Share

ಮಳೆ ನಿಲ್ಲುವವರೆಗೆ…
ಸುಧಾ ಶರ್ಮ ಚವತ್ತಿ ಕಾಲಂ

 

 

 

 

 

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಈ ತಿಕ್ಕಲು ಮಳೆಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ಮಳೆಗಾಲ ನೆನಪಿಗೆ ಬಾರದೆ ಇರದು. ಮಳೆ ಎಂದರೆ ಬರೀ ಮಳೆ. ಜೋರು ನೆಗಸು, ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ಕೆಂಪು ನೀರು, ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗುವ ಗಿಡ ಗಂಟೆ, ಗುಡಿಸಲು, ರುದ್ರ ರಮಣೀಯ. ಮಳೆ ಬಂತೆಂದು ಶಾಲೆಗೆ ರಜ ಕೊಡುವ ಮಜ ಮಾತ್ರ ಮಲೆನಾಡಿಗರ ಪುಣ್ಯ. ಈಗೇನೋ ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮಳೆ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ವರದಿ.

ಮಳೆ ಬಂತೆಂದು ದಾರಿಯಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು ಕೊಡೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಒದ್ದೆಯಾಗುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಖುಷಿ. ಆಕಾಶವೇ ತೂತಾದ ಹಾಗೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಳೆಗೆ ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದು ಎಲ್ಲಿಯೋ ಸಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ನಿಂತು ಮಳೆ ನಿಲ್ಲುವವರೆಗೆ ಕಾಯುವುದು ಒಂದು ಸುಖವೇ.

ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವ ಮಳೆಯ ಛಂದ ಮಾತ್ರ ಆ ದೇವರಿಗೇ ಪ್ರೀತಿ. ಬಿಸಿಲೆಂದರೆ ಕಡು ಬಿಸಿಲು ಸುರಿಸಿ, ಬಂದ ಬಿಸಿಲು ಸುಳ್ಳೇನೋ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಮಳೆ ಚೆಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಜನಜೀವನವನ್ನು ಚೆಲ್ಲಾ ಪಿಲ್ಲಿ ಮಾಡಿ ಬಂದೇ ಇರದಂತೆ ವಾಪಸ್ ಆಗುವುದು. ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತ್ರವೂ ಸುಳಿವು ಕೊಡದಂತೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬರುತ್ತಿರುವ ಮಳೆಯ ಬಗೆಗೆ ಈಗೀಗ ಹವಾಮಾನ ವರದಿಗಳು ನಿಜವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಯಿತು ಎಂದರೆ, ನಮಗೆ ಏನಾದರೂ ಕೆಲಸ ತಟ್ಟನೆ ಆಗಬೇಕು. ಬೇಗ ಬೇಗ ಮುಗಿಯಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಮೆಟ್ರೋದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಲು ಓಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರು ನೆನಪಾದರು. ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಿಗೊಂದು ಮೆಟ್ರೋ ಟ್ರೇನ್ ಇದೆ. ಮೆಟ್ರೋ ಸ್ಟೇಷನ್ ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಈ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರು ಕಾಲಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಓಡುವ ಚಕ್ರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಚಡಪಡಿಕೆ, ಏನೋ ತಹ ತಹ. ಮೆಟ್ರೋ ಟ್ರೇನ್ ಬರಬೇಕು. ತಕ್ಷಣ ಹತ್ತಬೇಕು. ಹತ್ತಿ ಸೀಟ್ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಕೈಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ತಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಯಾಕೆ ಈ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರು ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲೂ ನೋಡುತ್ತ, ಸ್ವಲ್ಪ ಆರಾಮವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇವರ ಈ ದೇಹಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ವೇಗ ಇರಬೇಕಾದರೆ ಇವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇನ್ನೆಂತಹ ಆವೇಗ ಇರಬೇಡ.

ನಾವು ಯೋಚಿಸುವ ವೇಗಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಬೇಕೆನ್ನುವ, ಬಹಳ ಸ್ಪೀಡ್ ಆದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಕಲವೂ ಇರುವಾಗ ಇಂತಹ ವೇಗ, ಭರಾಟೆ ಸಹಜವೇನೋ. ಯಾಕೆ ಎಲ್ಲವೂ ಇಷ್ಟು ನಿಧಾನ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸೋದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ನಿಧಾನ ಆಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಅಸಹನೆ ಆವರಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನ ಅಸಹನೆ ಎನ್ನಲೋ, ಅಸಹಾಯಕತೆ ಎನ್ನಲೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಮೈ ಪರಚಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಸಿಟ್ಟು, ಕೋಪವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ.

ಮೊನ್ನೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯಿತು. ಮಳೆ ನೋಡುತ್ತ ಕೂತೆ ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿನವರೆಗೆ. ಆ ನಂತರ ಮಳೆ ಮುಗಿಯಿತು, ಮಳೆಯ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ಎಂತಹ ಬಿಸಿಲು ಬಂತು ಎಂದರೆ ಮುಗಿದ ಮಳೆಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಬಿಸಿಲಿನ ಬಂಗಾರದ ಹೊಳಪು ತುಂಬ ಹಿತವೆನ್ನಿಸಿತು. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಮಳೆ ನೋಡಿದೆ, ಈಗ ಬಿಸಿಲನ್ನೂ ನೋಡೋಣ ಎನ್ನಿಸುವಷ್ಟು, ಹೀಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಾಗಲೂ ಎಲ್ಲವೂ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ನಿಶ್ಚಿಂತವಾಗಿತ್ತು. ನಾವು ಮಾತ್ರ ಏನೇನೋ ಮೈಮೇಲೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಮೈಮರೆತು ಮಗ್ನರಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ನಾವು ಸುಮ್ಮನೆ ಮಳೆಯನ್ನು, ಬಿಸಿಲನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಸಾಕು ಅದರ ಪಾಡಿಗೆ ಅದು ಆಗತಾ ಇದೆ. ಯಾಕೋ ಇದನ್ನ ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿಗೆ. ಸಂದರ್ಭಗಳಿಗೆ ನಾವು ಸುಮ್ಮನೆ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಸಾಕು. ನಾವು ಏನನ್ನೋ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ, ಮಾಡಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸುಮ್ಮನೇ ಇದ್ದರೂ ತನ್ನಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಆಗುವ ಕೆಲಸಗಳು ಎಷ್ಟೋ ಇವೆ.

ಮಳೆ ಬಂತು ಹಾಗೆ ಬೆನ್ನಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲೂ ಬರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಮಳೆಯನ್ನು ನೋಡುವ, ಬಿಸಿಲನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಸಹಜ ತಾಳ್ಮೆ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಒಂದಾದ ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದು ಎನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆ ಬಲಿತರೆ ಸಾಕು. ಕಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಸುಖಕ್ಕೂ ಇದೇ ಉತ್ತರ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಇದುವೇ ನಾವು ಏರಬಹುದಾದ ಎತ್ತರ.

ನಮಗೆ ಇನ್ನೆಂತಹ ಅವಸರ, ಧಾವಂತ, ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿನ ಕ್ಷಣದ ಜೊತೆಗಿನ ಓಟ ಎಂದರೆ ನಾವು ಒಂದು ಪೋಸ್ಟ್ ಹಾಕಿ ಇನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ 10 ಸೆಕೆಂಡ್ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡರು ಏನು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದರು ಎಂದು ತಿಳಿಯುವ ಕುತೂಹಲ ಶುರು. ಅಂದರೆ ಅಂತಹ ತೀವ್ರ ತಹ ತಹ. ಹುಷಾರಿಲ್ಲವಾ ವೈದ್ಯರ ಮುಂದೆ ಕೂತು ಎದ್ದು ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ವಾಸಿ ಆಗಿಬಿಡಬೇಕು. ಅಷ್ಟು ಕ್ಷಿಪ್ರ. ಇದೊಂದೇ ವಿಷಯ ಅಲ್ಲ ಎಲ್ಲವುಗಳಿಗೂ ನಮಗೆ ಇಂತಹದೇ ವೇಗ. ಒಂದರೆಗಳಿಗೆ ಕಾಯುವ ತಾಳ್ಮೆ ಇಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ನಾನೂ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ. ಈಗ ತಾಳ್ಮೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ನಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ. ಮಳೆ ನಿಲ್ಲುವವರೆಗೆ ಕಾಯುವ ಹಾಗೆ. ತನ್ನಿಂದ ತಾನೇ ಎಲ್ಲ ಆಗತ್ತಲ್ಲಾ ಹಾಗೆ ಆಗುವವರೆಗೂ ಕಾಯಬೇಕು.

ಒಂದೆಡೆ ಕೂತು ಸುಮ್ಮನೇ ಒಳಗನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಅದೇ ಧ್ಯಾನವಂತೆ. ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳನ್ನು, ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು, ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಸುಮ್ಮನೇ ಸಾಕ್ಷೀ ಭಾವದಿಂದ ಗಮನಿಸಿದರೂ ಸಾಕು ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ಕಾಲ ಬುಡದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಬೇಕು.

ಸುರಿವ ಮಳೆ ನಿಲ್ಲುವವರೆಗೆ ಕಾಯುವುದು ಕೇವಲ ತಾಳ್ಮೆ ಅಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಯೂ ಹೌದು.

————-

ಸುಧಾ ಶರ್ಮಾ ಚವತ್ತಿ

286637_218799308166417_3412973_o[1]“ಒದ್ದೆ ಕಣ್ಣುಗಳ ಪ್ರೀತಿ” ಕವನ ಸಂಕಲನದ ಮೂಲಕ ಭರವಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಸುಧಾ ಶರ್ಮಾ ಚವತ್ತಿ ಮುದ್ರಣ ಮತ್ತು ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೆರಡರಲ್ಲೂ ಪರಿಣಿತರು. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಲೇಖನ, ಅಂಕಣಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಿತರು. “ಆವಿಯಾಗಿದೆ ಮಾತು” (ಮಲ್ಲಿಗೆ), “ಷೇರೆಂಬ ಮಾಯಾಂಗನೆ” ( ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ), “ಪ್ರಾಫಿಟ್ ಪ್ಲಸ್” (ವಿಜಯವಾಣಿ) ಪ್ರಕಟಿತ ಅಂಕಣಗಳು. ಕಿರುತೆರೆ ಕಾರ್ಯರ್ಕಮಗಳ ನಿರ್ದೇಶನ, ನಿರ್ಮಾಣ, ನಿರೂಪಣೆಯ ಅನುಭವ. ಈಗ ಸಾಕ್ಷ್ಯಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಲವಾರು ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿರುವ ಇವರು ಉತ್ತಮ ವಾಗ್ಮಿ. ಸಮೂಹ ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯೂ ಇವರ ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು.

Share

One Comment For "ಮಳೆ ನಿಲ್ಲುವವರೆಗೆ…
ಸುಧಾ ಶರ್ಮ ಚವತ್ತಿ ಕಾಲಂ
"

  1. nagraj Harapanahalli
    23rd August 2017

    ಮಳೆ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಮನಸ್ಸಿನ ಕುರಿತು ಬರೆದ ಬರಹ ಇದು. ಕರಾವಳಿ ,ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆ ಈಗ ಮೊದಲಿನಂತಿಲ್ಲ. ಈಗ ಅದಕ್ಕೂ ಅವಸರ. ಈಚೆಗೆ ಬಿದ್ದ ಒಂದೆರಡು ದೀರ್ಘ ಮಳೆಯನ್ನು ಖುಷಿಯಿಂದ ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಒಂದೆರಡು ಕವಿತೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದವು.ದಂಂಡೆ ಕಾಡಿದಷ್ಟೇ ಮಳೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಲೇಖನ ಪುಟ್ಟದಾಗಿ ಒಂದು ಚೆಂದ ಹಾಡಿನಂತಿದೆ.

    Reply

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 13 hours ago No comment

    ಯಾವುದೋ ಅಜ್ಞಾತ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆ

        ಕವಿಸಾಲು     ಚೌಕದೊಳಗೊಂದು ವೃತ್ತ ವೃತ್ತದೊಳಗೆ ಸರಸರನೆ ಓಡಾಡುವ ಅಂಕುಡೊಂಕಿನ ನಾಜೂಕು ಗೆರೆಗಳು ಬಾಗಿ ಬಳುಕಿನಲ್ಲೇ ಮೋಹ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ನೆಟ್ಟಕಣ್ಣು ಅತ್ತಿತ್ತ ಆಡದಂತೆ ಮನವ ಸಮ್ಮೋಹನಗೊಳಿಸುವ ಗೆರೆಯ ಬೆಡಗುಗಳು ಎಳೆ ಎಳೆಯೊಳಗೂ ಮೋಹಕ ಬಣ್ಣ ಮನದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗೂ ಆವರಿಸುವ ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ, ನೀಲಿ, ಹಸಿರು ಹಾಗೂ ನೇರಳೆ ಬಿಳಿಯ ರಂಗೋಲಿ ಹುಡಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಅಂದ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕಡುಗಪ್ಪಿನ ನೆರಳ ಛಾಯೆ ಸೆಳೆವ ಭಾವದೊಳಗೆ ...

  • 18 hours ago No comment

    ಕಲಿಸಲಾದೀತೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುವುದನ್ನು?

        ಕವಿಸಾಲು     ಆಗೆಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಬಹಳ ಹಿಂದೇನಲ್ಲ ಅದೇ, ಕಾಲಿಗೆ ಬರೀ ಬೆನ್ನತ್ತುವ ಹುಚ್ಚಿದ್ದಾಗ ಹೂ-ಚಿಟ್ಟೆ, ಆಕಾಶ, ನವಿಲು-ಮಳೆಬಿಲ್ಲು ಬರೀ ಬಣ್ಣ ಕಣ್ಣಲಿ ಅರಳುತಿದ್ದಾಗ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ನಡುಹಗಲು ಅವ ಬಂದ; ಧೀರ ಗಂಭೀರ ಅಶ್ವಸ್ಥ ನಿಲುವು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಿಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು ನಗೆಯಿಲ್ಲ ಕಣ್ಣಲಿ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟು, “ಶ್… ಹೊಂಚು ಹಾಕುವಾಗ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು ಆರಕೇರದೆ ಮೂರಕಿಳಿಯದೆ ಉಸಿರೂ ನಿಂತ ಹಾಗೆ ಸ್ತಬ್ಧ ...

  • 2 days ago No comment

    ಯಾಕಿಷ್ಟು ನೋವಿಟ್ಟಿರುವೆ ದೇವರೆ… ಅದೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೇ!

        ‘ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅನ್ನಬೇಕೇ ಹೊರತು ಹೋಗಿ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತಾರೇನೇ ತಾಯಿ? ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನು’ ಅಂತ್ಹೇಳಿ ಹತ್ತು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ನೆಟಿಕೆ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ದೋಷ ನಿವಾರಿಸಿದ ಆ ಬಂಧಕ್ಕೆ ಏನ್ ಹೇಳಲಿ?       ಹೃದಯವೇ ಚಿಕ್ಕದು.. ಆಸೆಯೂ ಚಿಕ್ಕದು… ಮಸ್ತಿ ಭರೇ ಮನ್ ಕಿ… ಮುಗ್ಧ ಕನಸೂ ಚಿಕ್ಕದು…ಂ A moment is… My wish comes ...

  • 2 days ago No comment

    ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ

        ಕವಿಸಾಲು     ತನ್ನೊಂದು ಕೂದಲೆಳೆಯಿಂದಲೇ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮರವ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವಳು ನನ್ನಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದವಳು ಈ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿಯ ಕತೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವಿನ್ನೂ ಹುಡುಗರು ಪೊದೆಮೀಸೆಯ ಅಜ್ಜ ಹೂಂಕರಿಸಿದರೆ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ರದಂತೆ ಕೂತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಕಣ್ಣ ಮೊನಚಿನಿಂದಲೇ ಗದರಿಸಬಲ್ಲ ಗತ್ತಿನ ಅಜ್ಜನೂ ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಮೂಲೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ತರಗೆಲೆಯಂತೆ ತೂರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯ ನೆರಳು ಸೋಕಿದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಂದೆ ಅಜ್ಜ ಹೀಗೇಕೆ ಮಗುವಿನ ಥರ? ...

  • 3 days ago No comment

    ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲದಿರುವುದು

          ಕವಿಸಾಲು       ಇರುವುದು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಸದಾ ಅದರಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅದು. ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೂ… ಇರುವುದೆಲ್ಲವನು ಇರುತ್ತದೆಂಬ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಲೂ ಆಗದು. ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ. ಇರುವುದು ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆಂಬ ಭ್ರಮೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೂ ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆನ್ನುವುದೂ… ಇರುವುದು ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಇಲ್ಲದೆಯೂ ಇದ್ದಂತೆ ಇರುತ್ತದೆ: ಮಗುವಿನೊಳಗಿನ ನಗುವಿನಂತೆ. ನನ್ನಂತೆ ನಿನ್ನಂತೆ ಅದರಂತೆ ಇದರಂತೆ ಎದರಂತೆ ಎಲ್ಲದರೊಳಗಿನ ಆತ್ಮದಂತೆ… ಇರುತ್ತದೆ ಇದ್ದೂ ...


Editor's Wall

  • 07 December 2017
    4 days ago No comment

    ಈಗಲೂ ಭಯತ್ರಸ್ತಳಾಗಿ ಬೆಂಗೊಟ್ಟು ಓಡುತ್ತೇನೆ..!

                          ಆ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾಯದಂತೆ ಆಳವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಡುವ ಈ ನಂಜು ನಖಗಳ ಗೀರುಗಾಯಗಳ ನೋವನ್ನು ನೇವರಿಸುವವರು ಯಾರು?     ಮೊನ್ನೆ ನಡು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಕ್ಹಿ ಚಂಡಮಾರುತದ ಪರಿಣಾಮ ಮೋಡ ಕವುಚಿದ ಮುಗಿಲಿನಡಿ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲೂ ಹಿನ್ನೀರು ಆವರಿಸಿದ ಆ ಉದ್ದಾನುದ್ದದ ಆ ನಿರ್ಜನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ರುಮ್ಮನೆ ಬೀಸುವ ಶೀತಲ ...

  • 05 December 2017
    6 days ago No comment

    ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವಕರೆಲ್ಲ ಲೋಕನಿಂದಿತರೇ…!

            ಲಾಭ ಬಡುಕರ, ತೋರಿಕೆಗೆ ಮಾಡುವವರ ಹೆಸರುಗಳೆಲ್ಲ ಚಿನ್ನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಡುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ!         ತಾಯಿ ತೆರೇಸಾ ಬಗ್ಗೆ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವಾಗ ನನಗೆ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಊರಿನಿಂದ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ನನ್ನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಚರ್ಚ್ ಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲದ ವಿಧವೆಯಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಗಂಡ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ...

  • 04 December 2017
    1 week ago No comment

    ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು; ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ

    ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಹೇಳುವೆ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿರುವ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮೂರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ಶನಿವಾರ ರಾತ್ರಿ ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಅದ್ಯಾರೋ ತನ್ನತ್ತಲೇ ಆಸೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೌದೊ ಅಲ್ಲವೊ ಎಂಬಂತಿದ್ದ ಅದನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆತನೇ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ದುಡ್ಡಿರುವವನು. ತರುಣ. ಕಟ್ಟುಮಸ್ತಾಗಿರುವವನು. ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರ. ಅವನೊಡನೆ ಬೆರೆತು ಕುಣಿಯಲು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ...

  • 03 December 2017
    1 week ago One Comment

    ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವಷ್ಟು…

              | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ಕಮಲಾದಾಸ್ ಬದುಕೆನ್ನುವ roller coaster ಸವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಏಳುಬೀಳುಗಳು. ಈ ಕವಿತೆ ಅವರು ಇಸ್ಲಾಂಗೆ ಮತಾಂತರ ಹೊಂದಿದ ನಂತರದ ದಿನಗಳದ್ದು. ತಾವೇ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ಇದು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬೆಸ್ಟ್ ನಿರ್ಧಾರ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಮಲಾದಾಸ್, ಅದು ತುಸು ಅತ್ತಿತ್ತಲಾದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಯಾರೇನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅನ್ನುವ ಆತಂಕವೇ ಇಲ್ಲದೆ! ...

  • 30 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಪೀಹೂ ಎಂದರೆ ಹಾಡುವ ಹೂ…

                          ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಪೂರ್ವ ದಿನವದು. ಸ್ವರ್ಗದ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ನನ್ನ ಮಡಿಲು ಸೇರಿತ್ತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಪುಕ್ಕ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹಾಡುವ ಹೂವನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ನಾನಿದನ್ನು ಪೀಹೂ ಎಂದು ಕರೆದೆ. ಒಂದು ಹಳೆಯ ಹಕ್ಕಿಗೂಡಲ್ಲಿ ಪೀಹೂವನ್ನಿಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೆ ತುತ್ತುಣಿಸಿದೆ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಅಮ್ಮನೆಂದು ಭಾವಿಸಿತು.     ಆ ದಿನ ಕತ್ತಲು ಹರಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಪೀಹೂ ...