Share

ಉಳಿದರೊಂದೇ ಸಾಲದು
ಸುಧಾ ಶರ್ಮ ಚವತ್ತಿ ಕಾಲಂ

https://i2.wp.com/connectkannada.com/wp-content/uploads/2016/08/sudha.jpg?w=658ಸುಮಾರು ನೂರು ಜನರಿರುವ ಸಭಾಂಗಣ. ಅಲ್ಲಿ ಪೇರೆಂಟಿಂಗ್ ಬಗೆಗೆ ಕಾರ್ಯಾಗಾರ. ಕುಳಿತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇಳಿದ ಸರಳ ಪ್ರಶ್ನೆ “ಪೇರೆಂಟಿಂಗ್ ಅಂದರೆ ಏನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದೀರಿ?” ತಡಮಾಡದೇ ಬಂದ ಉತ್ತರ “ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸೋದು”. ಬೆಳೆಸೋದು ಅಂದರೆ ಅವರನ್ನು ಉತ್ತಮ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ರೂಪಿಸೋದು, ಅವರು ಉತ್ತಮ ಮಗ, ಗೆಳೆಯ, ತಂದೆ, ನಾಗರಿಕ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಗಳು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲರ ಮಾತಿನ ಒಟ್ಟು ಸಾರಾಂಶ ನಾವು ಬೆಳೆಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅವರು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಬೆಳೆಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದಾಗಲೇ ಅವರು ನಾವು ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೇಳಬೇಕು, ಅವರಿಗೆ ವಿವೇಕ ಕಡಿಮೆ, ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕು ಇತ್ಯಾದಿ….ಇತ್ಯಾದಿ. ಆದರೆ ಈಗ ಇವರೆಲ್ಲರ ಒಕ್ಕೊರಲಿನ ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್ ಏನಪ್ಪಾ ಅಂದ್ರೆ ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳಲ್ಲ. ಇವತ್ತಿನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸೋದೇ ಒಂದು ಛಾಲೆಂಜಿಂಗ್, ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳಿದರೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೆದರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಗುತ್ತಿದೆ? ಬಂದವರೆಲ್ಲ ವಿದ್ಯಾವಂತರು, ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಇರುವವರು ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಸರಿ ಸುಮಾರು ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದ್ದರು. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಅರಿತೋ ಅರಿಯದೆಯೋ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದೂರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕು, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಬೇಕು, ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿಕೊಡಿ ಎನ್ನುವ ಸಿದ್ಧ ಉತ್ತರದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲ ಇದ್ದರು. ಆದರೆ ನಾವು ನೋಡಬೇಕಾಗಿರೋದು ಮಕ್ಕಳನ್ನಲ್ಲಾ ನಮ್ಮನ್ನೇ. ನಾವು ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಮಕ್ಕಳನ್ನಲ್ಲಾ, ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು. ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆ ಬೇಕು ಎಂದು ನಾವು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೇವೋ ಆ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ನಾವು ಮೊದಲು ಸಿದ್ಧರಾಗೋಣ.

ಡಿವಿಜಿಯವರು ಹೇಳಿರುವ “ಹಳೆ ಬೇರು ಹೊಸ ಚಿಗುರು ಕೂಡಿರಲು ಮರ ಸೊಗಸು ” ಎನ್ನುವ ಮಾತಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಅರ್ಥ ಬರುವುದು ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ. ನಾವು ಹಿರಿಯರು ಬೇರುಗಳಂತೆ; ಮಕ್ಕಳು ಚಿಗುರು. ಬೇರು ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದಂತೆ, ಗಟ್ಟಿಯಾದಂತೆ ಚಿಗುರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾಗಿರಬೇಕು, ಆದರೆ ನಾವು? ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಜಾಸ್ತಿ ಹೊತ್ತು ಟಿವಿ ನೋಡಬಾರದು, ನಮಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ಛಾನೆಲ್ ಆನ್ ಆಗಿರಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಒಂದು ಮಗು ಹುಟ್ಟಿದಾಗಲೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಂದೆ ತಾಯಿ, ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಯೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಮಗು ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಅದರೆ ನಾವು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಬೆಳೆಯುತ್ತೇವಾ? ಮಗು ಹುಟ್ಟುವುದೇ ನಾವು ಬೆಳೆಯುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಆರಂಭ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಸುವುದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಿಗಂದ ತಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ಹಲವರು ಹುಬ್ಬೇರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈಗಲೂ ಮಕ್ಕಳ ಸಾಧನೆಯೇ ಸಂತೋಷ ಎನ್ನುವ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಹೊರ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಡಾ. ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರು ಹೇಳುವಂತೆ ಮಕ್ಕಳು ಈಗ ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎಂದೋ ಕೊಡುವ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅವರು ಕೊಡಬೇಕಾಗಿರುವುದನ್ನೆಲ ಅವರ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನಮಗೆ ಅದನ್ನು ನೋಡಲುಬರದಿದ್ದರೆ ತಪ್ಪು ನಮ್ಮದೇ.

ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಾವು ಮಕ್ಕಳಾಗಿ ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಚೀವರ್ ಆಗಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೇವಾ? ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಬೇರೆ ಆರೋಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಇದೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟು ಬರೆದರೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟಂತೂ ನಿಜ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು ಒಂದು ಅನುಭವ. ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಒದಗಿ ಬಂದ ಅವಕಾಶ. ನಮಗೆ ನಾವೇ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಉತ್ತಮರಾಗಲು ಇರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ. ನಾವು ಕೇವಲ ಉಳಿದರೆ ಸಾಲದು ಸ್ವತಃ ನಾವು ಬೆಳೆಯಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತ ನಾವೂ ಬೆಳೆಯಲೇ ಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ನಾವು ಬೆಳೆಯುವ ಬೆಳೆಯಲೇ ಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯತೆ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಬೆಳೆಯದಿದ್ರೆ ನಾವು ಕೇವಲ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ದೂಷಿಸುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ಜೀವನ ಕಳೆದುಬಿಡ್ತಿವಿ.

ಕಾರ್ಯಾಗಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಎನ್ನುವವರು ಹೇಳಿಕೊಂಡ ಒಂದು ಅನುಭವ. ಅವರ ಮಗಳು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಏಳುತ್ತಿದ್ದಳು ಆದರೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಸಿದ್ದವಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು, ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ತುಂಬಾ ತಡ. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ವಿಳಂಬ. ಇದರಿಂದ ದಿನಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಅವಸರಿಸುತ್ತ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಯ್ಯುತ್ತಲೇ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಳಂತೆ. ಒಂದು ದೃಷ್ಟಿಕೋನದ ಬದಲಾವಣೆಯಂತೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಬೇಗ ಏಳುವ ಮಗಳ ಒಂದು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ವರ್ತನೆಯನ್ನೇ ದಿನಾ ಹೊಗಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಮಗಳು ಉಳಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಬದಲಾದಳು. ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೇ ಹೇಳುವಂತೆ ” ನಾನು ಅವಳಲ್ಲಿ ಏನಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳೋದಕ್ಕೆ ಶುರುಮಾಡಿದೆ ಅವಳಿಗೂ ಖುಷಿ ನನಗೂ ಖುಷಿ. ನಾವು ಏನಿಲ್ಲವೋ ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ಸದಾ ದೂಷಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಡಬೇಕು. ಏನಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಮೆಚ್ಚಬೇಕು.”

ಇದು ಕೇವಲ ಮಕ್ಕಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ ಎಲ್ಲದರ ಬಗೆಗೂ, ಎಲ್ಲವುಗಳ ಬಗೆಗೂ ನಿಜ. ಮೆಚ್ಚುವಂತೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಿದ್ಧಮಾಡಬೇಕು. ಮನಸ್ಸಿಗಿದು ಅಭ್ಯಾಸ ಆಗಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ನಾವು ನಿರಂತರ ಬೆಳೆಯಬೇಕು. ಬೆಳೆಯುವುದು ಎಂದರೆ ಉಳಿಯುವುದರ ಹಾಗೆ ನಿರಂತರವಾಗೋದು. ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಇರೋದು ಕೃತಿಗೂ ಇಳಿಸೋದು.

————-

ಸುಧಾ ಶರ್ಮಾ ಚವತ್ತಿ

286637_218799308166417_3412973_o[1]“ಒದ್ದೆ ಕಣ್ಣುಗಳ ಪ್ರೀತಿ” ಕವನ ಸಂಕಲನದ ಮೂಲಕ ಭರವಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಸುಧಾ ಶರ್ಮಾ ಚವತ್ತಿ ಮುದ್ರಣ ಮತ್ತು ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೆರಡರಲ್ಲೂ ಪರಿಣಿತರು. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಲೇಖನ, ಅಂಕಣಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಿತರು. “ಆವಿಯಾಗಿದೆ ಮಾತು” (ಮಲ್ಲಿಗೆ), “ಷೇರೆಂಬ ಮಾಯಾಂಗನೆ” ( ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ), “ಪ್ರಾಫಿಟ್ ಪ್ಲಸ್” (ವಿಜಯವಾಣಿ) ಪ್ರಕಟಿತ ಅಂಕಣಗಳು. ಕಿರುತೆರೆ ಕಾರ್ಯರ್ಕಮಗಳ ನಿರ್ದೇಶನ, ನಿರ್ಮಾಣ, ನಿರೂಪಣೆಯ ಅನುಭವ. ಈಗ ಸಾಕ್ಷ್ಯಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಲವಾರು ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿರುವ ಇವರು ಉತ್ತಮ ವಾಗ್ಮಿ. ಸಮೂಹ ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯೂ ಇವರ ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು.

Share

2 Comments For "ಉಳಿದರೊಂದೇ ಸಾಲದು
ಸುಧಾ ಶರ್ಮ ಚವತ್ತಿ ಕಾಲಂ
"

  1. ವಿಮಲಾನಾವಡ
    19th October 2016

    ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೇ ತಾವೂ ಬೆಳೆಯಬೇಕೆನ್ನುವ ತಹ ತಹವೊಂದಿದ್ದರೆ ಅದೇ ಒಳ್ಲೆಯ ಪೇರೆಂಟಿಂಗ್ ಎಂಬುದು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ.ಒಳ್ಳೆಯಲೇಖನ.ಧನ್ಯವಾದ ಗಳು.

    Reply
    • sudha sharma
      20th October 2016

      thanks vimala . nimma maatu nija.

      Reply

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 13 hours ago No comment

    ಯಾವುದೋ ಅಜ್ಞಾತ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆ

        ಕವಿಸಾಲು     ಚೌಕದೊಳಗೊಂದು ವೃತ್ತ ವೃತ್ತದೊಳಗೆ ಸರಸರನೆ ಓಡಾಡುವ ಅಂಕುಡೊಂಕಿನ ನಾಜೂಕು ಗೆರೆಗಳು ಬಾಗಿ ಬಳುಕಿನಲ್ಲೇ ಮೋಹ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ನೆಟ್ಟಕಣ್ಣು ಅತ್ತಿತ್ತ ಆಡದಂತೆ ಮನವ ಸಮ್ಮೋಹನಗೊಳಿಸುವ ಗೆರೆಯ ಬೆಡಗುಗಳು ಎಳೆ ಎಳೆಯೊಳಗೂ ಮೋಹಕ ಬಣ್ಣ ಮನದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗೂ ಆವರಿಸುವ ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ, ನೀಲಿ, ಹಸಿರು ಹಾಗೂ ನೇರಳೆ ಬಿಳಿಯ ರಂಗೋಲಿ ಹುಡಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಅಂದ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕಡುಗಪ್ಪಿನ ನೆರಳ ಛಾಯೆ ಸೆಳೆವ ಭಾವದೊಳಗೆ ...

  • 18 hours ago No comment

    ಕಲಿಸಲಾದೀತೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುವುದನ್ನು?

        ಕವಿಸಾಲು     ಆಗೆಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಬಹಳ ಹಿಂದೇನಲ್ಲ ಅದೇ, ಕಾಲಿಗೆ ಬರೀ ಬೆನ್ನತ್ತುವ ಹುಚ್ಚಿದ್ದಾಗ ಹೂ-ಚಿಟ್ಟೆ, ಆಕಾಶ, ನವಿಲು-ಮಳೆಬಿಲ್ಲು ಬರೀ ಬಣ್ಣ ಕಣ್ಣಲಿ ಅರಳುತಿದ್ದಾಗ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ನಡುಹಗಲು ಅವ ಬಂದ; ಧೀರ ಗಂಭೀರ ಅಶ್ವಸ್ಥ ನಿಲುವು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಿಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು ನಗೆಯಿಲ್ಲ ಕಣ್ಣಲಿ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟು, “ಶ್… ಹೊಂಚು ಹಾಕುವಾಗ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು ಆರಕೇರದೆ ಮೂರಕಿಳಿಯದೆ ಉಸಿರೂ ನಿಂತ ಹಾಗೆ ಸ್ತಬ್ಧ ...

  • 2 days ago No comment

    ಯಾಕಿಷ್ಟು ನೋವಿಟ್ಟಿರುವೆ ದೇವರೆ… ಅದೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೇ!

        ‘ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅನ್ನಬೇಕೇ ಹೊರತು ಹೋಗಿ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತಾರೇನೇ ತಾಯಿ? ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನು’ ಅಂತ್ಹೇಳಿ ಹತ್ತು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ನೆಟಿಕೆ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ದೋಷ ನಿವಾರಿಸಿದ ಆ ಬಂಧಕ್ಕೆ ಏನ್ ಹೇಳಲಿ?       ಹೃದಯವೇ ಚಿಕ್ಕದು.. ಆಸೆಯೂ ಚಿಕ್ಕದು… ಮಸ್ತಿ ಭರೇ ಮನ್ ಕಿ… ಮುಗ್ಧ ಕನಸೂ ಚಿಕ್ಕದು…ಂ A moment is… My wish comes ...

  • 2 days ago No comment

    ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ

        ಕವಿಸಾಲು     ತನ್ನೊಂದು ಕೂದಲೆಳೆಯಿಂದಲೇ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮರವ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವಳು ನನ್ನಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದವಳು ಈ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿಯ ಕತೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವಿನ್ನೂ ಹುಡುಗರು ಪೊದೆಮೀಸೆಯ ಅಜ್ಜ ಹೂಂಕರಿಸಿದರೆ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ರದಂತೆ ಕೂತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಕಣ್ಣ ಮೊನಚಿನಿಂದಲೇ ಗದರಿಸಬಲ್ಲ ಗತ್ತಿನ ಅಜ್ಜನೂ ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಮೂಲೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ತರಗೆಲೆಯಂತೆ ತೂರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯ ನೆರಳು ಸೋಕಿದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಂದೆ ಅಜ್ಜ ಹೀಗೇಕೆ ಮಗುವಿನ ಥರ? ...

  • 3 days ago No comment

    ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲದಿರುವುದು

          ಕವಿಸಾಲು       ಇರುವುದು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಸದಾ ಅದರಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅದು. ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೂ… ಇರುವುದೆಲ್ಲವನು ಇರುತ್ತದೆಂಬ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಲೂ ಆಗದು. ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ. ಇರುವುದು ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆಂಬ ಭ್ರಮೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೂ ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆನ್ನುವುದೂ… ಇರುವುದು ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಇಲ್ಲದೆಯೂ ಇದ್ದಂತೆ ಇರುತ್ತದೆ: ಮಗುವಿನೊಳಗಿನ ನಗುವಿನಂತೆ. ನನ್ನಂತೆ ನಿನ್ನಂತೆ ಅದರಂತೆ ಇದರಂತೆ ಎದರಂತೆ ಎಲ್ಲದರೊಳಗಿನ ಆತ್ಮದಂತೆ… ಇರುತ್ತದೆ ಇದ್ದೂ ...


Editor's Wall

  • 07 December 2017
    4 days ago No comment

    ಈಗಲೂ ಭಯತ್ರಸ್ತಳಾಗಿ ಬೆಂಗೊಟ್ಟು ಓಡುತ್ತೇನೆ..!

                          ಆ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾಯದಂತೆ ಆಳವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಡುವ ಈ ನಂಜು ನಖಗಳ ಗೀರುಗಾಯಗಳ ನೋವನ್ನು ನೇವರಿಸುವವರು ಯಾರು?     ಮೊನ್ನೆ ನಡು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಕ್ಹಿ ಚಂಡಮಾರುತದ ಪರಿಣಾಮ ಮೋಡ ಕವುಚಿದ ಮುಗಿಲಿನಡಿ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲೂ ಹಿನ್ನೀರು ಆವರಿಸಿದ ಆ ಉದ್ದಾನುದ್ದದ ಆ ನಿರ್ಜನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ರುಮ್ಮನೆ ಬೀಸುವ ಶೀತಲ ...

  • 05 December 2017
    6 days ago No comment

    ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವಕರೆಲ್ಲ ಲೋಕನಿಂದಿತರೇ…!

            ಲಾಭ ಬಡುಕರ, ತೋರಿಕೆಗೆ ಮಾಡುವವರ ಹೆಸರುಗಳೆಲ್ಲ ಚಿನ್ನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಡುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ!         ತಾಯಿ ತೆರೇಸಾ ಬಗ್ಗೆ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವಾಗ ನನಗೆ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಊರಿನಿಂದ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ನನ್ನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಚರ್ಚ್ ಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲದ ವಿಧವೆಯಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಗಂಡ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ...

  • 04 December 2017
    1 week ago No comment

    ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು; ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ

    ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಹೇಳುವೆ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿರುವ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮೂರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ಶನಿವಾರ ರಾತ್ರಿ ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಅದ್ಯಾರೋ ತನ್ನತ್ತಲೇ ಆಸೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೌದೊ ಅಲ್ಲವೊ ಎಂಬಂತಿದ್ದ ಅದನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆತನೇ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ದುಡ್ಡಿರುವವನು. ತರುಣ. ಕಟ್ಟುಮಸ್ತಾಗಿರುವವನು. ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರ. ಅವನೊಡನೆ ಬೆರೆತು ಕುಣಿಯಲು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ...

  • 03 December 2017
    1 week ago One Comment

    ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವಷ್ಟು…

              | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ಕಮಲಾದಾಸ್ ಬದುಕೆನ್ನುವ roller coaster ಸವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಏಳುಬೀಳುಗಳು. ಈ ಕವಿತೆ ಅವರು ಇಸ್ಲಾಂಗೆ ಮತಾಂತರ ಹೊಂದಿದ ನಂತರದ ದಿನಗಳದ್ದು. ತಾವೇ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ಇದು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬೆಸ್ಟ್ ನಿರ್ಧಾರ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಮಲಾದಾಸ್, ಅದು ತುಸು ಅತ್ತಿತ್ತಲಾದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಯಾರೇನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅನ್ನುವ ಆತಂಕವೇ ಇಲ್ಲದೆ! ...

  • 30 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಪೀಹೂ ಎಂದರೆ ಹಾಡುವ ಹೂ…

                          ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಪೂರ್ವ ದಿನವದು. ಸ್ವರ್ಗದ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ನನ್ನ ಮಡಿಲು ಸೇರಿತ್ತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಪುಕ್ಕ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹಾಡುವ ಹೂವನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ನಾನಿದನ್ನು ಪೀಹೂ ಎಂದು ಕರೆದೆ. ಒಂದು ಹಳೆಯ ಹಕ್ಕಿಗೂಡಲ್ಲಿ ಪೀಹೂವನ್ನಿಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೆ ತುತ್ತುಣಿಸಿದೆ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಅಮ್ಮನೆಂದು ಭಾವಿಸಿತು.     ಆ ದಿನ ಕತ್ತಲು ಹರಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಪೀಹೂ ...