Share

ಬಾಲ್ಯ, ಯೌವನದ ನಡುವೆ ಕಂದಕ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಆ ಮೂರು ದಿನಗಳು
ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ | ನಾಗರೇಖಾ ಗಾಂವಕರ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ

 

ಬಾಲ್ಯದ ನೆನೆಪುಗಳೆಲ್ಲಾ ತೀರಾ ಮಧುರ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲ. ಆ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಇಂದಿಗೂ ನೆನಪಾದರೆ ಇರಿಸು ಮುರಿಸಾಗುತ್ತವೆ. ಮೈಮೇಲೆ ಸಣ್ಣಗೆ ಮುಳ್ಳುಗಳೆದ್ದು ಛೇ! ನಾವು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇದ್ದೇವಾ ಎನ್ನಿಸುವುದು ಸಹಜ. ಅದು ಇಂತಹುದೇ ವಿಷಯವೆಂದಿಲ್ಲ. ಉಣ್ಣುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಾಗಿರಬಹುದು, ಕೆಲಸದ ವಿಷಯವಾಗಿರಬಹುದು. ಇಲ್ಲವೇ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರೆದುರಿಗೆ ಅಸಂಬದ್ಧವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಿದ ಸಂಗತಿಗಳಿರಬಹುದು. ನಮ್ಮಿಂದ ನಡೆದ ಯಾವುದೋ ಅಚಾತುರ್ಯವಿರಬಹುದು. ಆಗೆಲ್ಲ ನಾವು ಅದನ್ನು ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸದಿದ್ದರೂ ಆ ಪರದೆ ದಾಟಿ ಹೊರಬಂದು ಪ್ರೌಢರಾಗುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ನಡೆಸಿದ ಇಲ್ಲವೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಮುಗ್ಧತೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಆ ಉಪದ್ವ್ಯಾಪಗಳೆಲ್ಲ ಈಗ ಮುಜುಗರವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ನಿಷ್ಕಾಳಜಿತನದಿಂದ ನಾಚಿಕೆಯ ಎದುರಿಸಬೇಕಾದ ಅನೇಕ ಎಡವಟ್ಟುಗಳು ಮುಜುಗರ ಎದುರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಹಲವಾರು ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಕೆಲವೊಂದು ಸಂಗತಿಗಳು ಬಾಲ್ಯವೂ ಅಲ್ಲದ ಯೌವನವೂ ಅಲ್ಲದ ನಡುವೆ ಅತಂತ್ರ ಬೌದ್ಧಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕನ್ನೆ ಅಯೋಮಯ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವಂತೆ ಅದೂ ಕೂಡ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಆ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಅಸಹನೀಯವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭಗಳಿವೆ.

ಹೆಣ್ಣು ನಿಸರ್ಗದ ಸುಂದರ ಸೃಷ್ಟಿ. ಆಕೆ ಪ್ರಕೃತಿ. ಹೊರುವ ಹೆರುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರುವವಳು. ತಾಳಿಕೆ ಸಹನೆ ಹೀಗೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಆಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಉಪಮೆ ರೂಪಕಗಳು ಹೇರಳ. ಹೋದಲ್ಲಿ ಬಂದಲ್ಲಿ ಇವುಗಳ ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಹೆಣ್ಣು ಹಿಗ್ಗುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪಡಿಪಾಟಲೋ ಆಕೆ ಮಾತ್ರ ಬಲ್ಲಳು. ಅದೇ ತಿಂಗಳ ಮೂರು ದಿನಗಳು. ಅಮ್ಮಂದಿರೆಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಕಾಗೆ ಮುಟ್ಟಿತೆಂದು ಹೊರಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಸಹಜವಾಗೇ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಮಾವನ ಹೆಂಡಂದಿರು ಹಾಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಆರಾಂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಾಪ. ಆ ಮೂರು ದಿನಗಳು ಅವರಿಗೆ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಬಿಟ್ಟರೆ ದೇಹ ಕಿರಿಕಿರಿ ಇದ್ದೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತೆಂದು ಆಮೇಲೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಆ ಆಚಾರವೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಮ್ಮ ದೇವರ ಕೋಣೆ ಒಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದೆಲ್ಲಾ ಕೋಣೆಗಳಿಗೂ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಡಿಗೆ ಮನೆಗೆಲಸ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೂಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೇ ನನ್ನ ಅಕ್ಕಂದಿರಿಬ್ಬರೂ ದೊಡ್ಡವರಾದಾಗಲೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇನೂ ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಗತಿಯಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರವರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರು ಆ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಅಮ್ಮ ಅವರಿಗೆ ಆಗಾಗ ಅದೇನೋ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅದಾಗ ನಾನು ಏಳನೇ ತರಗತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮುಟ್ಟಿನ ಜಾಗೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಈಗೀನ ಶಾಲಾ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಂತೆ ನಮಗೆ ಆಗ ಯಾವ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಲ್ಲದೆ ನಾನಿನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವಳೆಂದು ನನ್ನಮ್ಮ ಕೂಡಾ ನನಗೇನೂ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದ್ಯಾವುದರ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ಅದರ ಲಕ್ಷಣಗಳ ಜ್ಷಾನವಿಲ್ಲದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಋತುಮತಿಯಾದ ಸಂದರ್ಭ ನೆನಪಾದರೆ ಇಂದಿಗೂ ಅವ್ಯಕ್ತ ಹೇಸಿಗೆ, ಅದರೊಂದಿಗೆ ಮುಜುಗರ. ಈಗ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬರೆದು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ಇದ್ದಂತೆ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಋತುಮತಿಯಾದ ಸಂದರ್ಭವಂತೂ ವಿಚಿತ್ರ ಗೊಂದಲ, ತಳಮಳ, ಜೊತೆಗೆ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಹತಾಶೆಯ ಭಾವವನ್ನು ಮೂಡಿಸಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಗ ಈಗಿನಂತೆ ಶೌಚಾಲಯಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಳ್ಳ ಇಲ್ಲವೇ ಬೇಣವೇ ಗತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಪ್ಯಾಡುಗಳ ಬಳಕೆ ಅಂತಹ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಪಡೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಟ್ಟೆ ಪ್ಯಾಡುಗಳೇ ನಮ್ಮ ಸಂಗಾತಿಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ಮುಜುಗರದಿಂದ ಒದ್ದಾಡಿದ್ದೆ. ಅದ್ಹೇಗೋ ಅಕ್ಕನಿಗೆ ತಿಳಿದು ಆಕೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಮೊದಲೇ ಪೀಚಲು ದೇಹದ ನನಗೆ ಬಹುಬೇಗ ಋತುಮತಿಯಾದ ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಅದು ಸುಮಾರು ಎಳೆಂಟು ದಿನಗಳವರೆಗೂ ಮುಂದುವರೆದಿದ್ದು ರಕ್ತಹೀನತೆ ಉಂಟಾದೀತೆಂದು ಅಮ್ಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದರು. ವೈದ್ಯರು ಅದೇನೋ ಟಾನಿಕ್ಕು ಬರೆದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದಷ್ಟೇ ಈಗ ನೆನಪು. ಹೈಸ್ಕೂಲು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದರೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಹದಿನೈದು ಕಿ.ಮಿ. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲ ಬಟ್ಟೆ ಪ್ಯಾಡುಗಳು ಒದ್ದೆಯಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಿರಿಕಿರಿಗಳು, ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಹೊರಬಟ್ಟೆಗೂ ಕಲೆಯ ಗುರುತು ಮೂಡಿ ಗೆಳತಿಯರು ಅದ ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿದ ಉದಾಹರಣೆಗಳು, ಅದನ್ನು ಉಳಿದವರು ನೋಡಿಯಾರೆಂಬ ನಾಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಲ್ಲಿಂದ ಏಳದೇ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲಾಗಿ ಕೂತ ದಿನಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಹೆಣ್ಣಿನ ಬದುಕಿನ ಏಳುಬೀಳುಗಳನ್ನು ಶಿಥಿಲತೆಯನ್ನು ಆಕೆ ಮಾತ್ರ ಸಹಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ನೀಡಿದ ಶಿಕ್ಷೆ ಎಂಬಂತೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅನ್ನಿಸುವುದಿದೆ. ಅವೆಲ್ಲ ಸಹಿಸಿಯೇ ಆಕೆ ಸಹನಾಮೂರ್ತಿಯಾಗುವುದೋ ಎಂಬ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ.

ಒಬ್ಬ ಗೆಳತಿಯ ಅನುಭವವಂತೂ ತೀರಾ ವಿಭಿನ್ನ. ಶೌಚಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋದಾಕೆಗೆ ತಾನು ಋತುಮತಿಯಾದ ಸಂಗತಿ ಗೊತ್ತಾದದ್ದು. ಆದರೆ ಅದು ತಿಂಗಳ ಮುಟ್ಟೆಂದು ಆಕೆಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ರಕ್ತಸ್ರಾವವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಯಾಕೆಂದು ಅರಿವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಏನೂ ತೋಚದೆ ಹಳ್ಳದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ತೊಳೆದು ಹೋಗಲೆಂದು ತಾಸುಗಟ್ಟಲೆ ಹಳ್ಳದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೇ ಇದ್ದಳು. ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವೆನೆಂದು ಹೇಳಿಹೋದ ಮಗಳು ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ತಾಯಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಇವಳ ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿದರೆ ಈಕೆ ಅಳುಮುಂಜಿ ಮುಖಮಾಡಿ ಸಂಗತಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದಳಂತೆ. ತಾಯಿ ನಕ್ಕು ತಲೆ ನೇವರಿಸಿ ಆಕೆಗೆ ತಿಳಿಹೇಳಿದ್ದರು ಎಂದಾಕೆ ಆಗಾಗ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಶಾಲೆಯ ಬಾಲೆಯರಿಗೆ ತಿಂಗಳ ಮುಟ್ಟು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಿರಿಕಿರಿಯ ಸಂಗತಿ. ಅದು ಕೂಡಾ ಹೈಸ್ಕೂಲು ದಿನಗಳಂತೂ ವಿಪರೀತ ಅಸಹ್ಯ, ಕಿರಿಕಿರಿಯ ಕಾಲ. ಋತುಸ್ರಾವದ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಭವವಿಲ್ಲದ ಮೊದಲ ಹಂತ ಅದು. ಬಿಂದಾಸ್ ಆಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣುಮಗು ಕ್ರಮೇಣ ಹೆಣ್ಣಾಗುವ, ಹೆಣ್ಣಿನ ನಯ ವಿನಯ ಆವಾಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯ. ಆಗ ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳು ಆ ದಿನಗಳ ಕಳೆಯುವುದೆಂದರೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಆ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಮೂರು ದಿನಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಳೆಂಟು ದಿನಗಳಾದರೂ ನೋವು, ಹಿಂಸೆ, ಅಸಹಾಯಕತೆ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದನ್ನೂ ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳೂ ಉಣ್ಣಬೇಕಿತ್ತು. ಯಾರ ಹತ್ತಿರವೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೇ ನುಂಗುತ್ತಾ ನವೆಯುತ್ತಾ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೂ ಅದು ಹೇಗೆ ಬದುಕು ಸವೆಯುತ್ತಾರೆ. ಪಾಪ. ಆದರೆ ಕ್ರಮೇಣ ಆ ಚಕ್ರಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಹೋದರೂ ತಿಂಗಳ ಮೂರು ದಿನಗಳು ಇಂದಿಗೂ ದೈಹಿಕ ಕೀಳಿರಿಮೆಯನ್ನಷ್ಟಲ್ಲದೇ ಮಾನಸಿಕ ಖಿನ್ನತೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗೇ ಪಿ ಯು ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದರೂ ಆಗಾಗ ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವೆಂದು, ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಅನುಮತಿ ಕೇಳಿಬರುವ ಕಾಲೇಜಿನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ನನ್ನ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳ ನೆನೆಪಾಗುತ್ತದೆ. ಮರುಕ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಪಾಪ. ಹೆಣ್ಣು ಆಕೆಗೆಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ವೇದನೆಯ ಹುಣ್ಣು.

—————

ನಾಗರೇಖಾ ಗಾಂವಕರ

ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆ ದಾಂಡೇಲಿಯ ಪದವಿಪೂರ್ವ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲಭಾಷಾ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿ. ಕಥೆ, ಕವನಗಳು, ಲೇಖನಗಳು, ವಿಮರ್ಶಾ ಬರಹಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಿತರು. ‘ಏಣಿ’, ‘ಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾನು’ ನಾಗರೇಖಾ ಅವರ ಪ್ರಕಟಿತ ಕವನ ಸಂಕಲನಗಳು.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 21 hours ago No comment

    ಜೋಪಾನವಾಗಿಟ್ಟ ನವಿಲುಗರಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಹೊಸಮರಿ

        ಕವಿಸಾಲು       ನೆನಪುಗಳು – ಒಂದು ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗು ನಸುನಕ್ಕು ಮತ್ತೆ ಬಂದಿಹೆನೆಂಬ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹೊಸ್ತಿಲಲಿ ನಿಂತು ಕಣ್ಣಾಲೆ ತುಂಬಿ ವರ್ತಮಾನವ ಕದಡದಿರಿ ಅಂಗಳದ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ನೋವು ನಲಿವುಗಳ ಚಿತ್ತಾರದ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಲುಕ್ಕಿ ಹರಿದ ಬದುಕಿನಲಿ ಒಂದೊಂದೇ ಪಾರಿಜಾತಗಳು ಜಾರಿ ಉದುರಿ ಭೂತದ ನೆರಳುಗಳಿಗೆ ಇಂದು ಹೊಸರೆಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಅಗಲಿಕೆಯ ನೋವು, ವಿರಹದ ಕಾವು ತುಂಬಿಹ ಬೆಂಗಾಡಿನ ಮಾಯೆ ಮರುಳಿಗೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯದಿರಿ ...

  • 1 day ago No comment

    ಯಾವುದೋ ಅಜ್ಞಾತ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆ

        ಕವಿಸಾಲು     ಚೌಕದೊಳಗೊಂದು ವೃತ್ತ ವೃತ್ತದೊಳಗೆ ಸರಸರನೆ ಓಡಾಡುವ ಅಂಕುಡೊಂಕಿನ ನಾಜೂಕು ಗೆರೆಗಳು ಬಾಗಿ ಬಳುಕಿನಲ್ಲೇ ಮೋಹ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ನೆಟ್ಟಕಣ್ಣು ಅತ್ತಿತ್ತ ಆಡದಂತೆ ಮನವ ಸಮ್ಮೋಹನಗೊಳಿಸುವ ಗೆರೆಯ ಬೆಡಗುಗಳು ಎಳೆ ಎಳೆಯೊಳಗೂ ಮೋಹಕ ಬಣ್ಣ ಮನದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗೂ ಆವರಿಸುವ ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ, ನೀಲಿ, ಹಸಿರು ಹಾಗೂ ನೇರಳೆ ಬಿಳಿಯ ರಂಗೋಲಿ ಹುಡಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಅಂದ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕಡುಗಪ್ಪಿನ ನೆರಳ ಛಾಯೆ ಸೆಳೆವ ಭಾವದೊಳಗೆ ...

  • 2 days ago No comment

    ಕಲಿಸಲಾದೀತೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುವುದನ್ನು?

        ಕವಿಸಾಲು     ಆಗೆಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಬಹಳ ಹಿಂದೇನಲ್ಲ ಅದೇ, ಕಾಲಿಗೆ ಬರೀ ಬೆನ್ನತ್ತುವ ಹುಚ್ಚಿದ್ದಾಗ ಹೂ-ಚಿಟ್ಟೆ, ಆಕಾಶ, ನವಿಲು-ಮಳೆಬಿಲ್ಲು ಬರೀ ಬಣ್ಣ ಕಣ್ಣಲಿ ಅರಳುತಿದ್ದಾಗ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ನಡುಹಗಲು ಅವ ಬಂದ; ಧೀರ ಗಂಭೀರ ಅಶ್ವಸ್ಥ ನಿಲುವು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಿಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು ನಗೆಯಿಲ್ಲ ಕಣ್ಣಲಿ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟು, “ಶ್… ಹೊಂಚು ಹಾಕುವಾಗ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು ಆರಕೇರದೆ ಮೂರಕಿಳಿಯದೆ ಉಸಿರೂ ನಿಂತ ಹಾಗೆ ಸ್ತಬ್ಧ ...

  • 3 days ago No comment

    ಯಾಕಿಷ್ಟು ನೋವಿಟ್ಟಿರುವೆ ದೇವರೆ… ಅದೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೇ!

        ‘ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅನ್ನಬೇಕೇ ಹೊರತು ಹೋಗಿ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತಾರೇನೇ ತಾಯಿ? ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನು’ ಅಂತ್ಹೇಳಿ ಹತ್ತು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ನೆಟಿಕೆ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ದೋಷ ನಿವಾರಿಸಿದ ಆ ಬಂಧಕ್ಕೆ ಏನ್ ಹೇಳಲಿ?       ಹೃದಯವೇ ಚಿಕ್ಕದು.. ಆಸೆಯೂ ಚಿಕ್ಕದು… ಮಸ್ತಿ ಭರೇ ಮನ್ ಕಿ… ಮುಗ್ಧ ಕನಸೂ ಚಿಕ್ಕದು…ಂ A moment is… My wish comes ...

  • 3 days ago No comment

    ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ

        ಕವಿಸಾಲು     ತನ್ನೊಂದು ಕೂದಲೆಳೆಯಿಂದಲೇ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮರವ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವಳು ನನ್ನಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದವಳು ಈ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿಯ ಕತೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವಿನ್ನೂ ಹುಡುಗರು ಪೊದೆಮೀಸೆಯ ಅಜ್ಜ ಹೂಂಕರಿಸಿದರೆ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ರದಂತೆ ಕೂತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಕಣ್ಣ ಮೊನಚಿನಿಂದಲೇ ಗದರಿಸಬಲ್ಲ ಗತ್ತಿನ ಅಜ್ಜನೂ ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಮೂಲೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ತರಗೆಲೆಯಂತೆ ತೂರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯ ನೆರಳು ಸೋಕಿದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಂದೆ ಅಜ್ಜ ಹೀಗೇಕೆ ಮಗುವಿನ ಥರ? ...


Editor's Wall

  • 07 December 2017
    5 days ago No comment

    ಈಗಲೂ ಭಯತ್ರಸ್ತಳಾಗಿ ಬೆಂಗೊಟ್ಟು ಓಡುತ್ತೇನೆ..!

                          ಆ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾಯದಂತೆ ಆಳವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಡುವ ಈ ನಂಜು ನಖಗಳ ಗೀರುಗಾಯಗಳ ನೋವನ್ನು ನೇವರಿಸುವವರು ಯಾರು?     ಮೊನ್ನೆ ನಡು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಕ್ಹಿ ಚಂಡಮಾರುತದ ಪರಿಣಾಮ ಮೋಡ ಕವುಚಿದ ಮುಗಿಲಿನಡಿ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲೂ ಹಿನ್ನೀರು ಆವರಿಸಿದ ಆ ಉದ್ದಾನುದ್ದದ ಆ ನಿರ್ಜನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ರುಮ್ಮನೆ ಬೀಸುವ ಶೀತಲ ...

  • 05 December 2017
    7 days ago No comment

    ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವಕರೆಲ್ಲ ಲೋಕನಿಂದಿತರೇ…!

            ಲಾಭ ಬಡುಕರ, ತೋರಿಕೆಗೆ ಮಾಡುವವರ ಹೆಸರುಗಳೆಲ್ಲ ಚಿನ್ನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಡುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ!         ತಾಯಿ ತೆರೇಸಾ ಬಗ್ಗೆ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವಾಗ ನನಗೆ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಊರಿನಿಂದ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ನನ್ನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಚರ್ಚ್ ಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲದ ವಿಧವೆಯಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಗಂಡ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ...

  • 04 December 2017
    1 week ago No comment

    ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು; ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ

    ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಹೇಳುವೆ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿರುವ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮೂರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ಶನಿವಾರ ರಾತ್ರಿ ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಅದ್ಯಾರೋ ತನ್ನತ್ತಲೇ ಆಸೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೌದೊ ಅಲ್ಲವೊ ಎಂಬಂತಿದ್ದ ಅದನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆತನೇ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ದುಡ್ಡಿರುವವನು. ತರುಣ. ಕಟ್ಟುಮಸ್ತಾಗಿರುವವನು. ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರ. ಅವನೊಡನೆ ಬೆರೆತು ಕುಣಿಯಲು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ...

  • 03 December 2017
    1 week ago One Comment

    ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವಷ್ಟು…

              | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ಕಮಲಾದಾಸ್ ಬದುಕೆನ್ನುವ roller coaster ಸವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಏಳುಬೀಳುಗಳು. ಈ ಕವಿತೆ ಅವರು ಇಸ್ಲಾಂಗೆ ಮತಾಂತರ ಹೊಂದಿದ ನಂತರದ ದಿನಗಳದ್ದು. ತಾವೇ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ಇದು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬೆಸ್ಟ್ ನಿರ್ಧಾರ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಮಲಾದಾಸ್, ಅದು ತುಸು ಅತ್ತಿತ್ತಲಾದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಯಾರೇನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅನ್ನುವ ಆತಂಕವೇ ಇಲ್ಲದೆ! ...

  • 30 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಪೀಹೂ ಎಂದರೆ ಹಾಡುವ ಹೂ…

                          ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಪೂರ್ವ ದಿನವದು. ಸ್ವರ್ಗದ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ನನ್ನ ಮಡಿಲು ಸೇರಿತ್ತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಪುಕ್ಕ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹಾಡುವ ಹೂವನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ನಾನಿದನ್ನು ಪೀಹೂ ಎಂದು ಕರೆದೆ. ಒಂದು ಹಳೆಯ ಹಕ್ಕಿಗೂಡಲ್ಲಿ ಪೀಹೂವನ್ನಿಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೆ ತುತ್ತುಣಿಸಿದೆ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಅಮ್ಮನೆಂದು ಭಾವಿಸಿತು.     ಆ ದಿನ ಕತ್ತಲು ಹರಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಪೀಹೂ ...