Share

ಸ್ವಂತ ಮನೆಯ ಗೋಡೆ
ಸುಧಾ ಶರ್ಮ ಚವತ್ತಿ ಕಾಲಂ

sudhaಕಲರವ | kalarava

 

ಧ್ಯವಯಸ್ಸಿನ ಕಲೆ, ಸಂಗೀತ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಹೀಗೆ ಹಲವು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಆಸಕ್ತಿ, ಪ್ರೀತಿ ಇರುವ; ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ; ಅಷ್ಟೇ ಸಜ್ಜನರೂ ಆಗಿರುವ ಮಾಧವ ರಾಯರು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಮನೆ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಯಾರಾದ್ರೂ ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಗಳು ಖಾಲಿ ಇವೆ. ಬ್ಯಾಂಕ್ ಸಾಲ ಪಡೆದು ಮನೆ ಮೇಲೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಕೊಡುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆಗೂ ಈಗ ಮನೆ ಖಾಲಿ ಇದೆ ಎನ್ನುವ ಮಾತು. ಈಗ ಬಾಡಿಗೆಯವರ ಕಾಲ. ಇದು ಒಂಥರಾ ಎಲ್ಲರೂ ಟೊಮೆಟೋ ಬೆಳೆದ ಹಾಗೆ. ಒಬ್ಬರು ಕಟ್ಟಿಸಿದರು ಅಂತಾ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು. ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಹುಡುಕುವ ಸಂದರ್ಭ ನಿಮಗೆ ಎದುರಾಗದಿದ್ದರೆ ನೀವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದೃಷ್ಟ ವಂಚಿತರೇ. ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೋದಾಗ ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಡುವವರ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕೆ ಬೆರಗಾಗುತ್ತೇವೆ. ಇದೊಂದು ಥರಾ ಕಾಗಣ್ಣ ಗುಬ್ಬಣ್ಣನ ಕಥೆ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ. ಆ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವಂತೆ ಕಲ್ಲಿದ್ದರೆ ನೀರಿಲ್ಲ. ನೀರಿದ್ದರೆ ಕಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂತೆ. ಎರಡು ಬೆಡ್ ರೂಂ ಮನೆ ಅಂದರೆ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಎರಡು ರೂಮಿದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಬಳಸುವ ಹಾಗಿದೆಯಾ ಇಲ್ಲವಾ? ಅದು ಅವರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಮನೆ ಹುಡುಕುವುದು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಅನುಭವ ಆಯಿತು. ಅಬ್ಬಾ ಒಂದಿದ್ದರೆ ಒಂದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೂ ಸರಿ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಸರಿ ಇದೆ ಎಂದಾಗ ಮನೆಯ ಮಾಲೀಕರು ಸರಿ ಇಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ಮನೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಇದು ಸ್ವಂತ ಮನೆ ಅಲ್ಲವಲ್ಲಾ. ಸ್ವಂತ ಮನೆಯನ್ನ ನಮಗೆ ಹೇಗೆ ಬೇಕೋ ಹಾಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರಾಯಿತು. ಈ ರೀತಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿ ಸಮಾಧಾನಿಸುವುದು. ಕನಸನ್ನು ಎದುರಿಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸುಖಿಸುವುದು. ಇವತ್ತಿನ ಕಿರಿಕಿರಿಯನ್ನು ದಾಟುವುದು.

ಮಾಧವರಾಯರ ಮನೆ ಹುಡುಕುವ ಕೆಲಸ ನಡೆದೇ ಇತ್ತು. ಒಂದಿನ ಮಾಧವ ರಾಯರು ಫೋನ್ ಮಾಡಿ “ನಾನು ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಬದಲು ಈಗ ಲೀಸ್ ಗೆ ಮನೆ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದರು. ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಕೊಡಬೇಕಲ್ಲಾ, ಕೊಟ್ಟ ಹಣ ಹರಿದು ಹೋಗುವ ನೀರಿನಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಭೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಮನೆ ಪಡೆದರೆ ನಾವು ಮನೆ ಬಿಡುವಾಗ ಹಣ ಇರತ್ತಲ್ಲಾ? ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಮಾಧವ ರಾಯರೇ. ಆದರೆ 10 -15 ಲಕ್ಷ ಇಲ್ಲದೇ ಲೀಸ್ ಗಾದರೂ ಮನೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗತ್ತೆ? ಓ ಅದಕ್ಕೇನಂತೆ ಸಾಲ ಮಾಡಿದರಾಯಿತು. ನೋಡಿ ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಡುವ ಬದಲು ಸಾಲಕ್ಕೆ ಕಂತು ಅಂತಾ ಕಟ್ಟತೀನಿ ಅಂದರು. ಅಬ್ಬಾ ಏನ್ ಸರ್ ನಿಮ್ಮ ಐಡಿಯಾ ಅಂತಾ ಮೆಚ್ಚಿದ್ದೂ ಆಯಿತು ಈಗ ಅವರು ಲೀಸ್ ಗೆ ಮನೆ ಹುಡುಕಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಆದರೂ ಲೀಸ್ ಗೆ ಮನೆ ಕೊಡುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯೇ. ಸರಿಯಾದ ಮನೆ ಆಗಲೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಮಾಧವ ರಾಯರು ಮತ್ತೊಂದು ಐಡಿಯಾ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ನಾನು ಮನೆ ಹುಡುಕಿ ಸೋತುಹೋದೆ. ಯಾಕೆ ಸ್ವಂತಕ್ಕೆ ಒಂದು ಅಪಾರ್ಟಮೆಂಟ್‍ ತಗೋಬಾರದು ಅಂತಿದೀನಿ ಅಂದರು. ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯದು ಸರ್. ಖಂಡಿತ ಅಪಾರ್ಟಮೆಂಟ್ ತಗೋಳಿ ಆದರೆ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ದುಡ್ಡು. ಏನಿಲ್ಲ ಲೀಸ್ ಗೆ ಕೊಡೋಕೆ ಸಾಲ ಮಾಡತೀನಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿದರಾಯಿತು. ಅವರು ಅಪಾರ್ಟಮೆಂಟ್ ಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಅದರ ಗೃಹಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಓಡಾಡಿದಂತೆ, ಗೃಹಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಯಾರ್ಯಾರನ್ನು ಕರೆಯಬೇಕೆಂದು ಪಟ್ಟಿಮಾಡೊದು ಬಾಕಿ ಉಳಿದಿತ್ತು! ಸರಿ ಊರ ತುಂಬ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಜನಪ್ರಿಯರೂ ಆಗಿದ್ದ ಮಾಧವ ರಾಯರಿಗೆ ಅಪಾರ್ಟಮೆಂಟ್ ಹುಡುಕುವುದಕ್ಕೆ ಹಲವರಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬ ಡೆವಲಪರ್ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಇದ್ದ. ಅವನು ಒಂದು ಅಪಾರ್ಟಮೆಂಟ್ ತೋರಿಸಿ ನಿಮಗಾಗಿರೋದಕ್ಕೆ 50 ಲಕ್ಷಕ್ಕೇ ಮಾಡಿಕೊಡ್ತೀನಿ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ 60 ಲಕ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ ಅಂದ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನದೇನೂ ನಾನು ತಗೋಳ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಉಳಿದದ್ದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯವರ ವೆಚ್ಚ ನೋಡಿ ಎಂದು 200 ರೂಪಾಯಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಹಣ ಸಾಲ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಾಲವನ್ನು ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಮಾಧವರಾಯರು ಮುಂದಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮನೆ ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ “ಏನೇ ಆಗಲಿ ಇನ್ನು ಮುಂದಿನ ಸಾರಿ ಹೋಗುವುದು ಸ್ವಂತ ಮನೆಗೇ ಎಂದು ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೀನಿ”.

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮಾಧವ ರಾಯರೇ! ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಮನೆ ಹುಡುಕುವುದು, ಮನೆ ಮಾಲೀಕರ ಎದುರು ಅವರು ಹೇಳುವ ಕಂಡೀಷನ್‍ಗೆ ತಲೆ ದೂಗುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಹಿಂಸೆಯೆ. ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಗತ್ತೆ? ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟುತ್ತೇವೆ. ತುಂಬ ಸೊಗಸಾಗಿ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು, ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುತ್ತೇವೆ. ಪರಿಹಾರ ಸೂಚಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಇಳಿಸುವ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ನಮಗಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯ ಕಥೆಯೂ ಇದೇ. ಮನೆ ಹುಡುಕುವಾಗ ಹೆಂಡತಿ ಗೊಣಗುತ್ತಾಳೆ. ಮಕ್ಕಳು ದೊಡ್ಡವರಾಗಿದ್ದರೆ ಮಕ್ಕಳೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

“ನೋಡಿ ಯಾರ್ಯಾರೋ ಸ್ವಂತ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ್ರು ನೀವು ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಹಾಗೆ ಇದ್ದೀರಿ. ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದವರನ್ನಾ, ನೆಂಟರನ್ನಾ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗರ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನಾ ಎತ್ತಿ ಎತ್ತಿ ಹೇಳಿ ಹಂಗಿಸಿದಾಗ ಭೂಮಿ ಬಾಯಿ ಬಿಡಬಾರದೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಮಾಧವ ರಾಯರು ದಡ್ಡರಲ್ಲ. ಕೆಲಸವೂ ಇಲ್ಲದವರಲ್ಲ. ಅವಕಾಶ ವಂಚಿತರೂ ಅಲ್ಲ. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕೇವಲ 1 ಲಕ್ಷಕ್ಕೆ ಸೈಟ್ ಸಿಕ್ತಿತ್ತು ಆಗ ತಗೋ ಬೇಕಿತ್ತು, ಇಲ್ಲಿ ಮನೆ ಕೇವಲ 3 ಲಕ್ಷಕ್ಕೇ ಇತ್ತು ಕೇಳಿದ್ರು ಆದರೆ ನಾನು ಆಗ ತಗೊಳ್ಲಿಲ್ಲ. ದುಡ್ಡು ಇತ್ತು, ಅದರೆ ನಮ್ಮ ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಿಲ್ಲ ನೋಡಿ. ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳು ಕ್ಲೀಷೆ ಆಗಿದೆ. ತಪ್ಪು ನಮ್ಮದೇ. ನಮಗೆ ಖಚಿತ ಗುರಿ ಇಲ್ಲ. ಸರಿಯಾದ ಯೋಜನೆ ಯೋಚನೆಗಳಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತು ವರ್ತಿಸುವ ಅತ್ಯಂತ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವನದ ತಿಳುವಳಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಮುನ್ನುಗ್ಗುವುದನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದರೂ ಹೀಗಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಗೆಲ್ಲುವ ಹುರುಪು ಉಮೇದಿ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರದಿದ್ದರೆ ಸಿಕ್ಕಬಸ್ ಹತ್ತುತ್ತೇನೆ. ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಇಳಿಯುತ್ತೇನೆ. ಇಳಿದ ನಂತರ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆನಾ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆಗುವುದೇ ಹೀಗೆ. ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಯಲ್ಲಿ, ನಮಗೇನು ಬೇಕೆಂಬುದರ ಖಚಿತತೆಯೇ ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯೂ ಹೌದು. ಅದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹುಡುಕಿದ್ದೇ ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ. ನಿಂತಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತೇವೆ. ಬ್ರೋಕರ್ ತೋರಿದ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯ ಚೆಂದಕ್ಕೆ ಬೆರಗಾಗುವಂತೆ, ಅವನು ಹೊಗಳಿದ್ದನ್ನೇ ನಾವೂ ಹೌದೆನ್ನುತ್ತ ಇರುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳ, ಖುಷಿಗಳ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ನೇತುಬಿಡಲು ಸ್ವಂತ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತೇವೆ. ಧೂಳು ಹಿಡಿದ ಇಂತಹ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ಮನೆ ಬದಲಿಸುವಾಗಲೂ ಒರೆಸುತ್ತೇವೆ.

ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಹುಡುಕೋದು. ಮಕ್ಕಳ ಓದಿಗೆ ಹಣ ಹೊಂದಿಸೋದು, ಈಗ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಲೇ ಬೇಕೆನ್ನುವುದು, ಜೀವನವನ್ನು ದುಡಿಯುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಮಾಮೂಲು. ಪದೇ ಪದೇ ಬೇಸರಿಸುತ್ತ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ ಟ್ರೇನ್ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಟಿಕೇಟ್ ತಗೊಂಡೆ ಅಂತಾ. ಆದರೀಗ ಹಾಗೆ ಹೇಳುವ ಕಾಲವಲ್ಲ. ಅಯ್ಯೋ ಅದೀಗ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಮೆಟ್ರೋ ಬಂದ ನಂತರ ಟೋಕನ್ ತಗೊಂಡುಬಿಡಿ ಬೇಕಾದ ಟ್ರೇನ್ ಹತ್ತಿದರಾಯಿತು. ತಪ್ಪಿ ಹೋದ ಟ್ರೇನ್ಗೆ ಪರಿತಪಿಸುವ ಬದಲು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಟ್ರೇನ್ ಹತ್ತುವುದಕ್ಕೆ ನಿಂತರಾಯಿತು.

—————-

ಸುಧಾ ಶರ್ಮಾ ಚವತ್ತಿ

286637_218799308166417_3412973_o[1]“ಒದ್ದೆ ಕಣ್ಣುಗಳ ಪ್ರೀತಿ” ಕವನ ಸಂಕಲನದ ಮೂಲಕ ಭರವಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಸುಧಾ ಶರ್ಮಾ ಚವತ್ತಿ ಮುದ್ರಣ ಮತ್ತು ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೆರಡರಲ್ಲೂ ಪರಿಣಿತರು. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಲೇಖನ, ಅಂಕಣಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಿತರು. “ಆವಿಯಾಗಿದೆ ಮಾತು” (ಮಲ್ಲಿಗೆ), “ಷೇರೆಂಬ ಮಾಯಾಂಗನೆ” ( ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ), “ಪ್ರಾಫಿಟ್ ಪ್ಲಸ್” (ವಿಜಯವಾಣಿ) ಪ್ರಕಟಿತ ಅಂಕಣಗಳು. ಕಿರುತೆರೆ ಕಾರ್ಯರ್ಕಮಗಳ ನಿರ್ದೇಶನ, ನಿರ್ಮಾಣ, ನಿರೂಪಣೆಯ ಅನುಭವ. ಈಗ ಸಾಕ್ಷ್ಯಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಲವಾರು ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿರುವ ಇವರು ಉತ್ತಮ ವಾಗ್ಮಿ. ಸಮೂಹ ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯೂ ಇವರ ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 4 hours ago No comment

    ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೊಳಗೂ ಒಂದೊಂದು ಕಥೆ!

    ಆಕೆ ಮೀರಾ. ತಾನು ಬರೆದ ಕಥೆಯೊಂದರ  ಮೂಲಕ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ವಿವಾನ್ ಎಂಬ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಸುತ್ತುವ ಕನಸು. ಕೆಫೆಯೊಂದರ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಕಬೀರ್ ತನ್ನದೇ ಆದ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸುವ ಹಂಬಲವಿಟ್ಟುಕೊಂಡವನು. ಅದೇ ಕೆಫೆಯ ಗ್ರಾಹಕಿ ನಿಶಾ ಎಂಥದೋ ಹತಾಶೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡು, ತನ್ನದೇ ಆದ ಗುಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವವಳು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರದೂ ಒಂದೊಂದು ಕಥೆ. ಅಂಥ ನಾಲ್ವರೂ ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿದಾಗ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಈ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತ ಹೋಗುವ ಕಾದಂಬರಿಯೇ ...

  • 1 day ago No comment

    ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮಗುವಿಗೊಂದು ಪತ್ರ

          ನಿನ್ನೆ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಕಡತಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೆರೆದು ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನೀನು ಬಿಡಿಸಿದ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಸಿಕ್ಕವು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದ್ದವು ಅವುಗಳು.       ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಹನ್ನೆರಡರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೊಂದು ತಲೆಯೆತ್ತಿತು. ಸದ್ಯ ಪತ್ರಗಳಂತೂ ಮಾಯವಾಗಿವೆ. ನಿತ್ಯಜೀವನದ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮಗುವೂ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಗೆ ತಂದಿಡುವ ...

  • 2 days ago No comment

    ದುರಿತ ಕಾಲದ ಕವಿತೆಗಳು

        ಕವಿಸಾಲು       1 ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಹೆಗಲಲಿ ನೇಗಿಲ ಎಳೆದು ಅಜ್ಜಿ ಬಿತ್ತಿದ ರಾಗಿಗೆ ಸಗ್ಗಣಿ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕಿ ಖಂಡುಗಗಟ್ಟಲೇ ರಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಅಜ್ಜನ ಹೊಲದ ಮೇಲಿವತ್ತು ಚತುಷ್ಕೋನ ರಸ್ತೆ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ಅವನ ಎದೆಯ ಮೆಲೆ ಅನಿಲ ಟ್ಯಾಂಕರುಗಳು ಅಡ್ಡಾಡುತಿವೆ ನೋವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ನನಗೆ! ~ 2 ಅಭಿವೃದ್ದಿಯ ಜಾಹಿರಾತಿನಲ್ಲಿ: ಹಡಗಿನಂತಹ ಕಾರುಗಳು ಹಾಳೆಗಳಂತಹ ಮೊಬೈಲುಗಳು ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವ ಕಂಪ್ಯೂಟರುಗಳು ...

  • 2 days ago No comment

    ನಾಲ್ಕು ಹನಿಗಳು

        ಕವಿಸಾಲು         ಧ್ಯೇಯದಿಂದ ನೆಲ ಅಗೆದೆ ಗಿಡ ನೆಡಲು. ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸಿತು ಧ್ಯಾನಸ್ಥ ಎರೆಹುಳು. ~ ನದಿ ತಟದ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ನಾನು ಎರಡೂ ತಟಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿದ್ದ ದಪ್ಪನೆ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಗೋಡೆ. ಹರಿವ ನೀರು, ನಾನು ಬಂಧಿಗಳೇ. ~ Mindfulness ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುವ ಅವರ ಹೆಮ್ಮೆಗೆ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲವೇಕೆ ಅಖಂಡವಾಗಿ ನಿಂತು ಜಗಿಯುವ ಆ ಎಮ್ಮೆ? ~ ಆ ಒಂದು ಮಳೆ ಹನಿ ...

  • 2 days ago No comment

    ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದಾಗ ನಾವೆಲ್ಲ, ಮೆಲ್ಲಮೆಲ್ಲನೆ ಬಂದಳಲ್ಲ!

      ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಾಳೆ ಬುಡ ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಪುಟಾಣಿಗೆ ಬೇಸಿಗೆಯ ಆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟ ಮಾಡಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವ ಸಮಯವಾಗಿತ್ತು.         ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ   ಬಾಲ್ಯದ ಮಜವನ್ನು ಅನುಭವಿಸದ ಮಕ್ಕಳು ಬದುಕನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸವಿಯುವುದು ಕಷ್ಟವೇ? ಆ ಮಜವೇ ಭಿನ್ನ, ಅದರಲ್ಲೂ ಹಳ್ಳಿಯ ಬದುಕಿನ ಬಾಲರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯ ಅನನ್ಯವಾದ ಜೀವನಾನುಭವ ನೀಡುವ ಕಾಲ. ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ರೇಷ್ಮೆ ಹುಳುವಿನಂತೆ ಪೊರೆಯ ಒಳಗೆ ಬದುಕುವ ಮಕ್ಕಳ ...


Editor's Wall

  • 21 November 2017
    1 day ago No comment

    ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮಗುವಿಗೊಂದು ಪತ್ರ

          ನಿನ್ನೆ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಕಡತಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೆರೆದು ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನೀನು ಬಿಡಿಸಿದ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಸಿಕ್ಕವು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದ್ದವು ಅವುಗಳು.       ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಹನ್ನೆರಡರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೊಂದು ತಲೆಯೆತ್ತಿತು. ಸದ್ಯ ಪತ್ರಗಳಂತೂ ಮಾಯವಾಗಿವೆ. ನಿತ್ಯಜೀವನದ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮಗುವೂ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಗೆ ತಂದಿಡುವ ...

  • 19 November 2017
    3 days ago No comment

    ಸಂಸಾರದ ಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿದೆ ಮಾತಿಂದ…

            | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಸಾವು (My Father’s Death) ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕವಿತೆಯ ಅನುವಾದ     ಅಪ್ಪ ಸತ್ತಾಗ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದರು, ಅವನ ಹೆಣದೊಡನೆ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದ ಅವರಿಗೆ ಅಪ್ಪನೆಂದರೆ ವಾಸ್ಕೋಡಗಾಮ ಕಪ್ಪಾದ್ ಬೀಚಿನ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಮೊದಲು ಕಾಲಿರಿಸಿದ ನಂತರ ಕ್ಯಾಲಿಕಟ್’ನಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರಲ್ಲಿ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು ಅಷ್ಟೇ. ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲದಲ್ಲೂ ...

  • 17 November 2017
    5 days ago 2 Comment

    ನನ್ನನ್ನು ಕವಿಯೆಂದರು..!

        ಯಾರೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟುಗಳು ಪಬ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಇದ್ದವು. ನನಗದು ಕೂಡ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಲೈಕುಗಳು ಬೀಳುತ್ತ ಹೋದವು. ಓದುಗರು ಅವನ್ನು ಕವಿತೆ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸುತ್ತ ಹೋದರು.       ಈ ಜಗತ್ತು ಅದೇಕೆ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು, ಸತ್ಯವನ್ನು, ಸ್ನೇಹವನ್ನು, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಪಮಾನಪಡಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಕಳಂಕದ ...

  • 14 November 2017
    1 week ago No comment

    ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಯಾರು?

        ಈಗ ಮಕ್ಕಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪರ ಊರುಗಳ ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನೂಕಿ ಯಾವ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದೆ ಬಣಗುಟ್ಟುತ್ತಿವೆ. ಹೋಮ್ ವರ್ಕ್, ರ್ಯಾಂಕ್ ಓಟ, ಅಂಕದ ಬೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳು ಆಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಬರಹ, ಕಾದಂಬಿನಿ ಅವರಿಂದ       ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಯಾರಾದರೂ ಚೂರು ದೊಡ್ಡವರನ್ನು ಅಜ್ಜಿಯಾಗಲು ಕೇಳಿಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ನಿಂತು ಕ್ಲಾಪ್ಸ್ ಹಾಕುವ ಮೂಲಕ ಕಳ್ಳರನ್ನು ...

  • 09 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಕೆಂಡದಂಥ ಕಾವ್ಯ

    ಪಾಶ್ ಎಂದೇ ಗೊತ್ತಾಗಿರುವ ಪಂಜಾಬಿ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿ ಕವಿ ಅವತಾರ್ ಸಿಂಗ್ ಸಂಧು, ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಕವಿ. ತನ್ನ 20ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆತ ಮೊದಲ ಸಂಕಲನ ‘ಲೋಹ್ ಕಥಾ’ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ (1970) ರಾತ್ರಿ ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಸ್ಟಾರ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಅದೇ ದಶಕದಲ್ಲೇ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ಮತ್ತೂ ಎರಡು ಸಂಕಲನಗಳು ಪಂಜಾಬಿ ಕಾವ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆತನ ಹೆಸರನ್ನು ಶಾಶ್ವತಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟವು. ಅವನ ಕಾವ್ಯದ ಕತ್ತಿ ಖಲಿಸ್ತಾನಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಝಳಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಡೆಗೆ ಅದೇ ಅವನ ಹತ್ಯೆಗೂ ಕಾರಣವಾಯ್ತು. ...