Share

ಸವಿ ಸವಿ ನೆನಪು…
ಡಾ. ಪ್ರೇಮಲತ ಬಿ.

ಭಾನುವಾರಗಳೆಂದರೆ, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹಬ್ಬ!! ಅಮ್ಮ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ದೋಸೆ, ಇಡ್ಲಿ, ಹೆಣಗಾಯಿ ರೊಟ್ಟಿ, ಬಿಸಿ ಬೇಳೆ ಬಾತ್ ಆಗಬೇಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಭಾನುವಾರ ಬರಬೇಕಿತ್ತು.ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಸಡಗರದಿಂದ ಸಿದ್ದರಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು.
35 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ತುಮಕೂರಿನ ಜಂಟಿ ಮನೆಯ ಒಂದು ಭಾಗ (ಸೆಮಿ ಡಿಟ್ಯಾಚೆಡ್). ಪ್ರತಿದಿನ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಶಾಲೆ, ಕಾಲೇಜು ಮತ್ತು ಇತರೆ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ತೆರಳಬೇಕಿದ್ದ ನಾಲ್ವರು ಹೊಟ್ಟೆಬಾಕ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಭಾನುವಾರ ಬಂತೆಂದರೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸ!!

ರುಬ್ಬುವ ಒರಳಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ದಿನವೇ ಅಕ್ಕಂದಿರು ಅಥವಾ ಅಮ್ಮ ಗುಡ-ಗುಡಿಸಿ ರುಬ್ಬಿ ಹಿಟ್ಟನ್ನು ಅರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆಂದರೆ ಕೊನೆಯವಳಾದ ನನಗೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಆನಂದ!! ಇಬ್ಬರು ಅಕ್ಕಂದಿರು ಮತ್ತು ಅಮ್ಮನಿರುವಾಗ ಚಿಕ್ಕವಳಾದ ನನಗೆ ಯಾವ ಕೆಲಸಗಳೂ ಬೀಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ! ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಕ್ಸಿಯಿದ್ದರೂ ರುಬ್ಬುವ ಒರಳಿನಲ್ಲಿ ರುಬ್ಬಿದ ಇಡ್ಲಿ-ದೋಸೆಗಳಿಗೆ ಇರುವ ರುಚಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ನಂಬಿಕೆಯಿಟ್ಟಿದ್ದ ಕಾಲವದು.

ನಾಲ್ಕು ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕೂರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಡಯನಿಂಗ್ ಟೇಬಲ್ಲು ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಿತ್ತು! ನಾಲ್ಕು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಗಂಡನಿಗೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ನಾಯಿ ಟಾಮಿಗೆ ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದರಂತೆ ದೋಸೆ-ರೊಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ಅಮ್ಮ ನೇರ ಹೆಂಚಿನಿಂದ ತಟ್ಟಗೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೇನು ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ!! ನಾಲ್ವರಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೆ ಮೊದಲು ಕೊಡುವುದು? ಹಿರಿಯಳಿಗೋ-ಕಿರಿಯಳಿಗೋ? ಹೆಣ್ಣುಮಗಳಿಗೋ –ಗಂಡುಮಗನಿಗೋ? ಅದಕ್ಕೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಿರಿಯ ಮಕ್ಕಳು ತಾಳ್ಮೆವಹಿಸಿ ಕಾಯಬೇಕಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅರ್ಧ- ಅರ್ಧ ವೆಂಬ ಸಂಧಾನವಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜಗಳಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದವು!!! ಸರತಿಯಲ್ಲಿ ಸರಬರಾಜಾದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಸರತಿಗೆ ಕಾಯುಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮೊದಲ ದೋಸೆ –ರೊಟ್ಟಿಗಳಿಗೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಬೇಡಿಕೆಯಿತ್ತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ಕೂಡಿಟ್ಟ 25 ಪೈಸೆ-50 ಪೈಸೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ನೀಡಿ ಸರತಿಯ ಮೊದಲನ್ನು ನಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು!!

ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮೂರು ಕಾಲಿನ ನಾಯಿ ಟಾಮಿ ( 6 ತಿಂಗಳ ಮರಿಯಿದ್ದಾಗ ಲಕ್ವ ಹೊಡೆದು ಹಿಂದಿನ ಒಂದು ಕಾಲು ಮುರುಟಿಹೋಗಿತ್ತು, ಎರಡನೆಯ ಕಾಲು ಗೂಟದ ರೀತಿ ಉಪಯೋಗವಾಗುತಿತ್ತು) ಹಸಿವಾದೊಡನೆ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಹೊಸಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕುಂಯ್..ಗುಡುತ್ತಿತ್ತು! “ಕುಂಟನಿಗೆ ಎಂಟು ಚೇಷ್ಟೆ” ಎನ್ನುವಂತೆ ತನ್ನ ೧೨ ವರ್ಷದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಟಾಮಿ ಮಾಡಿದ ತಂಟೆಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆಯಬಹುದು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರ ತಟ್ಟಗೆ ರೊಟ್ಟಿಬಿದ್ದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದೆರಡು ತುತ್ತು ಹಾಕಿಯೇ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು!!! ಈ ಕಾರಣ ನಮ್ಮ ಭಾನುವಾರದ ತಿಂಡಿಯ ಸಮಾರಾಧನೆಯ ಸಮಾರಂಭ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲ ಕಾಲ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು! ತಂದೆಯಿಂದ ಬೈಗುಳವೂ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು!!

ಇನ್ನು ಬಿಸಿಬೇಳೆ ಬಾತ್ ನ ವಿಚಾರ ಕೇಳುವಂತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ!! ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಒಲೆಯಿದ್ದರೂ ಆ ದಿನ ಬೆಂಕಿಯ ಒಲೆ ಉರಿಯಿತ್ತಿತ್ತು.ಮಸಾಲೆ ಅರೆಯಲು ಯಾರಿಗೂ ತಕರಾರಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನ ಹಾಲಿಗೆ ಹೆಪ್ಪು ಹಾಕಿ, ಮೊಸರು ಮಾಡಿ, ಅದನ್ನು ಕಡೆಗೋಲಲ್ಲಿ ಕಡೆದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಾದ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಿ.ಬಿ. ಬಾತ್ ಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು!! ಮಿಕ್ಕಂತೆ ಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದ ತುಪ್ಪ-ಬೆಣ್ಣೆಗಳು ಬೇರೆಯ ಖಾದ್ಯಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಬೀಳುತಿತ್ತು. ಆ ದಿನ ಅಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಸದಾ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ ದಪ್ಪ ತಳದ ಹಿತ್ತಾಳೆ ಪಾತ್ರೆ ಕೆಳಗಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಬಿಸಿ ಬೇಳೆ ಬಾತ್ ತಳಹತ್ತ ಬಾರದೆಂಬ ಕಾಳಜಿ. ಹಾಗೇ ಕುಕ್ಕರಿನಲ್ಲಿ ಕೂಗಿಸಿದರೆ ಅನ್ನದ ಅಗುಳುಗಳು ಒಡೆದಾವೆಂಬ ಭಯ!! ಒಲೆಯ ಉರಿಯಲ್ಲಿ ಬಟಾಣಿ ಮತ್ತು ಬೇಳೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹದವಾಗಿ ಬೇಯುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಖಾತರಿ. ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಹೀಗೆ ತಯಾರಾದ ಬಿಸಿ ಬೇಳೆಬಾತಿಗೆ ಹೇರಳ ಬೆಣ್ಣೆಯ ಒಗ್ಗರಣೆ ಬಿತ್ತೆಂದರೆ ಮನೆಯಿರಲಿ ಇಡೀ ಬೀದಿಯೆ ಘಮ-ಘಮ!!! ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವತ್ತು ಬಿಸಿ ಬೇಳೆ ಬಾತ್ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಮ್ಮೆ ಈಗಲೂ ನೆನಪಿದೆ.

ಉಳಿದರೆ ನಾಳೆ ಶಾಲೆಯ ಊಟದ ಡಬ್ಬದಲ್ಲೂ ಅದನ್ನೇ ತಗೊಂಡು ಹೋಗಲು ಖುಷಿ. ಗೆಳತಿಯರ ಮುಂದೆಯೂ ಗರ್ವ!! ಪ್ರತಿದಿನ ನಮ್ಮ ಊಟಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹಂಚಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಗೆಳತಿಯರಿಗೂ ಈ ಬಿಸಿ ಬೇಳೆ ಬಾತ್ ನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಕಾತುರ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತರಕಾರಿ ಬೇಳೆಯ ಸಾರನ್ನ ತಗೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಿಸಿ ಬೇಳೆ ಬಾತ್ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಉಂಟು!!

ನಾಲಿಗೆ ರುಚಿಯಿದ್ದ ತಂದೆ ,ದಂಡಿಯಾಗಿ ತಂದು ಹಾಕಿ ಅಮ್ಮನಿಂದ ತರಾವರಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಂಚಿ ಹರಿದು ಹೋದ ಬದುಕು-ಸಂಬಂದಗಳ ಕಾರಣ ಎಲ್ಲಿ ಏನೇನನ್ನೋ ತಿಂದರೂ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ಸರದಿ ಕಾದು,ಜಗಳವಾಡಿ ,ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಅಮ್ಮನ ಸುತ್ತ ಕುಳಿತು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ನಮಗೆ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಬೀಳುವವರೆಗೂ ಸಮಾದಾನವಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮನ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವ ಬುದ್ದಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಅಂತ ನೆನೆದು ನಾಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ!! ಆದರೆ ಆ ಸವಿಯಾದ ನೆನಪುಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆಕಟ್ಟಲು ಸಾದ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ!!!

————–

ಡಾ. ಪ್ರೇಮಲತ ಬಿ.
ವಿಳಾಸ – 127, manthorpe road, Grantham, Linconshire, England ,NG318DH

0044-7912347713

Share

2 Comments For "ಸವಿ ಸವಿ ನೆನಪು…
ಡಾ. ಪ್ರೇಮಲತ ಬಿ.
"

  1. nagraj Harapanahalli
    20th July 2017

    ತಾಯ್ತನ , ಸಹನೆ,ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಬಂಧ, ಸಹನೆ, ಠಾಮಿ ….ಎಲ್ಲವನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿ; ನಮ್ಮನ್ನು ಅವ್ವನ ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದೀರಿ…ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ

    Reply
  2. Vijaya
    21st July 2017

    ಭಾನುವಾರದ ತಿಂಡಿಯ ಸಮಾರಾಧನೆಯ ನೆನಪುಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೂಡಿ ಬಂದಿವೆ

    ವಿಜಯನರಸಿಂಹ

    Reply

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 20 hours ago No comment

    ಜೋಪಾನವಾಗಿಟ್ಟ ನವಿಲುಗರಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಹೊಸಮರಿ

        ಕವಿಸಾಲು       ನೆನಪುಗಳು – ಒಂದು ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗು ನಸುನಕ್ಕು ಮತ್ತೆ ಬಂದಿಹೆನೆಂಬ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹೊಸ್ತಿಲಲಿ ನಿಂತು ಕಣ್ಣಾಲೆ ತುಂಬಿ ವರ್ತಮಾನವ ಕದಡದಿರಿ ಅಂಗಳದ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ನೋವು ನಲಿವುಗಳ ಚಿತ್ತಾರದ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಲುಕ್ಕಿ ಹರಿದ ಬದುಕಿನಲಿ ಒಂದೊಂದೇ ಪಾರಿಜಾತಗಳು ಜಾರಿ ಉದುರಿ ಭೂತದ ನೆರಳುಗಳಿಗೆ ಇಂದು ಹೊಸರೆಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಅಗಲಿಕೆಯ ನೋವು, ವಿರಹದ ಕಾವು ತುಂಬಿಹ ಬೆಂಗಾಡಿನ ಮಾಯೆ ಮರುಳಿಗೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯದಿರಿ ...

  • 1 day ago No comment

    ಯಾವುದೋ ಅಜ್ಞಾತ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆ

        ಕವಿಸಾಲು     ಚೌಕದೊಳಗೊಂದು ವೃತ್ತ ವೃತ್ತದೊಳಗೆ ಸರಸರನೆ ಓಡಾಡುವ ಅಂಕುಡೊಂಕಿನ ನಾಜೂಕು ಗೆರೆಗಳು ಬಾಗಿ ಬಳುಕಿನಲ್ಲೇ ಮೋಹ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ನೆಟ್ಟಕಣ್ಣು ಅತ್ತಿತ್ತ ಆಡದಂತೆ ಮನವ ಸಮ್ಮೋಹನಗೊಳಿಸುವ ಗೆರೆಯ ಬೆಡಗುಗಳು ಎಳೆ ಎಳೆಯೊಳಗೂ ಮೋಹಕ ಬಣ್ಣ ಮನದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗೂ ಆವರಿಸುವ ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ, ನೀಲಿ, ಹಸಿರು ಹಾಗೂ ನೇರಳೆ ಬಿಳಿಯ ರಂಗೋಲಿ ಹುಡಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಅಂದ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕಡುಗಪ್ಪಿನ ನೆರಳ ಛಾಯೆ ಸೆಳೆವ ಭಾವದೊಳಗೆ ...

  • 2 days ago No comment

    ಕಲಿಸಲಾದೀತೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುವುದನ್ನು?

        ಕವಿಸಾಲು     ಆಗೆಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಬಹಳ ಹಿಂದೇನಲ್ಲ ಅದೇ, ಕಾಲಿಗೆ ಬರೀ ಬೆನ್ನತ್ತುವ ಹುಚ್ಚಿದ್ದಾಗ ಹೂ-ಚಿಟ್ಟೆ, ಆಕಾಶ, ನವಿಲು-ಮಳೆಬಿಲ್ಲು ಬರೀ ಬಣ್ಣ ಕಣ್ಣಲಿ ಅರಳುತಿದ್ದಾಗ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ನಡುಹಗಲು ಅವ ಬಂದ; ಧೀರ ಗಂಭೀರ ಅಶ್ವಸ್ಥ ನಿಲುವು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಿಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು ನಗೆಯಿಲ್ಲ ಕಣ್ಣಲಿ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟು, “ಶ್… ಹೊಂಚು ಹಾಕುವಾಗ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು ಆರಕೇರದೆ ಮೂರಕಿಳಿಯದೆ ಉಸಿರೂ ನಿಂತ ಹಾಗೆ ಸ್ತಬ್ಧ ...

  • 3 days ago No comment

    ಯಾಕಿಷ್ಟು ನೋವಿಟ್ಟಿರುವೆ ದೇವರೆ… ಅದೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೇ!

        ‘ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅನ್ನಬೇಕೇ ಹೊರತು ಹೋಗಿ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತಾರೇನೇ ತಾಯಿ? ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನು’ ಅಂತ್ಹೇಳಿ ಹತ್ತು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ನೆಟಿಕೆ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ದೋಷ ನಿವಾರಿಸಿದ ಆ ಬಂಧಕ್ಕೆ ಏನ್ ಹೇಳಲಿ?       ಹೃದಯವೇ ಚಿಕ್ಕದು.. ಆಸೆಯೂ ಚಿಕ್ಕದು… ಮಸ್ತಿ ಭರೇ ಮನ್ ಕಿ… ಮುಗ್ಧ ಕನಸೂ ಚಿಕ್ಕದು…ಂ A moment is… My wish comes ...

  • 3 days ago No comment

    ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ

        ಕವಿಸಾಲು     ತನ್ನೊಂದು ಕೂದಲೆಳೆಯಿಂದಲೇ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮರವ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವಳು ನನ್ನಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದವಳು ಈ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿಯ ಕತೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವಿನ್ನೂ ಹುಡುಗರು ಪೊದೆಮೀಸೆಯ ಅಜ್ಜ ಹೂಂಕರಿಸಿದರೆ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ರದಂತೆ ಕೂತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಕಣ್ಣ ಮೊನಚಿನಿಂದಲೇ ಗದರಿಸಬಲ್ಲ ಗತ್ತಿನ ಅಜ್ಜನೂ ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಮೂಲೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ತರಗೆಲೆಯಂತೆ ತೂರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯ ನೆರಳು ಸೋಕಿದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಂದೆ ಅಜ್ಜ ಹೀಗೇಕೆ ಮಗುವಿನ ಥರ? ...


Editor's Wall

  • 07 December 2017
    5 days ago No comment

    ಈಗಲೂ ಭಯತ್ರಸ್ತಳಾಗಿ ಬೆಂಗೊಟ್ಟು ಓಡುತ್ತೇನೆ..!

                          ಆ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾಯದಂತೆ ಆಳವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಡುವ ಈ ನಂಜು ನಖಗಳ ಗೀರುಗಾಯಗಳ ನೋವನ್ನು ನೇವರಿಸುವವರು ಯಾರು?     ಮೊನ್ನೆ ನಡು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಕ್ಹಿ ಚಂಡಮಾರುತದ ಪರಿಣಾಮ ಮೋಡ ಕವುಚಿದ ಮುಗಿಲಿನಡಿ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲೂ ಹಿನ್ನೀರು ಆವರಿಸಿದ ಆ ಉದ್ದಾನುದ್ದದ ಆ ನಿರ್ಜನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ರುಮ್ಮನೆ ಬೀಸುವ ಶೀತಲ ...

  • 05 December 2017
    7 days ago No comment

    ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವಕರೆಲ್ಲ ಲೋಕನಿಂದಿತರೇ…!

            ಲಾಭ ಬಡುಕರ, ತೋರಿಕೆಗೆ ಮಾಡುವವರ ಹೆಸರುಗಳೆಲ್ಲ ಚಿನ್ನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಡುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ!         ತಾಯಿ ತೆರೇಸಾ ಬಗ್ಗೆ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವಾಗ ನನಗೆ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಊರಿನಿಂದ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ನನ್ನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಚರ್ಚ್ ಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲದ ವಿಧವೆಯಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಗಂಡ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ...

  • 04 December 2017
    1 week ago No comment

    ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು; ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ

    ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಹೇಳುವೆ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿರುವ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮೂರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ಶನಿವಾರ ರಾತ್ರಿ ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಅದ್ಯಾರೋ ತನ್ನತ್ತಲೇ ಆಸೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೌದೊ ಅಲ್ಲವೊ ಎಂಬಂತಿದ್ದ ಅದನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆತನೇ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ದುಡ್ಡಿರುವವನು. ತರುಣ. ಕಟ್ಟುಮಸ್ತಾಗಿರುವವನು. ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರ. ಅವನೊಡನೆ ಬೆರೆತು ಕುಣಿಯಲು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ...

  • 03 December 2017
    1 week ago One Comment

    ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವಷ್ಟು…

              | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ಕಮಲಾದಾಸ್ ಬದುಕೆನ್ನುವ roller coaster ಸವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಏಳುಬೀಳುಗಳು. ಈ ಕವಿತೆ ಅವರು ಇಸ್ಲಾಂಗೆ ಮತಾಂತರ ಹೊಂದಿದ ನಂತರದ ದಿನಗಳದ್ದು. ತಾವೇ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ಇದು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬೆಸ್ಟ್ ನಿರ್ಧಾರ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಮಲಾದಾಸ್, ಅದು ತುಸು ಅತ್ತಿತ್ತಲಾದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಯಾರೇನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅನ್ನುವ ಆತಂಕವೇ ಇಲ್ಲದೆ! ...

  • 30 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಪೀಹೂ ಎಂದರೆ ಹಾಡುವ ಹೂ…

                          ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಪೂರ್ವ ದಿನವದು. ಸ್ವರ್ಗದ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ನನ್ನ ಮಡಿಲು ಸೇರಿತ್ತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಪುಕ್ಕ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹಾಡುವ ಹೂವನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ನಾನಿದನ್ನು ಪೀಹೂ ಎಂದು ಕರೆದೆ. ಒಂದು ಹಳೆಯ ಹಕ್ಕಿಗೂಡಲ್ಲಿ ಪೀಹೂವನ್ನಿಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೆ ತುತ್ತುಣಿಸಿದೆ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಅಮ್ಮನೆಂದು ಭಾವಿಸಿತು.     ಆ ದಿನ ಕತ್ತಲು ಹರಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಪೀಹೂ ...