Share

ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪು – ಪ್ರೇಮ ಪರಿಮಳ
ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ | ನಾಗರೇಖಾ ಗಾಂವಕರ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ

 

ಫೆಬ್ರುವರಿ 14. ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಹೃದಯ ಬಡಿತ, ಮನದ ಮಿಡಿತ, ಪ್ರೇಮ ಕಂಪನಗಳು, ನಿವೇದನೆಗಳು ಪುಂಖಾನುಪುಂಖವಾಗಿ ಮೊಳಗಿ ಬೆಳಗಿ ಯುವ ಹೃದಯಗಳು ಪ್ರೇಮದ ಮತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಲೋಕದ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಇದೇ ಎಂದು ಭ್ರಮಾಧೀನರಾಗಿ ಸಂತಸ ಪಡುವ ದಿನ.

ಪ್ರೇಮ ಅವರ್ಣನೀಯ ಭಾವ. ಬಹುಶಃ ಮಾತಿಗೆ ಆ ಭಾವವನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದು ಇಂದಿನ ನಿನ್ನೆಯ ಭಾವವಲ್ಲ. ಮಾನವ ಸಂತತಿಯ ಉಗಮದಿಂದಲೂ ಒಡಮೂಡಿದ ಜೀವಸೆಲೆ. ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಯೌವನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಯುವ ಜೋಡಿಗಳ ಇಂತಹ ಪ್ರೇಮ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಕಂಡ ದಿನಗಳ ಕುರಿತು ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮ ವ್ಯವಹಾರಗಳು ಬಹುಶಃ ಪಟ್ಟಣದಷ್ಟು ರಾಜಾರೋಷವಾಗಿ ನಡೆಯದಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರೇಮ ವಿವಾಹಗಳು ಪ್ರಸಂಗಗಳಿಗೇನೂ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಾಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮ ಎಂಬುದು ಸರ್ವೆಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಗತಿ. ಹಾಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರವೇ ಇದ್ದ ನಾಗು ಮನೆಯ ಗಣಪಗೂ ಅವರ ಮನೆಯಿಂದ ನೂರು ಅಡಿ ಅಂತರದಲ್ಲಿದ್ದ ಶುಕ್ರಿ ಮಗಳು ಬೊಮ್ಮಿಗೂ ಅದು ಹೇಗೋ ಆಕರ್ಷಣೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಬಿಳಿಯ ಬಣ್ಣದ ಆದರೆ ಕುಳ್ಳ ದೇಹದ ಆಕೆಗೆ ಕರಿಯನಾದರೂ ಅತಿ ಆಕರ್ಷಕನಾಗಿದ್ದ ಕಟ್ಟುಮಸ್ತಾದ ಗಣಪ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಜೋಡಿ ಹಾಗಿದ್ದ. ಗಣಪನೇ ಮೈಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದು ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶತಾಯಗತಾಯ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ. ಇದು ನಮಗೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದ ವಿಷಯವೇ ಆಗಿತ್ತು. ತೆಂಗಿನಗಿಡಗಳಿಗೆ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕಲು ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅವಳ ಸುತ್ತ ಗಸ್ತು ತಿರುಗುತ್ತ, ಅವಳಿಂದಲೇ ಗೊಬ್ಬರ ಬುಟ್ಟಿಯ ತಲೆಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಆಕೆ ತನ್ನ ನೋಡಿದರೆ ಸಾಕು ಎಂಬ ಹಪಾಹಪಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಯ್ದು ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಉಳಿದವರು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗೃಹಿಸಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಕಸರತ್ತುಗಳ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆತ ರಸಿಕ ಮಹಾಶಯನೇಆಗಿದ್ದ. ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡರ ಆತ ಹದಿನೆಂಟು ಹತ್ತೊಂಬತ್ತರ ಬೊಮ್ಮಿ ಒಂದೇ ಜನಾಂಗ. ಹೀಗಿದ್ದೂ ಆಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಆ ಜನಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಜಾತಕ ನೋಡಿದಂತೆ ಬಳಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದೇ ಬಳಿಯ ಹೆಣ್ಣುಗಂಡಿಗೆ ಮೇಳಾಮೇಳ ಸರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರು ಒಂದೇ ಕುಟುಂಬವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಸಂಬಂಧ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಬೊಮ್ಮಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಜುಗರದ ಸ್ವಭಾವದ ಮುಗ್ಧ ಹುಡುಗಿ. ಆತನ ಕಸರತ್ತುಗಳ ನೋಡಿಯೂ ತನಗೇನೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ನಟಿಸಿ ದಿನವನ್ನು ಸಾಗಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು.

ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಬಟ್ಟೆ ಒಗೆಯಲು ಬೊಮ್ಮಿ ಆಗಾಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅದು ಹೆಚ್ಚುಕಮ್ಮಿ ಇದೇ ಕಾಲ. ಆ ದಿನ ನಾವು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಮುಳ್ಳಹಣ್ಣು ಕರಚುಂಜಿ ಹಣ್ಣು ಆಯಲು ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಆಕೆ ಬಟ್ಟೆ ಒಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅದೇ ಆತನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಕೆಯ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಬಂದ ಆತ ಪ್ರೇಮಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದ. “ಏ, ಬುಮ್ಮಿ, ಇಲ್ನೋಡೆ, ನನ್ನುಂಚರಿಗೆ ನೋಡೆ, ಏ, ನಾನ ನಿನ್ನ ಮ್ಯಾಲೆ ಜೀಂಮಾನೆ ಇಟ್ಕಂಡಿ. ಇದೈ ನೀ ಹೂಂ ಅನ್ದೀರೆ ನಾ ಇಲ್ಲೆ ಹಳ್ಳದಲ್ಲೇ ಪಾಶ ಹಾಕಣ್ತಿ ನೋಡೆ” ಎಂದು ಹೆದರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಮಗೋ ಅದು ಮೋಜು. ಮುಸಿ ಮುಸಿ ನಗುತ್ತ ಬಾಯಿಗೆ ಕೈ ಅಡ್ಡ ಇಟ್ಟು ಕದ್ದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾನು, ನನ್ನ ಅಕ್ಕ. ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗಲೂ ಆಕೆ ಸಭ್ಯೆಯಾದರೂ ಧೈರ್ಯಸ್ಥೆ, ಆತನ ಜರಿಯತೊಡಗಿದಳು.

“ಏ, ಹೋಗಾ, ಮಂಗನ ಮುಸಡ್ಯವ್ನೇ, ದಿನಾ ದಿನಾ ಸಾಯ್ಲೆ ಅಂದಂಡ ಸುಮ್ನಿದ್ರೆ ನಿಂದು ಜೋರೆ ಆಯತ. ನಮ್ಮಪ್ಪಗೆ ಹೇಳ್ತಿ ತಡಿ. ನಿಂಗೇನ ಬ್ಯಾರೆ ಕೆಲ್ಸಿಲ್ಲಾ. ನಾನೇ ಸಿಕ್ಕಿನೇ ನಿಂಗೆ, ಮದಿಯಾಗುಕೆ. ಬ್ಯಾರೆಯಾರ್ನರೂ ನೋಡ್ಕಾ” ಎಂದು ತಿವಿದು ಹೇಳಿದರೂ ಆತ ಅಂಗಲಾಚುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಆದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಮ್ಮ ಇರುವಿಕೆ ಅದ್ಹೇಗೋ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಗಣಪ ನಾಚಿಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೊರಟು ಹೋದರೆ ಬೊಮ್ಮಿ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಕುಶಲೋಪರಿಯ ಮಾತಿಗೆ ನಿಂತಳು. ಇದಾಗಿ ಕೆಲವು ಕಾಲದಲ್ಲೆ ಆತ ಆಕೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಪಡೆದು ಮದುವೆಯೂ ಆಗಿಹೋಯ್ತು. ನಮಗಿಂತ ಏಳೆಂಟು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹಿರಿಯಳಾದ ಆಕೆ ಈಗ ಮಗಳ ಮದುವೆಯ ಮಾಡಿ ಮೊಮ್ಮಗನೂ ಆಗಿ ಅಜ್ಜಅಜ್ಜಿಯಾಗಿ ಸಂತಸದಿಂದ ಇದ್ದಾರೆ. ಇದೊಂದು ಆದರ್ಶ ಪ್ರೇಮ ವಿವಾಹವೆಂದೆ ಹೇಳಬೇಕು.

ಇನ್ನು ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಪ್ರೇಮ ಪುರಾಣ. ಇಬ್ಬರು ಪುರುಷರು, ಐದು ಮಹಿಳಾ ಮಣಿ ಶಿಕ್ಷಕರ ಹೊಂದಿದ ಮಾದರಿ ಹಿರಿಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆ ನಮ್ಮದು. ಹೆಡ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಹಾಗೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸರ್ ಅಷ್ಟೇ ಇದ್ದು ಉಳಿದವರು ಮಹಿಳೆಯರು. ಹೆಡ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಆಡಳಿತದ ದೇಖರೇಕದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲಿನರಾಗಿದ್ದು ಆಗಾಗ ತನ್ನ ತರಗತಿಗಳ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಕೊಟ್ಟು ಆದರ್ಶ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಹೊಂದಿದ್ದರೆ ಈ ಸಹ ಶಿಕ್ಷಕರೋ ವಿವಾಹಿತನಾಗಿದ್ದು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಅಪರಾವತಾರ. ಮಹಿಳಾ ಮಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಸದ್ಗೃಹಸ್ಥ ಶಿಕ್ಷಕಿಯರಾಗಿದ್ದರು. ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಶಿಕ್ಷಕಿಯರು. ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಅವಿವಾಹಿತ ಸ್ತ್ರೀರತ್ನ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರಂತೂ ವಿವಾಹಿತೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ರಾಧೆಯಾಗಬಯಸುವವರು. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಐವತ್ತರ ಆಸುಪಾಸಿನ ಸಂಗ್ಯಾಬಾಳ್ಯಾ ನಾಟಕದ ಪಾರಮ್ಮನ ಪಾತ್ರದಂಥವಳು.

ಹೀಗಿದ್ದೂ ಪಾಠ ಪ್ರವಚನಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಾರಣ ಮುಖ್ಯಾಧ್ಯಾಪಕರ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಹಾರ. ಆಗೆಲ್ಲ ಟೀಚರುಗಳು ಮಕ್ಕಳಿಂದಲೇ ಶಾಲೆಯಲ್ಲೇ ಚಹಾ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಅದು ಅತಿದೊಡ್ಡ ಭಾಗ್ಯ. ಚಹಾ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆದು ಕೃತಾರ್ಥರಾಗಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆರು ಏಳನೇ ತರಗತಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರ ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಕ್ಕರೆ ಟೀ ಪುಡಿತರಲು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಂಗಡಿಗೆ ಕಳಿಸುವಾಗ ಹೆಣ್ಣು ಶಿಕ್ಷಕಿಯರಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಿ ತಿಂಡಿಗಳ ತಂದುಕೊಟ್ಟು ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರು ಮೇಷ್ಟ್ರು. ನಾವು ಚಹಾ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ಪಿಳಿಪಿಳಿ ಕಣ್ಣುಬಿಟ್ಟು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಆಶೆಯಿಂದ. ಆದರೆ ನಮಗದು ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಬೇರೆ ಮಾತು. ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಗುಲಾಬಿ ತರಿಸಿ ಅದನ್ನು ಕೊನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಅವಿವಾಹಿತ ಸಂಗೀತಾ ಮೇಡಂಗೆ ತಾನು ಕೊಟ್ಟೆನೆಂದು ಹೇಳಿ ಕೊಟ್ಟುಬರುವಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಮೇಷ್ಟ್ರು. ಆದರೆ ನಡುವಿನ ಕೋಣೆಯ ರಾಧಾ ಮೇಡಂಗೆ ಕಾಣದಂತೆ ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸಲು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಈ ಸವತಿ ಮಾತ್ಸರ್ಯ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಹಿಳಾ ಮಣಿಗಳಲ್ಲಿ ವಾಗ್ವಾದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೂ ಹೆಡ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಇಲ್ಲದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ. ಕೊನೆಕೊನೆಗೆ ಈ ಪ್ರೇಮ ಸಲ್ಲಾಪ ಎಷ್ಟರತನಕ ಬಂದಿತೆಂದರೆ ನಾವುಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಬಾಂಧವರೇ ಅವರಿಬ್ಬರ ಕುರಿತು ಕವಿತೆ ಕಟ್ಟುವಷ್ಟು. ನಮ್ಮ ಸರದಿ ಮುಗಿದು ನಾವು ಹೈಸ್ಕೂಲು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಏರಿದ್ದೆವು ಆಗ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಮೇಷ್ಟ್ರೂ ಮೊದಲಿನ ಪತ್ನಿಗೆ ಡೈವೋರ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಈ ವಿಜಾತಿಯ ಸಂಗೀತಾ ರಮಣಿಯ ಕೈಹಿಡಿದರೆಂದು.

ಮೊದಲ ಪ್ರಸಂಗದ ಆ ಕಶ್ಮಲವಿಲ್ಲದ ಅನಕ್ಷರಸ್ಥ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಬದುಕಿಗೂ, ಕಲಿತು ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ಎನಿಸಿಕೊಂಡು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಂದವಳ ಬಿಟ್ಟು ಸೌಂದರ್ಯದ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದ ಆದರ್ಶ ಯುವ ಜನತೆಯ ನೇತಾರರಾಗಬೇಕಿದ್ದ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಬದುಕಿಗೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಆದರ್ಶಪ್ರಾಯರಾರು? ಪ್ರೇಮವೆಂದರೆ ಏನು?

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಬಂದ ಸಂದರ್ಭ ಎಂದರೆ ಅದು ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನ ತಂದ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪು. ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವ ನಾವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅರಿಯಬೇಕಾದ್ದು ಆ ಚರಣೆಗಳಿಂದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸುಸಂಸ್ಕೃತಿ. ಯುವಜನತೆ ಅತಿರೇಕದ ವರ್ತನೆಗಳಿಂದ ಈ ದಿನದ ಸೊಗಸನ್ನು ಕಲ್ಮಶಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ಶುಧ್ಧ ಪ್ರೇಮ ಸಂಭಾಳಿಸಿದರೆ ಬದುಕು ಹೂವಿನ ಹಾಸು. ಇನ್ನು ಒಂದು ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಪ್ರೇಮ ಬದುಕಿನ ಒಂದು ಭಾಗವಷ್ಟೇ. ಅದೇ ಇಡಿಯ ಜೀವನವಲ್ಲ. ಮದುವೆ ಇನ್ನೊಂದು ಆಯಾಮ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಕೆಲವರ ಪ್ರೇಮ ನಿವೇದನೆಗಳು ನಿಂದೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗಿ, ಪ್ರೇಮವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಹತಾಶರಾಗಿ ಹೆತ್ತು ಹೊತ್ತು ಬೆಳೆಸಿದ ಹೆತ್ತವರ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಉರಿ ಅಟ್ಟಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮಹಾತ್ಸಾಧನೆ ಗೈಯುವ ಹೇಡಿಗಳು ಇದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಪ್ರೇಮಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಎಸಿಡ್ ಸುರಿದು ಕುರೂಪಗೊಳಿಸಿ, ಇಲ್ಲ ಸಾಯಿಸಿ ತೃಪ್ತಗೊಳ್ಳುವ ವಿಕೃತ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಇದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆದಷ್ಟುಜಾಗೃತಿ ಇರಲಿ. ಜೊತೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಪ್ರೇಮ ಪಾರಿಜಾತ ಪಲ್ಲವಿಸಲಿ.

“Love is not time’s fool”by William Shakespeare.”

—————

ನಾಗರೇಖಾ ಗಾಂವಕರ

ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆ ದಾಂಡೇಲಿಯ ಪದವಿಪೂರ್ವ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲಭಾಷಾ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿ. ಕಥೆ, ಕವನಗಳು, ಲೇಖನಗಳು, ವಿಮರ್ಶಾ ಬರಹಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಿತರು. ‘ಏಣಿ’, ‘ಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾನು’ ನಾಗರೇಖಾ ಅವರ ಪ್ರಕಟಿತ ಕವನ ಸಂಕಲನಗಳು.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 4 hours ago No comment

    ಅವನೆಂದರೆ…

        ಕವಿಸಾಲು       ಅವನೆಂದರೆ ಸ್ವತಃ ಸಂಭ್ರಮವಲ್ಲ ಅವಳ ಸಡಗರದ ಕಣ್ಣು… ~ ಕಮ್ಮಿಯಾದರೆ ಸಪ್ಪೆ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಬಿಪಿ ಅವನೊಂಥರಾ ಉಪ್ಪುಪ್ಪು… ~ ಬಣ್ಣ ರುಚಿ ಶಕ್ತಿಯ ಚಹ ಹದ ತಪ್ಪಿದರೆ ಕಹಿಯೇ… ~ ಕತ್ತರಿಸುವಾಗಿನ ಕಣ್ಣೀರು ಈರುಳ್ಳಿ ಬದುಕಿನ ಸ್ವಾದಕ್ಜೆ ಅನಿವಾರ್ಯ… ~ ಫ್ರಿಡ್ಜಿನಲ್ಲಿಟ್ಟ ಗಟ್ಟಿ ಬೆಣ್ಣೆ ಕಾಯಿಸಿದರೆ ಘಮಿಸುವ ತುಪ್ಪ… ~ ಅವಳೆಂಬ ರೇಡಿಯೋದೆದುರು ಕಿವಿಯಾದ ಅಭಿಮಾನಿ ಶ್ರೋತೃ… —- ಅಮೃತಾ ...

  • 11 hours ago No comment

    ಸಂಸಾರದ ಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿದೆ ಮಾತಿಂದ…

            | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಸಾವು (My Father’s Death) ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕವಿತೆಯ ಅನುವಾದ     ಅಪ್ಪ ಸತ್ತಾಗ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದರು, ಅವನ ಹೆಣದೊಡನೆ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದ ಅವರಿಗೆ ಅಪ್ಪನೆಂದರೆ ವಾಸ್ಕೋಡಗಾಮ ಕಪ್ಪಾದ್ ಬೀಚಿನ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಮೊದಲು ಕಾಲಿರಿಸಿದ ನಂತರ ಕ್ಯಾಲಿಕಟ್’ನಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರಲ್ಲಿ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು ಅಷ್ಟೇ. ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲದಲ್ಲೂ ...

  • 1 day ago No comment

    ತೇಪೆಗಳೆಂದರೆ…

          ಕವಿಸಾಲು     ಆಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ಕಳಿಸದೆಯೇ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಆರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಸೋರುವ ಬಿಂದಿಗೆಯಿಂದ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕಿದ ಹನಿಯೋ ಭಾರ ತಾಳದೆ ಮುರಿದ ಬಕೇಟಿನ ಸದ್ದೋ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಿರಬಹುದೇ? ವಿಶೇಷ ಹತಾರ ಪಿತಾರಗಳೇನಿಲ್ಲ ಹಳೆಯ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ತುಂಡು, ಸುಡುಬೆಂಕಿ ಕಾಸಿ ಬರೆ ಇಟ್ಟರೆ ಸುಟ್ಟ ವಾಸನೆ ಜೊತೆಗೆ ಸಣ್ಣಗೆ ಹೊಗೆ ಆದರೆ, ಬಿರುಕು ಮುಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು ತುಂಡುಗಳು ಕೂಡುತ್ತಿದ್ದವು ಗಾಯದ ಗುರುತು ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು ನಿಜ ಆದರೆ ...

  • 2 days ago No comment

    ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮೈನಾ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಾಗ…

            ಕಾಣಲು ಸಣ್ಣವೆಂಬ ಸಂಗತಿಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಿಂಬ ಗಮನಿಸುತ್ತ…     ಅದೊಂದು ಫಲವತ್ತಾದ ಭೂಮಿ, ಎಷ್ಟು ಫಲವತ್ತಾಗಿದೆ ಅಂದರೆ ಕಾಳಿಗೊಂದು ತೆನೆ, ತೆನೆಗೆಂಟು ದಂಟು ಕೊಡೋಷ್ಟು… ಕೇಳುವುದಕ್ಕೇನೇ ಖುಷಿ, ಸಂಭ್ರಮ ಅಲ್ವಾ! ಯಾರಿಗೂ ಅನ್ನದ ಕೊರತೆ ಆಗದಷ್ಟು… ಹಂಚಿತಿನ್ನುವ ಭಾವವೇ ಸಾಕು ಅನ್ನುವ ತೃಪ್ತಿಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ. ಅಂದರೆ ಒಂದು ಕೈಯಿಂದ ಕೊಟ್ಟರೆ ಹತ್ತು ಕಡೆಯಿಂದ ಬಂದು ಸೇರತ್ತೆ ಅಂತ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ...

  • 2 days ago 2 Comment

    ನನ್ನನ್ನು ಕವಿಯೆಂದರು..!

        ಯಾರೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟುಗಳು ಪಬ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಇದ್ದವು. ನನಗದು ಕೂಡ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಲೈಕುಗಳು ಬೀಳುತ್ತ ಹೋದವು. ಓದುಗರು ಅವನ್ನು ಕವಿತೆ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸುತ್ತ ಹೋದರು.       ಈ ಜಗತ್ತು ಅದೇಕೆ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು, ಸತ್ಯವನ್ನು, ಸ್ನೇಹವನ್ನು, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಪಮಾನಪಡಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಕಳಂಕದ ...


Editor's Wall

  • 19 November 2017
    11 hours ago No comment

    ಸಂಸಾರದ ಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿದೆ ಮಾತಿಂದ…

            | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಸಾವು (My Father’s Death) ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕವಿತೆಯ ಅನುವಾದ     ಅಪ್ಪ ಸತ್ತಾಗ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದರು, ಅವನ ಹೆಣದೊಡನೆ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದ ಅವರಿಗೆ ಅಪ್ಪನೆಂದರೆ ವಾಸ್ಕೋಡಗಾಮ ಕಪ್ಪಾದ್ ಬೀಚಿನ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಮೊದಲು ಕಾಲಿರಿಸಿದ ನಂತರ ಕ್ಯಾಲಿಕಟ್’ನಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರಲ್ಲಿ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು ಅಷ್ಟೇ. ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲದಲ್ಲೂ ...

  • 17 November 2017
    2 days ago 2 Comment

    ನನ್ನನ್ನು ಕವಿಯೆಂದರು..!

        ಯಾರೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟುಗಳು ಪಬ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಇದ್ದವು. ನನಗದು ಕೂಡ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಲೈಕುಗಳು ಬೀಳುತ್ತ ಹೋದವು. ಓದುಗರು ಅವನ್ನು ಕವಿತೆ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸುತ್ತ ಹೋದರು.       ಈ ಜಗತ್ತು ಅದೇಕೆ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು, ಸತ್ಯವನ್ನು, ಸ್ನೇಹವನ್ನು, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಪಮಾನಪಡಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಕಳಂಕದ ...

  • 14 November 2017
    5 days ago No comment

    ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಯಾರು?

        ಈಗ ಮಕ್ಕಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪರ ಊರುಗಳ ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನೂಕಿ ಯಾವ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದೆ ಬಣಗುಟ್ಟುತ್ತಿವೆ. ಹೋಮ್ ವರ್ಕ್, ರ್ಯಾಂಕ್ ಓಟ, ಅಂಕದ ಬೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳು ಆಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಬರಹ, ಕಾದಂಬಿನಿ ಅವರಿಂದ       ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಯಾರಾದರೂ ಚೂರು ದೊಡ್ಡವರನ್ನು ಅಜ್ಜಿಯಾಗಲು ಕೇಳಿಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ನಿಂತು ಕ್ಲಾಪ್ಸ್ ಹಾಕುವ ಮೂಲಕ ಕಳ್ಳರನ್ನು ...

  • 09 November 2017
    1 week ago No comment

    ಕೆಂಡದಂಥ ಕಾವ್ಯ

    ಪಾಶ್ ಎಂದೇ ಗೊತ್ತಾಗಿರುವ ಪಂಜಾಬಿ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿ ಕವಿ ಅವತಾರ್ ಸಿಂಗ್ ಸಂಧು, ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಕವಿ. ತನ್ನ 20ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆತ ಮೊದಲ ಸಂಕಲನ ‘ಲೋಹ್ ಕಥಾ’ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ (1970) ರಾತ್ರಿ ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಸ್ಟಾರ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಅದೇ ದಶಕದಲ್ಲೇ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ಮತ್ತೂ ಎರಡು ಸಂಕಲನಗಳು ಪಂಜಾಬಿ ಕಾವ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆತನ ಹೆಸರನ್ನು ಶಾಶ್ವತಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟವು. ಅವನ ಕಾವ್ಯದ ಕತ್ತಿ ಖಲಿಸ್ತಾನಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಝಳಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಡೆಗೆ ಅದೇ ಅವನ ಹತ್ಯೆಗೂ ಕಾರಣವಾಯ್ತು. ...

  • 07 November 2017
    2 weeks ago One Comment

    ಕಾಲದೊಂದೊಂದೇ ಹನಿಯು ಹರಿದುಹೋಗುವ ಸದ್ದು

    ಹಳೆಯ ಕಾವ್ಯದ ಮೆಲುಕನ್ನು ಇವತ್ತಿನ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಒಂದು ಸೊಗಸು. ಒಂದು ಕವಿತೆಯ ನೆವದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ನೆನಪಿನ ಗುರುತುಗಳೂ ಹಲವು. ಇದು ವಿಮರ್ಶೆಯಾಚೆಗಿನ, ಅಕೆಡೆಮಿಕ್ ಮಿತಿಯನ್ನು ದಾಟುವ ಗುರುತೂ ಆಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆಯೂ.  ಕನೆಕ್ಟ್ ಕನ್ನಡ ಅಂಥದೊಂದು ಹುಡುಕಾಟದ ಖುಷಿ ಹಂಚಲು ತೊಡಗಿದೆ.  * * *         ನಾವು ಓಡುತ್ತಿರುವ ರಭಸಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಅದ್ಯಾವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಜೀವಶಕ್ತಿ ತನ್ನ ಒಂದು ...