Share

ಒಂದು ಹೊಟ್ಟೆಯ ಕಥೆ
ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್ ಕಾಲಂ

“ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಯೇನೋ” ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದೆ ನಾನು. ಅವನು ಹೂಂ ಅಂದಿದ್ದ.
ಆತ ನನ್ನ ದೆಹಲಿಯ ದಿನಗಳ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಮಿತ್ರ. ಆಫ್ರಿಕಾದ ‘ಮಲಾವಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ದೇಶವೊಂದಕ್ಕೆ ನಿಯುಕ್ತಿಗೊಂಡು ದೆಹಲಿಯಿಂದ ಮಲಾವಿಗೆ ಹಾರಿದ್ದ ಆತ ತಿಂಗಳೊಳಗೇ ಶಸ್ತ್ರತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ಮರಳಿಬಂದಿದ್ದ.
“ಏನಾಯ್ತೋ?” ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದೆ ನಾನು.
“ಸಸ್ಯಾಹಾರವೇ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಮಾರಾಯ” ಎಂದ ಅವನು.
“ಅದಕ್ಕೆ? ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದೇಬಿಡೋದಾ?” ಕಣ್ಣರಳಿಸಿದೆ ನಾನು.
“ಮತ್ತೆ? ಉಪವಾಸ ಇರೋಕಾಗುತ್ತಾ? ಎರಡು ದಿನ ಏನೂ ತಿನ್ನುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮೂರನೇ ದಿನ ಖಾಯಿಲೆ ಬಿದ್ದೆ. ಮಾತ್ರೆಗಳು ಅಂದರೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ನನಗೆ ಅಲರ್ಜಿ. ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತಿಂದಾಕ್ಷಣ ವಾಂತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟು ದಿನ ಅಂತ ಹೀಗಿರೋದು? ಇದರ ಸಹವಾಸವೇ ಬೇಡ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆ” ಎಂದ.
ಆಫ್ರಿಕಾದ ಬಗ್ಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೂ ಇದೇನಪ್ಪಾ ವಿಚಿತ್ರ ರಾಮಾಯಣ ಎಂದು ಒಳಗೊಳಗೇ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು.

*************

ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರ ಬೀಳ್ಕೊಡುಗೆ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆಂದು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಚಿಕ್ಕ ಔತಣಕೂಟವೊಂದನ್ನು ನಾವು ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದೆವು. ಊಟದ ಮೆನುವಿನಲ್ಲಿ ಅಂಗೋಲನ್ ಆಹಾರದೊಂದಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನೂ ಇರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಭಾರತೀಯ ಅಡುಗೆಯನ್ನು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದಲೇ ಸವಿದ ಅಂಗೋಲನ್ನರಿಗೆ ಕೊನೆಗೆ ಕೊಟ್ಟ ರಸಗುಲ್ಲ ಮಾತ್ರ ಹಿಡಿಸಿದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. “ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ… ಏನಿದು ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಿಹಿ?” ಎಂದು ಅಂಗೋಲನ್ ಹಿರಿಯ ಮಹಿಳಾ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ನಂತರ ಅವರಿಗಾಗಿ ರಸಗುಲ್ಲವನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿ ಸಿಹಿಯನ್ನು ಕೊಂಚ ಕರಗಿಸಿಕೊಡಬೇಕಾಯಿತು.

ಈ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರು ಹಲ್ವಾ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ಇಲ್ಲಿಯ ಸ್ಥಳೀಯ ಬಾಣಸಿಗನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಾಗಲೂ ಇಂಥದ್ದೇ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ದೊರಕಿತ್ತು. ಹಕ್ಕಿಯು ತನ್ನ ಪುಟಾಣಿ ಕೊಕ್ಕಿನಿಂದ ಚಿಕ್ಕ ತುತ್ತನ್ನು ತೆಗೆಯುವಂತೆ ಚಿಕ್ಕ ತುಣುಕಷ್ಟನ್ನೇ ಚಮಚದಿಂದ ತೆಗೆದು ರುಚಿನೋಡಿದ ಆಕೆ “ಏನೋ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ” ಎಂದಿದ್ದಳು. ಒಳ್ಳೇ ಹಾಗಲಕಾಯಿಯ ಕಷಾಯ ಕುಡಿಸಿದೆವೋ ಎಂಬಂತಿತ್ತು ಅವಳ ಮುಖ.

“ಬಹುಶಃ ಚಾಕ್ಲೇಟನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ಯಾವ ಸಿಹಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಇವರಿಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲ ಅನ್ಸುತ್ತೆ” ಎಂದು ಹಲ್ವಾ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಮಿತ್ರರಿಗೆ ನಗುತ್ತಾ ಅಂದಿದ್ದೆ ನಾನು.

*************

ಆಹಾರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ವೈವಿಧ್ಯಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೇಗೆ ತಮಾಷೆಯ ಪ್ರಸಂಗಗಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳಲು ಈ ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಬೇಕಾಯಿತು.

ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಮಿತ್ರನಿಗೆ ಮಲಾವಿ ದೇಶದಲ್ಲಾದ ಅನುಭವವು ನನಗೆ ಅಂಗೋಲಾದಲ್ಲೂ ಆಯಿತು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಆದರೆ ನಾನು ಹಾರ್ಡ್ ಕೋರ್ ಮಾಂಸಾಹಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಬಚಾವಾಗಿದ್ದೆ. ರೋಗಿ ಬಯಸಿದ್ದೂ ಹಾಲು-ಅನ್ನ, ವೈದ್ಯರು ಹೇಳಿದ್ದೂ ಹಾಲು-ಅನ್ನ ಎಂಬಂತೆ ನನಗಂತೂ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕರಾವಳಿಯವರೆಂದರೆ ಮೀನಿಗೆ ಬಾಯಿಬಾಯಿ ಬಿಡುವುದು ಸಹಜ. ಅಂಗೋಲಾ ಅಟ್ಲಾಂಟಿಕ್ ಸಾಗರದ ಕರಾವಳಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ದೇಶ. ಹೀಗಾಗಿ ಮೀನುಗಳಿಗೆ ಬರವಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಮಾಂಸಾಹಾರದ ಉಳಿದ ವೈವಿಧ್ಯಗಳು ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚೇ ಇದ್ದವು. ಅಂತೂ ‘ವ್ಹಾವ್’ ಎಂದು ಉದ್ಗಾರ ತೆಗೆಯದಿರಲು ನನಗೆ ಕಾರಣಗಳೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿ.

ಆದರೆ ನನ್ನೊಂದಿಗಿರುವ ಉತ್ತರ ಭಾರತ ಮೂಲದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬರು ಅಪ್ಪಟ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತೊಂದರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರೋ ಪಾಕಪ್ರವೀಣರು. ಸಸ್ಯಾಹಾರದ ವೈವಿಧ್ಯಗಳನ್ನು ಸ್ವತಃ ತಯಾರಿಸಿ, ನನಗೆ ತಿನ್ನಿಸಿದರಲ್ಲದೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಅಡುಗೆಯಾಕೆಗೂ ಇಂಡಿಯನ್ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟರು. ಇಂದು ಆಕೆ ಯಾವುದೇ ಭಾರತೀಯ ಅಡುಗೆಯವರಿಗೂ ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲವೆಂಬಷ್ಟು ಮಟ್ಟಸವಾಗಿ ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಅಡುಗೆಯನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ತಯಾರಿಸಿ ಉಣಬಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಯ ಕಲಿಕೆಯ ವೇಗಕ್ಕೆ ನಾನು ಅವಾಕ್ಕಾಗಿದ್ದಂತೂ ಸತ್ಯ.

ಮೊದಲ ಬಾರಿ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುವವರಲ್ಲಿ, ಅದರಲ್ಲೂ ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೋಗುವವರಲ್ಲಿ ಇಂಥಾ ತಳಮಳಗಳಾಗುವುದು ಸಹಜ. ನನಗಿಂತ ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಹಿಂದೆ ಅಂಗೋಲಾಕ್ಕೆ ಬಂದಿಳಿದ ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯವರ ಮಾತಿನ ಪ್ರಕಾರ ಅವರಿಗೂ ಕೆಲ ದಿನಗಳು ಸವಾಲಾಗಿಯೇ ಪರಿಣಮಿಸಿದ್ದವಂತೆ. ಸ್ವತಃ ಅಡುಗೆ ಮಾಡೋದೇನೋ ಸರಿಯೇ, ಆದರೆ ಮಸಾಲೆಗಳೂ ಬೇಕಲ್ವೇ! ಒಂದು ಪಲ್ಯ ಎಂದರೆ ನಾವು ಭಾರತೀಯರು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಸಾಲೆಗಳನ್ನು ಬೆರೆಸುತ್ತೇವೆ. ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಕಾಣದಂತಾದರೆ ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಎಮರ್ಜೆನ್ಸಿ’ ಹೇರಿದಂತಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಗೂಗಲ್ ಜಾಲಾಡಿ ಇಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಹೋಟೇಲುಗಳೋ, ಅಂಗಡಿಗಳೇನಾದರೂ ಇವೆಯೇ ಎಂದು ಹುಡುಕಹೊರಟರೆ ಅಂಗೋಲಾದ ರಾಜಧಾನಿಯಾದ ಲುವಾಂಡಾ ಮಹಾನಗರಿಯಲ್ಲಿ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯ ಆಶಾಕಿರಣಗಳು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದವು. ಅಟ್ಲಾಂಟಿಕ್ ಸಾಗರವನ್ನು ಬಗಲಿನಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಗತ್ತಿನಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿರುವ, ನೋಡಲು ನಮ್ಮ ಮುಂಬೈಯಂತೆಯೇ ಇರುವ ಸುಂದರ ನಗರಿ ಲುವಾಂಡಾ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ವೀಜ್ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಮುನ್ನೂರೆಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರುಗಳ ದೂರ. ವೀಜ್ ನಿಂದ ಲುವಾಂಡಾಗಿರುವ ಈ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಮ್ಮಿಯೆಂದರೂ ನೂರರಿಂದ ನೂರೈವತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರುಗಳವರೆಗೆ ದಟ್ಟಕಾಡಿನದ್ದೇ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ. ಹೀಗಾಗಿ ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಲುವಾಂಡಾಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ ಬೇಕಾದ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ತರುವ ಪರಿಪಾಠವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು.

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಮಂಗಳೂರಿನ ಹವಾಮಾನಕ್ಕೂ ಅಂಗೋಲಾದ ಹವಾಮಾನಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳೇನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆಹಾರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ನನ್ನನ್ನೂ ತಟ್ಟಿದ್ದವು. ಹಣ್ಣು, ತರಕಾರಿಗಳು ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿದ್ದರೂ ಹರಿವೆ ಸೊಪ್ಪು, ಮೆಂತ್ಯ, ಪಾಲಕ್, ಬಸಳೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಸೊಪ್ಪುಗಳ ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ನನಗೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ತಪ್ಪಿಹೋಗಿದ್ದವು. ಜೊತೆಗೇ ಮಾಂಸಾಹಾರದ ಬಗೆಬಗೆಯ ವೈವಿಧ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡು ‘ಹೀಗೂ ಉಂಟೇ?’ ಎಂದು ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಿಡುವಂತಾಗಿತ್ತು. ದಿನದ ಮೂರು ಹೊತ್ತೂ ಮಾಂಸಾಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸುವವರು ಇಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಒಮ್ಮೆ ಹೆದ್ದಾರಿಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೋತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ನೋಡಲು ಜಿಂಕೆಯಂತಿದ್ದ ಬುಷ್ ಬಕ್ ಅನ್ನು ಮಾರಾಟಕ್ಕಿಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಸತ್ತ ಕೋತಿಯನ್ನು ಬಾಲದಿಂದ ಹಿಡಿದು ನೇತಾಡಿಸುತ್ತಾ ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಬುಷ್ ಬಕ್ ಅನ್ನು, ಸುಟ್ಟ ಬಾವಲಿಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿಸಿ ಮಾರಾಟಕ್ಕಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ತೀರಾ ಅಪರೂಪವಾದ ಚಿಪ್ಪಿನ ಪ್ರಾಣಿ ಪಾಂಗೋಲಿನ್ ಇಲ್ಲಿಯ ಕಸಾಯಿಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ಉಸಿರಿಲ್ಲದೆ ಮಲಗಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬಕೆಟ್ಟೊಂದರಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು ತುಂಬಿಸಿ ಸುಮಾರು ನೂರಿನ್ನೂರು ಹುಳಗಳನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ನೋಡಲು ದಪ್ಪಗೆ ರೇಷ್ಮೆಹುಳುವಿನ ಎರಡರಷ್ಟಿದ್ದ, ಮೂರರಿಂದ-ನಾಲ್ಕು ಇಂಚುಗಳ ಉದ್ದವಿದ್ದ ಮಿಜಿಮಿಜಿಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಜೀವಂತ ಹುಳುಗಳು. ಈ ‘ಸೋಂಬೆ’ ಹುಳುಗಳಿಂದ ಸಾರು ಮಾಡುತ್ತಾರಂತೆ. ನೋಡಿಯೇ ಕಂಗಾಲಾದ ನಾನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಆ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಲಿಡಲಿಲ್ಲ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಸ್ಥಳೀಯರು ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಭಾರತೀಯ ಮಸಾಲೆಗಳು ಹೇಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಗಗನಕುಸುಮವಾಗಿಬಿಟ್ಟವೋ ಅಂತೆಯೇ ಉಳಿದ ಕೆಲವು ಉತ್ಪನ್ನಗಳೂ ನಮ್ಮ ಮೆನುವಿನಿಂದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮರೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಅಂಗೋಲಾಕ್ಕೆ ಬಂದು ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷವಾದರೂ ‘ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ’ ಅಂದ್ರೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯರಿಗೆ ತಿಳಿಹೇಳಲು ನನಗಿನ್ನೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಕಬ್ಬು ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದರೂ ಬೆಲ್ಲ ನನಗಿನ್ನೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಸಿಹಿತಿಂಡಿ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ಐಸ್ ಕ್ರೀಂಗಳೂ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದು ಕಡಿಮೆ. ಪಾರದರ್ಶಕ ಡಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಸೆಳೆಯುವ ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿದ್ದ ಇಲ್ಲಿಯ ಕೆಲ ಐಸ್ ಕ್ರೀಂಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ರುಚಿನೋಡಿದರೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣವಿತ್ತೇ ಹೊರತು ರುಚಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮೊಸರೇ ವಾಸಿ ಎಂದು ನಾನು ಗೊಣಗಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಅಂಗೋಲಾದ ಪ್ರಮುಖ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಲ್ಲೊಂದಾದ ಕಾಫಿಯೂ ಕೂಡ ಕೆಲವರಿಗಷ್ಟೇ ಹಿಡಿಸುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿರುವೆ. ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಗೆ ಹವಿಸ್ಸನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹಾಕುತ್ತಾರೋ, ಅಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲಿಯ ಕಾಫಿಗೆ ಸಕ್ಕರೆಯನ್ನು ಹಾಕುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಕಾಫಿಗೂ ಗುಡ್ ಬೈ ಹೇಳಬೇಕಾಯಿತು.

ಹಾಗೆಂದು ಭಾರತೀಯ ಖಾದ್ಯಗಳ ನೆನಪಾಗಿ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರೂರಿದರೆ ಭಾರತೀಯ ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟುಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ರಾಜಧಾನಿಯಾದ ಲುವಾಂಡಾದಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಭಾರತೀಯ ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟುಗಳಿವೆ. ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಲುವಾಂಡಾದಲ್ಲಿ ಇಂಡಿಯನ್ ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟ್ ಒಂದರ ಒಳಹೊಕ್ಕಿದ್ದ ನನಗೆ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ವಾಗತವೇ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಇಟ್ಟಿದ್ದ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಟೆಲಿವಿಷನ್ನಿನಲ್ಲಿ ‘ಮೊಹಬ್ಬತೇ’ ಚಿತ್ರದ ಹಾಡಿಗೆ ಗುಳಿಕೆನ್ನೆಯ ಶಾರೂಖ್ ಖಾನ್ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ಮುಂದೆ ಅತಿಥಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಅದೇ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟ್ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿದೆ ಎಂಬ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ತಿಳಿದು ನಿರಾಶರಾಗಬೇಕಾಯಿತು. ಅಂದಹಾಗೆ ಲುವಾಂಡಾ ಭಾರೀ ದುಬಾರಿ ನಗರ. ಲುವಾಂಡಾದ ಒಳ್ಳೆಯ ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಒಂದು ಊಟಕ್ಕೆ ನಾವು ಬರೋಬ್ಬರಿ ಮೂವತ್ತು ಸಾವಿರ ಕ್ವಾಂಝಾ (ಸುಮಾರು ನೂರಾ ಎಂಭತ್ತು ಡಾಲರ್) ಮೊತ್ತವನ್ನು ವ್ಯಯಿಸಿದರೆ ಅದೇ ಮೂವತ್ತು ಸಾವಿರ ಕ್ವಾಂಝಾಗಳಲ್ಲಿ ವೀಜ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದಿಡೀ ತಿಂಗಳ ಖರ್ಚನ್ನು ನಾನು ಸವೆಸಬಲ್ಲೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ದುಬಾರಿ ಮಹಾನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಗೋಲಾದ ಲುವಾಂಡಾ ಕೂಡ ಒಂದು. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜ್ಯೂರಿಚ್, ಹಾಂಗ್-ಕಾಂಗ್ ನಗರಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ ಲುವಾಂಡಾ ಮೀರಿಸಿದೆ. ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತೆಂಬುದು ಸರಿಸಮವಾಗಿ ಹಂಚಿಹೋಗದೆ ಮಹಾನಗರವೊಂದಕ್ಕೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅಂಗೋಲಾ-ಲುವಾಂಡಾ ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ ನಿದರ್ಶನ.

ಅಂಗೋಲನ್ ಆಹಾರಪದ್ಧತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವುದಾದರೆ ಇನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ. ಆದರೆ ಸದ್ಯಕ್ಕಿಷ್ಟೇ. ಈ ಬಾರಿ ಚೌತಿ, ಕೃಷ್ಣಾಷ್ಟಮಿ ಹೀಗೆ ಹಬ್ಬಗಳದ್ದೇ ತಿಂಗಳಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಭಾರತೀಯ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಗೆಬಗೆಯ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು ತಯಾರಾಗುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಆಹಾರವನ್ನು ಸವಿಯುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಪೋಲಾಗದಂತೆಯೂ ಗಮನಹರಿಸೋಣ. ಎಲ್ಲರ ಹೊಟ್ಟೆಯೂ ತಣ್ಣಗಿರಲಿ!

———

ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್

ಮೂಲತಃ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಕಿನ್ನಿಗೋಳಿಯವರಾದ ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ಸುರತ್ಕಲ್ (ಎನ್.ಐ.ಟಿ.ಕೆ) ನಿಂದ 2011ರಲ್ಲಿ ಸಿವಿಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪದವಿಯನ್ನು ಪಡೆದವರು. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಜಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಇಲಾಖೆ, ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಗುರುಗ್ರಾಮ್ ಆದ ಹರಿಯಾಣದ ಗುರ್ಗಾಂವ್ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರರಾಜಧಾನಿಯಾದ ನವದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ನಂತರ, ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ದೂರದ ಆಫ್ರಿಕಾದ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ `ರಿಪಬ್ಲಿಕ್ ಆಫ್ ಅಂಗೋಲಾ’ ದೇಶದ ವೀಜ್ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ, ವಿಶ್ವಬ್ಯಾಂಕ್ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಸ್ಥಳೀಯ ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನಿಯುಕ್ತಿಗೊಂಡು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ.

ಚಿತ್ರಕಲೆ ಮತ್ತು ಓದಿನ ಪಯಣದಲ್ಲೇ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ಇವರಿಗೆ, “ತಾನೂ ಬರೆಯಬಲ್ಲೆ” ಎಂಬ ಸಂಗತಿಯ ಅರಿವಾದ ನಂತರದ ದಿನಗಳಿಂದ, ಅಂದರೆ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಕಥೆಗಳು, ಲೇಖನಗಳು, ಪ್ರಬಂಧಗಳು, ಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧಗಳು, ಮಿನಿ ಸರಣಿ ಬರಹಗಳು, ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರಗಳು, ಅನುವಾದಗಳು ಕನ್ನಡದ ವಿವಿಧ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಓದುವ ಮತ್ತು ಆಗಾಗ ಬರೆಯುವ ಹೊರತಾಗಿ, ಪ್ರವಾಸದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದೇಶ ಸುತ್ತುವ ಮತ್ತು ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸ.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 6 days ago No comment

    ಕವಿಸಾಲು | ಒಲವಿನಾಟ

        ಕವಿಸಾಲು       ಶರದೃತು ತೂರಿದ ಪುಂಡ ಗಾಳಿಗೆ ಎಲೆಗಳೆಲ್ಲ ಹಾರಿ ಉದುರಿ ಮಳೆಗೆ, ಬಿಸಿಲ ಝಳಕ್ಕೆ ಒಡಲನೊಡ್ಡಿ ಹಾಡೋ ಹಕ್ಕಿಯ ಗೂಡು ಬರಿದು ಮೈಯ ಕೊಂಕಿಸಿ, ತಲೆಯ ಹೊರಳಿಸಿ ಚಳಿಯ ಮುಸುಕಿನಲ್ಲಿ ಕಂಪಿಸಿದ ಮರಕ್ಕೆ ಚಿಗುರ ಬಯಕೆಯ ನಸು ಪುಳಕ ಹಸಿರ ಉಸಿರಿನ, ಹಕ್ಕಿ ಹಾಡಿನ ಕನಸ ಹೊದಿಕೆಯ ಬಿಸಿ ಒಡಲು ತುಂಬಲು ಬಯಕೆಯಾಗಿ ಟೊಂಗೆ-ರೆಂಬೆಗಳಲಿ ಕವನ ಸದ್ದು ಗದ್ದಲವಿಲ್ಲದೆ ಇತ್ತ ಒಲವಿನೋಲೆಯ ...

  • 1 week ago No comment

    ಕವಿಸಾಲು | ನಕ್ಷತ್ರ ನಾವೆ

      ಕವಿಸಾಲು       ಮೋಡವೇ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಇಳಿದಂತೆ ದಟ್ಟವಾದ ಹೊಗೆ ಮನೆಜಂತಿಗಳ ತುಂಬಾ ನೇತುಕೊಂಡಿದೆ ಚುಕ್ಕಿಗಳೇ ಮನೆಯ ಜಂತಿಗಳಲಿ ಯಾತ್ರೆ ಹೊರಟಂತೆ ಕಂಡರು ಮಿನುಕು ಹುಳುಗಳ ಹಾಗೆ ಚಿಮಣಿದೀಪದ ನೆರಳು ಸದಾ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಗೋಡೆಗಳು ಅಕ್ಷರಶಃ ಬೂದಿಗುಡ್ಡದಂತೆ ಕಪ್ಪುಕಾಡಿಗೆಗಳ ಹಾಗೆ ಗೋಚರ ಬಾಗಿಲು ಕಿಟಕಿಗಳ ಮೂಲಕ ಬುಸುಗುಡುವ ಹೊಗೆ ಉಗಿಬಂಡಿಯ ಕಾಲಚಕ್ರದಲಿ ದಿನಗಳ ದೂಡಿದಂತೆ ಹೊಗೆಯ ಬೇಗೆಯಲಿ ಅವಳೆಂದೂ ಎದೆಗುಂದಲಿಲ್ಲ ಹಣೆಯ ಬೆವರಿನ ಗಟ್ಟಿ ತಾಜಾತನದ ...

  • 2 weeks ago No comment

    ಕಲರವ | ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ ಕಥೆ…

        ಕಲರವ           “ಎರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರ್ತೀಯ, ಈ ಬಾರಿಯಾದರೂ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡು” ಎಂದಳು ಭಾರತದ ನನ್ನ ಅಕ್ಕ. “ಹೌದಲ್ಲವಾ” ಅಂತ ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಿನಿಮಾ ಪಟ್ಟಿ ನೋಡಿದೆ. ಪ್ರೀತಿ –ಪ್ರೇಮ, ಫೈಟಿಂಗ್ ಗಳ ಚಲನಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡುವುದೆಂದರೆ, ‘ನೋಡಿದ್ದನ್ನೇ ನೋಡುವ’ ಕಷ್ಟ. ವೈಚಾರಿಕ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಜಾಸ್ತಿ ಓಡದ ಕಾಲವಿದು. ಇನ್ನು ಸಾಂಸಾರಿಕ ಚಿತ್ರಗಳು ಬರುವುದು ನಿಂತ ಮೇಲೆ ಸಂಸಾರಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ...

  • 2 weeks ago No comment

    ಕವಿಸಾಲು | ಅಲೆಗಳೆದ್ದ ಕೊಳ…

        ಕವಿಸಾಲು         ಅಲೆಗಳೆದ್ದ ಕೊಳವಿದು, ಕಲ್ಲು ತೂರಿದ ಕಾಯಕವಷ್ಟೇ ನಿನ್ನದು ಎದ್ದ ಅಲೆಗಳ ಮೇಲಿಲ್ಲ ನಿನಗೆ ಇನಿತು ಅಧಿಕಾರವು ದೂರಿಲ್ಲ ನನ್ನಲ್ಲಿ, ಬೇಡಿಕೆ ತಾನೇ ಏಕೆ? ತುಂಬಿದ ಮನದಿ ಹೊಕ್ಕ ಹರ್ಷಕೆ ಪುರಾವೆಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲ, ನಕ್ಕ ನಗುವಿನಲಿ ನೋವಿಲ್ಲ, ತುಂಬಿವೆ ನೂರು ಭಾವಾರ್ಥ ಮುಚ್ಚಟೆಯಿಂದ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೇಕಾದ ಪರಿಭಾಷೆಯಲಿ ದಿರಿಸಿಟ್ಟು ಸಿಂಗರಿಸಿ ನೋಡುತ್ತ ನಿನ್ನ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಸಿಗುವ ಅನುಪಮ ಭಾವದಿ ದೊರಕಿದ್ದು ...

  • 3 weeks ago No comment

    ಪ್ರಸಾದ್ ಪಟ್ಟಾಂಗ | ಓದು ಮಗು ಓದು…

        “ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲಾ… ಪಠ್ಯದಾಚೆಗೂ ಅವರು ಏನೇನು ಓದಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸುವಂಥದ್ದು” ಎಂದು ಟೆಲಿಫೋನ್ ಕರೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಮಿತ್ರರಾದ ಗಣೇಶ್ ಕೋಡೂರು. ಓದು, ಬರವಣಿಗೆ, ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ, ಪ್ರವಾಸ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ, ಸಮಾಜಸೇವೆ, ಪ್ರಕಟಣೆ… ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಗಣೇಶ್ ಅವರದ್ದು ಇದೊಂದು ಹೊಸ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ತಕ್ಷಣ ಅಂದುಕೊಂಡೆ ನಾನು. ಸದಾ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರಾಗಿರುವ ಗಣೇಶ್ ಕೋಡೂರು ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ...


Editor's Wall

  • 31 August 2018
    3 weeks ago No comment

    ಪ್ರಸಾದ್ ಪಟ್ಟಾಂಗ | ಓದು ಮಗು ಓದು…

        “ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲಾ… ಪಠ್ಯದಾಚೆಗೂ ಅವರು ಏನೇನು ಓದಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸುವಂಥದ್ದು” ಎಂದು ಟೆಲಿಫೋನ್ ಕರೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಮಿತ್ರರಾದ ಗಣೇಶ್ ಕೋಡೂರು. ಓದು, ಬರವಣಿಗೆ, ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ, ಪ್ರವಾಸ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ, ಸಮಾಜಸೇವೆ, ಪ್ರಕಟಣೆ… ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಗಣೇಶ್ ಅವರದ್ದು ಇದೊಂದು ಹೊಸ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ತಕ್ಷಣ ಅಂದುಕೊಂಡೆ ನಾನು. ಸದಾ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರಾಗಿರುವ ಗಣೇಶ್ ಕೋಡೂರು ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ...

  • 30 August 2018
    3 weeks ago No comment

    ಕಾದಂಬಿನಿ ಕಾಲಂ | ತಮ್ಮ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಗೆ ತಾವೇ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡ ಮೊದಲ ಮೊಳೆ

                        ಬಹುದೊಡ್ಡ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಖಂಡ ಭಾರತವನ್ನು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರದ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.   2019ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಳವಳಕಾರಿ ಘಟನಾವಳಿಗಳು ಜರುಗುತ್ತಾ ಈ ದೇಶದ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ನಾಗರೀಕರ ಕಣ್ಣೆದುರು ಭಯದ ನೆರಳು ಕವಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ದೇಶದೊಳಗೆ ಕೊಲೆ, ಹಲ್ಲೆ, ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಗಲಭೆ, ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ಧಿ ಹಬ್ಬಿಸುವುದು, ಆತಂಕ ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು ಇನ್ನೂ ...

  • 26 August 2018
    3 weeks ago No comment

    ಗೆದ್ದು ಬೀಗುತ್ತಿರುವ ದುಷ್ಟ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಅಮರ್ತ್ಯ ಸೇನ್ ಮಾತುಗಳು

        ಜನರನ್ನೇ ಕೊಲ್ಲಲು ಜನಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ದುಷ್ಟತನಕ್ಕೆ ಕೊನೆಗಾಲ ಯಾವಾಗ?     “ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕೋಮುವಾದಿಯೇತರ ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿಯೇತರ ಶಕ್ತಿಗಳು ಒಂದಾಗಿ 2019ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಿದೆ ಮತ್ತು ಇವುಗಳ ಜೊತೆಗೂಡಲು ಎಡಪಕ್ಷಗಳು ಹಿಂಜರಿಯಕೂಡದು.” ಇವು ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಅಮರ್ತ್ಯ ಸೇನ್ ಅವರ ಮಾತುಗಳು. “ನಾವು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರವನ್ನು, ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ. ಕೋಮುವಾದಿ ಬಲಪಂಥೀಯ ಪಡೆಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲು ...

  • 26 August 2018
    4 weeks ago No comment

    ಕಡು ಭಯಂಕರ ಕತ್ತಲೊಳಗೆ ಅವಳಂಥ ಅದೆಷ್ಟು ಜೀವಗಳೊ!

      ಅವಳೊಳಗೀಗ ಕನಸುಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಮಿಂಚು ಸ್ಫುರಿಸಬೇಕಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಳೆಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವ ಯಾತನೆ ಮಾತ್ರವೇ ಸರಿದಾಡುತ್ತಿದೆ.       ಒಂದು ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಕಳೆದ ಏಪ್ರಿಲ್ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಏಳು ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ರೋಹಿಂಗ್ಯಾಗಳು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದೊಳಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧದಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳೇ. ಆ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ದಮನಿತರು. ಆ ಮಕ್ಕಳ – ಅದರಲ್ಲೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಬದುಕು ಎಂಥ ನರಕಮಯ ಎಂಬುದನ್ನು ...

  • 23 August 2018
    4 weeks ago No comment

    ಕಾದಂಬಿನಿ ಕಾಲಂ | ದುರ್ಬಲ ಗಳಿಗೆಗಳನ್ನೇ ಹೊಂಚುವ ಹದ್ದುಗಣ್ಣುಗಳೆದುರು ಹೆಣ್ಣು ದೇಹ

                        ಲೋಕದ ನೀತಿಯೇ ಅದಲ್ಲವೇ? ತನ್ನ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ವಿತರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ದುರ್ಬಲರನ್ನೇ ಅಲ್ಲವೇ ಬಲಿಗಂಬಕ್ಕೇರಿಸುವುದು?   ‘ಟೈಟಾನಿಕ್’ ಎನ್ನುವುದು ವಿಕೋಪದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಠರ ಕೈ ಹೇಗೆ ಮೇಲಾಗುತ್ತದೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಶಕ್ತ ರೂಪಕ. ಅಂಥಲ್ಲಿ ಕೆಳಗಿನವರನ್ನು ತುಳಿಯುವ, ಅವರ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಕಬಳಿಸಲು ಹವಣಿಸುವ ವಿಕರಾಳ ಆಟವೊಂದು ನಿರಾತಂಕವಾಗಿ ಜರುಗುತ್ತದೆ. ನೆನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ...