Share

ಬಾಲ್ಯದ ಬಣ್ಣದ ಗೆರೆಗಳು
ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ | ನಾಗರೇಖಾ ಗಾಂವಕರ

 

 

 

 

 

 

ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ

 

 

ನ್ನಮ್ಮ ಬೆಳ್ಳಗಿನ ಹೆಂಗಸು, ತಂದೆಯದು ನಸುಗಪ್ಪು ಬಣ್ಣ . ಹೀಗಾಗಿ ಆರು ಜನಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ತಂದೆಬಣ್ಣ ಹೊತ್ತು ಬಂದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ತಾಯಿಯ ಶ್ವೇತವರ್ಣದವರಾಗಿದ್ದೆವು .ನಾನಂತೂ ತಂದೆಯ ಪಡಿಯಚ್ಚು. ದೊಡ್ಡಣ್ಣ ಕೊನೆಯ ಅಣ್ಣ ಮತ್ತು ಎರಡನೇಯ ಅಕ್ಕ ಬಿಳಿದೊಗಲ ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದ್ದರೆ ನಾನು ದೊಡ್ಡಕ್ಕ ಮತ್ತು ಎರಡನೇಯ ಅಣ್ಣ ಸ್ವಲ್ಪ ಗೋಧಿಬಣ್ಣ ಪಡೆದಿದ್ದು, ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿ ಅರ್ಧ ಹಂಗೇ, ಅರ್ಧಹಿಂಗೇ ಎಂದು ಈಗೀನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಫಿಪ್ಟಿ ಫಿಪ್ಟಿ ಎಂಬರ್ಥದಲ್ಲಿ ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಗದ್ದೆ ಕೆಲಸದ ನಾಟಿಗೆ, ಕಳೆ ತೆಗೆಯಲು, ಇಲ್ಲ ಶೇಂಗಾ ಹರಿಯಲು ಬರುವ ಹೆಣ್ಣಾಳುಗಳೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಮಗಳೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಒಂದು ಕಡೆ ಸಂತೋಷವಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪವೂ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರಣ ನಾನು ಬೆಳ್ಳಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು.

ನನ್ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಮಗನನ್ನು ಹಿರಿಯವನೆಂದು ಬಹಳ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಎರಡನೇ ಅಣ್ಣ ತಾಯಿಯ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಯಾವಾಗಲೂ ಇರುತ್ತಿದ್ದ. ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದು ಆತನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಆತ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ಅಮ್ಮನ ಬಲಗೈ. ಎರಡನೇ ಅಕ್ಕನದು ಮೃದು ಸ್ವಭಾವವೆಂದು ಅಮ್ಮ ಮುದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಲ್ಲಿ ಅತಿ ಶಾಂತನೆಂದರೆ ಕೊನೆಯ ಅಣ್ಣ. ಶಾಲೆಗೆ ರಜೆ ಇದ್ದು ನಾವೆಲ್ಲ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದಿನವೆಲ್ಲ ನಾವು ಧುಮಡಿ ಗದ್ದಲ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆತ ತಾನಾಯಿತು ತನ್ನ ಕೆಲಸವಾಯಿತೆಂದು ಯಾರ ಉಸಾಬರಿಗೂ ಹೋಗದೆ ಕೊಟ್ಟ ಊಟ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ಉಳಿದವರೆಂದರೆ ನಾನು ದೊಡ್ಡಕ್ಕ ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರೆಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವುದೇ ಆಗಿತ್ತು.

ದೊಡ್ಡಕ್ಕ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಣ್ಣಕ್ಕನೆಂದರೆ ಯಾಕೋ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು ಇತ್ತೆಂಬುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅಮ್ಮ ಆಕೆಯನ್ನು ಸದಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವಳೆಂದು ಹೊಗಳುವುದು ನನ್ನ ಹಠಮಾರಿಯೆಂದು ತೆಗಳುವುದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಕೆ ಸುಂದರಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಸದೃಢ ಶರೀರಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಳು. ನಾನಾದರೋ ಪೀಚಲು ದೇಹಿ, ಬಿಳಿಬಣ್ಣದ ಆಕೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರೆದರೂ ತನ್ನ ಹಾಗೆ ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾನು ಒಳಗೊಳಗೆ ಉರಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇವತ್ತು ಆ ವರ್ತನೆ ನಗು ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆಗೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟು ಹಿಂಸೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ , ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ನೋಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪಾಪ ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಾನು ಬಹಳೆ ಕಾಟಕೊಡುತ್ತಿರಬಹುದು. ತಾಯಿಗೆ ಮಕ್ಕಳೆಂದರೆ ಭೇದಭಾವ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಈಗ ತಾಯಾದ ಮೇಲೆ ಅರಿವಾಗಿದೆ. ಆದರಾಗ ಆಕೆ ಪಕ್ಷಪಾತ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆಂದು ಆಕ್ಷೇಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರಿಂದು ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲ. ಅವರ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ.

ಅಂದಿನ ನಲಿವಿನ ಕ್ಷಣಗಳೆಲ್ಲಾ ಇಂದು ಬರೀ ನೆನಪುಗಳು. ತಂದೆ ನೌಕರಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ನಾವು ಆರು ಜನ ಮಕ್ಕಳ ತುಂಬು ಸಂಸಾರವನ್ನು ಅಮ್ಮ ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ಗಂಭೀರವಾಗೇ ಪಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು ವಾರವಾರವೂ ಬರುವ ತಂದೆ ಮನೆಗೆ ಬೇಕಾದ sಸಾಮಾನುಗಳ ತಂದು ಹಾಕಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೊಂದು ದಿನ ಅಮ್ಮ ರಾಗಿಯ ಮಣ್ಣಿ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಉಣ್ಣುವ ತಿನ್ನುವ ಪರಂಪರೆಯಿತ್ತು.ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬಡಿಸಿ ಅಮ್ಮ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ದಿನ ಕೂಡಾ ಹಾಗೆ. ಅಮ್ಮ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ರಾಗಿ ಮಣ್ಣಿ ತಟ್ಟೆಗೆ ಬಡಿಸಿದ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ತಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರು.ನಡುವಿನ ಅಣ್ಣ ತನ್ನ ಪಾಲನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಪಾತ್ರಯಲ್ಲಿದ್ದನ್ನು ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಬಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆತುರದಲ್ಲಿದ್ದ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ನಿದ್ದೆ ಮಂಪರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಅಕ್ಕ ತನ್ನ ತಟ್ಟೆಹಿಡಿದು ಆತನ ತಲೆಯ ಕಡೆ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಅದೇನೂ ಕಣ್ಣು ಕೂರಿದಂತಾಯಿತೋ ತಟ್ಟೆ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಓರೆಯಾಗುತ್ತಲೂ ಅವಳ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೊಗೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರಾಗಿ ಮಣ್ಣಿ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತ ಅಣ್ಣನ ತೆರೆದ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಸುರಿದದ್ದೇ ತಡ ರಾಗಿ ಮಣ್ಣಿ ಮಾಡಿದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಕೈಯಲಿಯೇ ಹಿಡಿದು ಎದ್ದು ಬಿದ್ದು ಕುಣಿಯತೊಡಗಿದ. ಅವನಿಗೇನಾಯಿತೆಂದು ತಿಳಿಯುವ ಮೊದಲೇ ಆತನ ಬೆನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಟ್ಟುಹೋಗಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಇದ್ದ ಬಿದ್ದ ಔಷಧ ಮಾಡತೊಡಗಿದರು. ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಬೈಗುಳಗಳ ಸರಮಾಲೆ. ನಮಗೆಲ್ಲಾ ತಿಂದಿದ್ದು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಯ್ತೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದಷ್ಟೇ ಆದರೆ ಅದು ರುಚಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆಲ್ಲ ಅವಾಂತರಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಾಂತರಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದು ಸಹಜವಾಗಿತ್ತಲ್ಲ. ಆದರಿಂದು ಅದೆಷ್ಟು ಮಾಡಿ ತಿಂದರೂ ಯಾವ ರುಚಿಯೂ ಸಿಗದಂತೆ ಬಾಯಿ ರುಚಿಗೆಟ್ಟಿದೆ. ಖುಷಿ ಸತ್ತಿದೆ.

ಹೊಲದ ಕೆಲಸದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯ ತಿಂಡಿಗೆ ಪುಂಡಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕುಚಲಕ್ಕಿ ಮತ್ತು ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿ ರುಬ್ಬಿ ಗಟ್ಟಿ ಹಿಟ್ಟು ಕಲಿಸಿ ಹಬೆಯಲ್ಲಿ ಇಡ್ಲಿಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಿದರೆ ಮುಗಿಯಿತು. ಹಾಗಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಗದ್ದೆಯ ಕೆಲಸದ ನಡುವೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಕೆಲಸದ ಅಡಿಗೆ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಮಯ ಉಳಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ರಾತ್ರಿಯೇ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಿಂಡಿ ಮಾಡಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪುಂಡಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹದ ತಪ್ಪಿದರೆ ಅದು ಗಟ್ಟಿ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಗರ್ನಲ್ ಎಂದೇ ಕರೆದು ನಾವೆಲ್ಲ ನಗಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೂ ಅದೂ ಕೂಡಾ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಜೀರ್ಣವಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಅಷ್ಟೆ ಸತ್ಯ. ಒಳ್ಳೆಯ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸಿ ಮಾಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ನಾನು ಎಲ್ಲರ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತೂಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಕೊಂಚ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಇರುವುದನ್ನು ಮೊದಲೇ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಿಡುವ ಹುನ್ನಾರವಿತ್ತು. ಬರೀಯ ಮೀನು ಸಾರು ತಿಂದು ತಿಂದು ಬಾಯಿ ಕೆಟ್ಟು ಬೇಳೆ ಸಾರು ಮಾಡಿದ ದಿನ ಗಡದ್ಧಾಗಿ ಉಣ್ಣುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಇವತ್ತು ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ನಾನೊಬ್ಬಳೇ ಉಣ್ಣುವೆನೆಂದು ಅಣ್ಣಂದಿರು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಇನ್ನೊಂದು ಬಹು ಮೋಜಿನ ಸಂಗತಿ ಇತ್ತು. ಅದೇ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಆ ಊರಿಗೆ ಬರುವ ಟೀಚರುಗಳಿಗೆ ಖಾಯಂ ಆಗಿ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಬಂದವರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದೂರಿನ ಟೀಚರ್ ಕೂಡಾ ಒಬ್ಬರು. ಎಸ್.ಎಸ್.ಎಲ್.ಸಿ ಮುಗಿಸಿ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಟಿ.ಸಿ.ಎಚ್‍ನ್ನು ಮಾಡಿ ಖಾಯಂ ಟೀಚರ ಆಗಿ ಬಂದಿದ್ದರು. ಅವರಿಗಾಗ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಇಲ್ಲವೇ ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿರಬಹುದು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹಿಂಭಾಗದ ಒಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ವಾಸ. ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಮಲಗಲು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ರಾತ್ರಿ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಿದ್ರಿಸಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಅಕ್ಕ ಮತ್ತು ಅವರು ಎಲ್ಲ ಒಂದೇ ಕಡೆ ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಹಾಸಿಕೊಂಡು ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಪುಂಖಾನುಪುಂಖವಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಮನೆಯ ಕಥೆಗಳು, ಯಾರ್ಯಾರ ಕಟ್ಟುಕಥೆಗಳು, ಹಾಸ್ಯ ಚಟಾಕಿಗಳು ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದರ ಗಮ್ಮತ್ತೇ ಬೇರೆ ಇತ್ತು. ರಾತ್ರಿ ಮೂತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಭಯಪಡುವ ಅವರು ನಮ್ಮ ಕರೆದುಕೊಂಡೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಸುಮ್ಮನೆ ಹೆದರಿಸುವ ಚಾಳಿ ಇರುವ ನಾನು ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅವರ ಕಾಡಿದ್ದಿದೆ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಟೀಚರ್ ಆಗಿ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೆದರಿಸುತ್ತಾ ಗಂಭಿರವಾಗಿರುತ್ತದ್ದ ಆವರು ಮನೆಗೆ ಬಂದೊಡನೆ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಒಬ್ಬರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ನು ಮಜವಾದ ವಿಚಾರವೆಂದರೆ ಹಾಲಿಗೆ ಹಾಕಿ ಕುಡಿಯಲು ಅವರು ತರುತ್ತಿದ್ದ ಹಾರ್ಲಿಕ್ಸು ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧ ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು. ಚಾಕಲೇಟಿನ ಹಾಗೆ ರುಚಿಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಆದನ್ನು ಹಾಲಿಗೆ ಹಾಕಿ ತಿನ್ನದೇ ಅದನ್ನು ಉಂಡೆ ಮಾಡಿ ತಿಂದು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪಾಪ ಅವರಾದರೊ ನಾನು ತಿನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಎಂದಿಗೂ ಕೋಣೆಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನವರ ಮುದ್ದಿನ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಪ್ರತಿ ಸೋಮವಾರ ತಡವಾಗಿ ಊರಿಂದ ಬರುವ ಅವರಿಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟ ನಮ್ಮ ಮನೆಯದೇ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸಪ್ಲೈ ಮಾಡುವ ವೇಟರ್ ನಾನಾಗಿದ್ದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರಿಗೂ ನನಗೂ ಒಳಗೊಳಗೆ ಒಂದು ಒಪ್ಪಂದವಿತ್ತು.

ಬಾಲ್ಯ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸುಂದರವಿತ್ತು. ಸಂತಸದ ಗೂಡಾಗಿತ್ತು. ಕನಸಿನ ಮಹಲಾಗಿತ್ತು. ಯಾವ ತೆಗಳಿಕೆ ಹೊಗಳಿಕೆ ಕೊಂಕು, ಕಟಕಿ ..ಉಹುಂ.. ಇಲ್ಲ ಯಾವುದೂ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಕಾಡಿದ್ದಿಲ್ಲ. ತಂದೆ ತಾಯಿ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರ ಕೂಡಾ ಬೆಸೆದ ಆ ಬಾಂಧವ್ಯಗಳೆಲ್ಲ ಈಗ ಕಳಚಿಹೋಗಿದೆ. ಹೆತ್ತವರು ಕಾಲನ ಕೂಗಿಗೆ ಒಗೊಟ್ಟು ನಡೆದರೆ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರೂ ನಮ್ಮಂತೆ ಅವರವರ ಜಂಜಾಟದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಸ್ತ. ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಮುಖ ನೋಡುವುದ ಬಿಟ್ಟರೆ ಒಟ್ಟಿಗಿರುವ ಅವಕಾಶಗಳು ಕಡಿಮೆ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೂಡಿಸುವ ಹಾಗಾಗಿ ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬರುವುದಾದರೆ ಬೇಡ ಎನ್ನುವವರ್ಯಾರು?

——————–

ನಾಗರೇಖಾ ಗಾಂವಕರ

ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆ ದಾಂಡೇಲಿಯ ಪದವಿಪೂರ್ವ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲಭಾಷಾ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿ. ಕಥೆ, ಕವನಗಳು, ಲೇಖನಗಳು, ವಿಮರ್ಶಾ ಬರಹಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಿತರು. ‘ಏಣಿ’, ‘ಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾನು’ ನಾಗರೇಖಾ ಅವರ ಪ್ರಕಟಿತ ಕವನ ಸಂಕಲನಗಳು.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 9 hours ago No comment

    ಇಲ್ಲಿ ಶಬ್ದಗಳಿಗೂ ಚಳಿಗಾಲ

              | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು       ಕಪ್ಪು ಜನಾಂಗ (For Cleo Pascal) ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕವಿತೆಯ ಅನುವಾದ     ಈಗ ಕೆನಡಾದಲ್ಲಿ ಶರದೃತುವಿನ ಕಾಲ ಮೇಪಲ್ ಮರದ ಒಣಗಿದ ರಕ್ತದಂಥ ಕಡುಗೆಂಪು ಎಲೆಗಳು ಈ ವಾರದಂತ್ಯದವರೆಗೆ ಕೂಡ ಉಳಿಯಲಾರವು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತೇನೆ, ಅಲ್ಲಿಗಿಂತ ಇಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣಿಸುತ್ತೇನೆ ಬಿಳಿಯ ದೇವರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಕಪ್ಪು ಜನಾಂಗದವರು ...

  • 1 day ago No comment

    ಇರಬಲ್ಲೆವಾ ಭಾವುಕರಾಗದೆ?

                  Millions of people have decided not to be sensitive. They have grown thick skins around themselves just to avoid being hurt by anybody. But it is at great cost. Nobody can hurt them, but nobody can make them happy either. ನಿಜ, ಒಂದೇ ...

  • 3 days ago No comment

    ಮೂಳೆಯ ಹಂದರವೊಂದುಳಿದು…

                      ಒಬ್ಬೊಂಟಿಯಾಗಿ ಈ ಮಹಾ ಸಮುದ್ರದ ನಟ್ಟ ನಡುವೆ ಸಾವು ಬದುಕಿನ ಸಮರದೊಳಗೆ ಅದೆಂಥಾ ಮೀನು ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು! ಅದರ ಅಂದವೇನು, ಚಂದವೇನು? ಅದರ ಮೌಲ್ಯವೇನು, ಗಾತ್ರವೇನು? ಹಿರಿಮೆ – ಗರಿಮೆಯೇನು?   ಮೈ ಏಕ್ ಜರ್ರ ಬುಲಂದೀ ಕೋ ಛೂನೆ ನಿಕಲಾ ಥಾ ಹವಾ ನೆ ಥಮೆ ಕೆ ಜಮೀನ್ ಪರ್ ಗಿರಾ ದಿಯಾ ಮುಝಕೋ ನಝೀರ್ ...

  • 4 days ago No comment

    ಎರಡು ಕವಿತೆಗಳು

        ಕವಿಸಾಲು         ಸುನಾಮಿಯ ಊರಲ್ಲಿ ಗುಟ್ಟುಗಳ ರಟ್ಟು ಮಾಡದ ಒಡಲು ಸುನಾಮಿ ತವರಾದ ಕಡಲು ಒಳಗಿನ ಕತ್ತಲೆಯ ಕಳೆಯಲು ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟವು ತಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕನಸುಗಳಷ್ಟೂ ಹಾವುಗಳು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಹೊರಳಿ ಪೊರೆ ಕಳಚಿ ನಚ್ಚಗಾದವು ಅದೇ ಕ್ಷಣದೊಳಗೆ ಅರಳಿಬಿರಿಯಬೇಕಿದ್ದ ಹೂವುಗಳು ಬಿಸಿಲ ಧಗೆಗೆ ಬೆಂದು ಬಾಡಿ ಉದುರಿಬಿದ್ದವು ನೆಲಕೆ ಶಬ್ದಗಳ ಮುಕ್ಕಳಿಸಿ ಉಗಿದ ರಭಸಕೆ ಊರ ತುಂಬಾ ನೆರೆ ಪರಿಹಾರದ ಗಂಜಿಕೇಂದ್ರಗಳಲಿ ...

  • 1 week ago No comment

    ಈ ಸಂಜೆ ಪ್ರಿತಿಯೊಡನೆ…

        ಸಣ್ಣಕಥೆ ಮೂಲ ಇಂಗ್ಲೀಷ್: ಸುಲಮಿತ್ ಈಶ್-ಕಿಶೋರ್ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ: ಉದಯ್ ಇಟಗಿ       ಸಂಜೆಯ ಆರು ಘಂಟೆಗೆ ಆರು ನಿಮಿಷ ಮಾತ್ರ ಬಾಕಿಯಿದೆ – ಹಾಗಂತ ನಗರದ ಗ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನ್ನು ಮಾಹಿತಿ ಕೇಂದ್ರದ ಮೇಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ದುಂಡನೆಯ ಗಡಿಯಾರ ಹೇಳಿತು. ಎತ್ತರದ ಹದಿಹರೆಯದ ಸೇನಾಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬ ಆಗಷ್ಟೆ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನ್ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಬಾಡಿ ಕಂದಾಗಿದ್ದ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆತ್ತಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ...


Editor's Wall

  • 25 February 2018
    9 hours ago No comment

    ಇಲ್ಲಿ ಶಬ್ದಗಳಿಗೂ ಚಳಿಗಾಲ

              | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು       ಕಪ್ಪು ಜನಾಂಗ (For Cleo Pascal) ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕವಿತೆಯ ಅನುವಾದ     ಈಗ ಕೆನಡಾದಲ್ಲಿ ಶರದೃತುವಿನ ಕಾಲ ಮೇಪಲ್ ಮರದ ಒಣಗಿದ ರಕ್ತದಂಥ ಕಡುಗೆಂಪು ಎಲೆಗಳು ಈ ವಾರದಂತ್ಯದವರೆಗೆ ಕೂಡ ಉಳಿಯಲಾರವು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತೇನೆ, ಅಲ್ಲಿಗಿಂತ ಇಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣಿಸುತ್ತೇನೆ ಬಿಳಿಯ ದೇವರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಕಪ್ಪು ಜನಾಂಗದವರು ...

