Share

Facebookನಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಕೊಡಗಳದ್ದೇ ಸದ್ದು!
ಉಷಾ ಕಟ್ಟೆಮನೆ ಕಾಲಂ

ರು ವರ್ಷ! ಕಡಿಮೆ ಅವಧಿಯೇನಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಗುಣಾತ್ಮಕ ಬದುಕುಕಾಗಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಅಮೂಲ್ಯ ಸಮಯ.

‘ಆಗಬಹುದಾದ’ ಎಂದೇಕೆ ಹೇಳಿದೆ ಗೊತ್ತೆ? ಕಾರಣಗಳಿವೆ.

ನಾನು ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ೨೦೧೧ರಲ್ಲಿ. ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ದಿನ ಇದರ ಒಳಹೊಕ್ಕೆ. ಒಂಥರಾ ಹಿಂಜರಿಕೆಯಿಂದ, ಮುಜುಗರದಿಂದಲೇ ಇದ್ದೆ. ಕನ್ನಡ ಟೈಪ್ ಮಾಡುವುದು ಗೊತ್ತಿತ್ತಲ್ಲಾ, ಜೊತೆಗೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಂದು ಅಧಿಕೃತ ಬ್ಲಾಗ್ ಇತ್ತು. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಇತ್ತು. ಅದು ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನನ್ನದೇ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುಳ್ಳುಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಹೂವಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊದ್ದಿದ್ದೆ. ಆದರೂ ಬ್ಲಾಗ್ ಲೋಕಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಪರಿಚಿತಳಾಗಿದ್ದೆ. ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ, ಹಾಗೆಂದು ನಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಮೀಡಿಯಾ ಕ್ರಿಟಿಕ್ ಮತ್ತು ಜೀವನ ಶೈಲಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಇನ್ನೆರಡು ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಬರವಣಿಗೆಯಿಂದ ಖ್ಯಾತಿ, ಹಣ, ಜನರ ಪ್ರೀತಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತಸ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆದುಕೊಂಡವರನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.. ಹಾಗೆಯೇ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಅಡವಿಟ್ಟವರನ್ನೂ ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಕೇವಲ ಅಕ್ಷರ ಮಾತ್ರವೇ ಬಲ್ಲ ನನ್ನಂಥವಳಿಗೆ ಬರವಣಿಗೆಯೆಂಬುದು ಲೌಕಿಕದ ಹಂಗಲ್ಲ. ಅದು ಒತ್ತಡವನ್ನು ಹೊರಸೂಸುವ ರಹದಾರಿ, ಅದು ಜೀವ ಸಂಜೀವಿನಿ; ಅದು ಅಕ್ಷರದೊಡನೆ ನಡೆಸುವ ಅನುಸಂಧಾನ. ನನ್ನ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಓದಗರಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಅದು ಭುವನದ ಭಾಗ್ಯವಲ್ಲ, ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯ!

ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿಗೆ ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದೆ ಬಂದೆ ಎಂದೆನಲ್ಲಾ, ಕ್ರಮೇಣ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಬರೆಯುವುದು ಅಂದರೆ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಗೌರವವಾದೀತು. ‘ಸ್ಟೇಟಸ್ ಅಪ್ಡೇಟ್’ ಮಾಡುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಏನನ್ನಿಸುತ್ತದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಚುಟುಕಾಗಿ ಬರೆಯುವುದು. ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ಚುಕ್ಕಿಯಿಟ್ಟರೂ, ಏನನ್ನೂ ಬರೆಯದೇ ಒಂದು ಚಿತ್ರ ಹಾಕಿದರೂ, ಅದೊಂದು ಸ್ಟೇಟಸ್ ಆಗುತ್ತದೆ, ಓದುಗರು ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅದು ಹಾಗಿತ್ತು; ಒಂದು ಉಲ್ಲಾಸದ ಭಾವಮುಗುಳಿನಂತೆ.

ದಿನಗಳೆದಂತೆ ಇದೇ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಹಳೆಯ ಪರಿಚಯಗಳು ಪುನರ್ನವೀಕರಣಗೊಂಡವು. ಹೊಸ ಗೆಳೆತನಗಳು ಕುಡಿಯೊಡೆಯತೊಡಗಿದವು. ಆಗತಾನೇ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡ ಹಲವು ಯುವಮನಸುಗಳು ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಸಾಹಿತ್ಯಪ್ರಭೆಯನ್ನು ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ, ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಪಡಿಮೂಡಿಸತೊಡಗಿದರು. ಕನ್ನಡ ಬಲ್ಲ, ಕನ್ನಡವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಬಳಕೆದಾರರು ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಪೋಷಕರಾದರು.

ನಾನು ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ೨೦೧೧ರಿಂದ ೨೦೧೩ರ ತನಕದ ಮೂರು ವರ್ಷ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಗುಣಾತ್ಮಕವಾದ ಬಹಳಷ್ಟನ್ನು ಕಲಿತೆ. ಆಮೇಲಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಾನಿಲ್ಲಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಆಗಾಗ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳೂ ಇದ್ದವು; ಮೂಲತಃ ನಾನು ಅತಿ ಭಾವುಕಳು. ನನ್ನ ಭಾವಕೋಶದ ಮೇಲೆ ಕೆಲವು ಗೀರುಗಾಯಗಳಾದವು. ವರ್ಚುವಲ್ ಜಗತ್ತಿನ ಸಂಬಂಧಗಳು ಗಾಳಿಗುಳ್ಳೆಗಳು. ಅದು ಒಡೆಯಲು ಸೂಜಿಮೊನೆಯೇ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ದೂರ ಅಂರ್ತರ್ಗತದ ಒಂದು ಅಣುಚಲನೆಯೂ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಆಂತರಿಕ ಕಂಪನವಾದರೆ, ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ವೈಚಾರಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಹಲವಾರು ಗುಂಪುಗಳಾದವು. ಅವು ಪರಸ್ಪರ ಕೆಸರೆರಚಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡವು. ಅಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಅಂಥವರನ್ನು, ಆ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಮಾಡಿ ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಾನಿರಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನ್ನದೇ ಸ್ನೇಹವಲಯದಲ್ಲಿರುವವರು ಅಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಭಾಷೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ದಂಗಾದೆ. ಯಾವುದೋ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆ ಭಾಷಾಪ್ರಯೋಗ ನನ್ನ ಮೇಲೆಯೂ ಪ್ರಯೋಗವಾಯ್ತು. ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರೆಂದುಕೊಂಡವರೇ ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದರು. ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿದ ಸ್ನೇಹಸೌಧ ದಡಕ್ಕನೆ ಉರುಳಿಬಿತ್ತು.

ಇಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿಬಿಡಬಹುದಿತ್ತೇನೋ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದು ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬರಬರುತ್ತಾ ಅದು ಎತ್ತರದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಕ್ಷುಲಕ ಕಾರಣಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕೊಚ್ಚೆಗೆ ತಳ್ಳುವ ಹುನ್ನಾರವಾಯ್ತು. ಕಲ್ಪಿತ ದ್ವೇಷವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತನಗಾಗದವರ ಹಣಿಯುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಿತು. ಚಾರಿತ್ರ್ಯವಧೆಯ ವೇದಿಕೆಯಾಯ್ತು. ಕ್ರಮೇಣ ಸೂಕ್ಷ್ಮಸಂವೇದಿಗಳು, ಸಜ್ಜನರು ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲು ಹಿಂಜರಿಯತೊಡಗಿದರು. ಕೆಲವರಂತೂ ಅದೃಶ್ಯರಾಗಿಯೇ ಹೋದರು. ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದು ಸಮಾಜ ಬದಲಾವಣೆಯ ತುಡಿತವುಳ್ಳವರು ಸೋಷಿಯಲ್ ಮಿಡಿಯಾಗಳನ್ನು ಪ್ರಬಲ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅಂತಹ ಕನಸುಗಾರರು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲಿ ಪೋಲಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಮನಗಂಡು, ಇಲ್ಲಿಯವರ ವ್ಯಂಗ್ಯ, ವಿಡಂಬನೆ, ಟ್ರೋಲ್ ಗಳ ದಂಡಿಗೆ ನೊಂದುಕೊಂಡು ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಕಾಣೆಯಾಗಿ ಹೋರಾಟದ ನಿಜದ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ, ಮತ್ತೆ ಜನರ ಬಳಿಗೇ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು.

ಈಗ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಜಾತೀಯತೆಯ ಪೋಷಕರು. ಅದರಲ್ಲೂ ಪ್ರಬಲ ಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದವರು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ರಿಲ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವವರು. ಅಂಥವರು ತಮ್ಮ ಹಾಸ್ಯ ಬರವಣಿಗೆಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಒಂದು ಕಾಂತಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡವರು. ಮೂರನೆಯವರು ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೇ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡವರು. ಈ ಮೂರು ವರ್ಗದವರಿಗೂ ಗಮನಾರ್ಹ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಹಿಂಬಾಲಕರೂ, ಅಭಿಮಾನಿಗಳೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಇವರೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲಯದ ಕಲಾವಿದರಿದ್ದಂತೆ. ಈ ವರ್ತುಲದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಗೋವಿಂದ ಎಂಬ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯಿರಬೇಕು.

ಈಗೀಗ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಖಾಲಿಕೊಡಗಳದ್ದೇ ಸದ್ದು. ಇದು ಹೀಗೆಯೇ ಇರುವುದು, ಇಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳ ಹಣೆಬರಹವೇ ಇಷ್ಟು ಎಂಬುದು ಮನವರಿಕೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಅಂಥದ್ದರಿಂದ, ಅಂಥವರಿಂದ ಅಂತರವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮೊದಮೊದಲಲ್ಲಿ ನಾನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ; ಬ್ಲಾಕ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅನ್ಪ್ರೆಂಡ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗೀಗ ಮೌನವಾಗಿ ಅನ್ ಫಾಲೋ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗಂತೂ ಟೈಂಪಾಸ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಾದವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅನ್ ಫಾಲೋ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಬದಲಾಗಿ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ಗಳನ್ನು. ಕೆಲವು ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಕರೆಂಟ್ ಅಫೈರ್ ಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಪೇಜುಗಳನ್ನು ಫಾಲೋ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಬದುಕು ಮತ್ತೆ ಹಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ.

ಭಾವುಕತೆ, ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆ ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯೂ ಹೌದು ದೌರ್ಬಲ್ಯವೂ ಹೌದು. ಆ ಗುಣ ಮಸುಕಾಗುತ್ತದೆಯೆನೋ ಎಂಬ ಭಯವೇ ನಾನೀ ಲೇಖನ ಬರೆಯಲು ಕಾರಣವಾಯ್ತು. ಅದೇನಾಯ್ತೆಂದರೆ ಮೊನ್ನೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯೆದಲ್ಲಿ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ. ‘ಅವನು ಈ ಕ್ಷಣ ನನ್ನೆದುರಿಗೇ ಅಕ್ಸಿಡೆಂಟಾಗಿ ನರಳುತ್ತಾ ಬಿದ್ದಿದ್ದರೂ ಸತ್ತು ಹೋಗಲಿ ಎಂದು ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿ ಹೋಗಿಬಿಡಬಲ್ಲೆ’ ಎಂದೆ. ಅವನು ಅವಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ಭುಜ ತಿರುಗಿಸಿ ಹೊಡೆದೇ ಬಿಡುವಂತೆ ‘ಏನಾಗಿದೆ ನಿನಗೆ’ ಎಂದು ಕಳವಳದಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದ.

ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಮಸುಕಾಗಿಸಿ ಮನುಷ್ಯನ ಆಳದಲ್ಲಿರುವ ಮೃಗೀಯ ಗುಣವನ್ನು ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾಗಳು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿವೆಯಾ? ಹೀಗೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಸುಮಾರು ದಿನಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ.

———-

usha2ಉಷಾ ಕಟ್ಟೆಮನೆ, ಪತ್ರಕರ್ತೆಯಾಗಿ, ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಕನ್ನಡ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವರು. ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಅನುಭವ. ಆದರೆ ಅವರು ಪರಿಚಿತರಾಗಿರುವುದು ತಮ್ಮ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಂವೇದನೆಯ ಬರವಣಿಗೆಯಿಂದಾಗಿ. ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿಯೂ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ದೇಶ ಸುತ್ತುವುದೆಂದರೆ ಇವರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಇಷ್ಟ.

Share

One Comment For "Facebookನಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಕೊಡಗಳದ್ದೇ ಸದ್ದು!
ಉಷಾ ಕಟ್ಟೆಮನೆ ಕಾಲಂ
"

  1. ಭುವನಾ
    15th June 2017

    ಉಷಕ್ಕ ಸೂಪರ್.‌ಸಂವೇದನೆಯನ್ನು ಬರಹರೂಪಕ್ಕಿಳಿಸಿದ ರೀತಿ ಚೆಂದಿದೆ.
    ಅದೆಷ್ಟೋ‌ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳ‌ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೀವು ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಸಿರುವಿರಿ ಈ ಬರಹದಲ್ಲಿ.

    Reply

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 20 hours ago No comment

    ಜೋಪಾನವಾಗಿಟ್ಟ ನವಿಲುಗರಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಹೊಸಮರಿ

        ಕವಿಸಾಲು       ನೆನಪುಗಳು – ಒಂದು ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗು ನಸುನಕ್ಕು ಮತ್ತೆ ಬಂದಿಹೆನೆಂಬ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹೊಸ್ತಿಲಲಿ ನಿಂತು ಕಣ್ಣಾಲೆ ತುಂಬಿ ವರ್ತಮಾನವ ಕದಡದಿರಿ ಅಂಗಳದ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ನೋವು ನಲಿವುಗಳ ಚಿತ್ತಾರದ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಲುಕ್ಕಿ ಹರಿದ ಬದುಕಿನಲಿ ಒಂದೊಂದೇ ಪಾರಿಜಾತಗಳು ಜಾರಿ ಉದುರಿ ಭೂತದ ನೆರಳುಗಳಿಗೆ ಇಂದು ಹೊಸರೆಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಅಗಲಿಕೆಯ ನೋವು, ವಿರಹದ ಕಾವು ತುಂಬಿಹ ಬೆಂಗಾಡಿನ ಮಾಯೆ ಮರುಳಿಗೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯದಿರಿ ...

  • 1 day ago No comment

    ಯಾವುದೋ ಅಜ್ಞಾತ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆ

        ಕವಿಸಾಲು     ಚೌಕದೊಳಗೊಂದು ವೃತ್ತ ವೃತ್ತದೊಳಗೆ ಸರಸರನೆ ಓಡಾಡುವ ಅಂಕುಡೊಂಕಿನ ನಾಜೂಕು ಗೆರೆಗಳು ಬಾಗಿ ಬಳುಕಿನಲ್ಲೇ ಮೋಹ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ನೆಟ್ಟಕಣ್ಣು ಅತ್ತಿತ್ತ ಆಡದಂತೆ ಮನವ ಸಮ್ಮೋಹನಗೊಳಿಸುವ ಗೆರೆಯ ಬೆಡಗುಗಳು ಎಳೆ ಎಳೆಯೊಳಗೂ ಮೋಹಕ ಬಣ್ಣ ಮನದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗೂ ಆವರಿಸುವ ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ, ನೀಲಿ, ಹಸಿರು ಹಾಗೂ ನೇರಳೆ ಬಿಳಿಯ ರಂಗೋಲಿ ಹುಡಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಅಂದ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕಡುಗಪ್ಪಿನ ನೆರಳ ಛಾಯೆ ಸೆಳೆವ ಭಾವದೊಳಗೆ ...

  • 2 days ago No comment

    ಕಲಿಸಲಾದೀತೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುವುದನ್ನು?

        ಕವಿಸಾಲು     ಆಗೆಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಬಹಳ ಹಿಂದೇನಲ್ಲ ಅದೇ, ಕಾಲಿಗೆ ಬರೀ ಬೆನ್ನತ್ತುವ ಹುಚ್ಚಿದ್ದಾಗ ಹೂ-ಚಿಟ್ಟೆ, ಆಕಾಶ, ನವಿಲು-ಮಳೆಬಿಲ್ಲು ಬರೀ ಬಣ್ಣ ಕಣ್ಣಲಿ ಅರಳುತಿದ್ದಾಗ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ನಡುಹಗಲು ಅವ ಬಂದ; ಧೀರ ಗಂಭೀರ ಅಶ್ವಸ್ಥ ನಿಲುವು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಿಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು ನಗೆಯಿಲ್ಲ ಕಣ್ಣಲಿ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟು, “ಶ್… ಹೊಂಚು ಹಾಕುವಾಗ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು ಆರಕೇರದೆ ಮೂರಕಿಳಿಯದೆ ಉಸಿರೂ ನಿಂತ ಹಾಗೆ ಸ್ತಬ್ಧ ...

  • 3 days ago No comment

    ಯಾಕಿಷ್ಟು ನೋವಿಟ್ಟಿರುವೆ ದೇವರೆ… ಅದೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೇ!

        ‘ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅನ್ನಬೇಕೇ ಹೊರತು ಹೋಗಿ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತಾರೇನೇ ತಾಯಿ? ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನು’ ಅಂತ್ಹೇಳಿ ಹತ್ತು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ನೆಟಿಕೆ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ದೋಷ ನಿವಾರಿಸಿದ ಆ ಬಂಧಕ್ಕೆ ಏನ್ ಹೇಳಲಿ?       ಹೃದಯವೇ ಚಿಕ್ಕದು.. ಆಸೆಯೂ ಚಿಕ್ಕದು… ಮಸ್ತಿ ಭರೇ ಮನ್ ಕಿ… ಮುಗ್ಧ ಕನಸೂ ಚಿಕ್ಕದು…ಂ A moment is… My wish comes ...

  • 3 days ago No comment

    ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ

        ಕವಿಸಾಲು     ತನ್ನೊಂದು ಕೂದಲೆಳೆಯಿಂದಲೇ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮರವ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವಳು ನನ್ನಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದವಳು ಈ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿಯ ಕತೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವಿನ್ನೂ ಹುಡುಗರು ಪೊದೆಮೀಸೆಯ ಅಜ್ಜ ಹೂಂಕರಿಸಿದರೆ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ರದಂತೆ ಕೂತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಕಣ್ಣ ಮೊನಚಿನಿಂದಲೇ ಗದರಿಸಬಲ್ಲ ಗತ್ತಿನ ಅಜ್ಜನೂ ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಮೂಲೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ತರಗೆಲೆಯಂತೆ ತೂರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯ ನೆರಳು ಸೋಕಿದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಂದೆ ಅಜ್ಜ ಹೀಗೇಕೆ ಮಗುವಿನ ಥರ? ...


Editor's Wall

  • 07 December 2017
    5 days ago No comment

    ಈಗಲೂ ಭಯತ್ರಸ್ತಳಾಗಿ ಬೆಂಗೊಟ್ಟು ಓಡುತ್ತೇನೆ..!

                          ಆ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾಯದಂತೆ ಆಳವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಡುವ ಈ ನಂಜು ನಖಗಳ ಗೀರುಗಾಯಗಳ ನೋವನ್ನು ನೇವರಿಸುವವರು ಯಾರು?     ಮೊನ್ನೆ ನಡು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಕ್ಹಿ ಚಂಡಮಾರುತದ ಪರಿಣಾಮ ಮೋಡ ಕವುಚಿದ ಮುಗಿಲಿನಡಿ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲೂ ಹಿನ್ನೀರು ಆವರಿಸಿದ ಆ ಉದ್ದಾನುದ್ದದ ಆ ನಿರ್ಜನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ರುಮ್ಮನೆ ಬೀಸುವ ಶೀತಲ ...

  • 05 December 2017
    7 days ago No comment

    ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವಕರೆಲ್ಲ ಲೋಕನಿಂದಿತರೇ…!

            ಲಾಭ ಬಡುಕರ, ತೋರಿಕೆಗೆ ಮಾಡುವವರ ಹೆಸರುಗಳೆಲ್ಲ ಚಿನ್ನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಡುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ!         ತಾಯಿ ತೆರೇಸಾ ಬಗ್ಗೆ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವಾಗ ನನಗೆ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಊರಿನಿಂದ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ನನ್ನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಚರ್ಚ್ ಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲದ ವಿಧವೆಯಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಗಂಡ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ...

  • 04 December 2017
    1 week ago No comment

    ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು; ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ

    ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಹೇಳುವೆ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿರುವ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮೂರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ಶನಿವಾರ ರಾತ್ರಿ ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಅದ್ಯಾರೋ ತನ್ನತ್ತಲೇ ಆಸೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೌದೊ ಅಲ್ಲವೊ ಎಂಬಂತಿದ್ದ ಅದನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆತನೇ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ದುಡ್ಡಿರುವವನು. ತರುಣ. ಕಟ್ಟುಮಸ್ತಾಗಿರುವವನು. ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರ. ಅವನೊಡನೆ ಬೆರೆತು ಕುಣಿಯಲು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ...

  • 03 December 2017
    1 week ago One Comment

    ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವಷ್ಟು…

              | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ಕಮಲಾದಾಸ್ ಬದುಕೆನ್ನುವ roller coaster ಸವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಏಳುಬೀಳುಗಳು. ಈ ಕವಿತೆ ಅವರು ಇಸ್ಲಾಂಗೆ ಮತಾಂತರ ಹೊಂದಿದ ನಂತರದ ದಿನಗಳದ್ದು. ತಾವೇ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ಇದು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬೆಸ್ಟ್ ನಿರ್ಧಾರ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಮಲಾದಾಸ್, ಅದು ತುಸು ಅತ್ತಿತ್ತಲಾದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಯಾರೇನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅನ್ನುವ ಆತಂಕವೇ ಇಲ್ಲದೆ! ...

  • 30 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಪೀಹೂ ಎಂದರೆ ಹಾಡುವ ಹೂ…

                          ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಪೂರ್ವ ದಿನವದು. ಸ್ವರ್ಗದ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ನನ್ನ ಮಡಿಲು ಸೇರಿತ್ತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಪುಕ್ಕ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹಾಡುವ ಹೂವನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ನಾನಿದನ್ನು ಪೀಹೂ ಎಂದು ಕರೆದೆ. ಒಂದು ಹಳೆಯ ಹಕ್ಕಿಗೂಡಲ್ಲಿ ಪೀಹೂವನ್ನಿಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೆ ತುತ್ತುಣಿಸಿದೆ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಅಮ್ಮನೆಂದು ಭಾವಿಸಿತು.     ಆ ದಿನ ಕತ್ತಲು ಹರಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಪೀಹೂ ...