Share

ತೂಗು ಹಾಕಿದ ದುಃಖ : ವಿಡಂಬನೆಯ ಮೊನಚು
ನಾಗರೇಖಾ ಗಾಂವಕರ

 

 

 

ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಸ್ತಾಪ

|

ಯುವಕವಿ ನರೇಶ ನಾಯ್ಕ ಕವಿತೆಗಳು

 

 

 

 

ವಿಯೊಬ್ಬನ ಅನುಭವಗಳ ಹೂರಣ ಪದಗಳ ಮಾಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಪೋಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಅನುಭವದ ರೂಪ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಹಾಗಾಗಿ ಕವಿ ಬದುಕಿನ ಉತ್ಕಟತೆ. ಮಾಗಿದ ಜೀವನಾನುಭವಗಳು ಅರಿವಿಗೆ ಬೆಳಕಾಗುತ್ತವೆ. ಅಂತಹ ಅರಿವಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗ್ರಾಹಿತ್ವ ಕವಿಗೆ ಅಗತ್ಯ. ಯುವ ಕವಿ ನರೇಶ ನಾಯ್ಕ ಕವಿ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಕಥೆಗಾರ. ಮೆತ್ತಗಿನ ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವ ನರೇಶ ಎಂದಿಗೂ ಏರುದನಿ ತೆಗೆದವರಲ್ಲ. ಅವರ ಕವಿತೆಗಳು ಹಾಗೆ ಮೆತ್ತಗಿನ ಬಿರುಸು ವ್ಯಂಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಲೋಕದ ಡೊಂಕಿಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತವೆ. ಬಹುತೇಕ ಕವಿತೆಗಳು ವಿಡಂಬನೆಯನ್ನೇ ಮೂಲವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅರಳಿವೆ.

ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಕವನ ‘ತೂಗು ಹಾಕಿದ ದುಃಖ’ದಲ್ಲಿ ಕವಿಯ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಸೆಲೆ ನೈರಾಶ್ಯ. ಆಧುನಿಕ ಭರಾಟೆಯ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಮಗಾರು ಹಿತವರು ಎಂದು ದುರ್ಬೀನು ಹಾಕಿ ನೋಡಿದರೂ ಸಿಗದ ಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ವಯಂಕೇಂದ್ರಿತ ಸ್ವಾರ್ಥಮುಖಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ತನ್ನ ನೋವು ಸಹೃದಯರ ಕಿವಿ ತಲುಪಲಿ ಎಂದು ಕವಿ ದುಃಖವನ್ನು ರಾಗವಾಗಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಹೃದಯರು ಸಿಗದೆ ನೊಂದಿದ್ದಾನೆ. ಹಾಗೆಂದೇ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ ಸಾಲು ಸಮಂಜಸವೆನಿಸುತ್ತವೆ.

“ಈಗ ದುಃಖವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ:
ಮನಸ್ಸಿಗೂ ತಿಳಿಯದ ಹಾಗೆ / ಎಂದಿಗೂ ಹೊರಬೀಳದ ಹಾಗೆ/
ಹೇಗೆಂದರೆ ಹಾಗೆ”

ಯಾಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ದುಃಖ ನೋವನ್ನು ನಾವೇ ಹೊರಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲವೆಂದು ಕೊನೆಯ ಸಾಲು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

‘ಹಣತೆ ಹಚ್ಚಿಟ್ಟ ರಾತ್ರಿ’ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಬೆಳಕಿಗೆ ಕವಿಯ ಅಂತರಂಗದ ತುಡಿತವಿದೆ.

“ನಿದಿರೆಯ ಕನಸುಗಳು/ಅವೆಷ್ಟೋ ಮಣ್ಣಾಗಿ ಹೋದವು/
ಮದಿರೆಯ ನಶೆಯಲ್ಲೂ /ನೀ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ/
ಹಣತೆ ಹಚ್ಚಿಟ್ಟ ರಾತ್ರಿ” ಎಂದು ಕವಿ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಬರುವಿಕೆಗೆ ಬೆಳಕು ಸೂಡಿ ಹಿಡಿದು ಕಾದರೂ ಬರಬೇಕಾದವರ ಸುಳಿವಿಲ್ಲ. ವಿಷಾದ ಆವರಿಸಿದೆ, ದೈವವೂ ಕರುಣಿಸಲಿಲ್ಲ ಬಯಸಿದ ಜೀವವನ್ನು ಎಂಬ ಕೊರಗಿದೆ.

‘ಗಾಂಧಿ ನಕ್ಕ’ ಗಾಂಧಿ ಕನಸಿನ ರಾಮರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟತೆಯ ಸೆರಗಿನಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತಿರುವ ಮೌಲ್ಯಗಳು ದೇಶ ಸಾಗುತ್ತಿರುವುದೆಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಕವಿತೆ.

“ಓಟು ಹಾಕುವ ಮುನ್ನ /
ಮನೆ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ/
ಹಂಚಲಾಗಿತ್ತು/ ಗಾಂಧಿ ಚಿತ್ರದ ನೋಟು.” ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕರಾಳತೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತದೆ. ಮಹಾತ್ಮನ ತ್ಯಾಗ ನೆನಪಿಸುವುದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಅಚ್ಚು ಹಾಕಿಸಿದ ಗಾಂಧಿ ಇರುವ ನೋಟು ಕಾಳಸಂತೆಯ ಸರಕಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಗಾಂಧಿ ಹೆಸರೇ ಅಪಮೌಲ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಿರುವ ವಿಷಾದವಿದೆ.

ಸುಮ್ಮನೆ ಪದಗಳ ಜೋಡಿಸಿ ಹೆಣೆದ ಸಾಲುಗಳು ಅಲ್ಪಾಯು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗದು. ಇನ್ನು ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾದ ಗೇಯತೆ ಇಂದು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತ ಓದುಗಬ್ಬಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಚಲಿತವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ ಗದ್ಯಕ್ಕೂ ಪದ್ಯಕ್ಕೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಭಿನ್ನತೆಗಳಿವೆ. ಧ್ವನಿಪೂರ್ಣತೆ, ಲಯಬದ್ಧತೆ, ಅಲಂಕಾರ ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಬಳಕೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಾವ್ಯ ಲಕ್ಷಣಗಳು. ಅರ್ಥವಂತಿಕೆ ತರುವ ಸಾದೃಶ ಸಂಪತ್ತು ಕವಿತೆಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಸಂಗತಿ.

ಇಲ್ಲಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕವಿತೆಗಳು ಓದುಗಬ್ಬಗಳೇ ಆಗಿವೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಧ್ವನಿಪೂರ್ಣತೆಯ ಅಗತ್ಯ ಸಂಕಲನದ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದು. ಆದರೆ ಅರ್ಥ ಸ್ವಾರಸ್ಯದಲ್ಲಿ ಕವಿತೆಗಳು ಹಿಂದೆ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ.

“ಸಾಹಿತ್ಯ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮೈಕು ಬಿಡದೇ
ಭಾಷಣ ಬಿಗಿದೇ ಬಿಗಿದರು ಹತ್ತು ಜನ
ಒಣಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿ ತಟ್ಟಿ ಸಮ್ಮೇಳನದ ನೆಪದಲ್ಲಿ
ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬಾ ಉಂಡು ಹೋದರು ಹತ್ತು ಜನ” ಇದು ಸಂಕಲನದ ‘ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ’ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿಯ ಪ್ರಾರಂಭಿಕ ಸಾಲುಗಳು. ಕವಿತೆ ಪ್ರಾತಿನಿಧಿಕವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದ ದೋಷಗಳನ್ನು ಸ್ವಜನ ಪಕ್ಷಪಾತವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ. ವೇದಿಕೆಯ ಎಲ್ಲ ಡಂಭ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳನ್ನು ಉಳ್ಳವರ ಮೇಲ್ಮೈಯನ್ನು ಕಂಡು ಕವಿ ರೋಸಿಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಬರುವ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರ ನಡೆನುಡಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿಯೇ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪುಸ್ತಕ ಕೊಂಡು ಓದದೇ ಉಂಡು ಹೋಗುವ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರ ಪಡೆ ಇಂದು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಕಟಕಿ ಕವನದಲ್ಲಿದೆ.

ನಮ್ಮ ಜೀವನಾನುಭವ ಜೊತೆಗೆ ಸಂವೇದನೆಗಳ ಅಂತರಚಕ್ಷು ನಮ್ಮ ಗೃಹಿಕೆಯ ದಿಕ್ಕು ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯ ಬರೆದರೂ ಕವಿತೆ ಎನ್ನುವ ಕಾಲವಿದು. ಆದರೆ ನಿಜದಲ್ಲಿ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಸಂವೇದನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅರ್ಥವತ್ತಾದ ಶಬ್ದ ಸಂಪತ್ತು ಮೇಳೈಸಿ ಬಂದ ಕಾವ್ಯ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಸಂಗತ ಸತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಕವಿ ತಪಸ್ವಿಯಾಗಿರಬೇಕು. ಆ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿಯೇ ಕವಿಯೊಬ್ಬ ಸಿದ್ಧ ಪ್ರತಿಮೆಯಾಗಿ ಹೊರಬರುತ್ತಾನೆ.

ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಕವಿತ್ವಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಮೂಲಕ ತೆರೆದುಕೊಂಡು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮೂಡಿದ ಕವಿತೆ ‘ಹಳೆಯ ನಾಣ್ಯಗಳು’. ಕವಿಗೆ ನೆನಪೊಂದರ ಪೆಟಾರಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದು ಹಳೆಯ ಬೆತ್ತದ ಪೆಟಾರಿ. ಅಲ್ಲಿರುವ ಹಳೆಯ ನಾಣ್ಯಗಳು ದೊಡ್ಡವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದುಡಿದು ದಿನಗೂಲಿ ಪಡೆದ ಅಜ್ಜಿಯ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ, ದಿನವೀಡಿ ರಣಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಸೌದೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಹೊರೆ ಮಾರಿ ತಂದ ಅಜ್ಜನ ಕಾಸು ದುಃಖದ ದಿನಗಳಿಗೆ ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ.

“ಹಳೆಯ ಬೆತ್ತದ ಪೆಟಾರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ
ಕೆಲವು ಸಾಮಾನುಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ
ಗಂಟು ಕಟ್ಟಿದ ಬಟ್ಟೆಯ ಮೂಟೆಯೊಂದು
ಆವತ್ತು ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿತು” ಅದು ಕವಿಯ ಆಸಕ್ತಿಯ ಕೆರಳಿಸಿದರೂ ಅದರಲ್ಲಿಯ ನಾಣ್ಯಗಳು ಕವಿಯ ಪೂರ್ವಿಕರ ಬದುಕನ್ನೇ ಕಣ್ಣೆದುರು ತಂದಿಡುತ್ತವೆ. ಬಡತನದ ನೋವಿನಲ್ಲಿ ನರಳಿ ಕೊರಗಿದ ಆ ಜೀವಗಳ ಬದುಕಿನ ಕರಾಳತೆ ನಾಣ್ಯಗಳು ಮಾಡಿಸುವುದು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಹಣದ ಮುಂದೆ ದೀನವಾದ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾರೆ. ಹಳೆಯ ನಾಣ್ಯ ಶೋಷಣೆಯ ಮುಖವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಕವಿ ಕೊಂಚ ಶ್ರಮವಹಿಸಿ ಶಬ್ದಗಳ ಬಿಗಿಯನ್ನು ಸದೃಢಗೊಳಿಸಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅಪೂರ್ವ ಕವಿತೆಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ನರೇಶ ನಾಯ್ಕರ ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ವಸ್ತು ವೈವಿಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮದೇ ನಿಲುವಿನ ಅಸಹನೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ಅದು ರೋಷವಾಗಿ ಹೊಮ್ಮುವುದಿಲ್ಲ. ತಣ್ಣನೆಯ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಂತಿವೆ. ‘ವಿನಾಶದ ಕರಿನೆರಳು’ ಜಾಗತಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದು ದೇಶದೇಶಗಳ ಶಾಂತಿ ಕದಡುತ್ತಿರುವ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ವಿದ್ವಂಸಕ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾರೆ.

‘ಸ್ವಾಮಿಜಿ ನಿಧನದ ನಂತರ’ ಕವಿತೆ ಧರ್ಮ ವಕ್ತಾರರ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖವನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಮಠ ಮಂದಿರಗಳ ಅನೈತಿಕ ಅವ್ಯವಹಾರಗಳ ಮೇಲೊಂದು ಪ್ರಹಾರವಿದೆ. ಅದರೊಂದಿಗೆ ಅಸಹಾಯಕ ಜಗತ್ತಿನ ಆಕ್ರೋಶದೊಂದಿಗೆ ಕವಿತೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ‘ಕಾಯುತ್ತೇನೆ ನಾನು’ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹಳೆಯ ನೆನಪಿನ ಹಂಬಲಿಕೆ ಇದೆ.

ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಕವಿತೆಗಳು ಪ್ರಶ್ತುತ ಜಗತ್ತಿನ ಲೇವಡಿ ಮಾಡುತವೆ. ತಣ್ಣಗೆ ಇರಿಯುತ್ತವೆ. ಮುಖವಾಡ, ನಾಟಕ ಮುಗಿದುಹೋದ ಮೇಲೆ, ಕಾಡ ಚಿರತಿ ಒಂದ ಊರಬಾವ್ಯಾಗ ಬಿತ್ತ ಇತ್ಯಾದಿ ಕವನಗಳು ಭಿನ್ನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದ್ದ್ದದು, ವಿಡಂಬನಾತ್ಮಕವಾಗಿವೆ.ಇನ್ನು ಹತಾಶೆಯನ್ನೆ ಕವನದ ಮೂಲವಸ್ತುವಾಗುಳ್ಳ ಹಲವು ಕವಿತೆಗಳು ಕವಿಯಲ್ಲಿ ಮಡುಗಟ್ಟಿರುವ ನಿರಾಶೆಯನ್ನು ಸಹೃದಯನಿಗೂ ಮುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ.

ಇಂದಿನ ಅಬ್ಬರದ ಕಾವ್ಯ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯಾನುಭೂತಿ ನೀಡುವ ದನಿಗಳು ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿವೆ. ಸಹೃದಯನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ, ಆಕರ್ಷಿಸುವ ಕಾವ್ಯ ಇಂದಿನ ಅಗತ್ಯ. ಅಂತಹ ಅಗತ್ಯ ಪೂರೈಸಬಲ್ಕ್ಕೆಲ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನರೇಶ ನಾಯ್ಕ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳ ಭರವಸೆ.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 4 hours ago No comment

    ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೊಳಗೂ ಒಂದೊಂದು ಕಥೆ!

    ಆಕೆ ಮೀರಾ. ತಾನು ಬರೆದ ಕಥೆಯೊಂದರ  ಮೂಲಕ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ವಿವಾನ್ ಎಂಬ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಸುತ್ತುವ ಕನಸು. ಕೆಫೆಯೊಂದರ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಕಬೀರ್ ತನ್ನದೇ ಆದ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸುವ ಹಂಬಲವಿಟ್ಟುಕೊಂಡವನು. ಅದೇ ಕೆಫೆಯ ಗ್ರಾಹಕಿ ನಿಶಾ ಎಂಥದೋ ಹತಾಶೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡು, ತನ್ನದೇ ಆದ ಗುಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವವಳು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರದೂ ಒಂದೊಂದು ಕಥೆ. ಅಂಥ ನಾಲ್ವರೂ ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿದಾಗ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಈ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತ ಹೋಗುವ ಕಾದಂಬರಿಯೇ ...

  • 1 day ago No comment

    ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮಗುವಿಗೊಂದು ಪತ್ರ

          ನಿನ್ನೆ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಕಡತಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೆರೆದು ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನೀನು ಬಿಡಿಸಿದ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಸಿಕ್ಕವು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದ್ದವು ಅವುಗಳು.       ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಹನ್ನೆರಡರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೊಂದು ತಲೆಯೆತ್ತಿತು. ಸದ್ಯ ಪತ್ರಗಳಂತೂ ಮಾಯವಾಗಿವೆ. ನಿತ್ಯಜೀವನದ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮಗುವೂ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಗೆ ತಂದಿಡುವ ...

  • 2 days ago No comment

    ದುರಿತ ಕಾಲದ ಕವಿತೆಗಳು

        ಕವಿಸಾಲು       1 ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಹೆಗಲಲಿ ನೇಗಿಲ ಎಳೆದು ಅಜ್ಜಿ ಬಿತ್ತಿದ ರಾಗಿಗೆ ಸಗ್ಗಣಿ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕಿ ಖಂಡುಗಗಟ್ಟಲೇ ರಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಅಜ್ಜನ ಹೊಲದ ಮೇಲಿವತ್ತು ಚತುಷ್ಕೋನ ರಸ್ತೆ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ಅವನ ಎದೆಯ ಮೆಲೆ ಅನಿಲ ಟ್ಯಾಂಕರುಗಳು ಅಡ್ಡಾಡುತಿವೆ ನೋವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ನನಗೆ! ~ 2 ಅಭಿವೃದ್ದಿಯ ಜಾಹಿರಾತಿನಲ್ಲಿ: ಹಡಗಿನಂತಹ ಕಾರುಗಳು ಹಾಳೆಗಳಂತಹ ಮೊಬೈಲುಗಳು ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವ ಕಂಪ್ಯೂಟರುಗಳು ...

  • 2 days ago No comment

    ನಾಲ್ಕು ಹನಿಗಳು

        ಕವಿಸಾಲು         ಧ್ಯೇಯದಿಂದ ನೆಲ ಅಗೆದೆ ಗಿಡ ನೆಡಲು. ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸಿತು ಧ್ಯಾನಸ್ಥ ಎರೆಹುಳು. ~ ನದಿ ತಟದ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ನಾನು ಎರಡೂ ತಟಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿದ್ದ ದಪ್ಪನೆ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಗೋಡೆ. ಹರಿವ ನೀರು, ನಾನು ಬಂಧಿಗಳೇ. ~ Mindfulness ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುವ ಅವರ ಹೆಮ್ಮೆಗೆ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲವೇಕೆ ಅಖಂಡವಾಗಿ ನಿಂತು ಜಗಿಯುವ ಆ ಎಮ್ಮೆ? ~ ಆ ಒಂದು ಮಳೆ ಹನಿ ...

  • 2 days ago No comment

    ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದಾಗ ನಾವೆಲ್ಲ, ಮೆಲ್ಲಮೆಲ್ಲನೆ ಬಂದಳಲ್ಲ!

      ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಾಳೆ ಬುಡ ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಪುಟಾಣಿಗೆ ಬೇಸಿಗೆಯ ಆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟ ಮಾಡಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವ ಸಮಯವಾಗಿತ್ತು.         ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ   ಬಾಲ್ಯದ ಮಜವನ್ನು ಅನುಭವಿಸದ ಮಕ್ಕಳು ಬದುಕನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸವಿಯುವುದು ಕಷ್ಟವೇ? ಆ ಮಜವೇ ಭಿನ್ನ, ಅದರಲ್ಲೂ ಹಳ್ಳಿಯ ಬದುಕಿನ ಬಾಲರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯ ಅನನ್ಯವಾದ ಜೀವನಾನುಭವ ನೀಡುವ ಕಾಲ. ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ರೇಷ್ಮೆ ಹುಳುವಿನಂತೆ ಪೊರೆಯ ಒಳಗೆ ಬದುಕುವ ಮಕ್ಕಳ ...


Editor's Wall

  • 21 November 2017
    1 day ago No comment

    ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮಗುವಿಗೊಂದು ಪತ್ರ

          ನಿನ್ನೆ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಕಡತಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೆರೆದು ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನೀನು ಬಿಡಿಸಿದ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಸಿಕ್ಕವು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದ್ದವು ಅವುಗಳು.       ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಹನ್ನೆರಡರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೊಂದು ತಲೆಯೆತ್ತಿತು. ಸದ್ಯ ಪತ್ರಗಳಂತೂ ಮಾಯವಾಗಿವೆ. ನಿತ್ಯಜೀವನದ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮಗುವೂ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಗೆ ತಂದಿಡುವ ...

  • 19 November 2017
    3 days ago No comment

    ಸಂಸಾರದ ಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿದೆ ಮಾತಿಂದ…

            | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಸಾವು (My Father’s Death) ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕವಿತೆಯ ಅನುವಾದ     ಅಪ್ಪ ಸತ್ತಾಗ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದರು, ಅವನ ಹೆಣದೊಡನೆ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದ ಅವರಿಗೆ ಅಪ್ಪನೆಂದರೆ ವಾಸ್ಕೋಡಗಾಮ ಕಪ್ಪಾದ್ ಬೀಚಿನ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಮೊದಲು ಕಾಲಿರಿಸಿದ ನಂತರ ಕ್ಯಾಲಿಕಟ್’ನಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರಲ್ಲಿ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು ಅಷ್ಟೇ. ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲದಲ್ಲೂ ...

  • 17 November 2017
    5 days ago 2 Comment

    ನನ್ನನ್ನು ಕವಿಯೆಂದರು..!

        ಯಾರೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟುಗಳು ಪಬ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಇದ್ದವು. ನನಗದು ಕೂಡ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಲೈಕುಗಳು ಬೀಳುತ್ತ ಹೋದವು. ಓದುಗರು ಅವನ್ನು ಕವಿತೆ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸುತ್ತ ಹೋದರು.       ಈ ಜಗತ್ತು ಅದೇಕೆ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು, ಸತ್ಯವನ್ನು, ಸ್ನೇಹವನ್ನು, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಪಮಾನಪಡಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಕಳಂಕದ ...

  • 14 November 2017
    1 week ago No comment

    ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಯಾರು?

        ಈಗ ಮಕ್ಕಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪರ ಊರುಗಳ ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನೂಕಿ ಯಾವ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದೆ ಬಣಗುಟ್ಟುತ್ತಿವೆ. ಹೋಮ್ ವರ್ಕ್, ರ್ಯಾಂಕ್ ಓಟ, ಅಂಕದ ಬೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳು ಆಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಬರಹ, ಕಾದಂಬಿನಿ ಅವರಿಂದ       ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಯಾರಾದರೂ ಚೂರು ದೊಡ್ಡವರನ್ನು ಅಜ್ಜಿಯಾಗಲು ಕೇಳಿಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ನಿಂತು ಕ್ಲಾಪ್ಸ್ ಹಾಕುವ ಮೂಲಕ ಕಳ್ಳರನ್ನು ...

  • 09 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಕೆಂಡದಂಥ ಕಾವ್ಯ

    ಪಾಶ್ ಎಂದೇ ಗೊತ್ತಾಗಿರುವ ಪಂಜಾಬಿ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿ ಕವಿ ಅವತಾರ್ ಸಿಂಗ್ ಸಂಧು, ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಕವಿ. ತನ್ನ 20ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆತ ಮೊದಲ ಸಂಕಲನ ‘ಲೋಹ್ ಕಥಾ’ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ (1970) ರಾತ್ರಿ ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಸ್ಟಾರ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಅದೇ ದಶಕದಲ್ಲೇ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ಮತ್ತೂ ಎರಡು ಸಂಕಲನಗಳು ಪಂಜಾಬಿ ಕಾವ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆತನ ಹೆಸರನ್ನು ಶಾಶ್ವತಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟವು. ಅವನ ಕಾವ್ಯದ ಕತ್ತಿ ಖಲಿಸ್ತಾನಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಝಳಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಡೆಗೆ ಅದೇ ಅವನ ಹತ್ಯೆಗೂ ಕಾರಣವಾಯ್ತು. ...