  • 22 February 2018
    3 days ago No comment

    ಮೂಳೆಯ ಹಂದರವೊಂದುಳಿದು…

                      ಒಬ್ಬೊಂಟಿಯಾಗಿ ಈ ಮಹಾ ಸಮುದ್ರದ ನಟ್ಟ ನಡುವೆ ಸಾವು ಬದುಕಿನ ಸಮರದೊಳಗೆ ಅದೆಂಥಾ ಮೀನು ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು! ಅದರ ಅಂದವೇನು, ಚಂದವೇನು? ಅದರ ಮೌಲ್ಯವೇನು, ಗಾತ್ರವೇನು? ಹಿರಿಮೆ – ಗರಿಮೆಯೇನು?   ಮೈ ಏಕ್ ಜರ್ರ ಬುಲಂದೀ ಕೋ ಛೂನೆ ನಿಕಲಾ ಥಾ ಹವಾ ನೆ ಥಮೆ ಕೆ ಜಮೀನ್ ಪರ್ ಗಿರಾ ದಿಯಾ ಮುಝಕೋ ನಝೀರ್ ...

  • 15 February 2018
    1 week ago No comment

    ಭ್ರಷ್ಟತೆಯೆಂಬ ಕೊಳಚೆಯ ಹರಿವೊಡೆದು…

                        ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಠಕ್ಕ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ನಾವು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಬಲ್ಲೆವಾ? ಭ್ರಷ್ಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನ ಮಾಡಬಲ್ಲೆವಾ?   ನಾನು ತುಂಬ ಸಣ್ಣವಳಿದ್ದಾಗ ನಾವು ಆ ಮನೆ ಖರೀದಿಸಿದ್ದೆವು. ಅದರ ಎದುರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೋರ್ಡ್ಗಲ್ಲು ಇತ್ತು. ನಾನು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಅದರ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಆಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಕ್ಷರಗಳು ಕಂಡಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕೂಡಿಸಿ ಓದತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ...

  • 12 February 2018
    2 weeks ago No comment

    ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಪ್ರೀತಿ

    ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದೆ. ಕ್ಷಣಗಣನೆ ಮಾಡಲು ಇನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲೀಗ ಕ್ಷಣಗಳು ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲಾರದಷ್ಟು ಸುಂದರ. ನೆನಪುಗಳು ಬರೋಬ್ಬರಿ ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳಿಗಾಗುವಷ್ಟು ಸಾಕು.   ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅಂದು ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಕ್ಷಣಗಣನೆಯ ಕಾಲವದು. ಈ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದಿದ್ದು ಆ ಭೇಟಿಗಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಕ್ಷಣಗಣನೆ. ಈಗಿರುವುದು ಇನ್ನೇನು ಈ ಕ್ಷಣವು ಮುಗಿದು ಹೋಗಲಿದೆಯಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಆತಂಕದ ಕ್ಷಣಗಣನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಭೇಟಿಯ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ...

  • 11 February 2018
    2 weeks ago One Comment

    ತ್ಯಾಗಮಯಿ ತಾಯಿ ಕನಲಿದಳೇ ಎಂದು ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ…

      ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಮಾತ್ರವೇ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ನೋಡುವ ಜಾಯಮಾನ ಕೊನೆಗಾಣುವವರೆಗೂ ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತನ್ನ ಕೇಡುಗಾಲವನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.     ಒಂದು ವರದಿಯನ್ನೋದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು. ತನ್ನ ಇವತ್ತಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿರಬೇಕಿದ್ದ 6 ಕೋಟಿ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಆ ದೇಶ. ಅಲ್ಲೀಗ ಮದುವೆಗೆ ಬೆಳೆದುನಿಂತ ಯುವಕರಿಗೆ ಹುಡುಗಿಯರೇ ಇಲ್ಲ. ಇಂಥದೊಂದು ವಿಪರೀತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದದ್ದು ಒಂದು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಮಗು ಎಂಬ ನೀತಿ. ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಸ್ಫೋಟಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ...