Share

ಅಮ್ಮನಿಗೊಂದು ಕವಿತೆ
ಶ್ರೀದೇವಿ ಕೆರೆಮನೆ

ಲಂಕೇಶರ ಅವ್ವ ಎಂಬ ಕವನವನ್ನು ಓದಿದ ನಂತರ ಅದರಷ್ಟು ಸಶಕ್ತ ಕವನಗಳು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಹುಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿಯೂ ಅಮ್ಮನ ಕುರಿತಾದ ಕವನಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಶ್ಲಾಘನೀಯವೇ. ಪ್ರಕಾಶ ಕಡಮೆಯವರ ‘ಅಮ್ಮನಿಗೊಂದು ಕವಿತೆ’ ಹಲವಾರು ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುವ ಕಥನ ಶೈಲಿಯ ಕವಿತೆಗಳಾಗಿದ್ದು ಹೊಸದೊಂದು ಲೋಕವನ್ನು ನಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ಗಜಿಬಿಜಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀqದೇ ಸರಾಗವಾಗಿ ಓದಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಈ ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಕಾವ್ಯದ ಹೊಳಹುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಮುದಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಾವ್ಯವು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯದ ಸರಾಗತೆಯನ್ನೂ ಮೀರಿ ಹರಿಯಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇಂದಿನ ತುರ್ತು. ನಾನು, ನನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತ, ನನ್ನ ಕುಟುಂಬ ಎಂಬ ನಾವೇ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡ ನಮ್ಮ ವರ್ತುಲದಿಂದ ಹೊರಬರಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಿದೆ. ಪ್ರಕಾಶ ಕಡಿಮೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಬಹಳಷ್ಟು ಕವನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ನೋವು ಸಾಲುಗಳಾಗಿವೆ. ಮೊದಲ ಕವನ ‘ಚಿಂದಿ ಹೆಂಗಸಿನ ಹಾಡುಪಾಡು’ ಎಂಬ ಕವನದಲ್ಲಿ ಚಿಂದಿ ಆರಿಸುವವಳ ವ್ಯಥೆಯನ್ನು ಚಂದವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಬೆನ್ನತ್ತುವವು ನಾಯಿಗಳು/ಜೊಲ್ಲು ಸುರಿಸುತ ಅನತಿ ದೂರ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಚಿಂದಿ ಆಯುವ ಹೆಣ್ಣಿನ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಸಮಸ್ತ ಹೆಣ್ಣು ಕುಲದ ಕಥೆ. ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಜೊಲ್ಲು ಸುರಿಸುತ್ತ ಬೆನ್ನತ್ತುವ ನಾಯಿಗಳು ಯಾವವು ಎಂಬುದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಜೊಲ್ಲು ಸುರಿಸುತ್ತ ಬೆನ್ನತ್ತಿದರೆ ‘ಹಚಾ’ ಹಾಕಿ ಓಡಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಹಿಂಡು ಹಿಂಡಾಗಿ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದರೆ ತಡೆಯುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಧ್ವನಿತಾರ್ಥವನ್ನೂ ಇದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಜೊತೆಗೇ ಮನುಷ್ಯನ ದುರ್ನಡತೆಗೆ/ ಥೂ ನಾಯಿ ಜನ್ಮ ಬೈದಾಗ? ನಾಯಿ ನಿಯತ್ತಿನ ನೆನಪಾಗಿ/ ಮನಮಿಡಿಯುತ್ತದೆ ನಾಯಿಗಾಗಿ (ಬಡ ಭಾರತದ ಶ್ವಾನ)ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನಾಯಿಯ ಕುರಿತಾದ ಈ ವೈರುಧ್ಯವನ್ನು ಗಮನಿಸುವಾಗ ಮನುಷ್ಯನ ವೈರುಧ್ಯವೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದೆಡೆ ಕಚ್ಚೆ ಹರಕುತನದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ನಿಷ್ಟೆ ನಂಬಿಕೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ ನಾಯಿ ಕಾಡುತ್ತದೆ.

ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ ನೌಕರಿಯ/ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ/ಹೊಟ್ಟೆ ಪಾಡಿಗಾಗಿ/ ಎನ್ನುವ ಕವಿಗೆ ಆ ನೌಕರಿಯು ನೀಡುವ ತೊಂದರೆಗಳ ಅರಿವೂ ಇದೆ. ಖಿನ್ನತೆಯ ನಡುವೆ ಮುತ್ತುವುದು/ ಬಿ.ಪಿ ಶುಗರ್/ ಇಷ್ಟರ ಮೇಲೂ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ/ ನೌಕರಿಯ/ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ/ (ನೌಕರಿಯೆಂಬ ಪ್ರೀತಿ) ಎನ್ನುತ್ತ ಇಂದಿನ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅತ್ಯವಶ್ಯಕವಾದ ನೌಕರಿಯ ಕುರಿತಾದ ಅನಿವಾರ್ಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೊರಗೆಡವಿÀದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆ ನೌಕರಿ ಎಂಬ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೊಂದು ಊರನ್ನು ತನ್ನದೆಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯೂ ನಮ್ಮೆದುರಿಗಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಊರು ಬಿಟ್ಟವರಿಗೆ ತಮ್ಮೂರಿಂದ ಬರುವ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಸುದ್ದಿಯೂ, ನಮ್ಮೂರಿಂದ ಹಾದು ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗಾಳಿಯೂ ಅಪರಿಮಿತ ಸಾಂತ್ವಾನ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಊರಿನ ಹಬ್ಬದ ಮರುದಿನ ಚೀಲ ಬಂದುಬಿಟ್ಟರೆ ಒಂದೊಂದೇ ನೆನಪುಗಳು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಸುತ್ತುವರೆದಿರುವವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಣಿಸುತ್ತವೆ. ಹಸಿಮಾವಿನ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ/ಕೆಂಪುಗೋಲ ಉದ್ದಿನ ಹಪ್ಪಳ/ಕುಂಬಳದ ಖಮ್ಮನೆಯ ಬಾಳಕ/ಘಂ ಪರಿಮಳದ ಒಣಮೀನು/ಬಂಡಿಹಬ್ಬದ ಕಜಿಮಿಜಿ/ಹಲಸಿನೆಲೆಯ ಕೊಟ್ಟೆರೊಟ್ಟಿ/ (ಚೀಲದ ಆಗಮನ) ಕೆಸುವಿನ ಎಲೆ, ಸುವರ್ಣಗಡ್ಡೆ, ಬಸಲೆಕಟ್ಟು, ಇಷಾಡ ಮಾವು, ನುಗ್ಗೆ ಸೊಪ್ಪು ಎನ್ನುತ್ತ ಊರಿನ ವಿಶೇಷಗಳು, ವಿಶೇಷ ಅಲ್ಲದ ಮಾಮೂಲಿಯಾದರೂ ಇದ್ದ ಊರಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕದ ದಿನಬಳಕೆಯ ವಸ್ತುಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಚೀಲದಿಂದ ಹೊರಬರುವಾಗ ಊರಿನ ಆರ್ದೃತೆಯೂ ಎದೆ ತಟ್ಟುತ್ತದೆ. ‘ಅಂಕೋಲೆ ಎಂದರೆ’ ಎನ್ನುವ ಕವನವು ವಿವgಣಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಶೈಲಿ ಎನ್ನಿಸಿದರೂ ಅದರ ಭಾವ ಎದೆ ತಟ್ಟಿದಷ್ಟು ಅಪಹರಿಸಲು ಕನ್ನಡಕವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕವಿತೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಉಣಕಲ್ ಕೆರೆಯ ನಡುವಿನ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಮೂರ್ತಿಯ ವಿವರಣೆ ಕೇವಲ ವಿವರಣೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತೂ ಅದೊಂದು ಕವನವಾಗಿ ಎದೆಯಾಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅದರ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಯಕ್ಷಗಾನವೆಂದರೆ, ನನಗೆ ಶಿವರಾತ್ರಿಯೆಂದರೆ ಮುಂತಾದ ಕವಿತೆಗಳು ಒಂದಿಷ್ಟು ವಾಚ್ಯ ಎನ್ನಿಸಿದರೂ ಓದುವ ಹಿತವನ್ನು ನಮಗುಣಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ.

ಈ ಹುಡುಗಿಯರ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ/ ಸಿಟಿ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಿಟು ಸಿಕ್ಕ ಹಾಗೆ/ ಎನ್ನುವ ಕವಿ ಸೀಟು ಸಿಗದ ಜನರದ್ದೆ ಆರಾಮು ಎನ್ನುತ್ತ ಗಾಳಿ ಬೆಳಕುಗಳು ನಿರಾಳ/ ಉಸಿರಾಡುವರು ಯಾವ ಎಗ್ಗು ಇಲ್ಲದೇ/ (ಸೀಟು ಸಿಕ್ಕ ಜನ)ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚಿಂತನೆಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಅವರು ಸೀಟು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹೋಲಿಸಿ ಬರೆದ್ದು ನಿಜವಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರಿತಿ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹರಣ ಎನ್ನುವ ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಕೈ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು/ ಮೌಸ್ ಹಿಡಿದು/ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕಲಿಸಿದಾಕೆ/ ಅವನ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆಯೇ/ ಬೆರಳಾಡಿಸಿ/ ಲಗ್ಗೆಯಿಟ್ಟಳು ಬದುಕಿಗೆ/ ಎನ್ನುವಲ್ಲು ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬುವ ಭ್ರಮೆ ಹರಿಯುವ ರೀತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಿಲುಕಲೇ ಇಲ್ಲ/ ಒಬ್ಬರ ಜಾಲತಾಣ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ/ ಸತ್ತಿತು ರೋಮಾಂಚನ/ ಮಾನಿಟರ್‍ನಲ್ಲಿ ಬದುಕು ನರಳಿತು/ ಬಿರುಕು ಮೂಡಿಸಿಕೊಂಡು/ (ಕಲಿಕೆ) ಎನ್ನುತ್ತಾರಾದರೂ ನನಗಾಗಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿದಂತಿರುವಳು/ ತ್ರಿದಶಕಗಳ/ತುಂಬು ಸಂಸಾರದ ನಲುಮೆ/ (ನಾನು ಮತ್ತು ಇವಳು) ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಹಚ್ಚಹಸಿರಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಅನ್ನದ ಬದಲು/ ನೋಟೇ ತಿನ್ನುವ/ ಈ ದಿನಗಳಲಿ/ (ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನ್) ಬದುಕು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಅಡಿಯಾಳಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ನಾವು ಬರೀ ಸಂದೇಶ ವಾಚನ/ ಓದಿ ಬೇಸರ ಬಂದರೆ/ ಬರೆಯಿರಿ ಒಂದಿಷ್ಟು/ ದೇಶೋದ್ದಾರದ ಕವನ/ (ಸ್ಮಾರ್ಟಫೋನ್) ಎನ್ನುತ್ತ ಕೊಕೊಕೊ ಎಂದು ಮುಂಜಾವನ್ನು/ ಸಂಭ್ರಮಿಸಲೂ ಬಾರದ/ ಗರಿಗೆದರಿ ಕಾಲು ಕೆದರಿ/ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಲೂ ಆಗದ/ ಬಡಪಾಯಿ/ (ಸಾವ ಬಾಗಿಲು) ಎನ್ನುವ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪಿದ್ದೇವೆ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಹೆಸರು ಊರು ಕೇಳದೇ/ ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ/ ಅನುಮಾನ ಬಿಟ್ಟು ಬಡಿಸೋಣ/ ( ಬಿಟ್ಟು ಅಹಂ) ಎಂಬ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇದೆ.

ಲಂಕೇಶರ ಅವ್ವ ಕವನ ಓದಿದ ಮೇಲೆ ಬೇರೆಲ್ಲ ಅಮ್ಮನ ಕುರಿತಾದ ಕವನಗಳು ನೀರಸ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆಯೆಂಬ ಅರಿವಿದ್ದರೂ ಅಮ್ಮನ ಕುರಿತು ಬರೆಯುವ ಕವಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೇನೂ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಮಳೆಗಾಲದ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಕಡಮೆ ಬಿಟ್ಟು ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮನ ತೀರಿ ಹೋದಾಗ ಪ್ರಕಾಶಣ್ಣನ ನೋವು ಸಂಕಟ ಕಂಡಿದ್ದಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅಮ್ಮನಿಗೊಂದು ಕವಿತೆ ಎನ್ನುವ ಕವಿತೆ ಈ ಎಲ್ಲ ಅಂಶಗಳನ್ನು ತೆಗೆದಿಟ್ಟು ಕಣ್ಣು ಹಸಿಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಸಂಕಲನದ ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಆಗಾಗ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಇಣುಕುವ ಅಮ್ಮ ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿ ಏನು ಎಂದರೆ ನನ್ನೇ ತಿಂದುಬಿಡಿ ಎಂದು ನಿರ್ಲಿಪ್ತಳಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತ, ಕಡು ಬಡತನದಲ್ಲೂ ಏಳು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಂಬಾಳಿಸಿ, ಸೋವಿ ಮೀನು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗಲೂ ಮೀನು ತಲೆಯನ್ನಷ್ಟೇ ತಿನ್ನಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡವಳು. ಮಾತು ಜೋರು ಎನ್ನಿಸಿದರೂ, ಅಂತಃಕರಣ ಸದಾ ಹಸಿಹಸಿ. ಯಾಕೆ ಲೇಟು? ಎಂದು ಈಗಲೂ ಗದರಿಸಿ ಕೇಳುವ, ಕೊಡೆ ತಕ್ಕೊಂಡ್ಯೇನೋ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿಯೇ ಕೇಳುವ ಅಮ್ಮನ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಕಾಣುವ ಅವಳು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ವಸ್ತುಗಳ ನಡುವೆ ಉಪಸ್ಥಿತಿಕೊಟ್ಟಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ನಾ ಬರೆದಿದ್ದೇ ಕಡಿಮೆ/ ಆದರೂ/ ಇವೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನದೇ/ ಹೊಸ ಹಳೆಯ ಸಾಲುಗಳು/ ಯಾರದ್ದೋ ಕದ್ದವುಗಳಲ್ಲ/ (ಕವನ ಕದ್ದವರು) ಎನ್ನುತ್ತ ಅಮ್ಮನ ಕುರಿತಾದ ತಾಜಾ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಕವನಗಳ ಭಾವನೆಗಳು ಹಸಿ ಹಸಿಯೆನ್ನಿಸಿದರೂ ಪ್ರಾಸ ತಾಳ ಎದ್ದು ಕಾಣುವಂತಿದ್ದ ಮೊದಲ ಸಂಕಲಕ್ಕೂ ಈಗಿನ ಸಂಕಲನಕ್ಕೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಭಾವನೆಗಳು ಮಾಗಿವೆ.ಕವನದ ಶಾರೀರವೂ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಕಾವ್ಯ ಶರೀರವೂ ಹೊಸಪೀಳಿಗೆಯ ಇನ್ಸಟಂಟ್ ಕವನಗಳಿಗೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಒಂದು ಸಂಕಲನದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಸಂಕಲನಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ ಕಾದ ಪ್ರಕಾಶ ಕಡಮೆ ತಾನು ಬರೆಯದಿದ್ದರೂ ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲ ಬರೆಯುವಂತೆ ನೊಡಿಕೊಂಡ ಕವಿ ಹೃದಯದವರು. ಪ್ರಕಾಶ ಕಡಮೆಯವರಂತಹ ಹಿರಿಯ ಕವಿಯಿಂದ ಮತ್ತಿಷ್ಟು ಸಮಾಜಮುಖಿ, ಜೀವಪರವಾದ, ಪ್ರತಿಭಟನಾತ್ಮಕ ಕವನಗಳ ನಿರೀಕ್ಷೆ ನನಗಿದೆ.

———–————-

ಶ್ರೀದೇವಿ ಕೆರೆಮನೆ

shrಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದ ಅಂಕೋಲದವರು. ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕಿ. ಕವಿತೆ, ಅಂಕಣ ಬರಹಗಳಿಂದ ಪರಿಚಿತರು.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 13 hours ago No comment

    ಯಾವುದೋ ಅಜ್ಞಾತ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆ

        ಕವಿಸಾಲು     ಚೌಕದೊಳಗೊಂದು ವೃತ್ತ ವೃತ್ತದೊಳಗೆ ಸರಸರನೆ ಓಡಾಡುವ ಅಂಕುಡೊಂಕಿನ ನಾಜೂಕು ಗೆರೆಗಳು ಬಾಗಿ ಬಳುಕಿನಲ್ಲೇ ಮೋಹ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ನೆಟ್ಟಕಣ್ಣು ಅತ್ತಿತ್ತ ಆಡದಂತೆ ಮನವ ಸಮ್ಮೋಹನಗೊಳಿಸುವ ಗೆರೆಯ ಬೆಡಗುಗಳು ಎಳೆ ಎಳೆಯೊಳಗೂ ಮೋಹಕ ಬಣ್ಣ ಮನದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗೂ ಆವರಿಸುವ ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ, ನೀಲಿ, ಹಸಿರು ಹಾಗೂ ನೇರಳೆ ಬಿಳಿಯ ರಂಗೋಲಿ ಹುಡಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಅಂದ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕಡುಗಪ್ಪಿನ ನೆರಳ ಛಾಯೆ ಸೆಳೆವ ಭಾವದೊಳಗೆ ...

  • 18 hours ago No comment

    ಕಲಿಸಲಾದೀತೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುವುದನ್ನು?

        ಕವಿಸಾಲು     ಆಗೆಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಬಹಳ ಹಿಂದೇನಲ್ಲ ಅದೇ, ಕಾಲಿಗೆ ಬರೀ ಬೆನ್ನತ್ತುವ ಹುಚ್ಚಿದ್ದಾಗ ಹೂ-ಚಿಟ್ಟೆ, ಆಕಾಶ, ನವಿಲು-ಮಳೆಬಿಲ್ಲು ಬರೀ ಬಣ್ಣ ಕಣ್ಣಲಿ ಅರಳುತಿದ್ದಾಗ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ನಡುಹಗಲು ಅವ ಬಂದ; ಧೀರ ಗಂಭೀರ ಅಶ್ವಸ್ಥ ನಿಲುವು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಿಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು ನಗೆಯಿಲ್ಲ ಕಣ್ಣಲಿ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟು, “ಶ್… ಹೊಂಚು ಹಾಕುವಾಗ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು ಆರಕೇರದೆ ಮೂರಕಿಳಿಯದೆ ಉಸಿರೂ ನಿಂತ ಹಾಗೆ ಸ್ತಬ್ಧ ...

  • 2 days ago No comment

    ಯಾಕಿಷ್ಟು ನೋವಿಟ್ಟಿರುವೆ ದೇವರೆ… ಅದೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೇ!

        ‘ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅನ್ನಬೇಕೇ ಹೊರತು ಹೋಗಿ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತಾರೇನೇ ತಾಯಿ? ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನು’ ಅಂತ್ಹೇಳಿ ಹತ್ತು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ನೆಟಿಕೆ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ದೋಷ ನಿವಾರಿಸಿದ ಆ ಬಂಧಕ್ಕೆ ಏನ್ ಹೇಳಲಿ?       ಹೃದಯವೇ ಚಿಕ್ಕದು.. ಆಸೆಯೂ ಚಿಕ್ಕದು… ಮಸ್ತಿ ಭರೇ ಮನ್ ಕಿ… ಮುಗ್ಧ ಕನಸೂ ಚಿಕ್ಕದು…ಂ A moment is… My wish comes ...

  • 2 days ago No comment

    ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ

        ಕವಿಸಾಲು     ತನ್ನೊಂದು ಕೂದಲೆಳೆಯಿಂದಲೇ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮರವ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವಳು ನನ್ನಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದವಳು ಈ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿಯ ಕತೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವಿನ್ನೂ ಹುಡುಗರು ಪೊದೆಮೀಸೆಯ ಅಜ್ಜ ಹೂಂಕರಿಸಿದರೆ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ರದಂತೆ ಕೂತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಕಣ್ಣ ಮೊನಚಿನಿಂದಲೇ ಗದರಿಸಬಲ್ಲ ಗತ್ತಿನ ಅಜ್ಜನೂ ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಮೂಲೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ತರಗೆಲೆಯಂತೆ ತೂರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯ ನೆರಳು ಸೋಕಿದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಂದೆ ಅಜ್ಜ ಹೀಗೇಕೆ ಮಗುವಿನ ಥರ? ...

  • 3 days ago No comment

    ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲದಿರುವುದು

          ಕವಿಸಾಲು       ಇರುವುದು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಸದಾ ಅದರಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅದು. ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೂ… ಇರುವುದೆಲ್ಲವನು ಇರುತ್ತದೆಂಬ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಲೂ ಆಗದು. ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ. ಇರುವುದು ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆಂಬ ಭ್ರಮೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೂ ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆನ್ನುವುದೂ… ಇರುವುದು ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಇಲ್ಲದೆಯೂ ಇದ್ದಂತೆ ಇರುತ್ತದೆ: ಮಗುವಿನೊಳಗಿನ ನಗುವಿನಂತೆ. ನನ್ನಂತೆ ನಿನ್ನಂತೆ ಅದರಂತೆ ಇದರಂತೆ ಎದರಂತೆ ಎಲ್ಲದರೊಳಗಿನ ಆತ್ಮದಂತೆ… ಇರುತ್ತದೆ ಇದ್ದೂ ...


Editor's Wall

  • 07 December 2017
    4 days ago No comment

    ಈಗಲೂ ಭಯತ್ರಸ್ತಳಾಗಿ ಬೆಂಗೊಟ್ಟು ಓಡುತ್ತೇನೆ..!

                          ಆ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾಯದಂತೆ ಆಳವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಡುವ ಈ ನಂಜು ನಖಗಳ ಗೀರುಗಾಯಗಳ ನೋವನ್ನು ನೇವರಿಸುವವರು ಯಾರು?     ಮೊನ್ನೆ ನಡು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಕ್ಹಿ ಚಂಡಮಾರುತದ ಪರಿಣಾಮ ಮೋಡ ಕವುಚಿದ ಮುಗಿಲಿನಡಿ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲೂ ಹಿನ್ನೀರು ಆವರಿಸಿದ ಆ ಉದ್ದಾನುದ್ದದ ಆ ನಿರ್ಜನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ರುಮ್ಮನೆ ಬೀಸುವ ಶೀತಲ ...

  • 05 December 2017
    6 days ago No comment

    ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವಕರೆಲ್ಲ ಲೋಕನಿಂದಿತರೇ…!

            ಲಾಭ ಬಡುಕರ, ತೋರಿಕೆಗೆ ಮಾಡುವವರ ಹೆಸರುಗಳೆಲ್ಲ ಚಿನ್ನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಡುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ!         ತಾಯಿ ತೆರೇಸಾ ಬಗ್ಗೆ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವಾಗ ನನಗೆ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಊರಿನಿಂದ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ನನ್ನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಚರ್ಚ್ ಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲದ ವಿಧವೆಯಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಗಂಡ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ...

  • 04 December 2017
    1 week ago No comment

    ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು; ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ

    ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಹೇಳುವೆ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿರುವ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮೂರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ಶನಿವಾರ ರಾತ್ರಿ ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಅದ್ಯಾರೋ ತನ್ನತ್ತಲೇ ಆಸೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೌದೊ ಅಲ್ಲವೊ ಎಂಬಂತಿದ್ದ ಅದನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆತನೇ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ದುಡ್ಡಿರುವವನು. ತರುಣ. ಕಟ್ಟುಮಸ್ತಾಗಿರುವವನು. ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರ. ಅವನೊಡನೆ ಬೆರೆತು ಕುಣಿಯಲು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ...

  • 03 December 2017
    1 week ago One Comment

    ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವಷ್ಟು…

              | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ಕಮಲಾದಾಸ್ ಬದುಕೆನ್ನುವ roller coaster ಸವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಏಳುಬೀಳುಗಳು. ಈ ಕವಿತೆ ಅವರು ಇಸ್ಲಾಂಗೆ ಮತಾಂತರ ಹೊಂದಿದ ನಂತರದ ದಿನಗಳದ್ದು. ತಾವೇ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ಇದು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬೆಸ್ಟ್ ನಿರ್ಧಾರ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಮಲಾದಾಸ್, ಅದು ತುಸು ಅತ್ತಿತ್ತಲಾದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಯಾರೇನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅನ್ನುವ ಆತಂಕವೇ ಇಲ್ಲದೆ! ...

  • 30 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಪೀಹೂ ಎಂದರೆ ಹಾಡುವ ಹೂ…

                          ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಪೂರ್ವ ದಿನವದು. ಸ್ವರ್ಗದ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ನನ್ನ ಮಡಿಲು ಸೇರಿತ್ತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಪುಕ್ಕ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹಾಡುವ ಹೂವನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ನಾನಿದನ್ನು ಪೀಹೂ ಎಂದು ಕರೆದೆ. ಒಂದು ಹಳೆಯ ಹಕ್ಕಿಗೂಡಲ್ಲಿ ಪೀಹೂವನ್ನಿಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೆ ತುತ್ತುಣಿಸಿದೆ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಅಮ್ಮನೆಂದು ಭಾವಿಸಿತು.     ಆ ದಿನ ಕತ್ತಲು ಹರಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಪೀಹೂ ...