Share

ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಯ ನಂಟು-ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪಿನ ಗಂಟು
ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ | ನಾಗರೇಖಾ ಗಾಂವಕರ

n1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ

ಆ ಕಾಲದ ಬಾಲ್ಯದ ಸೊಗಸು ಬಿಂದಾಸ್ ನಡುವಳಿಕೆ ಈಗಿನ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗಿಲ್ಲ. ಕಾಡುಮೇಡುಗಳ ಯಾವ ಅಂಜಿಕೆಯಿಲ್ಲದೇ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹತ್ತು ಹನ್ನೆರಡರ ಪ್ರಾಯದ ನಮಗೆ ಕಾಡು ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲಿನಂತೆ ನೆಮ್ಮದಿಯ ತಾಣವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯ ಝರಿ, ಹಳ್ಳ, ಕೊರಕಲುಗಳು ಆಪ್ತತೆಯ ನೆಲೆಗಳು. ಭಯ ಬಿಸಾಕಿ ಬರಿಗಾಲಲ್ಲೇ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾವು ಇಂದು ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೆ ಅದೇ ಕಾಡಿನ ದಾರಿ ಅಪರಿಚಿತವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಲು ಭಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯ ಎಂತಹ ವಿಚಿತ್ರ ಜೀವಿ. ತಾನು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಸ್ಥಳಗಳೇ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಅಪರಿಚಿತವೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಭಯ ಬೆಳೆದಂತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದೇ ನನ್ನ ಅನುಭವ. ಇಂದು ಆಸುಪಾಸು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದರೂ ಸಾಕು ಭಯದಿಂದ ಮೈರೋಮಗಳು ಮುಳ್ಳೇಳುತ್ತವೆ.

ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆಯೂ ನಮ್ಮೂರೇ ಹಾಗಾಗಿ ನಮಗೆ ರವಿವಾರ ಬಂದರೆ ಅಜ್ಜಿಮನೆಗೆ ಓಡುವ ಹಂಬಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಕೆಲಸ. ಅದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಗೆ ನಡೆದುಬಿಟ್ಟರೆ ಆರಾಮವೆಂದು ತಿಳಿದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಆಶೆಪಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಶಕ್ತಿ ಸೌಲಭ್ಯ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ, ರೇಡಿಯೋ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಟಿವಿ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಕಾಲೇ ಇಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ರಾತ್ರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಗನೆ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯ ಚಿಮಣಿಬುಡ್ಡಿಗಳು ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.ಆ ಕತ್ತಲ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ದೆವ್ವದ ಕಥೆಗಳು ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದು ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದವು.

ಅಂದಿಗೆ ಭಯ ಒಂದೇ ವಿಚಾರ ದೆವ್ವಭೂತಗಳ ವಿಚಾರ. ಆ ಕಾಲಕ್ಕೋ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರದ ಕಥೆಗಳು ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲೆ ಮೂಸ್ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟಾಂಗದ ಪದಾರ್ಥಗಳಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಉಳಿದಂತೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ, ಮರವೇರುವ ಖಯಾಲಿಯಲ್ಲಾಗಲಿ ಏಕಾಂಗಿಗಳಾಗಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟಗುಡ್ಡಗಳ ದಾಟಿ ಬರುವಾಗಲೂ ಇಲ್ಲದ ಭಯ ದೆವ್ವಭೂತಗಳ ಸಂಗತಿ ಬಂದೊಡನೆ ನೂರ್ಮಡಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕ ಮಾವನೋ ಭೂತಗಳ ಕೂಡ ಸಂಭಾಷಿಸಿದ ಶೂರ. ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಈಗಲೂ ಆಗಾಗ ಭೂತದರ್ಶನವಾಗುವುದುಂಟು. ಮಲಗಿದಲ್ಲೆ ಮುದುಡಿ ಹಿಡಿಯಷ್ಟಾಗಿ ನಾವು ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಅಂಟಿಕೊಂಡೇ ಹೂಂಗುಡುತ್ತ ಒಳಗೊಳಗೆ ನಡಗುತ್ತಾ ಆದರೂ ಕಿವಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಿಮಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಥೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲೆಲ್ಲಾದರೂ ಯಾರಿಗಾದರೂ ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಬಂತೋ ಅವನ ವ್ಯಥೆ ಗೋಳೇ ಗೋಳಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರು ಕರೆದರೂ ತಾನೊಲ್ಲೆ ತಾನೊಲ್ಲೆ ಎಂದು ಮುಚ್ಚಿ ಮಲಗುವವರೇ ಎಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಅಜ್ಜಿಯೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೈದು ತಾನೇ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಆ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಇರಲೇಇಲ್ಲ. ಕುಂಭರಿ ಎಂಬಲ್ಲಿಯೇ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಅದು ಕಾಡೇ.

ಬತ್ತದ ಕೊಯ್ಲು ಮುಗಿಯುತ್ತ ಅವರವರ ಮನೆಯ ತೆನೆಯ ರಾಶಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಕಡೆ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಗೋಪುರದಂತೆ ಜೋಡಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಕಡೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕುತ್ತರಿ [ಬಣವೆ]ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಗಂಡಾಳುಗಳು ಖಡಕಿ ಇಟ್ಟು ಬತ್ತದ ತೆನೆಯ ಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ಬಡಿದರೆ ಒಣಗಿದ ಭತ್ತಗಳೆಲ್ಲಾ ಉದುರಿ ಕೆಳಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲವು ಅಂಟಿಕೊಂಡೇ ಇರುವ ಭತ್ತಗಳನ್ನು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಾಳುಗಳು ಈ ಭತ್ತದ ತೆನೆಯ ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಕಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿ ಕೋಲಿನಿಂದ ಬಡಿದು ಒತ್ತಟ್ಟಿಗೆ ಮಾಡಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಕರಿ ಕಟ್ಟು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಕಣವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಿಚ್ಚಿದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಸಾಗಿಸಿದ ನಂತರವೇ ಕಣ ಪುನಃ ಗದ್ದೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅದನ್ನು ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಎನ್ನದೆ, ಸಂರಕ್ಷಿತ ಪ್ರದೇಶದಂತೆ ಕಾಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಮಾವ ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮಾಡಿ ದಿನವೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮಲಗಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಮಾಳದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ರಾತ್ರಿ ಬರುವ ಹಂದಿಗಳ ಹೆದರಿಸಲು ಜೋರಾಗಿ ಕೂ ಹಾಕುತ್ತ, ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಫರ್ಲಾಂಗಿಗೆ ಒಬ್ಬರದಂತೆ ಮಾಳಗಳು ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾವನಿಗೆ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಮೋಹಿನಿಯರು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಿತ್ತಂತೆ. ಅದೊಂದು ಬಾರಿ ಈತ ಮಾಳದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದರೆ ಈತ ಮಲಗಿದ ಗದ್ದೆಯ ಕೆಳಗಿನ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಕೈತುಂಬಾ ಬಳೆ ತೊಟ್ಟ ಹೆಣ್ಣೊಬ್ಬಳು ಅಳುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಳಂತೆ. ಯಾರು ಯಾರು ಎಂದು ಈತ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಜೋರಾದ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತ ಇಡಿಯ ಮರಕ್ಕೆ ಮರವೇ ಕಿತ್ತುಬಿದ್ದಂತ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಆಕೆ ಕೆಳಗಿನ ಹುಣಸೆ ಮರದತ್ತ ಹೋದದ್ದನ್ನು ತಾನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡಿದ್ದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.

ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮಟಮಟ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಆತ ಸೌದೆ ಮಾಡಲು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಜೀವಂತ ಇರುವಂತೆ ಮೋಹಿನಿಯನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದನಂತೆ. ಝರಿಯ ನೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಆಡುತ್ತ ಹಾಡುತ್ತ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಕೂತ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ನೋಡಿ ಓಡಿ ಬಂದ್ದದ್ದನಂತೆ. ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಲೂ ಜ್ವರ ಬಂದು ಮೂರು ದಿನ ಹಾಸಿಗೆ ಬಿಟ್ಟೇ ಎದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಜ್ಜಿಯೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಹುಶಃ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದ ಹಾಲಕ್ಕಿ ಹೆಣ್ಣೊಬ್ಬಳು ಸತ್ತು ಅಲ್ಲೇ ಆಗಾಗ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು ಎಂತಲೂ ಜನ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರಾಕೆ ಯಾರಿಗೂ ಕೇಡು ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ.

ನಮಗೆ ಅಜ್ಜಿಮನೆಯೆಂದರೆ ಏನೋ ಪ್ರೀತಿ. ಓದುವ ಉಸಾಬರಿಗಳಿಲ್ಲ. ಓದು ಎಂದು ಬೈಯುವವರಿಲ್ಲ. ಅದು ಮಾಡು ಇದು ಮಾಡು ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ರಜೆಯ ದಿನಗಳಂತೂ ಅನನ್ಯವಾದ ಆನಂದವನ್ನೇ ನೀಡುವ ದಿನಗಳು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ದಪ್ಪ ಉಬ್ಬಿದೋಸೆ ತಿಂದು ಚಹಾ ಕುಡಿದು ಆಡಲು ಹೊರಟರೆ ಎಲ್ಲ ಚಳ್ಳೆಮಿಳ್ಳೆಗಳ ಟೋಳಿ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಜಮಾಯಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಆಡುವ ಆಟಗಳದ್ದು ಕುಂಟಾಪಿಲ್ಲೆ, ಮರಕೋತಿ, ಕಲ್ಲಾಟ, ಕೆರೆದಂಡೆ, ಲಗೋರಿ ಹೀಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹನ್ನೆರಡು ಹೊಡೆಯುತ್ತಲೇ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್. ಆಗಷ್ಟೇ ಒಲೆಯಿಂದ ಇಳಿಸಿದ ಗಂಜಿಮಡಿಕೆಯಿಂದ ಮೇಲಿನ ತಿಳಿಯಾದ ಗಂಜಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದೆರಡು ಅಗುಳು ಸೇರಿಸಿ ಅಜ್ಜಿ ಬಡಿಸಿ ನಂಜಿಕೊಳ್ಳಲು ಉಪ್ಪಿಗೆ ಹಾಕಿ ಇಟ್ಟ ಕಡೇಗಾಯಿ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಯೋ ಇಲ್ಲವೇ ನಿನ್ನೆ ಮಾಡಿದ ಮೀನು ಸಾರನ್ನೋ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅದೇ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ ಭೋಜನ. ಈಗ ನೆನಪಾದರೂ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರೂರುತ್ತದೆ. ಆ ರುಚಿ ಇಂದಿನ ಯಾವ ಫೈವ್ ಸ್ಟಾರ್ ಹೋಟೆಲ್ಲುಗಳೂ ಕೊಡಲಾರವು ಬಿಡಿ. ಇನ್ನು ಆ ಅಕ್ಕಿಗೆ ಇರುವ ರುಚಿ ಇಂದಿನ ಪಾಲೀಸು ಮಾಡಿದ ಅಕ್ಕಿಗಳಿಗಿಲ್ಲ. ಅದು ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಭತ್ತ ಮಿರಿದು ಮಾಡಿದ ಅಕ್ಕಿ. ಬಲ್ಲವನೇ ಬಲ್ಲ ಬೆಲ್ಲದ ರುಚಿಯ ಎಂಬಂತೆ ಅದರ ಸ್ವಾದ ಉಂಡವನಿಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು.

ಸುಗ್ಗಿ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಸಡಗರ ಶುರು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಆ ಕಾಲದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳೆಲ್ಲ ಇಂದು ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ವಿಷಾದನೀಯ. ಸುಗ್ಗಿ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಊರಲ್ಲಿ ದೇವರ ಜಾತ್ರೆ ಹಗರಣ ಭಜನಾ ನಾಟಕ ಆಟಗಳು ಹೀಗೆ ಒಂದೇ ಎರಡೇ ಎಲ್ಲ ಮನೋರಂಜನೆಯ ಕಾಲ ಅದು. ಊರಲ್ಲಿಯ ದೇವರ ಪೂಜೆಗಳು ನಡೆದು ರಾತ್ರಿ ಹಗರಣದ ಸಮಯ. ಊರಿನ ಯಾವುದಾದರೂ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಿಚಿತ್ರ ಹಾವಭಾವ, ಎಂದಾದರೂ ನಡೆದ ಹಾಸ್ಯಮಯ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಈ ಹಗರಣದ ವಸ್ತುವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೆಣ್ಣಿನಂತೆ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟು ಗಂಡುಗಳು ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದು ನಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹೆಂಗಸರ ಮನಸೂರೆಗೊಳ್ಳುವ ಜಗಳದ ದೃಶ್ಯಗಳೇ ಹಗರಣಗಳ ಸಾರವಾಗಿದ್ದವು, ಪ್ರೇಕ್ಷರರ ನೆಚ್ಚಿನ ಸಂಗತಿಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಸೀರೆಯನ್ನು ಮೊಣಕಾಲಿನವರೆಗೂ ಏರಿಸಿ ಪಾತ್ರಧಾರಿ ಅಲ್ಲಿಯ ಬಜಾರಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಆಂಗಿಕ ಹಾವಭಾವ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತ ನುಲಿಯುತ್ತ ನುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆ ಹೆಣ್ಣು ಮಾತ್ರ ಬಗ್ಗಿಸಿದ ತಲೆ ಮೇಲೆತ್ತುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾನಹಾನಿಯ ಪ್ರಸಂಗದಂತೆಯೂ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗೇ ಮಾರನೇ ದಿನ ಮತ್ತೆ ಇದೇ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಜಗಳ ನಡೆದು ಹೊಡೆದಾಟಗಳು ಆಗಿಹೋದದ್ದೂ ಉಂಟು. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ನಿಂತುಹೋದವು.

ಬಾಲ್ಯದ ಈ ಕಣಜದ ಬತ್ತದ ಕಾಳುಗಳ ಮೆಲಕು ಹಾಕುತ್ತ ನಿಂತರೆ ಮುದಗೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸು ತುಟಿಯಂಚಿನ ಮುಗುಳನಗೆಗೆ ಕನ್ನಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

—————

ನಾಗರೇಖಾ ಗಾಂವಕರ

ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆ ದಾಂಡೇಲಿಯ ಪದವಿಪೂರ್ವ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲಭಾಷಾ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿ. ಕಥೆ, ಕವನಗಳು, ಲೇಖನಗಳು, ವಿಮರ್ಶಾ ಬರಹಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಿತರು. ‘ಏಣಿ’, ‘ಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾನು’ ನಾಗರೇಖಾ ಅವರ ಪ್ರಕಟಿತ ಕವನ ಸಂಕಲನಗಳು.

Share

2 Comments For "ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಯ ನಂಟು-ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪಿನ ಗಂಟು
ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ | ನಾಗರೇಖಾ ಗಾಂವಕರ
"

  1. Praveen nayak
    6th February 2017

    ಚೆಂದದ ಲೇಖನ

    Reply
  2. Sanjay
    6th February 2017

    I adore your articles. It is simple and nicely written. Made me to remember some pages of Kuvempu’s ‘Malegalalli Madumagalu’

    Reply

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 13 hours ago No comment

    ಯಾವುದೋ ಅಜ್ಞಾತ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆ

        ಕವಿಸಾಲು     ಚೌಕದೊಳಗೊಂದು ವೃತ್ತ ವೃತ್ತದೊಳಗೆ ಸರಸರನೆ ಓಡಾಡುವ ಅಂಕುಡೊಂಕಿನ ನಾಜೂಕು ಗೆರೆಗಳು ಬಾಗಿ ಬಳುಕಿನಲ್ಲೇ ಮೋಹ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ನೆಟ್ಟಕಣ್ಣು ಅತ್ತಿತ್ತ ಆಡದಂತೆ ಮನವ ಸಮ್ಮೋಹನಗೊಳಿಸುವ ಗೆರೆಯ ಬೆಡಗುಗಳು ಎಳೆ ಎಳೆಯೊಳಗೂ ಮೋಹಕ ಬಣ್ಣ ಮನದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗೂ ಆವರಿಸುವ ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ, ನೀಲಿ, ಹಸಿರು ಹಾಗೂ ನೇರಳೆ ಬಿಳಿಯ ರಂಗೋಲಿ ಹುಡಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಅಂದ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕಡುಗಪ್ಪಿನ ನೆರಳ ಛಾಯೆ ಸೆಳೆವ ಭಾವದೊಳಗೆ ...

  • 18 hours ago No comment

    ಕಲಿಸಲಾದೀತೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುವುದನ್ನು?

        ಕವಿಸಾಲು     ಆಗೆಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಬಹಳ ಹಿಂದೇನಲ್ಲ ಅದೇ, ಕಾಲಿಗೆ ಬರೀ ಬೆನ್ನತ್ತುವ ಹುಚ್ಚಿದ್ದಾಗ ಹೂ-ಚಿಟ್ಟೆ, ಆಕಾಶ, ನವಿಲು-ಮಳೆಬಿಲ್ಲು ಬರೀ ಬಣ್ಣ ಕಣ್ಣಲಿ ಅರಳುತಿದ್ದಾಗ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ನಡುಹಗಲು ಅವ ಬಂದ; ಧೀರ ಗಂಭೀರ ಅಶ್ವಸ್ಥ ನಿಲುವು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಿಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು ನಗೆಯಿಲ್ಲ ಕಣ್ಣಲಿ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟು, “ಶ್… ಹೊಂಚು ಹಾಕುವಾಗ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು ಆರಕೇರದೆ ಮೂರಕಿಳಿಯದೆ ಉಸಿರೂ ನಿಂತ ಹಾಗೆ ಸ್ತಬ್ಧ ...

  • 2 days ago No comment

    ಯಾಕಿಷ್ಟು ನೋವಿಟ್ಟಿರುವೆ ದೇವರೆ… ಅದೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೇ!

        ‘ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅನ್ನಬೇಕೇ ಹೊರತು ಹೋಗಿ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತಾರೇನೇ ತಾಯಿ? ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನು’ ಅಂತ್ಹೇಳಿ ಹತ್ತು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ನೆಟಿಕೆ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ದೋಷ ನಿವಾರಿಸಿದ ಆ ಬಂಧಕ್ಕೆ ಏನ್ ಹೇಳಲಿ?       ಹೃದಯವೇ ಚಿಕ್ಕದು.. ಆಸೆಯೂ ಚಿಕ್ಕದು… ಮಸ್ತಿ ಭರೇ ಮನ್ ಕಿ… ಮುಗ್ಧ ಕನಸೂ ಚಿಕ್ಕದು…ಂ A moment is… My wish comes ...

  • 2 days ago No comment

    ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ

        ಕವಿಸಾಲು     ತನ್ನೊಂದು ಕೂದಲೆಳೆಯಿಂದಲೇ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮರವ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವಳು ನನ್ನಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದವಳು ಈ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿಯ ಕತೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವಿನ್ನೂ ಹುಡುಗರು ಪೊದೆಮೀಸೆಯ ಅಜ್ಜ ಹೂಂಕರಿಸಿದರೆ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ರದಂತೆ ಕೂತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಕಣ್ಣ ಮೊನಚಿನಿಂದಲೇ ಗದರಿಸಬಲ್ಲ ಗತ್ತಿನ ಅಜ್ಜನೂ ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಮೂಲೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ತರಗೆಲೆಯಂತೆ ತೂರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯ ನೆರಳು ಸೋಕಿದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಂದೆ ಅಜ್ಜ ಹೀಗೇಕೆ ಮಗುವಿನ ಥರ? ...

  • 3 days ago No comment

    ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲದಿರುವುದು

          ಕವಿಸಾಲು       ಇರುವುದು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಸದಾ ಅದರಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅದು. ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೂ… ಇರುವುದೆಲ್ಲವನು ಇರುತ್ತದೆಂಬ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಲೂ ಆಗದು. ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ. ಇರುವುದು ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆಂಬ ಭ್ರಮೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೂ ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆನ್ನುವುದೂ… ಇರುವುದು ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಇಲ್ಲದೆಯೂ ಇದ್ದಂತೆ ಇರುತ್ತದೆ: ಮಗುವಿನೊಳಗಿನ ನಗುವಿನಂತೆ. ನನ್ನಂತೆ ನಿನ್ನಂತೆ ಅದರಂತೆ ಇದರಂತೆ ಎದರಂತೆ ಎಲ್ಲದರೊಳಗಿನ ಆತ್ಮದಂತೆ… ಇರುತ್ತದೆ ಇದ್ದೂ ...


Editor's Wall

  • 07 December 2017
    4 days ago No comment

    ಈಗಲೂ ಭಯತ್ರಸ್ತಳಾಗಿ ಬೆಂಗೊಟ್ಟು ಓಡುತ್ತೇನೆ..!

                          ಆ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾಯದಂತೆ ಆಳವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಡುವ ಈ ನಂಜು ನಖಗಳ ಗೀರುಗಾಯಗಳ ನೋವನ್ನು ನೇವರಿಸುವವರು ಯಾರು?     ಮೊನ್ನೆ ನಡು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಕ್ಹಿ ಚಂಡಮಾರುತದ ಪರಿಣಾಮ ಮೋಡ ಕವುಚಿದ ಮುಗಿಲಿನಡಿ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲೂ ಹಿನ್ನೀರು ಆವರಿಸಿದ ಆ ಉದ್ದಾನುದ್ದದ ಆ ನಿರ್ಜನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ರುಮ್ಮನೆ ಬೀಸುವ ಶೀತಲ ...

  • 05 December 2017
    6 days ago No comment

    ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವಕರೆಲ್ಲ ಲೋಕನಿಂದಿತರೇ…!

            ಲಾಭ ಬಡುಕರ, ತೋರಿಕೆಗೆ ಮಾಡುವವರ ಹೆಸರುಗಳೆಲ್ಲ ಚಿನ್ನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಡುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ!         ತಾಯಿ ತೆರೇಸಾ ಬಗ್ಗೆ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವಾಗ ನನಗೆ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಊರಿನಿಂದ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ನನ್ನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಚರ್ಚ್ ಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲದ ವಿಧವೆಯಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಗಂಡ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ...

  • 04 December 2017
    1 week ago No comment

    ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು; ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ

    ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಹೇಳುವೆ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿರುವ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮೂರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ಶನಿವಾರ ರಾತ್ರಿ ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಅದ್ಯಾರೋ ತನ್ನತ್ತಲೇ ಆಸೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೌದೊ ಅಲ್ಲವೊ ಎಂಬಂತಿದ್ದ ಅದನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆತನೇ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ದುಡ್ಡಿರುವವನು. ತರುಣ. ಕಟ್ಟುಮಸ್ತಾಗಿರುವವನು. ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರ. ಅವನೊಡನೆ ಬೆರೆತು ಕುಣಿಯಲು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ...

  • 03 December 2017
    1 week ago One Comment

    ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವಷ್ಟು…

              | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ಕಮಲಾದಾಸ್ ಬದುಕೆನ್ನುವ roller coaster ಸವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಏಳುಬೀಳುಗಳು. ಈ ಕವಿತೆ ಅವರು ಇಸ್ಲಾಂಗೆ ಮತಾಂತರ ಹೊಂದಿದ ನಂತರದ ದಿನಗಳದ್ದು. ತಾವೇ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ಇದು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬೆಸ್ಟ್ ನಿರ್ಧಾರ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಮಲಾದಾಸ್, ಅದು ತುಸು ಅತ್ತಿತ್ತಲಾದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಯಾರೇನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅನ್ನುವ ಆತಂಕವೇ ಇಲ್ಲದೆ! ...

  • 30 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಪೀಹೂ ಎಂದರೆ ಹಾಡುವ ಹೂ…

                          ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಪೂರ್ವ ದಿನವದು. ಸ್ವರ್ಗದ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ನನ್ನ ಮಡಿಲು ಸೇರಿತ್ತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಪುಕ್ಕ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹಾಡುವ ಹೂವನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ನಾನಿದನ್ನು ಪೀಹೂ ಎಂದು ಕರೆದೆ. ಒಂದು ಹಳೆಯ ಹಕ್ಕಿಗೂಡಲ್ಲಿ ಪೀಹೂವನ್ನಿಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೆ ತುತ್ತುಣಿಸಿದೆ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಅಮ್ಮನೆಂದು ಭಾವಿಸಿತು.     ಆ ದಿನ ಕತ್ತಲು ಹರಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಪೀಹೂ ...