Share

ಸೀತೆದಂಡೆ
ಸುಧಾ ಶರ್ಮ ಚವತ್ತಿ ಕಾಲಂ

https://i2.wp.com/connectkannada.com/wp-content/uploads/2016/08/sudha.jpg?w=658ನಾವು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಷಯದ ಬಗೆಗೆ ಮಾತನಾಡತೀವಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹುಚ್ಚು ಎನ್ನಿಸುವ ಪ್ರಶ್ನೆ. ನಾನು ಮೊದಲು ಹೀಗೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅವರವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರವರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನಾ ತಮಟೆ ಹೊಡೆದು ಹೇಳಬೇಕಾಗಿದ್ದೇನು? ಒಂದೊಂದು ದಿನ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿಯ ಮಾತುಕತೆ ಇರಬಹುದು ಅದರಲ್ಲೇನು?. ಕಳೆದ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಯಾರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲಿ, ಯಾವುದೇ ಸಮಾರಂಭಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲಿ, ಕಡೆಗೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಜನ ಸೇರಿರುವ ಕಡೆ ಅದು ಯಾವುದಾದರೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇರಬಹುದು. ದೇವಸ್ಥಾನ ಯಾವುದಾದರೂ ಇರಲಿ, ಇಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೇಳಿ ಬರುವ ಮಾತು ಯಾವುದು. ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಬರುವ, ಬರುತ್ತಿರುವ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಜನರು ಮೆಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಯಾವ ಯಾವ ವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ ಏನೇನು ಬರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ದೊಡ್ಡ ಪಟ್ಟಿಯೇ ಇವರೆಲ್ಲರ ಬಳಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಧಾರಾವಾಹಿ ನೋಡುವ ನಿತ್ಯವೂ ಕೆಲವು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವೀಕ್ಷಿಸುವ ವರ್ಗದವರು ಅದೇ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಬೇರೆ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದರೆ ಯಾರದ್ದೋ ಮನೆಯ ಸುದ್ದಿಯೇನೋ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಇಲ್ಲವೇ ರಿಯಾಲಿಟಿ ಷೋಗಳ ಪಾತ್ರಗಳೋ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಬಗೆಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತಲ್ಲಾ ಮನೆ ಮಂದಿಯೆಲ್ಲ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಬಿಡುವಾದರೂ ಎಲ್ಲಿ? ಧಾರಾವಾಹಿಗಳ ಸೆಳೆತದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ?

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲು ಬಿಡುವಿಲ್ಲ. ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಅದು ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಬಗೆಗೆ. ಸುದ್ದಿಯ ಬಗೆಗೆ, ಯಾವುದಾದರೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಬಗೆಗೆ. ಎಲ್ಲವುಗಳೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಸಂಗತಿಗಳು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳೆದುರು ನಮ್ಮ ಮಾತು ಕಥೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ. ಸುಮ್ಮನೇ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿದರೂ ಹೊರಗಡೆ ಹೋಗಿ ಬರುವ ತಂದೆ ತನ್ನ ಆಫೀಸಿನ ಅನುಭವವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುವುದು ಅಪರೂಪ. ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟರೂ ತಾಪತ್ರಯ ಇಲ್ಲವೇ ನಾನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆ ಎನ್ನುವ ಮಾತು. ಇದನ್ನಾ ಸರಿ ಅಥವಾ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ತಾಯಿಯೂ ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಸಂಗತಿಗಳಿಗೆ ವಿವರಣೆ ನೀಡಿದರೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿ ದೂಷಣೆಯೋ, ಆಕ್ಷೇಪಣೆಯೋ ಇರುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ಇಷ್ಟವಾಗತ್ತಾ? ಹೀಗೆ ಯಾರನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ಕೇಳಿ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾತೇ ಆಡಲ್ಲ. ಅವರಾಯಿತು ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರಾಯಿತು. ಅವರಿಗೆ ಮೊಬೈಲು, ಯೂ ಟ್ಯೂಬ್ ಎಲ್ಲ ಇದೆಯಲ್ಲಾ.

ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನಾವು ಮಕ್ಕಳು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇರುವ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತ, ಯಾವುದೂ ಸರಿಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನೇ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಂತಹ ವಿಷಯ ಬೇಸರ ಆಗಬಹುದೆಂದು ನಮಗೆ ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆಯನ್ನು, ಅಹಂಮಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸು ಅರಳಿಸುವ ಸಂಗತಿಗಳ ಬಗೆಗೆ ನಾವು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೇವೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ ಹೊರಗಡೆಯೂ ಇದೇ ವಾತಾವರಣ ಇದೆ.

ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೆ ಏನು ಮಾತನಾಡಬೇಕು? ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದು ಸವಾಲು. ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಮಾತು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾಗಬೇಕು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲೂ ಉಪದೇಶದ ಛಾಯೆಯೇ ಇರಬಾರದು. ನಮಗೋ ಅನುಭವವನ್ನು ಉಪದೇಶದಂತೆ ಹೇಳುವುದು ರೂಢಿ ಆಗಿದೆ. ನಾವೇ ಮಕ್ಕಳ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕೇಳಿದರೂ ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯದ ಆಗು ಹೋಗುಗಳು ಅವರಿಗೆ ನೀರಸವೇ.

ಮಲೆ ನಾಡಿನಿಂದ ಬಂದವರಿಗೆ ಸೀತೆದಂಡೆ ಎಂದರೆ ಗೊತ್ತು. ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಕಡಿಮೆ. ಮರದ ಮೇಲೆ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಅಪರೂಪದ ಹೂವಿದು. ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಹೂವುಗಳು ದಂಡೆಯ ಹಾಗೆ ಪೋಣಿಸಿರುತ್ತದೆ. ತಿಳಿ ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ಈ ಹೂವಿನ ಸೊಬಗೇ ಬೇರೆ. ಮಕ್ಕಳ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದೆ ಸೀತೆದಂಡೆ ಅಂತಾ ಅವರು ಅದೆಷ್ಟು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದರು. ಅವರ ಕುತೂಹಲ ನೋಡಿ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ಬೆರಗುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತ ಹೋದೆ. ಒಂದು ಮಗು ತನ್ನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕೇಳಿತು “” ಅಮ್ಮ ನೀನೂ ಚಿಕ್ಕವಳಿರುವಾಗ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿದಿಯಾ?” ತಾಯಿ ಹೇಳಿದ್ರು “ನಾನು ನೋಡಿದೀನಿ ಆದರೆ ಇದೆಲ್ಲ ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟು ಇಷ್ಟ ಆಗತ್ತೆ ಅಂತಾ ಗೊತ್ತೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ.”

ನಾವು ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆ, ಯಶಸ್ಸು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಆಗತ್ತೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿರುವುದರಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಗೆಲುವಿನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಅವರೆದುರು ಇಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಸೋಲಿನ, ಅವಮಾನದ, ಹತಾಶೆಯ, ಅಸಹಾಯಕತೆಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಇಡಬೇಕು. ಅವರೊಳಗೆ ಬದುಕು ಎದುರಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ಬರೋದೆ ಆಗ.

ನಗರದಲ್ಲಿ ಬಹುಕಾಲ ಇದ್ದ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ಈಗ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೃಷಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಹೇಳಿದ ಮಾತು “ನಿತ್ಯವೂ ತೋಟ, ಗದ್ದೆ, ಕಾಡು ಬೆಟ್ಟ, ದನ ಕರುಗಳ ಜೊತೆ ಬದುಕುತ್ತ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಜೀವನ ಅಂದರೆ ಏನು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅರಿತೆ. ಅವೆಲ್ಲವೂ ಕೊಡುವುದಷ್ಟೇ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ನಾವು ಕೇವಲ ಪಡೆಯುವುದರಲ್ಲೇ ಇದ್ದೇವೆ.”

————-

ಸುಧಾ ಶರ್ಮಾ ಚವತ್ತಿ

286637_218799308166417_3412973_o[1]“ಒದ್ದೆ ಕಣ್ಣುಗಳ ಪ್ರೀತಿ” ಕವನ ಸಂಕಲನದ ಮೂಲಕ ಭರವಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಸುಧಾ ಶರ್ಮಾ ಚವತ್ತಿ ಮುದ್ರಣ ಮತ್ತು ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೆರಡರಲ್ಲೂ ಪರಿಣಿತರು. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಲೇಖನ, ಅಂಕಣಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಿತರು. “ಆವಿಯಾಗಿದೆ ಮಾತು” (ಮಲ್ಲಿಗೆ), “ಷೇರೆಂಬ ಮಾಯಾಂಗನೆ” ( ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ), “ಪ್ರಾಫಿಟ್ ಪ್ಲಸ್” (ವಿಜಯವಾಣಿ) ಪ್ರಕಟಿತ ಅಂಕಣಗಳು. ಕಿರುತೆರೆ ಕಾರ್ಯರ್ಕಮಗಳ ನಿರ್ದೇಶನ, ನಿರ್ಮಾಣ, ನಿರೂಪಣೆಯ ಅನುಭವ. ಈಗ ಸಾಕ್ಷ್ಯಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಲವಾರು ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿರುವ ಇವರು ಉತ್ತಮ ವಾಗ್ಮಿ. ಸಮೂಹ ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯೂ ಇವರ ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 13 hours ago No comment

    ಯಾವುದೋ ಅಜ್ಞಾತ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆ

        ಕವಿಸಾಲು     ಚೌಕದೊಳಗೊಂದು ವೃತ್ತ ವೃತ್ತದೊಳಗೆ ಸರಸರನೆ ಓಡಾಡುವ ಅಂಕುಡೊಂಕಿನ ನಾಜೂಕು ಗೆರೆಗಳು ಬಾಗಿ ಬಳುಕಿನಲ್ಲೇ ಮೋಹ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ನೆಟ್ಟಕಣ್ಣು ಅತ್ತಿತ್ತ ಆಡದಂತೆ ಮನವ ಸಮ್ಮೋಹನಗೊಳಿಸುವ ಗೆರೆಯ ಬೆಡಗುಗಳು ಎಳೆ ಎಳೆಯೊಳಗೂ ಮೋಹಕ ಬಣ್ಣ ಮನದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗೂ ಆವರಿಸುವ ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ, ನೀಲಿ, ಹಸಿರು ಹಾಗೂ ನೇರಳೆ ಬಿಳಿಯ ರಂಗೋಲಿ ಹುಡಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಅಂದ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕಡುಗಪ್ಪಿನ ನೆರಳ ಛಾಯೆ ಸೆಳೆವ ಭಾವದೊಳಗೆ ...

  • 18 hours ago No comment

    ಕಲಿಸಲಾದೀತೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುವುದನ್ನು?

        ಕವಿಸಾಲು     ಆಗೆಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಬಹಳ ಹಿಂದೇನಲ್ಲ ಅದೇ, ಕಾಲಿಗೆ ಬರೀ ಬೆನ್ನತ್ತುವ ಹುಚ್ಚಿದ್ದಾಗ ಹೂ-ಚಿಟ್ಟೆ, ಆಕಾಶ, ನವಿಲು-ಮಳೆಬಿಲ್ಲು ಬರೀ ಬಣ್ಣ ಕಣ್ಣಲಿ ಅರಳುತಿದ್ದಾಗ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ನಡುಹಗಲು ಅವ ಬಂದ; ಧೀರ ಗಂಭೀರ ಅಶ್ವಸ್ಥ ನಿಲುವು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಿಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು ನಗೆಯಿಲ್ಲ ಕಣ್ಣಲಿ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟು, “ಶ್… ಹೊಂಚು ಹಾಕುವಾಗ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು ಆರಕೇರದೆ ಮೂರಕಿಳಿಯದೆ ಉಸಿರೂ ನಿಂತ ಹಾಗೆ ಸ್ತಬ್ಧ ...

  • 2 days ago No comment

    ಯಾಕಿಷ್ಟು ನೋವಿಟ್ಟಿರುವೆ ದೇವರೆ… ಅದೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೇ!

        ‘ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅನ್ನಬೇಕೇ ಹೊರತು ಹೋಗಿ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತಾರೇನೇ ತಾಯಿ? ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನು’ ಅಂತ್ಹೇಳಿ ಹತ್ತು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ನೆಟಿಕೆ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ದೋಷ ನಿವಾರಿಸಿದ ಆ ಬಂಧಕ್ಕೆ ಏನ್ ಹೇಳಲಿ?       ಹೃದಯವೇ ಚಿಕ್ಕದು.. ಆಸೆಯೂ ಚಿಕ್ಕದು… ಮಸ್ತಿ ಭರೇ ಮನ್ ಕಿ… ಮುಗ್ಧ ಕನಸೂ ಚಿಕ್ಕದು…ಂ A moment is… My wish comes ...

  • 2 days ago No comment

    ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ

        ಕವಿಸಾಲು     ತನ್ನೊಂದು ಕೂದಲೆಳೆಯಿಂದಲೇ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮರವ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವಳು ನನ್ನಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದವಳು ಈ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿಯ ಕತೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವಿನ್ನೂ ಹುಡುಗರು ಪೊದೆಮೀಸೆಯ ಅಜ್ಜ ಹೂಂಕರಿಸಿದರೆ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ರದಂತೆ ಕೂತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಕಣ್ಣ ಮೊನಚಿನಿಂದಲೇ ಗದರಿಸಬಲ್ಲ ಗತ್ತಿನ ಅಜ್ಜನೂ ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಮೂಲೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ತರಗೆಲೆಯಂತೆ ತೂರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯ ನೆರಳು ಸೋಕಿದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಂದೆ ಅಜ್ಜ ಹೀಗೇಕೆ ಮಗುವಿನ ಥರ? ...

  • 3 days ago No comment

    ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲದಿರುವುದು

          ಕವಿಸಾಲು       ಇರುವುದು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಸದಾ ಅದರಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅದು. ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೂ… ಇರುವುದೆಲ್ಲವನು ಇರುತ್ತದೆಂಬ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಲೂ ಆಗದು. ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ. ಇರುವುದು ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆಂಬ ಭ್ರಮೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೂ ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆನ್ನುವುದೂ… ಇರುವುದು ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಇಲ್ಲದೆಯೂ ಇದ್ದಂತೆ ಇರುತ್ತದೆ: ಮಗುವಿನೊಳಗಿನ ನಗುವಿನಂತೆ. ನನ್ನಂತೆ ನಿನ್ನಂತೆ ಅದರಂತೆ ಇದರಂತೆ ಎದರಂತೆ ಎಲ್ಲದರೊಳಗಿನ ಆತ್ಮದಂತೆ… ಇರುತ್ತದೆ ಇದ್ದೂ ...


Editor's Wall

  • 07 December 2017
    4 days ago No comment

    ಈಗಲೂ ಭಯತ್ರಸ್ತಳಾಗಿ ಬೆಂಗೊಟ್ಟು ಓಡುತ್ತೇನೆ..!

                          ಆ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾಯದಂತೆ ಆಳವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಡುವ ಈ ನಂಜು ನಖಗಳ ಗೀರುಗಾಯಗಳ ನೋವನ್ನು ನೇವರಿಸುವವರು ಯಾರು?     ಮೊನ್ನೆ ನಡು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಕ್ಹಿ ಚಂಡಮಾರುತದ ಪರಿಣಾಮ ಮೋಡ ಕವುಚಿದ ಮುಗಿಲಿನಡಿ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲೂ ಹಿನ್ನೀರು ಆವರಿಸಿದ ಆ ಉದ್ದಾನುದ್ದದ ಆ ನಿರ್ಜನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ರುಮ್ಮನೆ ಬೀಸುವ ಶೀತಲ ...

  • 05 December 2017
    6 days ago No comment

    ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವಕರೆಲ್ಲ ಲೋಕನಿಂದಿತರೇ…!

            ಲಾಭ ಬಡುಕರ, ತೋರಿಕೆಗೆ ಮಾಡುವವರ ಹೆಸರುಗಳೆಲ್ಲ ಚಿನ್ನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಡುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ!         ತಾಯಿ ತೆರೇಸಾ ಬಗ್ಗೆ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವಾಗ ನನಗೆ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಊರಿನಿಂದ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ನನ್ನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಚರ್ಚ್ ಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲದ ವಿಧವೆಯಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಗಂಡ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ...

  • 04 December 2017
    1 week ago No comment

    ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು; ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ

    ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಹೇಳುವೆ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿರುವ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮೂರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ಶನಿವಾರ ರಾತ್ರಿ ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಅದ್ಯಾರೋ ತನ್ನತ್ತಲೇ ಆಸೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೌದೊ ಅಲ್ಲವೊ ಎಂಬಂತಿದ್ದ ಅದನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆತನೇ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ದುಡ್ಡಿರುವವನು. ತರುಣ. ಕಟ್ಟುಮಸ್ತಾಗಿರುವವನು. ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರ. ಅವನೊಡನೆ ಬೆರೆತು ಕುಣಿಯಲು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ...

  • 03 December 2017
    1 week ago One Comment

    ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವಷ್ಟು…

              | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ಕಮಲಾದಾಸ್ ಬದುಕೆನ್ನುವ roller coaster ಸವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಏಳುಬೀಳುಗಳು. ಈ ಕವಿತೆ ಅವರು ಇಸ್ಲಾಂಗೆ ಮತಾಂತರ ಹೊಂದಿದ ನಂತರದ ದಿನಗಳದ್ದು. ತಾವೇ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ಇದು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬೆಸ್ಟ್ ನಿರ್ಧಾರ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಮಲಾದಾಸ್, ಅದು ತುಸು ಅತ್ತಿತ್ತಲಾದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಯಾರೇನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅನ್ನುವ ಆತಂಕವೇ ಇಲ್ಲದೆ! ...

  • 30 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಪೀಹೂ ಎಂದರೆ ಹಾಡುವ ಹೂ…

                          ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಪೂರ್ವ ದಿನವದು. ಸ್ವರ್ಗದ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ನನ್ನ ಮಡಿಲು ಸೇರಿತ್ತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಪುಕ್ಕ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹಾಡುವ ಹೂವನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ನಾನಿದನ್ನು ಪೀಹೂ ಎಂದು ಕರೆದೆ. ಒಂದು ಹಳೆಯ ಹಕ್ಕಿಗೂಡಲ್ಲಿ ಪೀಹೂವನ್ನಿಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೆ ತುತ್ತುಣಿಸಿದೆ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಅಮ್ಮನೆಂದು ಭಾವಿಸಿತು.     ಆ ದಿನ ಕತ್ತಲು ಹರಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಪೀಹೂ ...