Share

ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸೆನ್ನನು…
ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್ ಕಾಲಂ

ಳೆದೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಪುಸ್ತಕವೊಂದು ಕೈಸೇರಿತ್ತು.

ನನಗೆ ನೆನಪಿರುವಂತೆ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮಿತ್ರರ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ, ಆನಿವರ್ಸರಿಯಂಥಾ ವಿಶೇಷ ದಿನಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಹಿಂದಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ನನಗ್ಯಾರಪ್ಪಾ ಕಳಿಸಿದರು ಎಂದು ದಿನವಿಡೀ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಕೊನೆಗೂ ಆ ದಿನ ಸಂಜೆ ಪುಸ್ತಕದುಡುಗೊರೆ ಕಳಿಸಿದ್ದು ಯಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ನನ್ನ ಮೂವರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಏನು ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕೊನೆಗೆ ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತಂದಿದ್ದರಂತೆ. ಅದು 2015ರ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ಐದು.

ಸುಮ್ಮನೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯಲೆಂದು ಮನೆಪಾಠ ಕೊಡಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದ ನಾನು ಅದೆಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದದ್ದೇ ಆವಾಗ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೇ ಕಲಿಸುವ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೊಂದಿಗೆ ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿಯುಂಟಾಗಿತ್ತು. ಕಲಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಕಲಿಯುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೂ ಹೌದಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಮಗುವಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರಂತೆಯೇ ಚಕ್ಕಳಮಕ್ಕಳ ಹಾಕಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಏನೇನೋ ಗಣಿತದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಮೂವರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪಠ್ಯದಾಚೆಗಿನ ವಿಷಯಗಳ ಹೊಸ ಹೊಸ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹಲವು ಬಾರಿ ಒಂದು ತಾಸುಗಳ ತರಗತಿ ಒಂದೂವರೆ-ಒಂದೂ ಮುಕ್ಕಾಲು ತಾಸುಗಳವರೆಗೆ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿಕ್ಕ ಒಂದು ಭಾನುವಾರವನ್ನು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆಯದೆ ತರಗತಿ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದೆಂಬ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಮೆಟ್ರೋ ಹಿಡಿದು ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಬಾರಿ ದಿನಕ್ಕೈವತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದ್ದೂ ಇದೆ.

ಯಾವಾಗಲೂ ತಮ್ಮದಲ್ಲದ ವಯಸ್ಸಿನ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯವನ್ನು ಕಳೆಯಿರಿ ಎಂಬ ನಾಣ್ಣುಡಿಯಿದೆಯಂತೆ. ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಅಂಥಾ ಸಂದರ್ಭಗಳು ನನಗೊದಗಿ ಬಂದವು. ಇಲ್ಲದಾಗ ಅವುಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನತ್ತಿಯೂ ಹೋಗಿದ್ದುಂಟು. ದಿನವಿಡೀ ನಿವೃತ್ತ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಗುಂಪಿನೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಕ್ಕಳ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಭಿನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನ ಮತ್ತು ಭಿನ್ನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಜನರೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸುವ ಲಾಭವೆಂದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಕಂಫರ್ಟ್ ಝೋನ್ ನಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಮೂವರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಿರಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಮೂರನೇ ತರಗತಿಯವನಾಗಿದ್ದರೆ ಹಿರಿಯವಳು ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದು ಬಾಲ್ಯದ ಹುಡುಗಾಟದ ಕಾಲವಾದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹುಡುಗಾಟದ ಪೊರೆಯನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪ್ರೌಢರ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆಸಕ್ತಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಾಣುವ ಹರೆಯ. ಹೀಗಾಗಿ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಕುಟುಂಬದ ಕುಡಿಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹರಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳಲ್ಲೂ ನಮ್ಮದೇ ಕಾಲೇಜಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನಡೆಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ‘ಗುರುದಕ್ಷಿಣಾ’ ಎಂಬ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲೂ ನಾನು ಸ್ಥಳೀಯ ಶಾಲೆಯೊಂದರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ಅರೆಕಾಲಿಕ ಶಿಕ್ಷಕನಾಗಿದ್ದೆ. ಇನ್ನು ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನವರೊಂದಿಗೆ ಕಳೆಯುವ ಅವಧಿಯ ಅನುಭವವೇ ಬೇರೆ. ಮನುಷ್ಯ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಹೊಸ್ತಿಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಮತ್ತೆ ಮಗುವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನಂತೆ. ಅಂತೂ ಸ್ಮಾರ್ಟ್‍ಫೋನುಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಮತ್ತು ಸ್ವಾರಸ್ಯದ ಜಗತ್ತನ್ನು ನಾನು ನಿತ್ಯದ ದಿನಚರಿಯಲ್ಲೇ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ.

ಕೆಲದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಟೆಡ್ ಟಾಕ್ ಭಾಷಣಗಳ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ ರೀಟಾ ಪಿಯರ್ಸನ್ ರವರ ಭಾಷಣವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾದವು. ಅಂದಹಾಗೆ ಕಳೆದ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೇ ತಮ್ಮ ಸೇವೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ರೀಟಾ. ಶಿಕ್ಷಕರ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸೌಹಾರ್ದಯುತ ಸಂಬಂಧವು ರೂಪುಗೊಂಡ ನಂತರವೇ ಉತ್ತಮ ಕಲಿಕೆಯು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. “ನಿಮಗೆ ಸಂಬಳ ಕೊಡುವುದು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಖುಷಿಪಡಿಸುವುದಕ್ಕಲ್ಲ” ಎಂದು ಯಾರೋ ಅವರಿಗೆ ಅಂದಿದ್ದರಂತೆ. “ತಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗದವರಿಂದ ಮಕ್ಕಳು ಏನನ್ನೂ ಕಲಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಆಪ್ತರಾಗುವುದೂ ಕೂಡ ಬೋಧನೆಯಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ರೀಟಾ. ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಬೆಸ್ಟ್-ಸೆಲ್ಲರ್ ಗಳಲ್ಲೊಂದಾದ ‘ತೊತ್ತೊಚಾನ್’ ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾ ಜಪಾನಿನ ಖ್ಯಾತ ಟೆಲಿವಿಷನ್ ತಾರೆ ತೆತ್ಸುಕೊ ಕುರೊಯನಗಿ ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದ ತೊಮೊಯೆಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಅಂಕಣದಲ್ಲೇ ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ತೊಮೊಯೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಲೇ ರೀಟಾರ ಮಾತು ಅದೆಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ‘ತೊತ್ತೊಚಾನ್’ ಓದುತ್ತಾ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದೂ ನೆನಪಾಯಿತು.

ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ವಲಯದಲ್ಲೇ ಶಿಕ್ಷಕವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಬಹಳ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು, ದೂರು-ಗೊಣಗಾಟಗಳಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರ ದಂಡೇ ಇದೆ. ಬೋಧನೆ ಇವರುಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ವೃತ್ತಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಸರ್ವಸ್ವವೂ ಹೌದು. ಈ ಬಾರಿಯ ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನದಂದು ಇಂಥಾ ಶಿಕ್ಷಕರ ಸಂತತಿ ಸಾವಿರವಾಗಲಿ ಎಂಬ ಹಾರೈಕೆ ನನ್ನದು!

***************

ಮನೆಯೇ ಮೊದಲ ಪಾಠಶಾಲೆ, ಜನನಿ ತಾನೇ ಮೊದಲ ಗುರುವು:

ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನದ ಈ ಸುಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅಮ್ಮಂದಿರಿಗೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಲೇಬೇಕು ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಪ್ರಾಯಶಃ ಜೀವನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ನಮ್ಮ ಅಣುಅಣುವಿನಲ್ಲೂ ಇಳಿದುಹೋಗಿರುವ, ಉಳಿದುಹೋಗಿರುವ ಪಾಠಗಳೆಂದರೆ ಅಮ್ಮನಿಂದ ಕಲಿತದ್ದು. ಅದು ಹಲ್ಲುಜ್ಜುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸೀರೆ ಉಡುವುದರವರೆಗೂ ಇರಬಹುದು. ಶೂ ಲೇಸ್ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಒಳ್ಳೆಯ ಅಪ್ಪನಾಗುವವರೆಗೂ ಇರಬಹುದು. ತಾಯಿಯೆಂಬ ಶಕ್ತಿಯು ಸದಾ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ನಿಂತು ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಲಹಿರುತ್ತದೆ. ಹತ್ತು ಬಾರಿ ಬೆತ್ತ ಹಿಡಿದರೆ ನೂರು ಬಾರಿ ಮಡಿಲಾಗಿ ಆಸರೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ತಾಯಂದಿರ ಹತ್ತುಹಲವು ಬಗೆಬಗೆಯ ಅವತಾರಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು. ಆದರೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಹೋಗುವುದು ಕಮ್ಮಿ. ಇದು ಅಮ್ಮಂದಿರಿಗೆ ಹೊಸದೇನೂ ಅಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಆದರೆ ಈ ಸೂಕ್ತಿಯು ಸೂಕ್ತಿಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುವುದು ಬೇಡ. ಹೀಗಾಗಿ ಸಪ್ಟೆಂಬರ್ ಐದರ ವಿಶೇಷ ನಮನವೊಂದು ಅವರಿಗೂ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ.

“ತಪ್ಪಿಹೋಗಿದ್ದ ಓದುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತೆ ಹಿಡಿದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇನ್ನು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಮೊನ್ನೆ ಪಟಪಟನೆ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿ ಕಳಿಸಿದರೆ ಅವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನನಗೇ ಪುಳಕ. ಭೂಮಿತೂಕದ ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ಜೀವನಪ್ರೀತಿಗಳು ಅಮ್ಮನಿಂದಲೇ ನನಗೆ ಬಂದ ವರಗಳು ಎಂದು ನಾನು ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಬರೆದದ್ದಿದೆ. ಅಮ್ಮನ ಈ ಹೊಸ ಹೆಜ್ಜೆ ಮತ್ತೆ ಆ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹಸಿರಾಗಿಸಿತು. ಫುಲ್ ಟೈಮ್ ಟೀಚರ್ ಆದ ಮತ್ತು ಯಾವತ್ತಿಗೂ ರಿಟೈರ್ ಆಗದ ಶಿಕ್ಷಕಿಯೆಂದರೆ ಅದು ಅಮ್ಮನೇ!

***************

ಸಾಮ್ ವೈಮ್ಸ್ ಎಂಬವರು ‘ದ ಗಾರ್ಡಿಯನ್’ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಆನ್ಲೈನ್ ಚರ್ಚೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಘಟನೆಯೊಂದು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಹುವಾಗಿ ಕಾಡಿತ್ತು. ಆ ಕಥೆ ಹೀಗಿದೆ:

“ಆಗ ನನಗೆ ಏಳರ ಪ್ರಾಯ. ಅಪ್ಪ ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷ ನಡೆದ ಭೀಕರ ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತವೊಂದರಲ್ಲಿ ಗಾಯಾಳುವಾದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ನೌಕರಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅಮ್ಮನನ್ನು ವ್ಹೀಲ್-ಚೇರ್ ನಲ್ಲೇ ನೋಡುತ್ತಾ ವರ್ಷಗಳೇ ಸಂದಿವೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಅಪ್ಪನನ್ನು, ಅಮ್ಮನನ್ನು ಮತ್ತು ಪುಟ್ಟ ತಮ್ಮನನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಲಾದಮಟ್ಟಿಗೆ ಜೋಪಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸ್ಥಳವೊಂದನ್ನು ನೋಡಲು ಶಾಲಾ ಪ್ರವಾಸವನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ಹೋಗಲು ಆಸೆಯಿದ್ದರೂ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಕೊಡಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಹತ್ತು ಪೌಂಡ್ ನನ್ನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ದಿನಗಳು ಸುಮ್ಮನೆ ಉರುಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು. ಶಾಲಾಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಇನ್ನೇನು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳು ಬಾಕಿಯುಳಿದಿದೆ ಎಂದಾದಾಗ ಅಮ್ಮನಿಗೊಂದು ದೂರವಾಣಿ ಕರೆ ಬಂತಂತೆ. ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಇನ್ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ, ನನ್ನ ಇತಿಹಾಸದ ಶಿಕ್ಷಕಿ. “ನೀವ್ಯಾಕೆ ಹತ್ತು ಪೌಂಡ್ ಇನ್ನೂ ಕಟ್ಟಿಲ್ಲ? ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ದಿನ ಬೇರೆ ಕಮ್ಮಿ ಇದೆ” ಎಂದಿದ್ದರಂತೆ ಆಕೆ. ಕ್ಷಮಿಸಿ, ಸದ್ಯ ನಾವು ಹಣ ಕೊಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಹತಾಶೆಯ ಉತ್ತರ ಅಮ್ಮನಿಂದ ಬಂದಿತ್ತು. “ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಅನುಮತಿ ಪತ್ರದ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮ ಸಹಿ ಹಾಕಿ ಕಳಿಸಿಕೊಡಿ. ಏನಾಗುತ್ತದೆ ನೋಡೋಣ” ಎಂದಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಮಿಸ್ ಫೋನಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಮರುದಿನ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾದ ಘಟನೆಯೊಂದು ನಡೆದುಹೋಯಿತು. ಬಿಡುವಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದ ಮಿಸ್ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಪೌಂಡಿನ ನೋಟನ್ನು ತುರುಕಿದರು. “ಸದ್ಯ ಇದನ್ನಿಟ್ಟುಕೋ. ನಂತರ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸದ ಅನುಮತಿ ಪತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಈ ಹತ್ತು ಪೌಂಡ್ ನೋಟನ್ನೂ ನನಗೆ ಕೊಡು. ನಿನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನ ಹಲವು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ನಿನಗಿರುವಷ್ಟು ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಇನ್ಯಾರಲ್ಲೂ ನಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಯಾರಾದರೂ ಹೋಗಲೇಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ ಅದು ನೀನಲ್ಲದೆ ಇನ್ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ” ಅಂದಿದ್ದರಾಕೆ.

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರೆದುರು ನಿಂತಿದ್ದ ನಾನು ಅದೆಷ್ಟು ಅತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದು ಈಗಲೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ…

———

ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್

ಮೂಲತಃ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಕಿನ್ನಿಗೋಳಿಯವರಾದ ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ಸುರತ್ಕಲ್ (ಎನ್.ಐ.ಟಿ.ಕೆ) ನಿಂದ 2011ರಲ್ಲಿ ಸಿವಿಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪದವಿಯನ್ನು ಪಡೆದವರು. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಜಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಇಲಾಖೆ, ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಗುರುಗ್ರಾಮ್ ಆದ ಹರಿಯಾಣದ ಗುರ್ಗಾಂವ್ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರರಾಜಧಾನಿಯಾದ ನವದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ನಂತರ, ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ದೂರದ ಆಫ್ರಿಕಾದ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ `ರಿಪಬ್ಲಿಕ್ ಆಫ್ ಅಂಗೋಲಾ’ ದೇಶದ ವೀಜ್ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ, ವಿಶ್ವಬ್ಯಾಂಕ್ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಸ್ಥಳೀಯ ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನಿಯುಕ್ತಿಗೊಂಡು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ.

ಚಿತ್ರಕಲೆ ಮತ್ತು ಓದಿನ ಪಯಣದಲ್ಲೇ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ಇವರಿಗೆ, “ತಾನೂ ಬರೆಯಬಲ್ಲೆ” ಎಂಬ ಸಂಗತಿಯ ಅರಿವಾದ ನಂತರದ ದಿನಗಳಿಂದ, ಅಂದರೆ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಕಥೆಗಳು, ಲೇಖನಗಳು, ಪ್ರಬಂಧಗಳು, ಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧಗಳು, ಮಿನಿ ಸರಣಿ ಬರಹಗಳು, ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರಗಳು, ಅನುವಾದಗಳು ಕನ್ನಡದ ವಿವಿಧ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಓದುವ ಮತ್ತು ಆಗಾಗ ಬರೆಯುವ ಹೊರತಾಗಿ, ಪ್ರವಾಸದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದೇಶ ಸುತ್ತುವ ಮತ್ತು ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸ.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 4 hours ago No comment

    ಅವನೆಂದರೆ…

        ಕವಿಸಾಲು       ಅವನೆಂದರೆ ಸ್ವತಃ ಸಂಭ್ರಮವಲ್ಲ ಅವಳ ಸಡಗರದ ಕಣ್ಣು… ~ ಕಮ್ಮಿಯಾದರೆ ಸಪ್ಪೆ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಬಿಪಿ ಅವನೊಂಥರಾ ಉಪ್ಪುಪ್ಪು… ~ ಬಣ್ಣ ರುಚಿ ಶಕ್ತಿಯ ಚಹ ಹದ ತಪ್ಪಿದರೆ ಕಹಿಯೇ… ~ ಕತ್ತರಿಸುವಾಗಿನ ಕಣ್ಣೀರು ಈರುಳ್ಳಿ ಬದುಕಿನ ಸ್ವಾದಕ್ಜೆ ಅನಿವಾರ್ಯ… ~ ಫ್ರಿಡ್ಜಿನಲ್ಲಿಟ್ಟ ಗಟ್ಟಿ ಬೆಣ್ಣೆ ಕಾಯಿಸಿದರೆ ಘಮಿಸುವ ತುಪ್ಪ… ~ ಅವಳೆಂಬ ರೇಡಿಯೋದೆದುರು ಕಿವಿಯಾದ ಅಭಿಮಾನಿ ಶ್ರೋತೃ… —- ಅಮೃತಾ ...

  • 11 hours ago No comment

    ಸಂಸಾರದ ಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿದೆ ಮಾತಿಂದ…

            | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಸಾವು (My Father’s Death) ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕವಿತೆಯ ಅನುವಾದ     ಅಪ್ಪ ಸತ್ತಾಗ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದರು, ಅವನ ಹೆಣದೊಡನೆ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದ ಅವರಿಗೆ ಅಪ್ಪನೆಂದರೆ ವಾಸ್ಕೋಡಗಾಮ ಕಪ್ಪಾದ್ ಬೀಚಿನ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಮೊದಲು ಕಾಲಿರಿಸಿದ ನಂತರ ಕ್ಯಾಲಿಕಟ್’ನಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರಲ್ಲಿ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು ಅಷ್ಟೇ. ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲದಲ್ಲೂ ...

  • 1 day ago No comment

    ತೇಪೆಗಳೆಂದರೆ…

          ಕವಿಸಾಲು     ಆಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ಕಳಿಸದೆಯೇ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಆರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಸೋರುವ ಬಿಂದಿಗೆಯಿಂದ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕಿದ ಹನಿಯೋ ಭಾರ ತಾಳದೆ ಮುರಿದ ಬಕೇಟಿನ ಸದ್ದೋ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಿರಬಹುದೇ? ವಿಶೇಷ ಹತಾರ ಪಿತಾರಗಳೇನಿಲ್ಲ ಹಳೆಯ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ತುಂಡು, ಸುಡುಬೆಂಕಿ ಕಾಸಿ ಬರೆ ಇಟ್ಟರೆ ಸುಟ್ಟ ವಾಸನೆ ಜೊತೆಗೆ ಸಣ್ಣಗೆ ಹೊಗೆ ಆದರೆ, ಬಿರುಕು ಮುಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು ತುಂಡುಗಳು ಕೂಡುತ್ತಿದ್ದವು ಗಾಯದ ಗುರುತು ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು ನಿಜ ಆದರೆ ...

  • 2 days ago No comment

    ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮೈನಾ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಾಗ…

            ಕಾಣಲು ಸಣ್ಣವೆಂಬ ಸಂಗತಿಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಿಂಬ ಗಮನಿಸುತ್ತ…     ಅದೊಂದು ಫಲವತ್ತಾದ ಭೂಮಿ, ಎಷ್ಟು ಫಲವತ್ತಾಗಿದೆ ಅಂದರೆ ಕಾಳಿಗೊಂದು ತೆನೆ, ತೆನೆಗೆಂಟು ದಂಟು ಕೊಡೋಷ್ಟು… ಕೇಳುವುದಕ್ಕೇನೇ ಖುಷಿ, ಸಂಭ್ರಮ ಅಲ್ವಾ! ಯಾರಿಗೂ ಅನ್ನದ ಕೊರತೆ ಆಗದಷ್ಟು… ಹಂಚಿತಿನ್ನುವ ಭಾವವೇ ಸಾಕು ಅನ್ನುವ ತೃಪ್ತಿಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ. ಅಂದರೆ ಒಂದು ಕೈಯಿಂದ ಕೊಟ್ಟರೆ ಹತ್ತು ಕಡೆಯಿಂದ ಬಂದು ಸೇರತ್ತೆ ಅಂತ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ...

  • 2 days ago 2 Comment

    ನನ್ನನ್ನು ಕವಿಯೆಂದರು..!

        ಯಾರೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟುಗಳು ಪಬ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಇದ್ದವು. ನನಗದು ಕೂಡ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಲೈಕುಗಳು ಬೀಳುತ್ತ ಹೋದವು. ಓದುಗರು ಅವನ್ನು ಕವಿತೆ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸುತ್ತ ಹೋದರು.       ಈ ಜಗತ್ತು ಅದೇಕೆ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು, ಸತ್ಯವನ್ನು, ಸ್ನೇಹವನ್ನು, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಪಮಾನಪಡಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಕಳಂಕದ ...


Editor's Wall

  • 19 November 2017
    11 hours ago No comment

    ಸಂಸಾರದ ಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿದೆ ಮಾತಿಂದ…

            | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಸಾವು (My Father’s Death) ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕವಿತೆಯ ಅನುವಾದ     ಅಪ್ಪ ಸತ್ತಾಗ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದರು, ಅವನ ಹೆಣದೊಡನೆ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದ ಅವರಿಗೆ ಅಪ್ಪನೆಂದರೆ ವಾಸ್ಕೋಡಗಾಮ ಕಪ್ಪಾದ್ ಬೀಚಿನ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಮೊದಲು ಕಾಲಿರಿಸಿದ ನಂತರ ಕ್ಯಾಲಿಕಟ್’ನಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರಲ್ಲಿ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು ಅಷ್ಟೇ. ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲದಲ್ಲೂ ...

  • 17 November 2017
    2 days ago 2 Comment

    ನನ್ನನ್ನು ಕವಿಯೆಂದರು..!

        ಯಾರೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟುಗಳು ಪಬ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಇದ್ದವು. ನನಗದು ಕೂಡ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಲೈಕುಗಳು ಬೀಳುತ್ತ ಹೋದವು. ಓದುಗರು ಅವನ್ನು ಕವಿತೆ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸುತ್ತ ಹೋದರು.       ಈ ಜಗತ್ತು ಅದೇಕೆ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು, ಸತ್ಯವನ್ನು, ಸ್ನೇಹವನ್ನು, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಪಮಾನಪಡಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಕಳಂಕದ ...

  • 14 November 2017
    5 days ago No comment

    ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಯಾರು?

        ಈಗ ಮಕ್ಕಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪರ ಊರುಗಳ ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನೂಕಿ ಯಾವ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದೆ ಬಣಗುಟ್ಟುತ್ತಿವೆ. ಹೋಮ್ ವರ್ಕ್, ರ್ಯಾಂಕ್ ಓಟ, ಅಂಕದ ಬೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳು ಆಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಬರಹ, ಕಾದಂಬಿನಿ ಅವರಿಂದ       ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಯಾರಾದರೂ ಚೂರು ದೊಡ್ಡವರನ್ನು ಅಜ್ಜಿಯಾಗಲು ಕೇಳಿಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ನಿಂತು ಕ್ಲಾಪ್ಸ್ ಹಾಕುವ ಮೂಲಕ ಕಳ್ಳರನ್ನು ...

  • 09 November 2017
    1 week ago No comment

    ಕೆಂಡದಂಥ ಕಾವ್ಯ

    ಪಾಶ್ ಎಂದೇ ಗೊತ್ತಾಗಿರುವ ಪಂಜಾಬಿ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿ ಕವಿ ಅವತಾರ್ ಸಿಂಗ್ ಸಂಧು, ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಕವಿ. ತನ್ನ 20ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆತ ಮೊದಲ ಸಂಕಲನ ‘ಲೋಹ್ ಕಥಾ’ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ (1970) ರಾತ್ರಿ ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಸ್ಟಾರ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಅದೇ ದಶಕದಲ್ಲೇ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ಮತ್ತೂ ಎರಡು ಸಂಕಲನಗಳು ಪಂಜಾಬಿ ಕಾವ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆತನ ಹೆಸರನ್ನು ಶಾಶ್ವತಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟವು. ಅವನ ಕಾವ್ಯದ ಕತ್ತಿ ಖಲಿಸ್ತಾನಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಝಳಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಡೆಗೆ ಅದೇ ಅವನ ಹತ್ಯೆಗೂ ಕಾರಣವಾಯ್ತು. ...

  • 07 November 2017
    2 weeks ago One Comment

    ಕಾಲದೊಂದೊಂದೇ ಹನಿಯು ಹರಿದುಹೋಗುವ ಸದ್ದು

    ಹಳೆಯ ಕಾವ್ಯದ ಮೆಲುಕನ್ನು ಇವತ್ತಿನ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಒಂದು ಸೊಗಸು. ಒಂದು ಕವಿತೆಯ ನೆವದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ನೆನಪಿನ ಗುರುತುಗಳೂ ಹಲವು. ಇದು ವಿಮರ್ಶೆಯಾಚೆಗಿನ, ಅಕೆಡೆಮಿಕ್ ಮಿತಿಯನ್ನು ದಾಟುವ ಗುರುತೂ ಆಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆಯೂ.  ಕನೆಕ್ಟ್ ಕನ್ನಡ ಅಂಥದೊಂದು ಹುಡುಕಾಟದ ಖುಷಿ ಹಂಚಲು ತೊಡಗಿದೆ.  * * *         ನಾವು ಓಡುತ್ತಿರುವ ರಭಸಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಅದ್ಯಾವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಜೀವಶಕ್ತಿ ತನ್ನ ಒಂದು ...