Share

ನಮೋ ವೆಂಕಟೇಶ, ನಮೋ ತಿರುಮಲೇಶ…
ಎಸ್ ಗಂಗಾಧರಯ್ಯ ಕಾಲಂ

ಎ ವಿಲೇಜ್ ಡೈರಿ

s gangadara

ಮೋ ವೆಂಕಟೇಶ ನಮೋ ತಿರುಮಲೇಶ… ಈ ಹಾಡು ನನ್ನಂಥ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ನನ್ನ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕೂ ಹಿಂದಿನ ಯಾರಿಗೇ ಆಗಲಿ ರೋಮಾಂಚನವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ಸಿನೇಮಾ ಟೆಂಟುಗಳಲ್ಲಿ ಘಂಟಸಾಲ ಹಾಡಿದ ಈ ಹಾಡಿನೊಂದಿಗೇ ಸಿನೇಮಾ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇ ಊರಿನವರು ಅಥವಾ ಸುತ್ತಲ ಹತ್ತಿರದ ಹಳ್ಳಿಯವರು ಈ ಹಾಡು ಶುರುವಾದ ಮೇಲೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಟೆಂಟಿನತ್ತ ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಈ ಟೆಂಟುಗಳಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾಟ್ನಿ ಶೋಗೆ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಯವರಿಗೆ ಅದೂ ಇದೂ ಕೆಲಸವಿರುತ್ತಿತ್ತು ಅನ್ನುವುದು ಒಂದು ಕಾರಣವಾದರೆ, ಟೆಂಟಿನ ತೂತುಗಳಲ್ಲಿ ಇಣುಕುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಕಿನಿಂದಾಗಿ ಕೊಂಚ ಮಸುಕು ಮಸುಕಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದುದು, ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಟೆಂಟುಗಳ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತೆಂಗಿನ ಹರಟೆ ಚಾಪೆಗಳಿಂದ ಕವುಚಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಅವು, ದಿನಕಳೆದಂತೆ ಕಳಿತು ತಾತತೂತಾ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಾಗಾಗಿ ಮಳೆಗಾಲವಾದರೆ ಕೇವಲ ಬೆಳಕನ್ನಷ್ಟೇ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದೆ ಅವು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಮಳೆಯ ನೀರನ್ನೂ ಒಳಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಗ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಜನ ಎದ್ದು ಸೋರದ ಕಡೆ ನಿಂತು ಸಿನೇಮಾ ನೋಡಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಳೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿ ಹಾಗೆ ನಿಲ್ಲಲೂ ಆಗದಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತು ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರುಗಳು ಕೈಕೊಟ್ಟ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕರು ನಾಳೆ ಬಂದು ಮತ್ತೆ ನೋಡಲು ಪಾಸುಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಒಂದೇ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ನಾಲ್ಕೈದು ಸರ್ತಿ ನೋಡಿದ್ದೂ ಉಂಟು. ಆದರೆ ಒಂದೊಂದು ಸರ್ತಿ ನೋಡಿದಾಗಲೂ ಒಂದೊಂದು ಸೀನು ಎಗರಿ ಹೋಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಇವತ್ತು ಒಂದು ಫೈಟಿಂಗ್ ಶುರುವಾಗುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಹೋಗಿದ್ದರೆ, ನಾಳೆ ಆ ಫೈಟಿಂಗ್ ಸೀನು ಮುಗಿದು ಮುಂದಿನಿಂದ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಸಿನೇಮಾದ ಉದ್ದ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ದೃಶ್ಯಕ್ಕೂ, ಅಲ್ಲಿನ ಪಾತ್ರಗಳು ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತುಗಳಿಗೂ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸಂಬಂಧವೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದರ ನಡುವೆ ಧ್ವನಿವರ್ಧಕದ ಅಸಾಧ್ಯ ಕಿರಿಕಿರಿ.

ಹೀಗಿದ್ದರೂ ನಮಗಾಗ ಈ ಟೆಂಟುಗಳಲ್ಲಿ ಸಿನೇಮಾ ನೋಡುವುದೆಂದರೆ ಪಂಚಪ್ರಾಣ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಸು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾವ ತ್ಯಾಗಕ್ಕಾದರೂ, ಎಂಥ ಸುಳ್ಳಿಗಾದರೂ, ಕಳ್ಳತನಕ್ಕಾದರೂ ತಯಾರಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಹಾಗೂ ಒಂದೇ ಸಿನೇಮಾವನ್ನು ಅನೇಕ ಸಲ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂದಿರ ಜೊತೆ ಒಮ್ಮೆ ಹೋದರೆ ಮತ್ತೆ ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲಾ ಕೂಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಅದು ಕದ್ದು, ದೊಡ್ಡವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದಂತೆ.

ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದು ತೋಟದ ಮನೆ. ಟೆಂಟು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿ ಶೆಟ್ಟೀಕೆರೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೇ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋದರೆ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಕಿ.ಮೀ.ನಷ್ಟಿದ್ದು, ಕಾಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಕಿ.ಮೀ.ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಸಿನೇಮಾ ಶುರುವಾಗುವ ಸೂಚನೆಯಾಗಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ನಮೋ ವೆಂಕಟೇಶನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಇಡೀ ಸಿನೇಮಾದ ಮಾತುಗಳು ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಸಲೀಸಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಗಲೇ ಸಿನೇಮಾ ನೋಡಿದ್ದವರು, ನೋಡು ಇದಾದ ಮೇಲೆ ಫೈಟಿಂಗ್ ಬರುತ್ತೆ, ಹಾಡು ಬರುತ್ತೆ, ಇನ್ನೇನು ಮುಗಿಯಾಕೆ ಬಂತು, ಅಂತ ಕಾಮೆಂಟರಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದುದೂ ಉಂಟು. ಹಾಗಾಗಿ, ನಮೋ ವೆಂಕಟೇಶ ಹಾಡು ಶುರುವಾದ್ದು ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಮೇಲೆಯೂ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮೆದುರಿಗಿದ್ದರೆ ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ನಾವು ಕದ್ದು ಸಿನೇಮಾಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಬೇಕಂತಲೇ ಆ ಹಾಡು ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಮನೆಯವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಇನ್ನೇನು ಮುಗಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಬಂತು ಅನ್ನುತ್ತಲೇ ಒಂದೇ ಉಸುರಿಗೆ ಕಾಲು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಿ ಟೆಂಟನ್ನು ತಲುಪಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಈ ಪ್ಲ್ಯಾನು ಸುಮಾರು ಸಲ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಿರುಗಾ ಮುರುಗಾ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಆ ಸಲ ಟೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ದೇವರು ಅನ್ನುವ ಸಿನೇಮಾವನ್ನು ಹಾಕಿದ್ದರು. ಅದು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಕಾಲ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಮನೆಯವರು ಒಂಚೂರು ಓದಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಗದರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ. ಅವತ್ತು ನಾವು ನಾಲ್ವರು ಗೆಳೆಯರು ಕದ್ದು ಸಿನೇಮಾಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದೆಂದು ತಿರ್ಮಾನವಾಯ್ತು. ರಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಅಸಾಧ್ಯ ಭಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಹೀಗೆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಕಾಡಿಬೇಡಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನೋಡಲು ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಎಂಟಾಣೆಯನ್ನು ಸ್ಕೂಲಿನಿಂದ ಬಂದವನೇ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಹೀಗೆ ಕದ್ದು ಹೋಗಿದ್ದನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಬಾರದು ಅಂತ ಭಾಷೆ ತಗಂಡಿದ್ದೆ. ಅಜ್ಜಿ ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಾಗಿ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಕೂಡ.
ಸಂಜೆ ಏಳು ಗಂಟೆಗೆ ( ದಿನಕ್ಕೆ ಎರಡು ಶೋಗಳು ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮೂರು ಗಂಟೆಗೆ ಮ್ಯಾಟ್ನಿ, ಸಂಜೆ ಏಳಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಶೋ.) ಗೆಳೆಯರು ನನ್ನ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಲಸಿನ ಮರದಡಿ ಬಂದಿರಬೇಕೆಂದೂ, ನಾನು ಸಮಯ ನೋಡಿ ಬರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ಪಡಸಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ, ಅವತ್ತು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಪೀಕಲಾಟಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿತ್ತು. ಆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಮುಖ ತೋರಿಸಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದದು ಅಜ್ಜಿಯ ಪಕ್ಕ. ಅಜ್ಜಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಹೊಸ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ.

ಏಳಾಯ್ತು. ಟೆಂಟಿನ ಕಡೆಯಿಂದ ನಮೋ ವೆಂಕಟೇಶ ಹಾಡೂ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಆದರೂ ಅಪ್ಪನ ಸುಳಿವಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಹೋಗಲು ಹೆದರಿಕೆಯಾಗಿ ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹಲಸಿನ ಮರದ ಕಡೆಯಿಂದ ಗೆಳೆಯರ ಗುಪ್ತ ಸಂಕೇತಗಳು ಎಡಬಿಡದೆ ರವಾನೆಯಾಗ ತೊಡಗಿದವು. ಆಗ ಸಿನೇಮಾದ ಮೇಲಿನ ನನ್ನ ಮೋಹ ಅಪ್ಪನ ಹೆದರಿಕೆಯನ್ನೂ ಹಿಂದಿಕ್ಕಿದ್ದರಿಂದ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಮಂಚದ ಮೇಲಿದ್ದ ಟವೆಲ್ಲೊಂದನ್ನು ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡೆ. ಅವರೆಲ್ಲಾ ಕೋಪದಿಂದ ಕುದಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆಲ್ಲಾ ನಮೋ ವೆಂಕಟೇಶ ಹಾಡು ನಿಂತು ಹೋಗಿತ್ತು.

ಸರಿ, ಆದದ್ದು ಆಯ್ತು ಅಂತ ಒಂದೇ ಉಸುರಿಗೆ ಓಡಿ ಟಿಕೆಟ್ಟನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಒಳ ಹೋಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸಿನೇಮಾ ಶುರುವಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಯ್ತು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಯ್ತು. ಅದು ಸರಿಯಾಗುವ ತನಕ ಲೈಟುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿದರು. ನಮ್ಮ ಹಿಂದೆ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದವರು(ಆಗ ಕುರ್ಚಿ ಮತ್ತು ನೆಲ ಎಂಬ ಎರಡು ವಿಭಾಗಗಳು ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು.ಕುರ್ಚಿಗೆ ನೆಲದ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಕಾಸಿರುತ್ತಿತ್ತು.) ಜೋರಾಗಿ ‘ಇವುಂದು ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಇದ್ದುದ್ದೆಯಾ, ಸರಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಯಾಕೆ…’ ಅಂತ ಕೆಟ್ಟ ಕೆಟ್ಟ ಬೈಗುಳಗಳಲ್ಲಿ ಟೆಂಟಿನ ಯಜಮಾನನ್ನು ಬೈಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಣ್ಣ ನಿರಾಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಎದ್ದು ನಿಂತ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಆಡಿಟ್ಟ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಜನರತ್ತ ನೋಡಿದ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದವನೇ ಹಾವು ತುಳಿದವನಂತೆ ದುಬುಕ್ಕನೆ ಕೂತು ಬಿಟ್ಟ. ಅವನು ಕೂರುವ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಪಕ್ಕ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ಅವನ ಅಪ್ಪ ಆಡಿಟ್ಟನನ್ನು ನೋಡಿಯಾಗಿತ್ತು. ನಂತರ ಅವರಿಬ್ಬರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಬಿದ್ದೆವು. ಅವತ್ತು ಆಡಿಟ್ಟನಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಸಿನೇಮಾ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಗುದ್ದುಗಳು ಬಿದ್ದವು. ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಯಾಕೋ ನನ್ನನ್ನು ಬೈಯ್ಯುವುದಾಗಲಿ ಹೊಡೆಯುವುದಾಗಲಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಇದಾದ ಮರುದಿನದಿಂದ ನನ್ನ ಮಲಗುವ ಜಾಗ ಬದಲಾಯ್ತು. ಅಜ್ಜಿಯ ಮಗ್ಗುಲಿನಿಂದ ಹೊಸ ಮನೆಯ ಪಡಸಾಲೆಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಈ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ಹಂಗೂ ಹಿಂಗೂ ಸಿನೇಮಾಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ಪೂರಾ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಬಿಟ್ಟರು. ಅಪ್ಪನ ಈ ನಿರ್ಧಾರ ಬದಲಾಗಲು ಸುಮಾರು ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಬೇಕಾದವು.

ಆದರೂ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ನಮೋ ವೆಂಕಟೇಶ ಹಾಡು ಮಾತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ತಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು.

———–

sgangadharaiahಎಸ್ ಗಂಗಾಧರಯ್ಯ, ತುಮಕೂರು ಜಿಲ್ಲೆ ಚಿಕ್ಕನಾಯಕನಹಳ್ಳಿಯ ಮಾಕಳ್ಳಿಯವರು. ಕಥೆಗಾರರಾಗಿ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಂವೇದನೆಯನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿದವರು. ಮೈಸೂರಿನ ಮಹಾರಾಜ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪದವಿ, ಮಾನಸಗಂಗೋತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಎಂಎ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಮತಿಘಟ್ಟದ ಪದವಿಪೂರ್ವ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಉಪನ್ಯಾಸಕರು. ತಿಪಟೂರಿನಲ್ಲಿ ವಾಸ. ನವಿಲ ನೆಲ, ವೈಕಂ ಕಥೆಗಳು, ಲೋರ್ಕಾ ನಾಟಕ-ಎರ್ಮಾ, ಚರಮ ಗೀತೆ-ಲೋರ್ಕಾ ಕಾವ್ಯ, ಹಲವು ರೆಕ್ಕೆಯ ಹಕ್ಕಿ, ಬೇಟೆಗಾರನ ಚಿತ್ರಗಳು, ದಾರಿಯೊ ಫೋ ನಾಟಕ-ಗುಲಾಬಿ ಗರ್ಭ ಅವರ ಪ್ರಮುಖ ಕೃತಿಗಳು. ವೈಕಂ ಕಥೆಗಳು ಕೃತಿಗೆ 1996ರ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದಿದೆ. ಕುವೆಂಪು ಭಾಷಾ ಭಾರತಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿರುವ ‘ಆಫ್ರಿಕನ್‌ ಸಾಹಿತ್ಯ ವಾಚಿಕೆ’ ಸಂಪಾದಕ ಮಂಡಳಿಯ ಸದಸ್ಯರು.ಇವರ ‘ವೈಕಂ ಕಥೆಗಳು’ ಮತ್ತು ‘ಎರ್ಮಾ’ ಬೆಂಗಳೂರು ವಿವಿ ಕನ್ನಡ ಎಂಎ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪಠ್ಯಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಸದ್ಯ ‘ಸೀಬೆ ಸೊಗಡು’ ಕೃತಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಕೇಂದ್ರೀಯ ವಿವಿ ಕನ್ನಡ ವಿಭಾಗ ಗುಲ್ಬರ್ಗಾ ಇಲ್ಲಿ ಪಠ್ಯವಾಗಿದೆ. ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ತಿರುಗಾಟ ಬಲು ಪ್ರಿಯ.

Share

One Comment For "ನಮೋ ವೆಂಕಟೇಶ, ನಮೋ ತಿರುಮಲೇಶ…
ಎಸ್ ಗಂಗಾಧರಯ್ಯ ಕಾಲಂ
"

  1. ಹರೀಶ್ ಬೇದ್ರೆ
    15th September 2016

    ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳ ತಾಜಾ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು .

    Reply

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 4 hours ago No comment

    ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೊಳಗೂ ಒಂದೊಂದು ಕಥೆ!

    ಆಕೆ ಮೀರಾ. ತಾನು ಬರೆದ ಕಥೆಯೊಂದರ  ಮೂಲಕ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ವಿವಾನ್ ಎಂಬ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಸುತ್ತುವ ಕನಸು. ಕೆಫೆಯೊಂದರ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಕಬೀರ್ ತನ್ನದೇ ಆದ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸುವ ಹಂಬಲವಿಟ್ಟುಕೊಂಡವನು. ಅದೇ ಕೆಫೆಯ ಗ್ರಾಹಕಿ ನಿಶಾ ಎಂಥದೋ ಹತಾಶೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡು, ತನ್ನದೇ ಆದ ಗುಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವವಳು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರದೂ ಒಂದೊಂದು ಕಥೆ. ಅಂಥ ನಾಲ್ವರೂ ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿದಾಗ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಈ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತ ಹೋಗುವ ಕಾದಂಬರಿಯೇ ...

  • 1 day ago No comment

    ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮಗುವಿಗೊಂದು ಪತ್ರ

          ನಿನ್ನೆ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಕಡತಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೆರೆದು ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನೀನು ಬಿಡಿಸಿದ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಸಿಕ್ಕವು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದ್ದವು ಅವುಗಳು.       ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಹನ್ನೆರಡರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೊಂದು ತಲೆಯೆತ್ತಿತು. ಸದ್ಯ ಪತ್ರಗಳಂತೂ ಮಾಯವಾಗಿವೆ. ನಿತ್ಯಜೀವನದ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮಗುವೂ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಗೆ ತಂದಿಡುವ ...

  • 2 days ago No comment

    ದುರಿತ ಕಾಲದ ಕವಿತೆಗಳು

        ಕವಿಸಾಲು       1 ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಹೆಗಲಲಿ ನೇಗಿಲ ಎಳೆದು ಅಜ್ಜಿ ಬಿತ್ತಿದ ರಾಗಿಗೆ ಸಗ್ಗಣಿ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕಿ ಖಂಡುಗಗಟ್ಟಲೇ ರಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಅಜ್ಜನ ಹೊಲದ ಮೇಲಿವತ್ತು ಚತುಷ್ಕೋನ ರಸ್ತೆ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ಅವನ ಎದೆಯ ಮೆಲೆ ಅನಿಲ ಟ್ಯಾಂಕರುಗಳು ಅಡ್ಡಾಡುತಿವೆ ನೋವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ನನಗೆ! ~ 2 ಅಭಿವೃದ್ದಿಯ ಜಾಹಿರಾತಿನಲ್ಲಿ: ಹಡಗಿನಂತಹ ಕಾರುಗಳು ಹಾಳೆಗಳಂತಹ ಮೊಬೈಲುಗಳು ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವ ಕಂಪ್ಯೂಟರುಗಳು ...

  • 2 days ago No comment

    ನಾಲ್ಕು ಹನಿಗಳು

        ಕವಿಸಾಲು         ಧ್ಯೇಯದಿಂದ ನೆಲ ಅಗೆದೆ ಗಿಡ ನೆಡಲು. ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸಿತು ಧ್ಯಾನಸ್ಥ ಎರೆಹುಳು. ~ ನದಿ ತಟದ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ನಾನು ಎರಡೂ ತಟಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿದ್ದ ದಪ್ಪನೆ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಗೋಡೆ. ಹರಿವ ನೀರು, ನಾನು ಬಂಧಿಗಳೇ. ~ Mindfulness ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುವ ಅವರ ಹೆಮ್ಮೆಗೆ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲವೇಕೆ ಅಖಂಡವಾಗಿ ನಿಂತು ಜಗಿಯುವ ಆ ಎಮ್ಮೆ? ~ ಆ ಒಂದು ಮಳೆ ಹನಿ ...

  • 2 days ago No comment

    ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದಾಗ ನಾವೆಲ್ಲ, ಮೆಲ್ಲಮೆಲ್ಲನೆ ಬಂದಳಲ್ಲ!

      ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಾಳೆ ಬುಡ ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಪುಟಾಣಿಗೆ ಬೇಸಿಗೆಯ ಆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟ ಮಾಡಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವ ಸಮಯವಾಗಿತ್ತು.         ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ   ಬಾಲ್ಯದ ಮಜವನ್ನು ಅನುಭವಿಸದ ಮಕ್ಕಳು ಬದುಕನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸವಿಯುವುದು ಕಷ್ಟವೇ? ಆ ಮಜವೇ ಭಿನ್ನ, ಅದರಲ್ಲೂ ಹಳ್ಳಿಯ ಬದುಕಿನ ಬಾಲರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯ ಅನನ್ಯವಾದ ಜೀವನಾನುಭವ ನೀಡುವ ಕಾಲ. ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ರೇಷ್ಮೆ ಹುಳುವಿನಂತೆ ಪೊರೆಯ ಒಳಗೆ ಬದುಕುವ ಮಕ್ಕಳ ...


Editor's Wall

  • 21 November 2017
    1 day ago No comment

    ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮಗುವಿಗೊಂದು ಪತ್ರ

          ನಿನ್ನೆ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಕಡತಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೆರೆದು ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನೀನು ಬಿಡಿಸಿದ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಸಿಕ್ಕವು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದ್ದವು ಅವುಗಳು.       ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಹನ್ನೆರಡರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೊಂದು ತಲೆಯೆತ್ತಿತು. ಸದ್ಯ ಪತ್ರಗಳಂತೂ ಮಾಯವಾಗಿವೆ. ನಿತ್ಯಜೀವನದ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮಗುವೂ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಗೆ ತಂದಿಡುವ ...

  • 19 November 2017
    3 days ago No comment

    ಸಂಸಾರದ ಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿದೆ ಮಾತಿಂದ…

            | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಸಾವು (My Father’s Death) ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕವಿತೆಯ ಅನುವಾದ     ಅಪ್ಪ ಸತ್ತಾಗ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದರು, ಅವನ ಹೆಣದೊಡನೆ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದ ಅವರಿಗೆ ಅಪ್ಪನೆಂದರೆ ವಾಸ್ಕೋಡಗಾಮ ಕಪ್ಪಾದ್ ಬೀಚಿನ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಮೊದಲು ಕಾಲಿರಿಸಿದ ನಂತರ ಕ್ಯಾಲಿಕಟ್’ನಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರಲ್ಲಿ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು ಅಷ್ಟೇ. ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲದಲ್ಲೂ ...

  • 17 November 2017
    5 days ago 2 Comment

    ನನ್ನನ್ನು ಕವಿಯೆಂದರು..!

        ಯಾರೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟುಗಳು ಪಬ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಇದ್ದವು. ನನಗದು ಕೂಡ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಲೈಕುಗಳು ಬೀಳುತ್ತ ಹೋದವು. ಓದುಗರು ಅವನ್ನು ಕವಿತೆ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸುತ್ತ ಹೋದರು.       ಈ ಜಗತ್ತು ಅದೇಕೆ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು, ಸತ್ಯವನ್ನು, ಸ್ನೇಹವನ್ನು, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಪಮಾನಪಡಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಕಳಂಕದ ...

  • 14 November 2017
    1 week ago No comment

    ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಯಾರು?

        ಈಗ ಮಕ್ಕಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪರ ಊರುಗಳ ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನೂಕಿ ಯಾವ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದೆ ಬಣಗುಟ್ಟುತ್ತಿವೆ. ಹೋಮ್ ವರ್ಕ್, ರ್ಯಾಂಕ್ ಓಟ, ಅಂಕದ ಬೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳು ಆಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಬರಹ, ಕಾದಂಬಿನಿ ಅವರಿಂದ       ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಯಾರಾದರೂ ಚೂರು ದೊಡ್ಡವರನ್ನು ಅಜ್ಜಿಯಾಗಲು ಕೇಳಿಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ನಿಂತು ಕ್ಲಾಪ್ಸ್ ಹಾಕುವ ಮೂಲಕ ಕಳ್ಳರನ್ನು ...

  • 09 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಕೆಂಡದಂಥ ಕಾವ್ಯ

    ಪಾಶ್ ಎಂದೇ ಗೊತ್ತಾಗಿರುವ ಪಂಜಾಬಿ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿ ಕವಿ ಅವತಾರ್ ಸಿಂಗ್ ಸಂಧು, ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಕವಿ. ತನ್ನ 20ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆತ ಮೊದಲ ಸಂಕಲನ ‘ಲೋಹ್ ಕಥಾ’ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ (1970) ರಾತ್ರಿ ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಸ್ಟಾರ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಅದೇ ದಶಕದಲ್ಲೇ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ಮತ್ತೂ ಎರಡು ಸಂಕಲನಗಳು ಪಂಜಾಬಿ ಕಾವ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆತನ ಹೆಸರನ್ನು ಶಾಶ್ವತಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟವು. ಅವನ ಕಾವ್ಯದ ಕತ್ತಿ ಖಲಿಸ್ತಾನಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಝಳಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಡೆಗೆ ಅದೇ ಅವನ ಹತ್ಯೆಗೂ ಕಾರಣವಾಯ್ತು. ...