Share

ಕವರನ ರಂಗಪ್ರವೇಶ
ವೆಂಕಟ್ರಮಣ ಗೌಡ

ಕಲರವ | kalarava

 

ವರ. ನೀರು ಬಿದ್ದರೂ ಅಂಟಿಸಿಕೊಳ್ಳದಂತಿರುವ ಕೆಸುವಿನೆಲೆಯಂಥ ಮನುಷ್ಯ. ಎದುರಲ್ಲೇ ತನ್ನನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಅಂದರೂ ಹ್ಹೆಹ್ಹೆ ಎಂದು ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವಂಥವನು. ಒಂದು ಏಟು ಕೊಟ್ಟರೂ ಮರಳಿ ಕೈಯೆತ್ತುವ ಪೈಕಿಯಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದು ಸಣಕಲನೇನೂ ಅಲ್ಲ. ತಾನೊಮ್ಮೆ ಕೈಯೆತ್ತಿ ಇಕ್ಕಿದರೆ ಹಾಗೆ ಇಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡವನು ಎಲ್ಲಿ ಸತ್ತೇ ಹೋಗುತ್ತಾನೋ ಎಂಬ ಭಯವೇ ಕವರನನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಿತ್ತೋ ಏನೋ? ಅಂಥ ಧಾಂಡಿಗ ಪರ್ಸನಾಲಿಟಿಯವನು ಆತ. ಹೀಗಿದ್ದೂ ಅವನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸಲುಗೆ ವಹಿಸಲು ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಬೇರೆಯೇ ಇತ್ತು.

ಊರಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅವನು ಮಾತಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ತನ್ನ ಭೋಳೆತನದಿಂದಾಗಿ. ಅವನೆಂಥಾ ದಡ್ಡ ಶಿಖಾಮಣಿಯೆಂದರೆ, ಹುಟ್ಟಿ ಮೂರು ಸೋಮವಾರ ಕಳೆದಿರದ ಮಕ್ಕಳೂ ಜಗಜಟ್ಟಿಯಂಥ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಆಡಿಕೊಂಡು ನಗುವಂತಾಗಿತ್ತು! ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳಿಗೂ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದ ಊರಿನ ಶಾಲಾ ಬಾಲಕರು ಕವರನನ್ನು ಗೋಳು ಹೊಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಒಂದೆರಡು ರೀತಿಯಿಂದಲ್ಲ.

“ವಿಮಾನ ನೋಡಿದ್ದಿಯೇನೋ ಕವರಾ?” ಎಂದು ಕೇಳುವವು. ಈತ “ಇಲ್ಲ, ತೋರಿಸಿ” ಎನ್ನುವ. “ಮೇಲೆ ನೋಡು. ಹಂಗೇ ನೋಡ್ತಾ ನೋಡ್ತಾ ಮುಂದೆ ಬಾ. ತಲೆ ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಬೇಡ” ಎನ್ನುವವು. ಹಾಗೆ ಮೇಲೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವನನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಸಗಣಿ ಮೇಲೆ ಅವನು ಕಾಲಿಡುವಂತೆ ಅಥವಾ ಕಾಲಿಟ್ಟು ಜಾರುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಮಜಾ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವು.

ಒಂದೋ ಎರಡೋ ಬಾರಿ ಮೋಸ ಹೋದನೆಂದರೆ ಏನೋ ಮೋಸ ಹೋದ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಕವರ ಮಾತ್ರ ಮೋಸ ಹೋಗುವುದಕ್ಕೇ ಹುಟ್ಟಿದವನಂತೆ ಯಾವಾಗ ನೋಡಿದರೂ ಚೋಟುದ್ದ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ನಗಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರುವ. ಒಂದು ಸಲವಂತೂ ವಿಮಾನ ತೋರಿಸುತ್ತೇವೆಂದು ಹೇಳಿದ ಮಕ್ಕಳು “ಮೇಲೆ ನೋಡು, ಹಂಗೇ ನೋಡ್ತಾ ಇರು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಸೀದಾ ಬಂದು ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಗಂಜಿ ಗಿಂಜಿ ಕುಡಿದು ರಿಲ್ಯಾಕ್ಸ್ ಆಗಿದ್ದವು. ಕವರ ಮೇಲೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು ನಿಂತವ, ಇಳಿಹೊತ್ತು ಸೊಪ್ಪಿನ ಹೊರೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬೆಟ್ಟದ ಕಡೆಯಿಂದ ಹೆಂಗಸರು ವಾಪಸ್ಸಾಗುವವರೆಗೂ ಹಾಗೇ ನಿಂತೇ ಇದ್ದ.

ಕವರನಿಗೆ ಇದ್ದ ಮಹಾ ಹುಚ್ಚೆಂದರೆ ಯಕ್ಷಗಾನ ಬಯಲಾಟದ್ದು. ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಬಯಲಾಟದಲ್ಲಿ ತಾನೊಂದು ಪಾತ್ರ ಮಾಡಲೇಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವನ ಜೀವನದ ಮಹದಾಸೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಯಾರೂ ಛಾನ್ಸೇ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದರಿಂದಾಗಿ ಕೊರಗುತ್ತಿದ್ದ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಆಟ ನಿಶ್ಚಯವಾಗುವಾಗ ತನಗೊಂದು ಪಾರ್ಟು ಕೊಡಿ ಎಂದು ದಮ್ಮಯ್ಯ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಯಾರೂ ಇವನ ಮಾತನ್ನು ಕಿವಿ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕವರ ಊರಲ್ಲಿ ಆಟ ನಿಶ್ಚಯವಾಗುವಾಗ ಹಾಜರಿದ್ದು ಪಾರ್ಟು ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದ. ಇವರು “ಹೋಗೊ ಹೋಗೊ” ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಕೃಷ್ಣ ಸಂಧಾನ ಪ್ರಸಂಗ ಮಾಡುವ ಎಂದರೆ ತನಗೆ ಕೃಷ್ಣನೇ ಬೇಕು ಎಂದೂ, ರಾಮ ರಾವಣ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವ ಎಂದರೆ ತನಗೆ ರಾಮ ರಾವಣ ಎರಡೂ ಬೇಕು ಎಂದೂ ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿ ಗೋಗರೆಯುವ ಮೂಲಕ ಕವರ ಇನ್ನಷ್ಟು ನಗೆಪಾಟಲಿಗೆ ಈಡಾಗುವುದೂ ನಡೆದೇ ಬಂದಿತ್ತು. ಹಾಗೇ ಒಂದು ವರ್ಷ ಆಟ ನಿಶ್ಚಯಿಸುವಾಗ ಕವರ, ಗದಾಯುದ್ಧ ಪ್ರಸಂಗದ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದ್ದೇ ತನಗೆ ಗದೆಯೇ ಬೇಕು ಎಂದಿದ್ದ. ಊರೇ ಗೊಳ್ಳೆಂದು ನಕ್ಕಿತ್ತು. ಮಾಸ್ತರರು ನಗು ತಡೆದುಕೊಂಡು, “ಆಯ್ತು, ಗದೆ ನಿನಗೇ. ಮಾಡು, ಮಾಡ್ಕಂಡು ಹಾಳಾಗ್ ಹೋಗು” ಎಂದಿದ್ದರು. ಕವರನ ಸಂತೋಷ ಅವತ್ತು ಸೀಮೆ ದಾಟಿತ್ತು.

ಆಟದ ತಾಲೀಮಿಗೆ ಒಂದು ದಿನವೂ ತಪ್ಪದೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕವರನನ್ನು ಕುಣಿಯೋ ಎಂದು ಹುಡುಗರೆಲ್ಲ ಗೋಳು ಹೊಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವರು. ಕವರ ಮಾತ್ರ ಊಹೂಂ ಅಂದರೆ ಉಹೂಂ. “ಈಗ ಬ್ಯಾಡ, ರಂಗಸ್ಥಳದ ಮ್ಯಾಲೆ ನೋಡ್ರೋ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ತಾಲೀಮಿನ ಅಂಗಳದ ಒಂದಂಚಲ್ಲಿ ಬೀಡಿ ಸೇದುತ್ತಾ ಕೂತಿರುತ್ತಿದ್ದ.

ಕಡೆಗೂ ಬಂದೇಬಿಟ್ಟಿತಲ್ಲ ಆಟದ ದಿನ.

ಗದೆ ಎಂಬ ಪಾರ್ಟು ವಹಿಸಿದ್ದವನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ರಾಜವೇಷವನ್ನೇ ಕಟ್ಟಿದರು. ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ರೌಂಡು ಕುಣಿಸಿ ಒಳಗೆಳೆದು ಬಿಸಾಕಿದರಾಯಿತು ಎಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದವರು, “ಹೋಗಿ ಕುಣಿದು ಬಾ” ಎಂದು ರಂಗಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟರು. ರಾಜವೇಷದಲ್ಲಿ ವಿಜೃಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕವರ ಮೆಲ್ಲನೆ ಬಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಜನರನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ರಂಗಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದವ ಚಪ್ಪರದ ಮುಂಭಾಗದ ಕಂಬ ಹಿಡಿದು ಜನರತ್ತ ಹಲ್ಲು ಕಿರಿಯುತ್ತಾ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟ. “ಕುಣಿಯೋ” ಎಂದು ನೋಡಲು ಬಂದವರೂ ಒಳಗಿದ್ದವರೂ ಕೂಗಿಯೇ ಕೂಗಿದರು. ಕವರ ಚಪ್ಪರದ ಕಂಬ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಒಂದೇ ಒಂದು ಬಾರಿ ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ಇಷ್ಟೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ ಧಡ್ಡನೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ. ಚಪ್ಪರ ಗಲಗಲಾ ಅಲ್ಲಾಡಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆಯೇ ಬಿತ್ತೇನೋ ಎಂಬಂಥ ಸದ್ದು ಆತ ಕಾಲನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದಾಗ ಹುಟ್ಟಿತ್ತು. ಕಂಗಾಲಾದ ಜನ “ಸಾಕು ನಿಲ್ಸೋ” ಎಂದರು. ಒಳಗಿದ್ದವರೂ “ಸಾಕು, ಒಳಗೆ ಬಾ” ಎಂದರು. ಯಾರು ಏನೇ ಎಂದರೂ ರಾಜ ವೇಷಧಾರಿ ಕವರ ಕದಲಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನನ್ನು ಒಳ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಯಾವ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಫಲಿಸದೆ, ಕಡೆಗೆ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಇತರ ಪಾತ್ರಗಳು ಬಂದು ಕುಣಿದು ಹೋದವು. ಕವರ ಬೆಳಗಾಗುವವರೆಗೂ ಕಂಬ ಹಿಡಿದು ನಿಂತೇ ಇದ್ದ. ನಡುವೆ ಅಲ್ಲೇ ಒಂದು ಬೀಡಿಯನ್ನೂ ಹಚ್ಚಿದ್ದ. ನಿದ್ದೆ ಬಂದಾಗ ಕಂಬ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ಸಣ್ಣದೊಂದು ನಿದ್ದೆಯನ್ನೂ ತೆಗೆದಿದ್ದ.

ಮಾರನೇ ದಿನ ಕವರ ಹೇಳಿದ್ದೇನು ಗೊತ್ತಾ? “ಎಲ್ಲಾ ಪಾರ್ಟುಗಳೂ ಥೈ ಥೈ ಹೇಳಿ ಕುಣಿದದ್ದೇ ಬಂತು. ಬೆಳಗಾಗುವತನಕ ಇದ್ದದ್ದು ನಾನೊಬ್ನೇ.”

ಕವರ ಹಾಗೆ ನಿರಾಯಾಸವಾಗಿ ಹಾರಿಸಿದ ಜೋಕಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದವರೆಲ್ಲರೂ ವಿಚಿತ್ರ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದರು. ಎದುರಾಡಲಾರದೆ ಚಡಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಕವರ ಮಾತ್ರ ತನ್ನದೇ ಆದ ನಿರಾಳತೆಯಿಂದಲೇ “ಏಯ್, ಒಂದ್ ಚಾ ಕೊಡು” ಎಂದು ಅಂಗಡಿ ಶೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಅಲ್ಲೇ ಚಿಟ್ಟಿಯ ಮೇಲೆ ಆಸೀನನಾದ ಪರಿ, ಒಂದು ಅವಹೇಳನವನ್ನೇ ನಿವಾಳಿಸಿ ಒಗೆಯುವ ಹಾಗೆ ಇತ್ತು.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 4 hours ago No comment

    ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೊಳಗೂ ಒಂದೊಂದು ಕಥೆ!

    ಆಕೆ ಮೀರಾ. ತಾನು ಬರೆದ ಕಥೆಯೊಂದರ  ಮೂಲಕ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ವಿವಾನ್ ಎಂಬ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಸುತ್ತುವ ಕನಸು. ಕೆಫೆಯೊಂದರ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಕಬೀರ್ ತನ್ನದೇ ಆದ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸುವ ಹಂಬಲವಿಟ್ಟುಕೊಂಡವನು. ಅದೇ ಕೆಫೆಯ ಗ್ರಾಹಕಿ ನಿಶಾ ಎಂಥದೋ ಹತಾಶೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡು, ತನ್ನದೇ ಆದ ಗುಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವವಳು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರದೂ ಒಂದೊಂದು ಕಥೆ. ಅಂಥ ನಾಲ್ವರೂ ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿದಾಗ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಈ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತ ಹೋಗುವ ಕಾದಂಬರಿಯೇ ...

  • 1 day ago No comment

    ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮಗುವಿಗೊಂದು ಪತ್ರ

          ನಿನ್ನೆ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಕಡತಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೆರೆದು ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನೀನು ಬಿಡಿಸಿದ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಸಿಕ್ಕವು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದ್ದವು ಅವುಗಳು.       ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಹನ್ನೆರಡರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೊಂದು ತಲೆಯೆತ್ತಿತು. ಸದ್ಯ ಪತ್ರಗಳಂತೂ ಮಾಯವಾಗಿವೆ. ನಿತ್ಯಜೀವನದ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮಗುವೂ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಗೆ ತಂದಿಡುವ ...

  • 2 days ago No comment

    ದುರಿತ ಕಾಲದ ಕವಿತೆಗಳು

        ಕವಿಸಾಲು       1 ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಹೆಗಲಲಿ ನೇಗಿಲ ಎಳೆದು ಅಜ್ಜಿ ಬಿತ್ತಿದ ರಾಗಿಗೆ ಸಗ್ಗಣಿ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕಿ ಖಂಡುಗಗಟ್ಟಲೇ ರಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಅಜ್ಜನ ಹೊಲದ ಮೇಲಿವತ್ತು ಚತುಷ್ಕೋನ ರಸ್ತೆ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ಅವನ ಎದೆಯ ಮೆಲೆ ಅನಿಲ ಟ್ಯಾಂಕರುಗಳು ಅಡ್ಡಾಡುತಿವೆ ನೋವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ನನಗೆ! ~ 2 ಅಭಿವೃದ್ದಿಯ ಜಾಹಿರಾತಿನಲ್ಲಿ: ಹಡಗಿನಂತಹ ಕಾರುಗಳು ಹಾಳೆಗಳಂತಹ ಮೊಬೈಲುಗಳು ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವ ಕಂಪ್ಯೂಟರುಗಳು ...

  • 2 days ago No comment

    ನಾಲ್ಕು ಹನಿಗಳು

        ಕವಿಸಾಲು         ಧ್ಯೇಯದಿಂದ ನೆಲ ಅಗೆದೆ ಗಿಡ ನೆಡಲು. ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸಿತು ಧ್ಯಾನಸ್ಥ ಎರೆಹುಳು. ~ ನದಿ ತಟದ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ನಾನು ಎರಡೂ ತಟಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿದ್ದ ದಪ್ಪನೆ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಗೋಡೆ. ಹರಿವ ನೀರು, ನಾನು ಬಂಧಿಗಳೇ. ~ Mindfulness ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುವ ಅವರ ಹೆಮ್ಮೆಗೆ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲವೇಕೆ ಅಖಂಡವಾಗಿ ನಿಂತು ಜಗಿಯುವ ಆ ಎಮ್ಮೆ? ~ ಆ ಒಂದು ಮಳೆ ಹನಿ ...

  • 2 days ago No comment

    ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದಾಗ ನಾವೆಲ್ಲ, ಮೆಲ್ಲಮೆಲ್ಲನೆ ಬಂದಳಲ್ಲ!

      ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಾಳೆ ಬುಡ ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಪುಟಾಣಿಗೆ ಬೇಸಿಗೆಯ ಆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟ ಮಾಡಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವ ಸಮಯವಾಗಿತ್ತು.         ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ   ಬಾಲ್ಯದ ಮಜವನ್ನು ಅನುಭವಿಸದ ಮಕ್ಕಳು ಬದುಕನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸವಿಯುವುದು ಕಷ್ಟವೇ? ಆ ಮಜವೇ ಭಿನ್ನ, ಅದರಲ್ಲೂ ಹಳ್ಳಿಯ ಬದುಕಿನ ಬಾಲರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯ ಅನನ್ಯವಾದ ಜೀವನಾನುಭವ ನೀಡುವ ಕಾಲ. ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ರೇಷ್ಮೆ ಹುಳುವಿನಂತೆ ಪೊರೆಯ ಒಳಗೆ ಬದುಕುವ ಮಕ್ಕಳ ...


Editor's Wall

  • 21 November 2017
    1 day ago No comment

    ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮಗುವಿಗೊಂದು ಪತ್ರ

          ನಿನ್ನೆ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಕಡತಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೆರೆದು ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನೀನು ಬಿಡಿಸಿದ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಸಿಕ್ಕವು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದ್ದವು ಅವುಗಳು.       ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಹನ್ನೆರಡರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೊಂದು ತಲೆಯೆತ್ತಿತು. ಸದ್ಯ ಪತ್ರಗಳಂತೂ ಮಾಯವಾಗಿವೆ. ನಿತ್ಯಜೀವನದ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮಗುವೂ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಗೆ ತಂದಿಡುವ ...

  • 19 November 2017
    3 days ago No comment

    ಸಂಸಾರದ ಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿದೆ ಮಾತಿಂದ…

            | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಸಾವು (My Father’s Death) ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕವಿತೆಯ ಅನುವಾದ     ಅಪ್ಪ ಸತ್ತಾಗ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದರು, ಅವನ ಹೆಣದೊಡನೆ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದ ಅವರಿಗೆ ಅಪ್ಪನೆಂದರೆ ವಾಸ್ಕೋಡಗಾಮ ಕಪ್ಪಾದ್ ಬೀಚಿನ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಮೊದಲು ಕಾಲಿರಿಸಿದ ನಂತರ ಕ್ಯಾಲಿಕಟ್’ನಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರಲ್ಲಿ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು ಅಷ್ಟೇ. ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲದಲ್ಲೂ ...

  • 17 November 2017
    5 days ago 2 Comment

    ನನ್ನನ್ನು ಕವಿಯೆಂದರು..!

        ಯಾರೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟುಗಳು ಪಬ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಇದ್ದವು. ನನಗದು ಕೂಡ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಲೈಕುಗಳು ಬೀಳುತ್ತ ಹೋದವು. ಓದುಗರು ಅವನ್ನು ಕವಿತೆ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸುತ್ತ ಹೋದರು.       ಈ ಜಗತ್ತು ಅದೇಕೆ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು, ಸತ್ಯವನ್ನು, ಸ್ನೇಹವನ್ನು, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಪಮಾನಪಡಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಕಳಂಕದ ...

  • 14 November 2017
    1 week ago No comment

    ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಯಾರು?

        ಈಗ ಮಕ್ಕಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪರ ಊರುಗಳ ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನೂಕಿ ಯಾವ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದೆ ಬಣಗುಟ್ಟುತ್ತಿವೆ. ಹೋಮ್ ವರ್ಕ್, ರ್ಯಾಂಕ್ ಓಟ, ಅಂಕದ ಬೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳು ಆಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಬರಹ, ಕಾದಂಬಿನಿ ಅವರಿಂದ       ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಯಾರಾದರೂ ಚೂರು ದೊಡ್ಡವರನ್ನು ಅಜ್ಜಿಯಾಗಲು ಕೇಳಿಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ನಿಂತು ಕ್ಲಾಪ್ಸ್ ಹಾಕುವ ಮೂಲಕ ಕಳ್ಳರನ್ನು ...

  • 09 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಕೆಂಡದಂಥ ಕಾವ್ಯ

    ಪಾಶ್ ಎಂದೇ ಗೊತ್ತಾಗಿರುವ ಪಂಜಾಬಿ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿ ಕವಿ ಅವತಾರ್ ಸಿಂಗ್ ಸಂಧು, ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಕವಿ. ತನ್ನ 20ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆತ ಮೊದಲ ಸಂಕಲನ ‘ಲೋಹ್ ಕಥಾ’ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ (1970) ರಾತ್ರಿ ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಸ್ಟಾರ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಅದೇ ದಶಕದಲ್ಲೇ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ಮತ್ತೂ ಎರಡು ಸಂಕಲನಗಳು ಪಂಜಾಬಿ ಕಾವ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆತನ ಹೆಸರನ್ನು ಶಾಶ್ವತಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟವು. ಅವನ ಕಾವ್ಯದ ಕತ್ತಿ ಖಲಿಸ್ತಾನಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಝಳಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಡೆಗೆ ಅದೇ ಅವನ ಹತ್ಯೆಗೂ ಕಾರಣವಾಯ್ತು. ...