Share

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಸೊಬಗು
ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್ ಕಾಲಂ

ಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ.

ವಾಗ್ವಾದಕ್ಕೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬಿಸಿಯೇರತೊಡಗಿತ್ತು. ಆತ ಚೀನಾ ಮೂಲದ ಧಣಿ. ಈತ ಅಂಗೋಲಾದ ಸ್ಥಳೀಯ ಕಾರ್ಮಿಕ. ಚೀನೀಯ ಈ ಆಫ್ರಿಕನ್ ಕಾರ್ಮಿಕನಿಗೆ ಕೆಲಸವೊಂದನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಈತ ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡದೆ ಧಣಿಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಣ್ಣೆರಚುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ನನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೇ ಆತ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಕಾರ್ಮಿಕನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ನಂತರವೂ ಆ ಕಾರ್ಮಿಕ ತನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೇ ಮೈಗಳ್ಳತನವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದಾಗ ಆತನಿಗೆ ಪಿತ್ತ ನೆತ್ತಿಗೇರಿದೆ. “ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅರ್ಧ ದಿನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲಾ? ಏನು ನಿನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆ?” ಎಂದು ಸಾಹೇಬ ಕೊಂಚ ಜೋರಾಗಿಯೇ ಕೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಬಾರಿ ಆತ ತಪ್ಪೊಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವುದು ಹಾಗಿರಲಿ. ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಅಧಿಕಾರಿಯತ್ತಲೇ ತಿರುಗಿಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲದ ಕಥೆಗೆ ಮಹತ್ವದ ತಿರುವು ಬಂದಿದ್ದು ಯಾವಾಗೆಂದರೆ ಆ ಸ್ಥಳೀಯ ಕಾರ್ಮಿಕ ತನ್ನ ಚೀನೀ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಯ ಮೇಲೆ ಜನಾಂಗೀಯ ವರ್ಣಭೇದದ ನೇರಾನೇರ ಸುಳ್ಳು ಆರೋಪವನ್ನು ಹೊರಿಸಿದಾಗ. ಆತನ ಆ ಒಂದು ನಡೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಟ್ಟಾರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೇ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿ ವಿಕೋಪಕ್ಕೊಳಗಾಗುವಂತೆ ಕಂಡಿತ್ತು. ಇನ್ನೇನು ಬರಲಿದ್ದ ಅಪಾಯವನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಅರಿತ ಅಧಿಕಾರಿ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ತಣ್ಣಗಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಅತ್ತಿತ್ತ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಇತರರೂ ಬಂದು ಎಗರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕಾರ್ಮಿಕನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರು. ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮುಗಿಸದೆ ಆತ ಬುಸುಗುಡುತ್ತಲೇ ಹೊರನಡೆದಿದ್ದರಿಂದ ನಂತರ ಮತ್ಯಾರೋ ಬಂದು ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಚೀನೀಯನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೀಗ ಮೃತ್ಯುಭಯ. ಕಾರ್ಮಿಕನ ‘ವಿಕ್ಟಿಮ್ ಕಾರ್ಡ್’ ತಂತ್ರವು ಫಲಿಸಿತ್ತು.

“ಏನೋ ಪುಣ್ಯ, ಆಸಾಮಿ ಬಚಾವಾಗಿಬಿಟ್ಟ. ಕೊಂಚ ತಡವಾಗಿದ್ದರೆ ಈತನ ಹೆಣ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತೋ ಏನೋ” ಎಂದು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಹಾಯಕನೊಬ್ಬ ನನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಉಸುರಿದ. ನಾನು ನಿಂತಲ್ಲೇ ಸಣ್ಣಗೆ ಕಂಪಿಸಿದೆ.

*************

ಖ್ಯಾತ ಸೂಪರ್ ಮಾಡೆಲ್, ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತೆ ವಾರಿಸ್ ಡಿರೀಯವರು ತಮ್ಮ ಕೃತಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಅವರಿಗಾದ ಅನುಭವದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಉತ್ತರ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಜಿಬೌಟಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯಿದು. ನಾಲ್ಕು ಕಾಸು ದುಡಿಯದೆ ದಿನವಿಡೀ ಅಬ್ಬೇಪಾರಿಯಂತೆ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಮೋಜುಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಕನೊಬ್ಬ ವಾರಿಸ್ ಅವರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಆತ ಆ ಮನೆಯ ಯಜಮಾನ ಬೇರೆ. ಸದ್ಯ ತನ್ನ ಕಿರಿಮಗನನ್ನು ವಾರಿಸ್ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಪ್ಯಾರಿಸ್ಸಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲೇಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವನ ಹಟ.

“ಅಲ್ಲಯ್ಯ… ನಿನ್ನ ಮಗನ ಓದು ಕೂಡ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ. ಅವನು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಪ್ಯಾರಿಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ?” ವಾರಿಸ್ ರ ಪ್ರಶ್ನೆ.
“ಅಯ್ಯೋ… ಓದಿ ಕಿತ್ತುಹಾಕೋದಕ್ಕೇನಿದೆ? ಅಲ್ಲಿ ಕೈತುಂಬಾ ಕಾಸು ಸಂಪಾದಿಸಲಿ. ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ” ಆಕಳಿಕೆಯ ಸಮೇತದ ಉತ್ತರ.
“ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಏನು ಮಹಾ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾನೆ ನಿನ್ನ ಮಗ? ಅಲ್ಲಿಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಬೇಕು” ವಾರಿಸ್ ರ ಕಾಳಜಿ.
“ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕೊಂಕೇ ನಿನ್ನದು. ಅದೆಷ್ಟು ಸಂಪತ್ತಿದೆ ಯೂರೋಪಿನಲ್ಲಿ! ಸುಂದರ ಶಹರಗಳು, ಗಗನಚುಂಬಿ ಕಟ್ಟಡಗಳು, ದೈತ್ಯ ಶಾಪಿಂಗ್-ಮಾಲುಗಳು… ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ… ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಬೇಕಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ ಸಾಕು…”
ವಾರಿಸ್ ರ ಮುಖದಲ್ಲೀಗ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ಚಿಹ್ನೆ. ಹಾಗಲ್ಲಪ್ಪಾ, ಅಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲರೂ ಶ್ರಮಪಟ್ಟು ದುಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ಕನಸುಗಳ ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಒಂದೊಂದು ಪೈಸೆ ಉಳಿಸಿ ತಮಗೂ, ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೂ ಒಂದು ಸುಂದರ ಜೀವನವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಆತನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ಮನಗಾಣಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ವಾರಿಸ್ ರದ್ದು. ಆದರೆ ಈವಯ್ಯ ಕೇಳಬೇಕಲ್ಲ! ಆತ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ವಾದವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದ್ದಾನೆ.
“ನೋಡು ವಾರಿಸ್… ವ್ಯರ್ಥ ಚರ್ಚೆ ಬೇಡ. ಈ ಬಾರಿ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಮಗನೂ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅಷ್ಟೇ! ಆಮೇಲೆ ನಾನು ಬರುತ್ತೇನೆ. ಮರಳಿ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಮನೆ ಕಟ್ಟಬೇಕು. ನೂರಿನ್ನೂರು ಕುರಿಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಬೇಕು. ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ನನಗೆ” ಆತನ ಮುಂದುವರಿದ ವರಾತ.
“ನೋಡಪ್ಪಾ… ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳು… ಮೊದಲು ಅವನ ಓದು ಮುಗಿಯಲಿ. ನಂತರ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲೇ ಅವನ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಭಿರುಚಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅವನಿಗೊಂದು ಕೆಲಸ ಕೊಡೋಣ. ಮುಂದಿನದು ಮುಂದಕ್ಕೆ” ವಾರಿಸ್ ದನಿಯಲ್ಲೀಗ ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿಲುವು.
“ಸಾಮರ್ಥ್ಯ? ಏನು ಮಣ್ಣಾಂಗಟ್ಟಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ? ಒಬ್ಬ ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಹೆಣ್ಣಾಗಿಯೇ ನೀನು ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದೀಯಂತೆ. ಇನ್ನು ಈ ಗಂಡುಪ್ರಾಣಿಗೇನು ಧಾಡಿ?”
ಮತ್ತೆ ವಾರಿಸ್ ರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೀಗ ಅಚ್ಚರಿ. ಇವನ್ಯಾವನಪ್ಪಾ ದೊಣ್ಣೆನಾಯಕ ಎಂದು ಮನದಲ್ಲೇ ಹಳಹಳಿಕೆ.
“ಅಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತರು ಯೂರೋಪಿವನರು, ಅಮೆರಿಕಾದವರು. ಬಿಳಿಯರೆಲ್ಲಾ ಆಗರ್ಭ ಶ್ರೀಮಂತರೇ. ನಮಗಿಲ್ಲಿ ತುತ್ತು ಅನ್ನಕ್ಕೂ ಸಮಸ್ಯೆ. ಆಫ್ರಿಕಾಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾಲು ಕೊಡಲು ಇವರಿಗೇನು ಧಾಡಿ? ಇರುವಾಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹಂಚಬೇಕಪ್ಪಾ…”
ಆತನ ಗೊಣಗಾಟ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ…

ಇದು ವಾರಿಸ್ ಡಿರೀಯವರೊಂದಿಗೆ ಆತನ ಮೊದಲ ಭೇಟಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮಾನುಷ ಯೋನಿಛೇದನ ಕ್ರಿಯೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಲು ಹಗಲಿರುಳು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಆಫ್ರಿಕಾದುದ್ದಕ್ಕೂ ಕಾಲಿಗೆ ಚಕ್ರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವರಂತೆ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವಾರಿಸ್ ಈತನೊಂದಿಗೆ ಈ ಮುನ್ನವೂ ಹಲವು ಬಾರಿ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದಿದೆ. ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆಯೂ ಸುದೀರ್ಘ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ವಾರಿಸ್ ಡಿರೀಯವರ ಪರಿಶ್ರಮ, ಸಾಧನೆ, ಯಶಸ್ಸುಗಳ ಕಿಂಚಿತ್ತು ಅರಿವೂ ಆತನಿಗಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳಲು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಚೆನ್ನಾದ ಉದಾಹರಣೆಯು ಸಿಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಇಂಥವುಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಲೇ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಹಣೆಬರಹವೇ ಇಷ್ಟು, ಇಂಥಾ ಪುರುಷರು ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ವಿಷಾದದ ಭಾವವನ್ನು ಆಕೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. “ದುಬಾರಿ ಹೋಟೇಲುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀವರ್ಷವೂ ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆಂದು ನಾಲ್ಕು ಮಾತಾಡಿ ಮರೆತುಬಿಡುವುದಾದರೆ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ” ಎಂದು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ವಿರುದ್ಧವೂ ಅವರು ಭಾಷಣವೊಂದರಲ್ಲಿ ಗುಡುಗುತ್ತಾರೆ.

ಅಸಲಿಗೆ ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಅನಕ್ಷರತೆ, ಅಜ್ಞಾನವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಇವುಗಳು ಭಯಂಕರ ಉಡಾಫೆತನ, ಹೇವರಿಕೆಯಾಗುವಷ್ಟಿನ ಮೈಗಳ್ಳತನಗಳ ನಿದರ್ಶನಗಳು. ಆಫ್ರಿಕಾದ ಜನಜೀವನವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿದವರಿಗೆ ಇಂಥವುಗಳು ದಿನನಿತ್ಯವೂ ಕಾಣಸಿಗುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಮತ್ತು ಅವಕಾಶಗಳ ಇರುವಿಕೆಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಮುಗಿಯದಂತೆನಿಸುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಮೂಲ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಕೊನೆಗೂ ಕಾಣುವ ಸತ್ಯವೊಂದೇ: “ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯ ಕೊರತೆ”.

*************

“ನಮಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಲೇಟು, ಹೀಗಾಗಿ ಬೇರೆ ದೇಶಗಳಷ್ಟು ನಾವಿನ್ನೂ ಮುಂದುವರಿದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಆಫ್ರಿಕನ್ ಒಬ್ಬ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಾಗ ನಾನು ಮೂಕವಿಸ್ಮಿತನಾಗಿದ್ದೆ. ನಾಲ್ಕು ಚಿಲ್ಲರೆ ದಶಕಗಳು ಅಂದರೆ ಕಮ್ಮಿಯೇನಯ್ಯಾ ಎಂದು ನಾನು ಕಣ್ಣರಳಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿತ್ತು.

ಸದ್ಯಕ್ಕಂತೂ ಮಾತೆತ್ತಿದರೆ ಪ್ರತಿಭಟಿಸುವುದೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂಬಂತಾಗಿರುವ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ‘ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ’ದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ನಾವು ಅದೆಷ್ಟು ತಿರುಚಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸ್ವವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ. ಮಾನವನನ್ನು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿಡುವ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವೆಂದರೆ ‘ಪ್ರಜ್ಞೆ’. ಈ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಇರುವಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಅವನಲ್ಲಿ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯೂ ಬಂದಿದೆ. ಇದರೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಯಾವ ಸ್ತರದಲ್ಲಾದರೂ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಅವನಲ್ಲಿ ಅಪರಿಮಿತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳಂತೆ ಆಹಾರ-ನಿದ್ರೆ-ಮೈಥುನಗಳಲ್ಲೇ ಅವನ ಜೀವನವು ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ತನ್ನ ಅದಮ್ಯ ಇಚ್ಛಾ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಶತಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ಬಹಳಷ್ಟನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಮಾನವನಿಗೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರವಾದ ಹೆಮ್ಮೆಯೂ ಇದೆ.

ಹೀಗಿರುವಾಗ ಮನುಷ್ಯ ‘ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ’ವೆಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ತನ್ನ/ತನ್ನ ಸಮಾಜದ ಏಳಿಗೆಗಾಗಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸದ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೂ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತವೆ. ಅವಾಸ್ತವಿಕ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಮಿತಿಮೀರಿದ ಪರಾವಲಂಬನೆ, ಹೊಣೆಗೇಡಿತನ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ವೈಯಕ್ತಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲೂ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಬೇರುಗಳಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಯಶಸ್ವಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಿಂದೆ ಅಪಾರ ಪರಿಶ್ರಮವಿರುತ್ತದೆ, ಸಾಲು ಸಾಲು ಸೋಲುಗಳಿರುತ್ತವೆ, ಎಡವಿಬಿದ್ದರೂ ಮುನ್ನುಗ್ಗುವ ಛಲದ ಇತಿಹಾಸಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಏಳಿಗೆಯ ಜೊತೆಗೇ ಇವರುಗಳು ತನ್ನೊಂದಿಗಿರುವವರನ್ನೂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿಯೋ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿಯೋ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ದೇಶವೊಂದು ಪ್ರಗತಿಪಥದಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ನಾಯಕರ ದೂರದೃಷ್ಟಿ, ಮುತ್ಸದ್ದಿತನಗಳು ಎಷ್ಟಿರುತ್ತವೋ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ನಾಗರಿಕನ ಕೊಡುಗೆಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಇವೆರಡೂ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಪೂರಕವಾಗಿರುವಂಥವುಗಳು. ಇನ್ನೂ ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕಗ್ಗತ್ತಲಿನಲ್ಲೇ ಇರುವ ಆಫ್ರಿಕಾ ಇಲ್ಲೊಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಷ್ಟೇ. ಪಂಜರದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿದ್ದರೂ ಹಾರಲಿಚ್ಛಿಸದ ಗಿಳಿಯನ್ನು ಯಾರು ತಾನೇ ರಕ್ಷಿಸಬಲ್ಲರು?

ತಾರೀಖಿನ ಪ್ರಕಾರ ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೂ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವು ದೊರಕಿ ಭರ್ತಿ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಯಾವ್ಯಾವ ಅಗೋಚರ ಸಂಕೋಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಏನೇನು ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೀಗ ನಮಗೆ ನಾವೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಮಾತುಮಾತಿಗೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೆತ್ತುವುದೇನೋ ಸರಿ. ಜೊತೆಗೇ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವತ್ತಲೂ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಗಮನಹರಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯು ನಮಗಿದೆ.

‘ಪಟ್ಟಾಂಗ’ ಅಂಕಣದ ಓದುಗರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯೋತ್ಸವದ ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

———

ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್

ಮೂಲತಃ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಕಿನ್ನಿಗೋಳಿಯವರಾದ ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ಸುರತ್ಕಲ್ (ಎನ್.ಐ.ಟಿ.ಕೆ) ನಿಂದ 2011ರಲ್ಲಿ ಸಿವಿಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪದವಿಯನ್ನು ಪಡೆದವರು. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಜಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಇಲಾಖೆ, ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಗುರುಗ್ರಾಮ್ ಆದ ಹರಿಯಾಣದ ಗುರ್ಗಾಂವ್ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರರಾಜಧಾನಿಯಾದ ನವದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ನಂತರ, ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ದೂರದ ಆಫ್ರಿಕಾದ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ `ರಿಪಬ್ಲಿಕ್ ಆಫ್ ಅಂಗೋಲಾ’ ದೇಶದ ವೀಜ್ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ, ವಿಶ್ವಬ್ಯಾಂಕ್ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಸ್ಥಳೀಯ ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನಿಯುಕ್ತಿಗೊಂಡು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ.

ಚಿತ್ರಕಲೆ ಮತ್ತು ಓದಿನ ಪಯಣದಲ್ಲೇ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ಇವರಿಗೆ, “ತಾನೂ ಬರೆಯಬಲ್ಲೆ” ಎಂಬ ಸಂಗತಿಯ ಅರಿವಾದ ನಂತರದ ದಿನಗಳಿಂದ, ಅಂದರೆ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಕಥೆಗಳು, ಲೇಖನಗಳು, ಪ್ರಬಂಧಗಳು, ಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧಗಳು, ಮಿನಿ ಸರಣಿ ಬರಹಗಳು, ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರಗಳು, ಅನುವಾದಗಳು ಕನ್ನಡದ ವಿವಿಧ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಓದುವ ಮತ್ತು ಆಗಾಗ ಬರೆಯುವ ಹೊರತಾಗಿ, ಪ್ರವಾಸದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದೇಶ ಸುತ್ತುವ ಮತ್ತು ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸ.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 21 hours ago No comment

    ಜೋಪಾನವಾಗಿಟ್ಟ ನವಿಲುಗರಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಹೊಸಮರಿ

        ಕವಿಸಾಲು       ನೆನಪುಗಳು – ಒಂದು ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗು ನಸುನಕ್ಕು ಮತ್ತೆ ಬಂದಿಹೆನೆಂಬ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹೊಸ್ತಿಲಲಿ ನಿಂತು ಕಣ್ಣಾಲೆ ತುಂಬಿ ವರ್ತಮಾನವ ಕದಡದಿರಿ ಅಂಗಳದ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ನೋವು ನಲಿವುಗಳ ಚಿತ್ತಾರದ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಲುಕ್ಕಿ ಹರಿದ ಬದುಕಿನಲಿ ಒಂದೊಂದೇ ಪಾರಿಜಾತಗಳು ಜಾರಿ ಉದುರಿ ಭೂತದ ನೆರಳುಗಳಿಗೆ ಇಂದು ಹೊಸರೆಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಅಗಲಿಕೆಯ ನೋವು, ವಿರಹದ ಕಾವು ತುಂಬಿಹ ಬೆಂಗಾಡಿನ ಮಾಯೆ ಮರುಳಿಗೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯದಿರಿ ...

  • 1 day ago No comment

    ಯಾವುದೋ ಅಜ್ಞಾತ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆ

        ಕವಿಸಾಲು     ಚೌಕದೊಳಗೊಂದು ವೃತ್ತ ವೃತ್ತದೊಳಗೆ ಸರಸರನೆ ಓಡಾಡುವ ಅಂಕುಡೊಂಕಿನ ನಾಜೂಕು ಗೆರೆಗಳು ಬಾಗಿ ಬಳುಕಿನಲ್ಲೇ ಮೋಹ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ನೆಟ್ಟಕಣ್ಣು ಅತ್ತಿತ್ತ ಆಡದಂತೆ ಮನವ ಸಮ್ಮೋಹನಗೊಳಿಸುವ ಗೆರೆಯ ಬೆಡಗುಗಳು ಎಳೆ ಎಳೆಯೊಳಗೂ ಮೋಹಕ ಬಣ್ಣ ಮನದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗೂ ಆವರಿಸುವ ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ, ನೀಲಿ, ಹಸಿರು ಹಾಗೂ ನೇರಳೆ ಬಿಳಿಯ ರಂಗೋಲಿ ಹುಡಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಅಂದ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕಡುಗಪ್ಪಿನ ನೆರಳ ಛಾಯೆ ಸೆಳೆವ ಭಾವದೊಳಗೆ ...

  • 2 days ago No comment

    ಕಲಿಸಲಾದೀತೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುವುದನ್ನು?

        ಕವಿಸಾಲು     ಆಗೆಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಬಹಳ ಹಿಂದೇನಲ್ಲ ಅದೇ, ಕಾಲಿಗೆ ಬರೀ ಬೆನ್ನತ್ತುವ ಹುಚ್ಚಿದ್ದಾಗ ಹೂ-ಚಿಟ್ಟೆ, ಆಕಾಶ, ನವಿಲು-ಮಳೆಬಿಲ್ಲು ಬರೀ ಬಣ್ಣ ಕಣ್ಣಲಿ ಅರಳುತಿದ್ದಾಗ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ನಡುಹಗಲು ಅವ ಬಂದ; ಧೀರ ಗಂಭೀರ ಅಶ್ವಸ್ಥ ನಿಲುವು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಿಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು ನಗೆಯಿಲ್ಲ ಕಣ್ಣಲಿ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟು, “ಶ್… ಹೊಂಚು ಹಾಕುವಾಗ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು ಆರಕೇರದೆ ಮೂರಕಿಳಿಯದೆ ಉಸಿರೂ ನಿಂತ ಹಾಗೆ ಸ್ತಬ್ಧ ...

  • 3 days ago No comment

    ಯಾಕಿಷ್ಟು ನೋವಿಟ್ಟಿರುವೆ ದೇವರೆ… ಅದೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೇ!

        ‘ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅನ್ನಬೇಕೇ ಹೊರತು ಹೋಗಿ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತಾರೇನೇ ತಾಯಿ? ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನು’ ಅಂತ್ಹೇಳಿ ಹತ್ತು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ನೆಟಿಕೆ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ದೋಷ ನಿವಾರಿಸಿದ ಆ ಬಂಧಕ್ಕೆ ಏನ್ ಹೇಳಲಿ?       ಹೃದಯವೇ ಚಿಕ್ಕದು.. ಆಸೆಯೂ ಚಿಕ್ಕದು… ಮಸ್ತಿ ಭರೇ ಮನ್ ಕಿ… ಮುಗ್ಧ ಕನಸೂ ಚಿಕ್ಕದು…ಂ A moment is… My wish comes ...

  • 3 days ago No comment

    ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ

        ಕವಿಸಾಲು     ತನ್ನೊಂದು ಕೂದಲೆಳೆಯಿಂದಲೇ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮರವ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವಳು ನನ್ನಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದವಳು ಈ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿಯ ಕತೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವಿನ್ನೂ ಹುಡುಗರು ಪೊದೆಮೀಸೆಯ ಅಜ್ಜ ಹೂಂಕರಿಸಿದರೆ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ರದಂತೆ ಕೂತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಕಣ್ಣ ಮೊನಚಿನಿಂದಲೇ ಗದರಿಸಬಲ್ಲ ಗತ್ತಿನ ಅಜ್ಜನೂ ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಮೂಲೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ತರಗೆಲೆಯಂತೆ ತೂರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯ ನೆರಳು ಸೋಕಿದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಂದೆ ಅಜ್ಜ ಹೀಗೇಕೆ ಮಗುವಿನ ಥರ? ...


Editor's Wall

  • 07 December 2017
    5 days ago No comment

    ಈಗಲೂ ಭಯತ್ರಸ್ತಳಾಗಿ ಬೆಂಗೊಟ್ಟು ಓಡುತ್ತೇನೆ..!

                          ಆ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾಯದಂತೆ ಆಳವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಡುವ ಈ ನಂಜು ನಖಗಳ ಗೀರುಗಾಯಗಳ ನೋವನ್ನು ನೇವರಿಸುವವರು ಯಾರು?     ಮೊನ್ನೆ ನಡು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಕ್ಹಿ ಚಂಡಮಾರುತದ ಪರಿಣಾಮ ಮೋಡ ಕವುಚಿದ ಮುಗಿಲಿನಡಿ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲೂ ಹಿನ್ನೀರು ಆವರಿಸಿದ ಆ ಉದ್ದಾನುದ್ದದ ಆ ನಿರ್ಜನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ರುಮ್ಮನೆ ಬೀಸುವ ಶೀತಲ ...

  • 05 December 2017
    7 days ago No comment

    ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವಕರೆಲ್ಲ ಲೋಕನಿಂದಿತರೇ…!

            ಲಾಭ ಬಡುಕರ, ತೋರಿಕೆಗೆ ಮಾಡುವವರ ಹೆಸರುಗಳೆಲ್ಲ ಚಿನ್ನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಡುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ!         ತಾಯಿ ತೆರೇಸಾ ಬಗ್ಗೆ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವಾಗ ನನಗೆ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಊರಿನಿಂದ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ನನ್ನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಚರ್ಚ್ ಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲದ ವಿಧವೆಯಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಗಂಡ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ...

  • 04 December 2017
    1 week ago No comment

    ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು; ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ

    ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಹೇಳುವೆ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿರುವ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮೂರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ಶನಿವಾರ ರಾತ್ರಿ ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಅದ್ಯಾರೋ ತನ್ನತ್ತಲೇ ಆಸೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೌದೊ ಅಲ್ಲವೊ ಎಂಬಂತಿದ್ದ ಅದನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆತನೇ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ದುಡ್ಡಿರುವವನು. ತರುಣ. ಕಟ್ಟುಮಸ್ತಾಗಿರುವವನು. ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರ. ಅವನೊಡನೆ ಬೆರೆತು ಕುಣಿಯಲು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ...

  • 03 December 2017
    1 week ago One Comment

    ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವಷ್ಟು…

              | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ಕಮಲಾದಾಸ್ ಬದುಕೆನ್ನುವ roller coaster ಸವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಏಳುಬೀಳುಗಳು. ಈ ಕವಿತೆ ಅವರು ಇಸ್ಲಾಂಗೆ ಮತಾಂತರ ಹೊಂದಿದ ನಂತರದ ದಿನಗಳದ್ದು. ತಾವೇ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ಇದು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬೆಸ್ಟ್ ನಿರ್ಧಾರ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಮಲಾದಾಸ್, ಅದು ತುಸು ಅತ್ತಿತ್ತಲಾದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಯಾರೇನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅನ್ನುವ ಆತಂಕವೇ ಇಲ್ಲದೆ! ...

  • 30 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಪೀಹೂ ಎಂದರೆ ಹಾಡುವ ಹೂ…

                          ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಪೂರ್ವ ದಿನವದು. ಸ್ವರ್ಗದ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ನನ್ನ ಮಡಿಲು ಸೇರಿತ್ತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಪುಕ್ಕ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹಾಡುವ ಹೂವನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ನಾನಿದನ್ನು ಪೀಹೂ ಎಂದು ಕರೆದೆ. ಒಂದು ಹಳೆಯ ಹಕ್ಕಿಗೂಡಲ್ಲಿ ಪೀಹೂವನ್ನಿಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೆ ತುತ್ತುಣಿಸಿದೆ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಅಮ್ಮನೆಂದು ಭಾವಿಸಿತು.     ಆ ದಿನ ಕತ್ತಲು ಹರಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಪೀಹೂ ...