Share

ಬಿದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಎತ್ತಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ ಅಪ್ಪನೆಂಬ ಧೀಮಂತ
ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ | ನಾಗರೇಖಾ ಗಾಂವಕರ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ

 

 

ಬಾಲ್ಯದ ಬಿಂಬಗಳು ಜೀವರಸವೂಡುವ ಪ್ರತಿಮೆಗಳು. ತಂದೆ ತಾಯಿಯೆಂದರೆ ಭಯಮಿಶ್ರಿತ ಪ್ರೀತಿ. ಅಪ್ಪನೆದುರು ಎದೆ ಸೆಟೆಸಿ ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗ ಹಠ ಮಾಡಿ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ನಾನು ಕಿಶೋರಾವಸ್ಥೆಗೆ ಬಂದಂತೆ ಬಾಲ್ಯದ ಹುಡುಗಾಟ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪವೇ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿತ್ತು. ತಂದೆಯೆದುರು ತಲೆಎತ್ತಿ ಮಾತನಾಡಲು ಆಗದ ಸಂಕೋಚ ತಾನೇತಾನಾಗಿ ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೂ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವೆಂದರೆ ಆ ಕಾಲದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ. ತಂದೆ ಎಂಬ ಮನೆಯ ಯಜಮಾನ ಆತನ ಗೌರವ ಅದನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸುವ ತಾಯಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಂದೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಭಯ ಪ್ರೀತಿ, ಗೌರವ ಮೂಡುವಂತೆ ರೀತಿ ನೀತಿಗಳ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಬೆಳೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನಮ್ಮ ಆ ಶಿಸ್ತಿನ ಗೌರವ ತಂದೆಯ ಮೇಲಿರಲಿ ಎಂಬಂತೆ ಅಪ್ಪನೆಂದರೆ ಹೆದರಿಕೆ ಇರುವಂತೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಅವರ ಪರ ವಹಿಸಿ ತಂದೆಯೆಂದರೆ ಹಾಗೆ ಇರಬೇಕು ಎಂಬ ತಮ್ಮದೇ ಕಾನೂನು ಮಾಡಿದಂತಿತ್ತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚೆ ವಿಚಾರಗಳ ನೇರ ಸಂವಹನವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ಬಿಸಿ ತುಪ್ಪದ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದರೆ ತಾಯಿಯ ಮೂಲಕವೇ ರವಾನೆಯಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಅದೇನೋ ಅಂಜಿಕೆ. ಅಮ್ಮನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದಂತೆ ಅವರಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು ಗಂಡಾಗಲಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಾಗಲಿ ತೀರಾ ಸಲಿಗೆಯಿಂದ ಮಾತಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಅಪ್ಪ ಎಂದರೆ ಆಕಾಶ ಎಂಬಂತೆ ಅವರಿದ್ದರು.

ಆ ಸಂಗತಿ ನನಗೆ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ನಾನಾಗ ತೀರಾ ಎಳಸು ಬಾಲೆಯಂತೆ. ಆದರೆ ಆ ಘಟನೆಯ ಚಿತ್ರಣ ಮನೆಯ ಮಾತಿನ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಶಾಲೆ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ರಜೆ ಬಿದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳ ತೆಗೆದು ಅವುಗಳು ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿ, ಹಾಸ್ಯ ಚಟಾಕಿಗಳ ಹಾರಿಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಆಗಾಗ ನೆನಪಿನ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ಪಯಣಿಗರಾಗುವುದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪವಲ್ಲ.

ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಣ್ಣನ ಆಟಾಟೋಪ. ಆತ ಸಣ್ಣವನಿದ್ದಾಗ ತಂದೆಯ ಮಾತು ಮೀರಿ ಬೇಡವೆಂದು ಹೇಳಿದರೂ ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳದೇ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಆಡಲು ಹೋಗಿದ್ದನಂತೆ. ಅವನ ದಾರಿಯ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತ ತಂದೆ ಅವನಿಗಾಗೇ ಒಂದು ಚಿಗಳಿ ಗೂಡು ತಂದು ಲೋಟ ಬೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ದ ಮಾಡಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದರಂತೆ. ಕೋಪ ಕರಗದ ತಂದೆ ಆ ದಿನ ಜಮದಗ್ನಿಯ ಅಪರಾವತಾರವೇ ಆಗಿದ್ದರು ಎಂದು ತಾಯಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಾವು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಬೆವರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮಗನ ಕರೆದು ಹಿಡಿದು ಮೈಗೆಲ್ಲ ಆಲಿಮನೆ ಬೆಲ್ಲ ಸವರಿ ಮೇಲೆ ಗೂಡಿನಿಂದ ತಂದ ಚಿಗಳಿಗಳ ಸುರಿದಿದ್ದರಂತೆ. ಆತ ಛೀಳ್ ಗುಡುವ ಪರಿ ನೋಡಿಯೂ ಆತನ ಬಿಡಿಸಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ತಾಯಿಗೂ ಹೆದರಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಿರಿಸಿದ್ದರಂತೆ. ಮುಂದೆಂದೂ ಆತ ಈ ವರ್ತನೆ ತೋರಬಾರದೆನ್ನುವ ಕಾರಣದಿಂದ. ಆತ ಅದನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದನಾದರೂ ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಆತ ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಸಿದಂತೆ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವರೆದುರು ಆತ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಎರಡನೇ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ವಿಪರೀತ ಸೈಕಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು. ತನಗೆ ಬೇಕೆ ಬೇಕೆಂದು ಹಟ ಮಾಡಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೂ ರಚ್ಚು ಹಿಡಿದು ರಂಪ ಮಾಡಿದ್ದ. ಆಗ ತಂದೆ ಅವನಿಗೆ ಬಾಸುಂಡೆ ಬರುವಂತೆ ಬಾರಿಸಿದ್ದರು. ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಕೈಯಾರೆ ಮೈಮೇಲೆ ಎದ್ದ ಕೋಲಿನ ಹೊಡೆತದ ಉಬ್ಬಿದ ಭಾಗಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿ ಉಜ್ಜಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಇದ್ದುದ್ದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಜೂಕಿನ ಕಿರಿಯಣ್ಣ ಮಾತ್ರ ತಂದೆಯ ಮಾತುಗಳ ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೇ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವರೆಂದರೆ ಅತಿಯಾದ ಗೌರವ ಹೊಂದಿದ ಮುದ್ದಿನ ಮಗನಾಗಿದ್ದ. ಆದರೆ ತಂದೆ ಆತನಿಗೆ ಎಂದೂ ಗದರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದ. ಅದೊಂದು ದೋಷವೆಂದರೆ ಆತನಿಗೆ ಗಣಿತ ಇಂಗ್ಲೀಷುಗಳು ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡಲೆಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ಆದೇ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಎಸ್‍ಎಸ್ ಸಿ ಬರೆದು ಉತ್ತೀರ್ಣರಾಗಿದ್ದ ತಂದೆ ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿವಂತರಾಗಿದ್ದರು. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಕೇಳಿ ಅವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೊಮ್ಮೆ ಕಿರಿಯಣ್ಣನಿಗೆ ತಂದೆ ಗಣಿತ ಹೇಳಿಕೊಡಲು ಹೋಗಿ ಮೃದು ಸ್ವಭಾವದ ಆತ ಹಿಗ್ಗಾಮುಗ್ಗಾ ಬಸವಳಿದು ಸುಸ್ತಾಗಿ ನೊಂದಿದ್ದ. ಮತ್ತೆ ಅದೇ ತಂದೆ ಅವನ ರಮಿಸಿ ಮುದ್ದಿಸಿದ್ದರು.

ಇದು ಅವರು ಗಂಡುಮಕ್ಕಳ ಹದ್ದುಬಸ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿದ ಬಗೆಯಾದರೆ, ಅವರ ಏಳ್ಗೆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕಂಡು ಖುಷಿಪಟ್ಟ ಸಂಗತಿಗಳೂ ಇವೆ. ಗದ್ದೆಕೊಯ್ಲು ಮುಗಿದ ನಂತರ ಕೆಯ್‍ನ್ನು[ತೆನೆಭರಿತ ಹುಲ್ಲು] ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಳೆಗಾಲ ನಿಲ್ಲುವ ತನಕ ಕುತ್ತರಿಗಳಲ್ಲಿ ಪೇರಿಸಿಟ್ಟು ಅದೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿದ ತರುವಾಯ ಭತ್ತ ಬಡಿಯುವ ಕೆಲಸ. ಸುಗ್ಗಿಯ ಕಾಲದ ಸಮಯ. ಹೊಸ ಭತ್ತ ಅಕ್ಕಿ ಮಾಡುವ ಕಾಲ. ಸಾಕರಿ ಕಟ್ಟು ಕಟ್ಟುವ, ಕುತ್ತರಿ ಬಡಿಯುವ, ಎತ್ತು ಕೋಣಗಳ ಗಾಣಕ್ಕೆಕಟ್ಟಿ ಒಣ ಹುಲ್ಲು ತುಳಿಸಿ ಉಕ್ಕಲಿ ಮಾಡುವ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸವೂ ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದು ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕುತ್ತರಿಯ ಕಣ ನಮಗೆ ಅಡಗುವ ಆಟದ ಸ್ಥಳವೂ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ವರ್ಷ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಣ್ಣ ಒಬ್ಬನೇ ಒಂದು ಕುತ್ತರಿಯ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಬಡಿದು ಮುಗಿಸಿ ಆಳುಗಳಿಗೆ ಕೊಡುವ ಕಾಸನ್ನು ತಾನೇ ಪಡೆದಿದ್ದ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅಂತಹ ಹುಂಬ ಕೆಲಸಗಳ ಮಾಡುವುದು ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಮೋಜು ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ತಂದೆ ಖುಷಿಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಮಗರಾಯ ಇಡೀ ಭತ್ತದ ಕುತ್ತರಿ ಬಡಿದು ಬಾಹುಬಲಿಯಾದ ಸಂಗತಿ ಅವರಿಗೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಜನರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುವ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ.

ಅದು ನನ್ನ ಎರಡನೇ ಅಣ್ಣ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕುಳ್ಳಗಿದ್ದ. ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬಲಿಷ್ಠ ದೇಹದ ಆತ ಕ್ವಿಂಟಾಲು ಭಾರದ ಭತ್ತದ ಚೀಲಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಇದು ಕೂಡಾ ಅವರಿಗೆ ಬಹಳ ಗರ್ವದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಅವರ ಏಳ್ಗೆಗಾಗಿ ಸತತ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ, ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತರಾಗುತ್ತಿದ್ದ ತಂದೆ ಮಕ್ಕಳ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಸಾಧನೆಯನ್ನೂ ಸಿಕ್ಕ ಗೆಳೆಯರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೇ ಸಂಬಂಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಮೆರೆಯುವ ಸ್ವಭಾವ ಅವರದಾಗಿತ್ತು. ಸಣ್ಣ ಅಣ್ಣ ಕಾಲೇಜಿನ ಕೊನೆಯ ವರ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ತನ್ನ ಮೇಜರ್ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜಿಗೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಗಳಿಸಿದ್ದ. ಅದು ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ವಿಜಯವೆಂಬ ಭಾವ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಅದನ್ನೆಷ್ಟು ಜನರಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನಮ್ಮ ಆಗಾಗ ಅವರಿಗೆ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಾಕೀತು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಗರ್ವ ಪಡದಿರುವಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಿಷ್ಕಪಟ ಮನುಷ್ಯ ತನಗನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಎಂದೂ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಮಾಡದೆ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ತಂದೆ ದಿನವೂ ನಾಲ್ಕು ಸಲ ಚಹಾ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಮುಂಜಾನೆ ನಂತರ ಹನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಚಹಾ ಬೇಕಿತ್ತು. ಶಾಲೆಗಳಿಲ್ಲದ ದಿನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರೆ ಉಳಿದ ದಿನ ಅಮ್ಮ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವರೇನಾದರೂ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೊರಟರೆ ತಾವೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ನು ಸಾಯಂಕಾಲ ಎರಡು ಬಾರಿ ಚಹಾ ಕುಡಿಯುತಿದ್ದ ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ತಿಂಡಿಯ ಸರಿ ಅರ್ಧ ಯಾವಾಗಲೂ ನನಗಾಗೇ ಇಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ನು ಹೆಂಡತಿಯೆಂದರೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ತಂದೆ ಅಮ್ಮನ ಇಷ್ಟದ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸುಗಳ ಪಟ್ಟಿಯೇ ಅವರಲ್ಲಿತ್ತು. ಆಗಾಗ ನಮಗೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ತಿಂಡಿಗಳ ತಂದರೆ ನನ್ನಮ್ಮನಿಗಾಗಿಯೇ ಅವರ ಆಯ್ಕೆಯ ಆಹಾರ ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗೆಲ್ಲ ನಾವು ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಹುಸಿಮುನಿಸು ತೋರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಒಳಗೊಳಗೆ ಸಂತಸವೂ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಹೀಗೆ ಬದುಕಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಹಲವು ಮುಖಗಳಾದ ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸ ಧೈರ್ಯ ಸ್ಥೈರ್ಯಗಳ ಆಶಾವಾದವನ್ನು ಬಳುವಳಿಯಾಗಿ ನೀಡಿದ ತಂದೆ ಇಂದಿಲ್ಲ, ಅವರ ನೆನಪು ಇದೆ. ಅವರ ಮರಣದ ನಂತರ ಮನೆ ಗುರುವಿಲ್ಲದ ಮಠದಂತೆ ಹಲವು ವರ್ಷ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು, ಕ್ರಮೇಣ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮದಂತೆ ಬದುಕಿನ ದಾರಿಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಡೆದರೂ ನಮ್ಮ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದವರೆಗೂ ನೆನೆಪು ಅಜರಾಮರ. “ವಜ್ರಾದಪಿ ಕಠೋರಾಣಿ, ಮೃದೂನಿ ಕುಸುಮಾದಪಿ” ಎಂದು ಸಂಸ್ಕೃತ ಸುಭಾಷಿತ ಹೇಳುವಂತೆ ನನ್ನ ತಂದೆಯೂ ಇದ್ದರೆಂಬುದೇ ನನ್ನ ಹೆಮ್ಮೆ.

—————

ನಾಗರೇಖಾ ಗಾಂವಕರ

ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆ ದಾಂಡೇಲಿಯ ಪದವಿಪೂರ್ವ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲಭಾಷಾ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿ. ಕಥೆ, ಕವನಗಳು, ಲೇಖನಗಳು, ವಿಮರ್ಶಾ ಬರಹಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಿತರು. ‘ಏಣಿ’, ‘ಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾನು’ ನಾಗರೇಖಾ ಅವರ ಪ್ರಕಟಿತ ಕವನ ಸಂಕಲನಗಳು.

Share

2 Comments For "ಬಿದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಎತ್ತಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ ಅಪ್ಪನೆಂಬ ಧೀಮಂತ
ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ | ನಾಗರೇಖಾ ಗಾಂವಕರ
"

  1. nagraj Harapanahalli
    20th June 2017

    ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ನಾಗರೇಖಾ ಅಪ್ಪನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿದ್ದಾರೆ. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬಾಲ್ಯ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ನೆನಪು ದಟ್ಟವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಈ ಬರಹ ಮೇಲಿನ ಮಾತನ್ನು ಪುಷ್ಠಿಕರಿಸುತ್ತದೆ.

    Reply
  2. sanjay p
    21st June 2017

    touching….

    Reply

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 20 hours ago No comment

    ಜೋಪಾನವಾಗಿಟ್ಟ ನವಿಲುಗರಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಹೊಸಮರಿ

        ಕವಿಸಾಲು       ನೆನಪುಗಳು – ಒಂದು ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗು ನಸುನಕ್ಕು ಮತ್ತೆ ಬಂದಿಹೆನೆಂಬ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹೊಸ್ತಿಲಲಿ ನಿಂತು ಕಣ್ಣಾಲೆ ತುಂಬಿ ವರ್ತಮಾನವ ಕದಡದಿರಿ ಅಂಗಳದ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ನೋವು ನಲಿವುಗಳ ಚಿತ್ತಾರದ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಲುಕ್ಕಿ ಹರಿದ ಬದುಕಿನಲಿ ಒಂದೊಂದೇ ಪಾರಿಜಾತಗಳು ಜಾರಿ ಉದುರಿ ಭೂತದ ನೆರಳುಗಳಿಗೆ ಇಂದು ಹೊಸರೆಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಅಗಲಿಕೆಯ ನೋವು, ವಿರಹದ ಕಾವು ತುಂಬಿಹ ಬೆಂಗಾಡಿನ ಮಾಯೆ ಮರುಳಿಗೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯದಿರಿ ...

  • 1 day ago No comment

    ಯಾವುದೋ ಅಜ್ಞಾತ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆ

        ಕವಿಸಾಲು     ಚೌಕದೊಳಗೊಂದು ವೃತ್ತ ವೃತ್ತದೊಳಗೆ ಸರಸರನೆ ಓಡಾಡುವ ಅಂಕುಡೊಂಕಿನ ನಾಜೂಕು ಗೆರೆಗಳು ಬಾಗಿ ಬಳುಕಿನಲ್ಲೇ ಮೋಹ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ನೆಟ್ಟಕಣ್ಣು ಅತ್ತಿತ್ತ ಆಡದಂತೆ ಮನವ ಸಮ್ಮೋಹನಗೊಳಿಸುವ ಗೆರೆಯ ಬೆಡಗುಗಳು ಎಳೆ ಎಳೆಯೊಳಗೂ ಮೋಹಕ ಬಣ್ಣ ಮನದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗೂ ಆವರಿಸುವ ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ, ನೀಲಿ, ಹಸಿರು ಹಾಗೂ ನೇರಳೆ ಬಿಳಿಯ ರಂಗೋಲಿ ಹುಡಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಅಂದ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕಡುಗಪ್ಪಿನ ನೆರಳ ಛಾಯೆ ಸೆಳೆವ ಭಾವದೊಳಗೆ ...

  • 2 days ago No comment

    ಕಲಿಸಲಾದೀತೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುವುದನ್ನು?

        ಕವಿಸಾಲು     ಆಗೆಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಬಹಳ ಹಿಂದೇನಲ್ಲ ಅದೇ, ಕಾಲಿಗೆ ಬರೀ ಬೆನ್ನತ್ತುವ ಹುಚ್ಚಿದ್ದಾಗ ಹೂ-ಚಿಟ್ಟೆ, ಆಕಾಶ, ನವಿಲು-ಮಳೆಬಿಲ್ಲು ಬರೀ ಬಣ್ಣ ಕಣ್ಣಲಿ ಅರಳುತಿದ್ದಾಗ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ನಡುಹಗಲು ಅವ ಬಂದ; ಧೀರ ಗಂಭೀರ ಅಶ್ವಸ್ಥ ನಿಲುವು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಿಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು ನಗೆಯಿಲ್ಲ ಕಣ್ಣಲಿ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟು, “ಶ್… ಹೊಂಚು ಹಾಕುವಾಗ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು ಆರಕೇರದೆ ಮೂರಕಿಳಿಯದೆ ಉಸಿರೂ ನಿಂತ ಹಾಗೆ ಸ್ತಬ್ಧ ...

  • 3 days ago No comment

    ಯಾಕಿಷ್ಟು ನೋವಿಟ್ಟಿರುವೆ ದೇವರೆ… ಅದೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೇ!

        ‘ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅನ್ನಬೇಕೇ ಹೊರತು ಹೋಗಿ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತಾರೇನೇ ತಾಯಿ? ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನು’ ಅಂತ್ಹೇಳಿ ಹತ್ತು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ನೆಟಿಕೆ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ದೋಷ ನಿವಾರಿಸಿದ ಆ ಬಂಧಕ್ಕೆ ಏನ್ ಹೇಳಲಿ?       ಹೃದಯವೇ ಚಿಕ್ಕದು.. ಆಸೆಯೂ ಚಿಕ್ಕದು… ಮಸ್ತಿ ಭರೇ ಮನ್ ಕಿ… ಮುಗ್ಧ ಕನಸೂ ಚಿಕ್ಕದು…ಂ A moment is… My wish comes ...

  • 3 days ago No comment

    ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ

        ಕವಿಸಾಲು     ತನ್ನೊಂದು ಕೂದಲೆಳೆಯಿಂದಲೇ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮರವ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವಳು ನನ್ನಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದವಳು ಈ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿಯ ಕತೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವಿನ್ನೂ ಹುಡುಗರು ಪೊದೆಮೀಸೆಯ ಅಜ್ಜ ಹೂಂಕರಿಸಿದರೆ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ರದಂತೆ ಕೂತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಕಣ್ಣ ಮೊನಚಿನಿಂದಲೇ ಗದರಿಸಬಲ್ಲ ಗತ್ತಿನ ಅಜ್ಜನೂ ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಮೂಲೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ತರಗೆಲೆಯಂತೆ ತೂರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯ ನೆರಳು ಸೋಕಿದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಂದೆ ಅಜ್ಜ ಹೀಗೇಕೆ ಮಗುವಿನ ಥರ? ...


Editor's Wall

  • 07 December 2017
    5 days ago No comment

    ಈಗಲೂ ಭಯತ್ರಸ್ತಳಾಗಿ ಬೆಂಗೊಟ್ಟು ಓಡುತ್ತೇನೆ..!

                          ಆ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾಯದಂತೆ ಆಳವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಡುವ ಈ ನಂಜು ನಖಗಳ ಗೀರುಗಾಯಗಳ ನೋವನ್ನು ನೇವರಿಸುವವರು ಯಾರು?     ಮೊನ್ನೆ ನಡು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಕ್ಹಿ ಚಂಡಮಾರುತದ ಪರಿಣಾಮ ಮೋಡ ಕವುಚಿದ ಮುಗಿಲಿನಡಿ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲೂ ಹಿನ್ನೀರು ಆವರಿಸಿದ ಆ ಉದ್ದಾನುದ್ದದ ಆ ನಿರ್ಜನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ರುಮ್ಮನೆ ಬೀಸುವ ಶೀತಲ ...

  • 05 December 2017
    7 days ago No comment

    ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವಕರೆಲ್ಲ ಲೋಕನಿಂದಿತರೇ…!

            ಲಾಭ ಬಡುಕರ, ತೋರಿಕೆಗೆ ಮಾಡುವವರ ಹೆಸರುಗಳೆಲ್ಲ ಚಿನ್ನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಡುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ!         ತಾಯಿ ತೆರೇಸಾ ಬಗ್ಗೆ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವಾಗ ನನಗೆ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಊರಿನಿಂದ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ನನ್ನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಚರ್ಚ್ ಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲದ ವಿಧವೆಯಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಗಂಡ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ...

  • 04 December 2017
    1 week ago No comment

    ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು; ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ

    ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಹೇಳುವೆ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿರುವ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮೂರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ಶನಿವಾರ ರಾತ್ರಿ ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಅದ್ಯಾರೋ ತನ್ನತ್ತಲೇ ಆಸೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೌದೊ ಅಲ್ಲವೊ ಎಂಬಂತಿದ್ದ ಅದನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆತನೇ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ದುಡ್ಡಿರುವವನು. ತರುಣ. ಕಟ್ಟುಮಸ್ತಾಗಿರುವವನು. ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರ. ಅವನೊಡನೆ ಬೆರೆತು ಕುಣಿಯಲು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ...

  • 03 December 2017
    1 week ago One Comment

    ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವಷ್ಟು…

              | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ಕಮಲಾದಾಸ್ ಬದುಕೆನ್ನುವ roller coaster ಸವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಏಳುಬೀಳುಗಳು. ಈ ಕವಿತೆ ಅವರು ಇಸ್ಲಾಂಗೆ ಮತಾಂತರ ಹೊಂದಿದ ನಂತರದ ದಿನಗಳದ್ದು. ತಾವೇ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ಇದು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬೆಸ್ಟ್ ನಿರ್ಧಾರ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಮಲಾದಾಸ್, ಅದು ತುಸು ಅತ್ತಿತ್ತಲಾದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಯಾರೇನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅನ್ನುವ ಆತಂಕವೇ ಇಲ್ಲದೆ! ...

  • 30 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಪೀಹೂ ಎಂದರೆ ಹಾಡುವ ಹೂ…

                          ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಪೂರ್ವ ದಿನವದು. ಸ್ವರ್ಗದ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ನನ್ನ ಮಡಿಲು ಸೇರಿತ್ತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಪುಕ್ಕ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹಾಡುವ ಹೂವನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ನಾನಿದನ್ನು ಪೀಹೂ ಎಂದು ಕರೆದೆ. ಒಂದು ಹಳೆಯ ಹಕ್ಕಿಗೂಡಲ್ಲಿ ಪೀಹೂವನ್ನಿಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೆ ತುತ್ತುಣಿಸಿದೆ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಅಮ್ಮನೆಂದು ಭಾವಿಸಿತು.     ಆ ದಿನ ಕತ್ತಲು ಹರಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಪೀಹೂ ...