Share

Facebookನಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಕೊಡಗಳದ್ದೇ ಸದ್ದು!
ಉಷಾ ಕಟ್ಟೆಮನೆ ಕಾಲಂ

  • Page Views 1001
  • ರು ವರ್ಷ! ಕಡಿಮೆ ಅವಧಿಯೇನಲ್ಲ.

    ನನ್ನ ಗುಣಾತ್ಮಕ ಬದುಕುಕಾಗಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಅಮೂಲ್ಯ ಸಮಯ.

    ‘ಆಗಬಹುದಾದ’ ಎಂದೇಕೆ ಹೇಳಿದೆ ಗೊತ್ತೆ? ಕಾರಣಗಳಿವೆ.

    ನಾನು ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ೨೦೧೧ರಲ್ಲಿ. ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ದಿನ ಇದರ ಒಳಹೊಕ್ಕೆ. ಒಂಥರಾ ಹಿಂಜರಿಕೆಯಿಂದ, ಮುಜುಗರದಿಂದಲೇ ಇದ್ದೆ. ಕನ್ನಡ ಟೈಪ್ ಮಾಡುವುದು ಗೊತ್ತಿತ್ತಲ್ಲಾ, ಜೊತೆಗೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಂದು ಅಧಿಕೃತ ಬ್ಲಾಗ್ ಇತ್ತು. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಇತ್ತು. ಅದು ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನನ್ನದೇ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುಳ್ಳುಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಹೂವಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊದ್ದಿದ್ದೆ. ಆದರೂ ಬ್ಲಾಗ್ ಲೋಕಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಪರಿಚಿತಳಾಗಿದ್ದೆ. ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ, ಹಾಗೆಂದು ನಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಮೀಡಿಯಾ ಕ್ರಿಟಿಕ್ ಮತ್ತು ಜೀವನ ಶೈಲಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಇನ್ನೆರಡು ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

    ಬರವಣಿಗೆಯಿಂದ ಖ್ಯಾತಿ, ಹಣ, ಜನರ ಪ್ರೀತಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತಸ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆದುಕೊಂಡವರನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.. ಹಾಗೆಯೇ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಅಡವಿಟ್ಟವರನ್ನೂ ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಕೇವಲ ಅಕ್ಷರ ಮಾತ್ರವೇ ಬಲ್ಲ ನನ್ನಂಥವಳಿಗೆ ಬರವಣಿಗೆಯೆಂಬುದು ಲೌಕಿಕದ ಹಂಗಲ್ಲ. ಅದು ಒತ್ತಡವನ್ನು ಹೊರಸೂಸುವ ರಹದಾರಿ, ಅದು ಜೀವ ಸಂಜೀವಿನಿ; ಅದು ಅಕ್ಷರದೊಡನೆ ನಡೆಸುವ ಅನುಸಂಧಾನ. ನನ್ನ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಓದಗರಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಅದು ಭುವನದ ಭಾಗ್ಯವಲ್ಲ, ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯ!

    ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿಗೆ ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದೆ ಬಂದೆ ಎಂದೆನಲ್ಲಾ, ಕ್ರಮೇಣ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಬರೆಯುವುದು ಅಂದರೆ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಗೌರವವಾದೀತು. ‘ಸ್ಟೇಟಸ್ ಅಪ್ಡೇಟ್’ ಮಾಡುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಏನನ್ನಿಸುತ್ತದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಚುಟುಕಾಗಿ ಬರೆಯುವುದು. ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ಚುಕ್ಕಿಯಿಟ್ಟರೂ, ಏನನ್ನೂ ಬರೆಯದೇ ಒಂದು ಚಿತ್ರ ಹಾಕಿದರೂ, ಅದೊಂದು ಸ್ಟೇಟಸ್ ಆಗುತ್ತದೆ, ಓದುಗರು ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅದು ಹಾಗಿತ್ತು; ಒಂದು ಉಲ್ಲಾಸದ ಭಾವಮುಗುಳಿನಂತೆ.

    ದಿನಗಳೆದಂತೆ ಇದೇ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಹಳೆಯ ಪರಿಚಯಗಳು ಪುನರ್ನವೀಕರಣಗೊಂಡವು. ಹೊಸ ಗೆಳೆತನಗಳು ಕುಡಿಯೊಡೆಯತೊಡಗಿದವು. ಆಗತಾನೇ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡ ಹಲವು ಯುವಮನಸುಗಳು ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಸಾಹಿತ್ಯಪ್ರಭೆಯನ್ನು ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ, ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಪಡಿಮೂಡಿಸತೊಡಗಿದರು. ಕನ್ನಡ ಬಲ್ಲ, ಕನ್ನಡವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಬಳಕೆದಾರರು ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಪೋಷಕರಾದರು.

    ನಾನು ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ೨೦೧೧ರಿಂದ ೨೦೧೩ರ ತನಕದ ಮೂರು ವರ್ಷ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಗುಣಾತ್ಮಕವಾದ ಬಹಳಷ್ಟನ್ನು ಕಲಿತೆ. ಆಮೇಲಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಾನಿಲ್ಲಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಆಗಾಗ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳೂ ಇದ್ದವು; ಮೂಲತಃ ನಾನು ಅತಿ ಭಾವುಕಳು. ನನ್ನ ಭಾವಕೋಶದ ಮೇಲೆ ಕೆಲವು ಗೀರುಗಾಯಗಳಾದವು. ವರ್ಚುವಲ್ ಜಗತ್ತಿನ ಸಂಬಂಧಗಳು ಗಾಳಿಗುಳ್ಳೆಗಳು. ಅದು ಒಡೆಯಲು ಸೂಜಿಮೊನೆಯೇ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ದೂರ ಅಂರ್ತರ್ಗತದ ಒಂದು ಅಣುಚಲನೆಯೂ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಆಂತರಿಕ ಕಂಪನವಾದರೆ, ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ವೈಚಾರಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಹಲವಾರು ಗುಂಪುಗಳಾದವು. ಅವು ಪರಸ್ಪರ ಕೆಸರೆರಚಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡವು. ಅಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಅಂಥವರನ್ನು, ಆ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಮಾಡಿ ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಾನಿರಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನ್ನದೇ ಸ್ನೇಹವಲಯದಲ್ಲಿರುವವರು ಅಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಭಾಷೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ದಂಗಾದೆ. ಯಾವುದೋ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆ ಭಾಷಾಪ್ರಯೋಗ ನನ್ನ ಮೇಲೆಯೂ ಪ್ರಯೋಗವಾಯ್ತು. ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರೆಂದುಕೊಂಡವರೇ ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದರು. ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿದ ಸ್ನೇಹಸೌಧ ದಡಕ್ಕನೆ ಉರುಳಿಬಿತ್ತು.

    ಇಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿಬಿಡಬಹುದಿತ್ತೇನೋ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದು ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬರಬರುತ್ತಾ ಅದು ಎತ್ತರದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಕ್ಷುಲಕ ಕಾರಣಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕೊಚ್ಚೆಗೆ ತಳ್ಳುವ ಹುನ್ನಾರವಾಯ್ತು. ಕಲ್ಪಿತ ದ್ವೇಷವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತನಗಾಗದವರ ಹಣಿಯುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಿತು. ಚಾರಿತ್ರ್ಯವಧೆಯ ವೇದಿಕೆಯಾಯ್ತು. ಕ್ರಮೇಣ ಸೂಕ್ಷ್ಮಸಂವೇದಿಗಳು, ಸಜ್ಜನರು ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲು ಹಿಂಜರಿಯತೊಡಗಿದರು. ಕೆಲವರಂತೂ ಅದೃಶ್ಯರಾಗಿಯೇ ಹೋದರು. ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದು ಸಮಾಜ ಬದಲಾವಣೆಯ ತುಡಿತವುಳ್ಳವರು ಸೋಷಿಯಲ್ ಮಿಡಿಯಾಗಳನ್ನು ಪ್ರಬಲ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅಂತಹ ಕನಸುಗಾರರು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲಿ ಪೋಲಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಮನಗಂಡು, ಇಲ್ಲಿಯವರ ವ್ಯಂಗ್ಯ, ವಿಡಂಬನೆ, ಟ್ರೋಲ್ ಗಳ ದಂಡಿಗೆ ನೊಂದುಕೊಂಡು ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಕಾಣೆಯಾಗಿ ಹೋರಾಟದ ನಿಜದ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ, ಮತ್ತೆ ಜನರ ಬಳಿಗೇ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು.

    ಈಗ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಜಾತೀಯತೆಯ ಪೋಷಕರು. ಅದರಲ್ಲೂ ಪ್ರಬಲ ಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದವರು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ರಿಲ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವವರು. ಅಂಥವರು ತಮ್ಮ ಹಾಸ್ಯ ಬರವಣಿಗೆಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಒಂದು ಕಾಂತಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡವರು. ಮೂರನೆಯವರು ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೇ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡವರು. ಈ ಮೂರು ವರ್ಗದವರಿಗೂ ಗಮನಾರ್ಹ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಹಿಂಬಾಲಕರೂ, ಅಭಿಮಾನಿಗಳೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಇವರೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲಯದ ಕಲಾವಿದರಿದ್ದಂತೆ. ಈ ವರ್ತುಲದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಗೋವಿಂದ ಎಂಬ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯಿರಬೇಕು.

    ಈಗೀಗ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಖಾಲಿಕೊಡಗಳದ್ದೇ ಸದ್ದು. ಇದು ಹೀಗೆಯೇ ಇರುವುದು, ಇಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳ ಹಣೆಬರಹವೇ ಇಷ್ಟು ಎಂಬುದು ಮನವರಿಕೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಅಂಥದ್ದರಿಂದ, ಅಂಥವರಿಂದ ಅಂತರವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮೊದಮೊದಲಲ್ಲಿ ನಾನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ; ಬ್ಲಾಕ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅನ್ಪ್ರೆಂಡ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗೀಗ ಮೌನವಾಗಿ ಅನ್ ಫಾಲೋ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚೆಗಂತೂ ಟೈಂಪಾಸ್ ಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಾದವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅನ್ ಫಾಲೋ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಬದಲಾಗಿ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ಗಳನ್ನು. ಕೆಲವು ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಕರೆಂಟ್ ಅಫೈರ್ ಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಪೇಜುಗಳನ್ನು ಫಾಲೋ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಬದುಕು ಮತ್ತೆ ಹಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ.

    ಭಾವುಕತೆ, ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆ ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯೂ ಹೌದು ದೌರ್ಬಲ್ಯವೂ ಹೌದು. ಆ ಗುಣ ಮಸುಕಾಗುತ್ತದೆಯೆನೋ ಎಂಬ ಭಯವೇ ನಾನೀ ಲೇಖನ ಬರೆಯಲು ಕಾರಣವಾಯ್ತು. ಅದೇನಾಯ್ತೆಂದರೆ ಮೊನ್ನೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯೆದಲ್ಲಿ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ. ‘ಅವನು ಈ ಕ್ಷಣ ನನ್ನೆದುರಿಗೇ ಅಕ್ಸಿಡೆಂಟಾಗಿ ನರಳುತ್ತಾ ಬಿದ್ದಿದ್ದರೂ ಸತ್ತು ಹೋಗಲಿ ಎಂದು ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿ ಹೋಗಿಬಿಡಬಲ್ಲೆ’ ಎಂದೆ. ಅವನು ಅವಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ಭುಜ ತಿರುಗಿಸಿ ಹೊಡೆದೇ ಬಿಡುವಂತೆ ‘ಏನಾಗಿದೆ ನಿನಗೆ’ ಎಂದು ಕಳವಳದಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದ.

    ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಮಸುಕಾಗಿಸಿ ಮನುಷ್ಯನ ಆಳದಲ್ಲಿರುವ ಮೃಗೀಯ ಗುಣವನ್ನು ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾಗಳು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿವೆಯಾ? ಹೀಗೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಸುಮಾರು ದಿನಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ.

    ———-

    usha2ಉಷಾ ಕಟ್ಟೆಮನೆ, ಪತ್ರಕರ್ತೆಯಾಗಿ, ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಕನ್ನಡ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವರು. ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಅನುಭವ. ಆದರೆ ಅವರು ಪರಿಚಿತರಾಗಿರುವುದು ತಮ್ಮ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಂವೇದನೆಯ ಬರವಣಿಗೆಯಿಂದಾಗಿ. ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿಯೂ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ದೇಶ ಸುತ್ತುವುದೆಂದರೆ ಇವರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಇಷ್ಟ.

    Share

    One Comment For "Facebookನಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಕೊಡಗಳದ್ದೇ ಸದ್ದು!
    ಉಷಾ ಕಟ್ಟೆಮನೆ ಕಾಲಂ
    "

    1. ಭುವನಾ
      15th June 2017

      ಉಷಕ್ಕ ಸೂಪರ್.‌ಸಂವೇದನೆಯನ್ನು ಬರಹರೂಪಕ್ಕಿಳಿಸಿದ ರೀತಿ ಚೆಂದಿದೆ.
      ಅದೆಷ್ಟೋ‌ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳ‌ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೀವು ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಸಿರುವಿರಿ ಈ ಬರಹದಲ್ಲಿ.

      Reply

    Leave a comment

    Your email address will not be published. Required fields are marked *

    Recent Posts More

    • 4 days ago No comment

      ಮತ್ತೆ ಮರಳಲಿಲ್ಲ

      ಸೊಂಟದಿ ತಂಪಾಗಿ ಪವಡಿಸಿದ ಕೊಳಲು ಕೆಂದುಟಿಗೆ ತಾಕಿದೊಡೆ ಚಿಗುರೆಲೆಯಂತಹ ಎಳಸು ಬೆರಳ ಜೋಡಿಯು ತಿಲ್ಲಾನ ಹಾಡಿದವು.. ಅಲೆಅಲೆಯಾಗಿ ತೇಲಿ ಬಂದ ಮೋಹನರಾಗದ ಮೋಡಿಗೆ ದುಂಡು ಮಲ್ಲಿಗೆ ದಂಡೆಯ ಹೆಣೆಯುವ ಕೈಗಳು ತಲ್ಲಣಿಸಿದವು.. ಮನ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ ತನು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ ನಲಿದೋಡಿದೆ ರಾಗದ ಜಾಡಿಡಿದು ಶ್ಯಾಮ‌ಸುಂದರನ ಸೇರಲು.. ನವಿಲಿನ ಜೋಡಿಗಳೆರಡು ನಲಿವಿನಿಂದ ಕುಣಿತಿವೆ ಜಿಂಕೆ ಹಿಂಡುಗಳೆಲ್ಲಾ ತನ್ಮಯವಾಗಿ ನಿಂತಿವೆ.. ಅಗೋ ಅಲ್ಲಿ ಗೋಪಿಕೆಯರೆಲ್ಲಾ ನರ್ತಿಸ ತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ ಒಬ್ಬಳ ಸೆರಗು ಜಾರಿ ಮೊಲೆಹಾಲು ...

    • 4 days ago No comment

      ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲಿನ ಚಿತ್ರದ ಆವಿಯಲ್ಲೂ…

      ತುಟಿಗೆ ತಲುಪದ ನಿನ್ನ ಮುತ್ತು ಮುಡಿಯದ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆಯ ಘಮ, ಕಂಪನದ ಒಗಟನು ಬಿಡಿಸದ ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲಿನ ಚಿತ್ರದ ಆವಿಯಲ್ಲೂ ನಿನದೆ ನಾದನರ್ತನ ಕೈ ಬೆಸೆದರೆ ತಲ್ಲಣಕೆ ಮುಕ್ತಿ ಭಾವ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಂಧಿ, ಕಾದ ಕಾವಲಿಗೆ ನೀರಿಗಿಂತ ಉರಿಯೆ ತಂಪು, ಕಣ್ಣು ತೆರೆದ ಮೌನದ ಮೇಲೆ ಮಾತ ಬಿಂಬದ ಅಚ್ಚು, ಸುಗಂಧ ಮೆತ್ತಿದ ನೆನಪು ತೊಳೆದಷ್ಟೂ ಝಳಪಿಸುವ ಕತ್ತಿಯಲಗಿನಂತೆ, ಗಂಟಿಲ್ಲದ ಮನಸ ಪೋಣಿಸಿದಷ್ಟೂ ನುಣುಚಿಕೊಂಡರೆ ಹೆಣಿಗೆ ಶೂನ್ಯ ಬರೀ ...

    • 7 days ago No comment

      ಎದೆಯೊಳಗೆ ಕುದಿವ ಅಗ್ನಿಕುಂಡ; ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಕವಿತೆಗಳು

      ಪುಸ್ತಕ ಅವಲೋಕನ ————- ಬೆಂಕಿಗೆ ತೊಡಿಸಿದ ಬಟ್ಟೆ ಲೇ: ಆರೀಫ್ ರಾಜಾ ಪ್ರ: ಪಲ್ಲವ ಪ್ರಕಾಶನ,ಚೆನ್ನಪಟ್ಟಣ. ಬೆಲೆ: ರೂ.100 ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯದ ಹೊಳಹು ಮತ್ತು ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕೇ? ಕಾವ್ಯ ವರ್ತಮಾನಕ್ಕೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಬೇಕೆ? ಆರೀಫ್ ರಾಜಾ ಎಂಬ ಕವಿಯ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಓದಬೇಕು. ಕಾವ್ಯ ಹರಿವ ನದಿಯಂತೆ. ಕವಿತೆ ಅಂದರೆ ಬೆಂಕಿ ಮತ್ತು ಬೆಳಕು. ಕಾವ್ಯ ಕ್ಷಣ ಭಂಗುರವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ, ಸಾವನ್ನು ಮುಂದೂಡುವ ಶಕ್ತಿ ಉಳ್ಳದ್ದು….ಹೀಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಕವಿತೆಯನ್ನು ...

    • 7 days ago No comment

      ಕಿಡಿ

      ಯಾವುದು-ಯಾರದ್ದು ? ಹೇಗೋ? ಯಾರು ಎಲ್ಲಿಂದ ಏನ ತಂದರೋ? ಬೆತ್ತಲೆಯಾಗಿ ಬಂದವರು ಗಡಿ-ಗಡಿಗೆ ಸಮರ ನಟ್ಟನಡುರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸುವ ಯುದ್ಧ ಬೇಲಿ-ಬೇಲಿಯ ಮಧ್ಯ ತನ್ನದ್ದಲ್ಲದ್ದಕ್ಕೆ ನನ್ನದು ಭಾವನೆಯ ಜೂಜಾಟ ನಿತ್ಯ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತ ನೆರಳುಗಳು ಬೊಬ್ಬಿಟ್ಟು ಸಾರಿವೆ ಗತವ ಆಲಿಸದ ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡಿನ ದೊಂಬರಾಟ ಸತ್ತ ದೇಹ ಮಣ್ಣಾಗುವಾಗ ಮತ್ತೆ ಬೆತ್ತಲೆ.

    • 1 week ago No comment

      ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಸೊಬಗು

      ಅಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ. ವಾಗ್ವಾದಕ್ಕೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬಿಸಿಯೇರತೊಡಗಿತ್ತು. ಆತ ಚೀನಾ ಮೂಲದ ಧಣಿ. ಈತ ಅಂಗೋಲಾದ ಸ್ಥಳೀಯ ಕಾರ್ಮಿಕ. ಚೀನೀಯ ಈ ಆಫ್ರಿಕನ್ ಕಾರ್ಮಿಕನಿಗೆ ಕೆಲಸವೊಂದನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಈತ ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡದೆ ಧಣಿಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಣ್ಣೆರಚುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ನನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೇ ಆತ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಕಾರ್ಮಿಕನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ನಂತರವೂ ಆ ಕಾರ್ಮಿಕ ತನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೇ ಮೈಗಳ್ಳತನವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದಾಗ ಆತನಿಗೆ ಪಿತ್ತ ...


    POPULAR IN CONNECTKANNADA