ಅಲ್ಲೀಗ ಮದುವೆಗೆ ಬೆಳೆದುನಿಂತ ಯುವಕರಿಗೆ ಹುಡುಗಿಯರೇ ಇಲ್ಲ. ಇಂಥದೊಂದು ವಿಪರೀತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದದ್ದು ಒಂದು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಮಗು ಎಂಬ ನೀತಿ. ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಸ್ಫೋಟಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ...