Share

ಒಂದು ಹೊಟ್ಟೆಯ ಕಥೆ
ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್ ಕಾಲಂ

“ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಯೇನೋ” ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದೆ ನಾನು. ಅವನು ಹೂಂ ಅಂದಿದ್ದ.
ಆತ ನನ್ನ ದೆಹಲಿಯ ದಿನಗಳ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಮಿತ್ರ. ಆಫ್ರಿಕಾದ ‘ಮಲಾವಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ದೇಶವೊಂದಕ್ಕೆ ನಿಯುಕ್ತಿಗೊಂಡು ದೆಹಲಿಯಿಂದ ಮಲಾವಿಗೆ ಹಾರಿದ್ದ ಆತ ತಿಂಗಳೊಳಗೇ ಶಸ್ತ್ರತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ಮರಳಿಬಂದಿದ್ದ.
“ಏನಾಯ್ತೋ?” ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದೆ ನಾನು.
“ಸಸ್ಯಾಹಾರವೇ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಮಾರಾಯ” ಎಂದ ಅವನು.
“ಅದಕ್ಕೆ? ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದೇಬಿಡೋದಾ?” ಕಣ್ಣರಳಿಸಿದೆ ನಾನು.
“ಮತ್ತೆ? ಉಪವಾಸ ಇರೋಕಾಗುತ್ತಾ? ಎರಡು ದಿನ ಏನೂ ತಿನ್ನುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮೂರನೇ ದಿನ ಖಾಯಿಲೆ ಬಿದ್ದೆ. ಮಾತ್ರೆಗಳು ಅಂದರೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ನನಗೆ ಅಲರ್ಜಿ. ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತಿಂದಾಕ್ಷಣ ವಾಂತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟು ದಿನ ಅಂತ ಹೀಗಿರೋದು? ಇದರ ಸಹವಾಸವೇ ಬೇಡ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆ” ಎಂದ.
ಆಫ್ರಿಕಾದ ಬಗ್ಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೂ ಇದೇನಪ್ಪಾ ವಿಚಿತ್ರ ರಾಮಾಯಣ ಎಂದು ಒಳಗೊಳಗೇ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು.

*************

ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರ ಬೀಳ್ಕೊಡುಗೆ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆಂದು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಚಿಕ್ಕ ಔತಣಕೂಟವೊಂದನ್ನು ನಾವು ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದೆವು. ಊಟದ ಮೆನುವಿನಲ್ಲಿ ಅಂಗೋಲನ್ ಆಹಾರದೊಂದಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನೂ ಇರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಭಾರತೀಯ ಅಡುಗೆಯನ್ನು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದಲೇ ಸವಿದ ಅಂಗೋಲನ್ನರಿಗೆ ಕೊನೆಗೆ ಕೊಟ್ಟ ರಸಗುಲ್ಲ ಮಾತ್ರ ಹಿಡಿಸಿದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. “ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ… ಏನಿದು ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಿಹಿ?” ಎಂದು ಅಂಗೋಲನ್ ಹಿರಿಯ ಮಹಿಳಾ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ನಂತರ ಅವರಿಗಾಗಿ ರಸಗುಲ್ಲವನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿ ಸಿಹಿಯನ್ನು ಕೊಂಚ ಕರಗಿಸಿಕೊಡಬೇಕಾಯಿತು.

ಈ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರು ಹಲ್ವಾ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ಇಲ್ಲಿಯ ಸ್ಥಳೀಯ ಬಾಣಸಿಗನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಾಗಲೂ ಇಂಥದ್ದೇ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ದೊರಕಿತ್ತು. ಹಕ್ಕಿಯು ತನ್ನ ಪುಟಾಣಿ ಕೊಕ್ಕಿನಿಂದ ಚಿಕ್ಕ ತುತ್ತನ್ನು ತೆಗೆಯುವಂತೆ ಚಿಕ್ಕ ತುಣುಕಷ್ಟನ್ನೇ ಚಮಚದಿಂದ ತೆಗೆದು ರುಚಿನೋಡಿದ ಆಕೆ “ಏನೋ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ” ಎಂದಿದ್ದಳು. ಒಳ್ಳೇ ಹಾಗಲಕಾಯಿಯ ಕಷಾಯ ಕುಡಿಸಿದೆವೋ ಎಂಬಂತಿತ್ತು ಅವಳ ಮುಖ.

“ಬಹುಶಃ ಚಾಕ್ಲೇಟನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ಯಾವ ಸಿಹಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಇವರಿಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲ ಅನ್ಸುತ್ತೆ” ಎಂದು ಹಲ್ವಾ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಮಿತ್ರರಿಗೆ ನಗುತ್ತಾ ಅಂದಿದ್ದೆ ನಾನು.

*************

ಆಹಾರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ವೈವಿಧ್ಯಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೇಗೆ ತಮಾಷೆಯ ಪ್ರಸಂಗಗಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳಲು ಈ ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಬೇಕಾಯಿತು.

ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಮಿತ್ರನಿಗೆ ಮಲಾವಿ ದೇಶದಲ್ಲಾದ ಅನುಭವವು ನನಗೆ ಅಂಗೋಲಾದಲ್ಲೂ ಆಯಿತು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಆದರೆ ನಾನು ಹಾರ್ಡ್ ಕೋರ್ ಮಾಂಸಾಹಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಬಚಾವಾಗಿದ್ದೆ. ರೋಗಿ ಬಯಸಿದ್ದೂ ಹಾಲು-ಅನ್ನ, ವೈದ್ಯರು ಹೇಳಿದ್ದೂ ಹಾಲು-ಅನ್ನ ಎಂಬಂತೆ ನನಗಂತೂ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕರಾವಳಿಯವರೆಂದರೆ ಮೀನಿಗೆ ಬಾಯಿಬಾಯಿ ಬಿಡುವುದು ಸಹಜ. ಅಂಗೋಲಾ ಅಟ್ಲಾಂಟಿಕ್ ಸಾಗರದ ಕರಾವಳಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ದೇಶ. ಹೀಗಾಗಿ ಮೀನುಗಳಿಗೆ ಬರವಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಮಾಂಸಾಹಾರದ ಉಳಿದ ವೈವಿಧ್ಯಗಳು ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚೇ ಇದ್ದವು. ಅಂತೂ ‘ವ್ಹಾವ್’ ಎಂದು ಉದ್ಗಾರ ತೆಗೆಯದಿರಲು ನನಗೆ ಕಾರಣಗಳೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿ.

ಆದರೆ ನನ್ನೊಂದಿಗಿರುವ ಉತ್ತರ ಭಾರತ ಮೂಲದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬರು ಅಪ್ಪಟ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತೊಂದರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರೋ ಪಾಕಪ್ರವೀಣರು. ಸಸ್ಯಾಹಾರದ ವೈವಿಧ್ಯಗಳನ್ನು ಸ್ವತಃ ತಯಾರಿಸಿ, ನನಗೆ ತಿನ್ನಿಸಿದರಲ್ಲದೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಅಡುಗೆಯಾಕೆಗೂ ಇಂಡಿಯನ್ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟರು. ಇಂದು ಆಕೆ ಯಾವುದೇ ಭಾರತೀಯ ಅಡುಗೆಯವರಿಗೂ ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲವೆಂಬಷ್ಟು ಮಟ್ಟಸವಾಗಿ ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಅಡುಗೆಯನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ತಯಾರಿಸಿ ಉಣಬಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಯ ಕಲಿಕೆಯ ವೇಗಕ್ಕೆ ನಾನು ಅವಾಕ್ಕಾಗಿದ್ದಂತೂ ಸತ್ಯ.

ಮೊದಲ ಬಾರಿ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುವವರಲ್ಲಿ, ಅದರಲ್ಲೂ ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೋಗುವವರಲ್ಲಿ ಇಂಥಾ ತಳಮಳಗಳಾಗುವುದು ಸಹಜ. ನನಗಿಂತ ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಹಿಂದೆ ಅಂಗೋಲಾಕ್ಕೆ ಬಂದಿಳಿದ ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯವರ ಮಾತಿನ ಪ್ರಕಾರ ಅವರಿಗೂ ಕೆಲ ದಿನಗಳು ಸವಾಲಾಗಿಯೇ ಪರಿಣಮಿಸಿದ್ದವಂತೆ. ಸ್ವತಃ ಅಡುಗೆ ಮಾಡೋದೇನೋ ಸರಿಯೇ, ಆದರೆ ಮಸಾಲೆಗಳೂ ಬೇಕಲ್ವೇ! ಒಂದು ಪಲ್ಯ ಎಂದರೆ ನಾವು ಭಾರತೀಯರು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಸಾಲೆಗಳನ್ನು ಬೆರೆಸುತ್ತೇವೆ. ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಕಾಣದಂತಾದರೆ ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಎಮರ್ಜೆನ್ಸಿ’ ಹೇರಿದಂತಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಗೂಗಲ್ ಜಾಲಾಡಿ ಇಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಹೋಟೇಲುಗಳೋ, ಅಂಗಡಿಗಳೇನಾದರೂ ಇವೆಯೇ ಎಂದು ಹುಡುಕಹೊರಟರೆ ಅಂಗೋಲಾದ ರಾಜಧಾನಿಯಾದ ಲುವಾಂಡಾ ಮಹಾನಗರಿಯಲ್ಲಿ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯ ಆಶಾಕಿರಣಗಳು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದವು. ಅಟ್ಲಾಂಟಿಕ್ ಸಾಗರವನ್ನು ಬಗಲಿನಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಗತ್ತಿನಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿರುವ, ನೋಡಲು ನಮ್ಮ ಮುಂಬೈಯಂತೆಯೇ ಇರುವ ಸುಂದರ ನಗರಿ ಲುವಾಂಡಾ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ವೀಜ್ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಮುನ್ನೂರೆಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರುಗಳ ದೂರ. ವೀಜ್ ನಿಂದ ಲುವಾಂಡಾಗಿರುವ ಈ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಮ್ಮಿಯೆಂದರೂ ನೂರರಿಂದ ನೂರೈವತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರುಗಳವರೆಗೆ ದಟ್ಟಕಾಡಿನದ್ದೇ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ. ಹೀಗಾಗಿ ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಲುವಾಂಡಾಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ ಬೇಕಾದ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ತರುವ ಪರಿಪಾಠವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು.

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಮಂಗಳೂರಿನ ಹವಾಮಾನಕ್ಕೂ ಅಂಗೋಲಾದ ಹವಾಮಾನಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳೇನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆಹಾರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ನನ್ನನ್ನೂ ತಟ್ಟಿದ್ದವು. ಹಣ್ಣು, ತರಕಾರಿಗಳು ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿದ್ದರೂ ಹರಿವೆ ಸೊಪ್ಪು, ಮೆಂತ್ಯ, ಪಾಲಕ್, ಬಸಳೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಸೊಪ್ಪುಗಳ ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ನನಗೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ತಪ್ಪಿಹೋಗಿದ್ದವು. ಜೊತೆಗೇ ಮಾಂಸಾಹಾರದ ಬಗೆಬಗೆಯ ವೈವಿಧ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡು ‘ಹೀಗೂ ಉಂಟೇ?’ ಎಂದು ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಿಡುವಂತಾಗಿತ್ತು. ದಿನದ ಮೂರು ಹೊತ್ತೂ ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸುವವರು ಇಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಒಮ್ಮೆ ಹೆದ್ದಾರಿಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೋತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ನೋಡಲು ಜಿಂಕೆಯಂತಿದ್ದ ಬುಷ್ ಬಕ್ ಅನ್ನು ಮಾರಾಟಕ್ಕಿಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಸತ್ತ ಕೋತಿಯನ್ನು ಬಾಲದಿಂದ ಹಿಡಿದು ನೇತಾಡಿಸುತ್ತಾ ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಬುಷ್ ಬಕ್ ಅನ್ನು, ಸುಟ್ಟ ಬಾವಲಿಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿಸಿ ಮಾರಾಟಕ್ಕಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ತೀರಾ ಅಪರೂಪವಾದ ಚಿಪ್ಪಿನ ಪ್ರಾಣಿ ಪಾಂಗೋಲಿನ್ ಇಲ್ಲಿಯ ಕಸಾಯಿಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ಉಸಿರಿಲ್ಲದೆ ಮಲಗಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬಕೆಟ್ಟೊಂದರಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು ತುಂಬಿಸಿ ಸುಮಾರು ನೂರಿನ್ನೂರು ಹುಳಗಳನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ನೋಡಲು ದಪ್ಪಗೆ ರೇಷ್ಮೆಹುಳುವಿನ ಎರಡರಷ್ಟಿದ್ದ, ಮೂರರಿಂದ-ನಾಲ್ಕು ಇಂಚುಗಳ ಉದ್ದವಿದ್ದ ಮಿಜಿಮಿಜಿಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಜೀವಂತ ಹುಳುಗಳು. ಈ ‘ಸೋಂಬೆ’ ಹುಳುಗಳಿಂದ ಸಾರು ಮಾಡುತ್ತಾರಂತೆ. ನೋಡಿಯೇ ಕಂಗಾಲಾದ ನಾನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಆ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಲಿಡಲಿಲ್ಲ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಸ್ಥಳೀಯರು ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಭಾರತೀಯ ಮಸಾಲೆಗಳು ಹೇಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಗಗನಕುಸುಮವಾಗಿಬಿಟ್ಟವೋ ಅಂತೆಯೇ ಉಳಿದ ಕೆಲವು ಉತ್ಪನ್ನಗಳೂ ನಮ್ಮ ಮೆನುವಿನಿಂದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮರೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಅಂಗೋಲಾಕ್ಕೆ ಬಂದು ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷವಾದರೂ ‘ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ’ ಅಂದ್ರೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯರಿಗೆ ತಿಳಿಹೇಳಲು ನನಗಿನ್ನೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಕಬ್ಬು ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದರೂ ಬೆಲ್ಲ ನನಗಿನ್ನೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಸಿಹಿತಿಂಡಿ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ಐಸ್ ಕ್ರೀಂಗಳೂ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದು ಕಡಿಮೆ. ಪಾರದರ್ಶಕ ಡಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಸೆಳೆಯುವ ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿದ್ದ ಇಲ್ಲಿಯ ಕೆಲ ಐಸ್ ಕ್ರೀಂಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ರುಚಿನೋಡಿದರೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣವಿತ್ತೇ ಹೊರತು ರುಚಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮೊಸರೇ ವಾಸಿ ಎಂದು ನಾನು ಗೊಣಗಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಅಂಗೋಲಾದ ಪ್ರಮುಖ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಲ್ಲೊಂದಾದ ಕಾಫಿಯೂ ಕೂಡ ಕೆಲವರಿಗಷ್ಟೇ ಹಿಡಿಸುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿರುವೆ. ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಗೆ ಹವಿಸ್ಸನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹಾಕುತ್ತಾರೋ, ಅಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲಿಯ ಕಾಫಿಗೆ ಸಕ್ಕರೆಯನ್ನು ಹಾಕುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಕಾಫಿಗೂ ಗುಡ್ ಬೈ ಹೇಳಬೇಕಾಯಿತು.

ಹಾಗೆಂದು ಭಾರತೀಯ ಖಾದ್ಯಗಳ ನೆನಪಾಗಿ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರೂರಿದರೆ ಭಾರತೀಯ ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟುಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ರಾಜಧಾನಿಯಾದ ಲುವಾಂಡಾದಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಭಾರತೀಯ ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟುಗಳಿವೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಲುವಾಂಡಾದಲ್ಲಿ ಇಂಡಿಯನ್ ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟ್ ಒಂದರ ಒಳಹೊಕ್ಕಿದ್ದ ನನಗೆ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ವಾಗತವೇ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಇಟ್ಟಿದ್ದ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಟೆಲಿವಿಷನ್ನಿನಲ್ಲಿ ‘ಮೊಹಬ್ಬತೇ’ ಚಿತ್ರದ ಹಾಡಿಗೆ ಗುಳಿಕೆನ್ನೆಯ ಶಾರೂಖ್ ಖಾನ್ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ಮುಂದೆ ಅತಿಥಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಅದೇ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟ್ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿದೆ ಎಂಬ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ತಿಳಿದು ನಿರಾಶರಾಗಬೇಕಾಯಿತು. ಅಂದಹಾಗೆ ಲುವಾಂಡಾ ಭಾರೀ ದುಬಾರಿ ನಗರ. ಲುವಾಂಡಾದ ಒಳ್ಳೆಯ ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಒಂದು ಊಟಕ್ಕೆ ನಾವು ಬರೋಬ್ಬರಿ ಮೂವತ್ತು ಸಾವಿರ ಕ್ವಾಂಝಾ (ಸುಮಾರು ನೂರಾ ಎಂಭತ್ತು ಡಾಲರ್) ಮೊತ್ತವನ್ನು ವ್ಯಯಿಸಿದರೆ ಅದೇ ಮೂವತ್ತು ಸಾವಿರ ಕ್ವಾಂಝಾಗಳಲ್ಲಿ ವೀಜ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದಿಡೀ ತಿಂಗಳ ಖರ್ಚನ್ನು ನಾನು ಸವೆಸಬಲ್ಲೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ದುಬಾರಿ ಮಹಾನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಗೋಲಾದ ಲುವಾಂಡಾ ಕೂಡ ಒಂದು. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜ್ಯೂರಿಚ್, ಹಾಂಗ್-ಕಾಂಗ್ ನಗರಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ ಲುವಾಂಡಾ ಮೀರಿಸಿದೆ. ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತೆಂಬುದು ಸರಿಸಮವಾಗಿ ಹಂಚಿಹೋಗದೆ ಮಹಾನಗರವೊಂದಕ್ಕೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅಂಗೋಲಾ-ಲುವಾಂಡಾ ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ ನಿದರ್ಶನ.

ಅಂಗೋಲನ್ ಆಹಾರಪದ್ಧತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವುದಾದರೆ ಇನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ. ಆದರೆ ಸದ್ಯಕ್ಕಿಷ್ಟೇ. ಈ ಬಾರಿ ಚೌತಿ, ಕೃಷ್ಣಾಷ್ಟಮಿ ಹೀಗೆ ಹಬ್ಬಗಳದ್ದೇ ತಿಂಗಳಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಭಾರತೀಯ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಗೆಬಗೆಯ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು ತಯಾರಾಗುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಆಹಾರವನ್ನು ಸವಿಯುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಪೋಲಾಗದಂತೆಯೂ ಗಮನಹರಿಸೋಣ. ಎಲ್ಲರ ಹೊಟ್ಟೆಯೂ ತಣ್ಣಗಿರಲಿ!

———

ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್

ಮೂಲತಃ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಕಿನ್ನಿಗೋಳಿಯವರಾದ ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ಸುರತ್ಕಲ್ (ಎನ್.ಐ.ಟಿ.ಕೆ) ನಿಂದ 2011ರಲ್ಲಿ ಸಿವಿಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪದವಿಯನ್ನು ಪಡೆದವರು. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಜಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಇಲಾಖೆ, ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಗುರುಗ್ರಾಮ್ ಆದ ಹರಿಯಾಣದ ಗುರ್ಗಾಂವ್ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರರಾಜಧಾನಿಯಾದ ನವದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ನಂತರ, ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ದೂರದ ಆಫ್ರಿಕಾದ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ `ರಿಪಬ್ಲಿಕ್ ಆಫ್ ಅಂಗೋಲಾ’ ದೇಶದ ವೀಜ್ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ, ವಿಶ್ವಬ್ಯಾಂಕ್ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಸ್ಥಳೀಯ ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನಿಯುಕ್ತಿಗೊಂಡು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ.

ಚಿತ್ರಕಲೆ ಮತ್ತು ಓದಿನ ಪಯಣದಲ್ಲೇ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ಇವರಿಗೆ, “ತಾನೂ ಬರೆಯಬಲ್ಲೆ” ಎಂಬ ಸಂಗತಿಯ ಅರಿವಾದ ನಂತರದ ದಿನಗಳಿಂದ, ಅಂದರೆ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಕಥೆಗಳು, ಲೇಖನಗಳು, ಪ್ರಬಂಧಗಳು, ಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧಗಳು, ಮಿನಿ ಸರಣಿ ಬರಹಗಳು, ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರಗಳು, ಅನುವಾದಗಳು ಕನ್ನಡದ ವಿವಿಧ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಓದುವ ಮತ್ತು ಆಗಾಗ ಬರೆಯುವ ಹೊರತಾಗಿ, ಪ್ರವಾಸದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದೇಶ ಸುತ್ತುವ ಮತ್ತು ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸ.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 13 hours ago No comment

    ಯಾವುದೋ ಅಜ್ಞಾತ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆ

        ಕವಿಸಾಲು     ಚೌಕದೊಳಗೊಂದು ವೃತ್ತ ವೃತ್ತದೊಳಗೆ ಸರಸರನೆ ಓಡಾಡುವ ಅಂಕುಡೊಂಕಿನ ನಾಜೂಕು ಗೆರೆಗಳು ಬಾಗಿ ಬಳುಕಿನಲ್ಲೇ ಮೋಹ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ನೆಟ್ಟಕಣ್ಣು ಅತ್ತಿತ್ತ ಆಡದಂತೆ ಮನವ ಸಮ್ಮೋಹನಗೊಳಿಸುವ ಗೆರೆಯ ಬೆಡಗುಗಳು ಎಳೆ ಎಳೆಯೊಳಗೂ ಮೋಹಕ ಬಣ್ಣ ಮನದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗೂ ಆವರಿಸುವ ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ, ನೀಲಿ, ಹಸಿರು ಹಾಗೂ ನೇರಳೆ ಬಿಳಿಯ ರಂಗೋಲಿ ಹುಡಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಅಂದ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕಡುಗಪ್ಪಿನ ನೆರಳ ಛಾಯೆ ಸೆಳೆವ ಭಾವದೊಳಗೆ ...

  • 18 hours ago No comment

    ಕಲಿಸಲಾದೀತೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುವುದನ್ನು?

        ಕವಿಸಾಲು     ಆಗೆಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಬಹಳ ಹಿಂದೇನಲ್ಲ ಅದೇ, ಕಾಲಿಗೆ ಬರೀ ಬೆನ್ನತ್ತುವ ಹುಚ್ಚಿದ್ದಾಗ ಹೂ-ಚಿಟ್ಟೆ, ಆಕಾಶ, ನವಿಲು-ಮಳೆಬಿಲ್ಲು ಬರೀ ಬಣ್ಣ ಕಣ್ಣಲಿ ಅರಳುತಿದ್ದಾಗ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ನಡುಹಗಲು ಅವ ಬಂದ; ಧೀರ ಗಂಭೀರ ಅಶ್ವಸ್ಥ ನಿಲುವು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಿಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು ನಗೆಯಿಲ್ಲ ಕಣ್ಣಲಿ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟು, “ಶ್… ಹೊಂಚು ಹಾಕುವಾಗ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು ಆರಕೇರದೆ ಮೂರಕಿಳಿಯದೆ ಉಸಿರೂ ನಿಂತ ಹಾಗೆ ಸ್ತಬ್ಧ ...

  • 2 days ago No comment

    ಯಾಕಿಷ್ಟು ನೋವಿಟ್ಟಿರುವೆ ದೇವರೆ… ಅದೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೇ!

        ‘ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅನ್ನಬೇಕೇ ಹೊರತು ಹೋಗಿ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತಾರೇನೇ ತಾಯಿ? ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನು’ ಅಂತ್ಹೇಳಿ ಹತ್ತು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ನೆಟಿಕೆ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ದೋಷ ನಿವಾರಿಸಿದ ಆ ಬಂಧಕ್ಕೆ ಏನ್ ಹೇಳಲಿ?       ಹೃದಯವೇ ಚಿಕ್ಕದು.. ಆಸೆಯೂ ಚಿಕ್ಕದು… ಮಸ್ತಿ ಭರೇ ಮನ್ ಕಿ… ಮುಗ್ಧ ಕನಸೂ ಚಿಕ್ಕದು…ಂ A moment is… My wish comes ...

  • 2 days ago No comment

    ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ

        ಕವಿಸಾಲು     ತನ್ನೊಂದು ಕೂದಲೆಳೆಯಿಂದಲೇ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮರವ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವಳು ನನ್ನಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದವಳು ಈ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿಯ ಕತೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವಿನ್ನೂ ಹುಡುಗರು ಪೊದೆಮೀಸೆಯ ಅಜ್ಜ ಹೂಂಕರಿಸಿದರೆ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ರದಂತೆ ಕೂತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಕಣ್ಣ ಮೊನಚಿನಿಂದಲೇ ಗದರಿಸಬಲ್ಲ ಗತ್ತಿನ ಅಜ್ಜನೂ ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಮೂಲೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ತರಗೆಲೆಯಂತೆ ತೂರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯ ನೆರಳು ಸೋಕಿದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಂದೆ ಅಜ್ಜ ಹೀಗೇಕೆ ಮಗುವಿನ ಥರ? ...

  • 3 days ago No comment

    ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲದಿರುವುದು

          ಕವಿಸಾಲು       ಇರುವುದು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಸದಾ ಅದರಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅದು. ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೂ… ಇರುವುದೆಲ್ಲವನು ಇರುತ್ತದೆಂಬ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಲೂ ಆಗದು. ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ. ಇರುವುದು ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆಂಬ ಭ್ರಮೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೂ ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆನ್ನುವುದೂ… ಇರುವುದು ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಇಲ್ಲದೆಯೂ ಇದ್ದಂತೆ ಇರುತ್ತದೆ: ಮಗುವಿನೊಳಗಿನ ನಗುವಿನಂತೆ. ನನ್ನಂತೆ ನಿನ್ನಂತೆ ಅದರಂತೆ ಇದರಂತೆ ಎದರಂತೆ ಎಲ್ಲದರೊಳಗಿನ ಆತ್ಮದಂತೆ… ಇರುತ್ತದೆ ಇದ್ದೂ ...


Editor's Wall

  • 07 December 2017
    4 days ago No comment

    ಈಗಲೂ ಭಯತ್ರಸ್ತಳಾಗಿ ಬೆಂಗೊಟ್ಟು ಓಡುತ್ತೇನೆ..!

                          ಆ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾಯದಂತೆ ಆಳವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಡುವ ಈ ನಂಜು ನಖಗಳ ಗೀರುಗಾಯಗಳ ನೋವನ್ನು ನೇವರಿಸುವವರು ಯಾರು?     ಮೊನ್ನೆ ನಡು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಕ್ಹಿ ಚಂಡಮಾರುತದ ಪರಿಣಾಮ ಮೋಡ ಕವುಚಿದ ಮುಗಿಲಿನಡಿ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲೂ ಹಿನ್ನೀರು ಆವರಿಸಿದ ಆ ಉದ್ದಾನುದ್ದದ ಆ ನಿರ್ಜನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ರುಮ್ಮನೆ ಬೀಸುವ ಶೀತಲ ...

  • 05 December 2017
    6 days ago No comment

    ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವಕರೆಲ್ಲ ಲೋಕನಿಂದಿತರೇ…!

            ಲಾಭ ಬಡುಕರ, ತೋರಿಕೆಗೆ ಮಾಡುವವರ ಹೆಸರುಗಳೆಲ್ಲ ಚಿನ್ನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಡುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ!         ತಾಯಿ ತೆರೇಸಾ ಬಗ್ಗೆ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವಾಗ ನನಗೆ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಊರಿನಿಂದ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ನನ್ನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಚರ್ಚ್ ಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲದ ವಿಧವೆಯಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಗಂಡ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ...

  • 04 December 2017
    1 week ago No comment

    ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು; ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ

    ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಹೇಳುವೆ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿರುವ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮೂರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ಶನಿವಾರ ರಾತ್ರಿ ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಅದ್ಯಾರೋ ತನ್ನತ್ತಲೇ ಆಸೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೌದೊ ಅಲ್ಲವೊ ಎಂಬಂತಿದ್ದ ಅದನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆತನೇ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ದುಡ್ಡಿರುವವನು. ತರುಣ. ಕಟ್ಟುಮಸ್ತಾಗಿರುವವನು. ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರ. ಅವನೊಡನೆ ಬೆರೆತು ಕುಣಿಯಲು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ...

  • 03 December 2017
    1 week ago One Comment

    ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವಷ್ಟು…

              | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ಕಮಲಾದಾಸ್ ಬದುಕೆನ್ನುವ roller coaster ಸವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಏಳುಬೀಳುಗಳು. ಈ ಕವಿತೆ ಅವರು ಇಸ್ಲಾಂಗೆ ಮತಾಂತರ ಹೊಂದಿದ ನಂತರದ ದಿನಗಳದ್ದು. ತಾವೇ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ಇದು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬೆಸ್ಟ್ ನಿರ್ಧಾರ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಮಲಾದಾಸ್, ಅದು ತುಸು ಅತ್ತಿತ್ತಲಾದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಯಾರೇನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅನ್ನುವ ಆತಂಕವೇ ಇಲ್ಲದೆ! ...

  • 30 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಪೀಹೂ ಎಂದರೆ ಹಾಡುವ ಹೂ…

                          ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಪೂರ್ವ ದಿನವದು. ಸ್ವರ್ಗದ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ನನ್ನ ಮಡಿಲು ಸೇರಿತ್ತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಪುಕ್ಕ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹಾಡುವ ಹೂವನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ನಾನಿದನ್ನು ಪೀಹೂ ಎಂದು ಕರೆದೆ. ಒಂದು ಹಳೆಯ ಹಕ್ಕಿಗೂಡಲ್ಲಿ ಪೀಹೂವನ್ನಿಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೆ ತುತ್ತುಣಿಸಿದೆ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಅಮ್ಮನೆಂದು ಭಾವಿಸಿತು.     ಆ ದಿನ ಕತ್ತಲು ಹರಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಪೀಹೂ ...