Share

ಜಗಕೆ ಅನಾಕರ್ಷಕನಾಗುವ ಸುಖದಲ್ಲಿ…
ಅರವಿಂದ ಚೊಕ್ಕಾಡಿ

 

 

 

ಜಗತ್ತು ದೂರವಾದಂತೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನಗೆ ತಾನೇ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ತನ್ನನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದವರನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

 

 

 

 

 

ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಸುಸ್ತಾಗಿತ್ತು. ಮನಸಿಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಗೆಳೆಯ ವಾಸುದೇವ ನಾಡಿಗ್ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಅವರ ಕೆಲವು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಓದಿದೆ.

ಜಗಕೆ ಅನಾಕರ್ಷಕನಾಗುವ ಸುಖ- ಎಂಬ ಕವಿತೆ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಸೆರೆ ಹಿಡಿಯಿತು. ಅರೆ, ಇದೇನಿದು ಅನಾಕರ್ಷಕನಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸುಖವಿರುವುದು ಎಂದು ಅನಿಸಿತು. ಓದುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಕವಿತೆ ನಿಗೂಢದ ಅನುಸಂಧಾನ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು…

“ದಿನೇ ದಿನೇ ಅನಾಕರ್ಷಕನಾಗುತ್ತಿರು ಅರಿವು ಒಳಗೇ ಅಂಕುರಿಸುತ್ತಿದೆ” ಎನ್ನುವ ಪ್ರಾರಂಭದ ಸಾಲುಗಳೇ ವೈರುಧ್ಯಗಳ ಮುಖಾಮುಖಿಯಲ್ಲಿ ಸೆರೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತವೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಗ್ರಹಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅನಾಕರ್ಷಣೆ ಋಣಾತ್ಮಕವಾದದ್ದು. ಅರಿವು ಧನಾತ್ಮಕವಾದದ್ದು. ಅವೆರಡರ ಮುಖಾಮುಖಿ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೋರುವ ಹತಾಶೆಯನ್ನು ಹೊಸ ಭರವಸೆಯಾಗಿ ಹೊಳೆಯಿಸುತ್ತದೆ. ಕವಿತೆ ಬೆಳೆದಂತೆಲ್ಲ ಹೊರಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗಿನ ಅನಾಕರ್ಷಣೆಯು ಒಳಜಗತ್ತು ಬೃಹತ್ತಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಬೆಳಕಿಂಡಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.

“ನನ್ನ ನಡೆ ನುಡಿ ಚಹರೆ ಕ್ಲೀಷೆಯಾದ ಗಳಿಗೆಗೆ….” ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ಅದು ಒಳಜಗತ್ತಿನ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೊರಜಗತ್ತಿನ ವಿಡಂಬನೆಯಾಗಿ ಅರ್ಥಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ನಾವೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಇಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವ, ಏನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ; ಮಾತು ಯಾವ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಬೀರಬೇಕು ಎಂದು ಯೋಚಿಸದೆ ಮಾತನಾಡುವ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕಿನ ತಾಂತ್ರಿಕ ನಡೆವಳಿಕೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕವಿತೆ ಅರಿವಿನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ ವಿಡಂಬನೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವೇ ವಿಡಂಬನೆಯ ವಸ್ತುವಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ನಮಗೇ ಗೊತ್ತಾಗುವುದು ‘ಅನಾಕರ್ಷಣೆಯ ಅರಿವು ಒಳಗೆ ಅಂಕುರಿಸಿದಾಗ’.

ಅಂತಹ ಅರಿವು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಹೊರಜಗತ್ತಿನ ಪರಿಣಾಮ ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದು ತಪ್ಪು. ಆಕರ್ಷಿಸುವುದನ್ನೆ ಕಾಯಕ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋದಾಗ ಆಕರ್ಷಿಸುವ ನಡೆಗಳೇ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅನಾಕರ್ಷಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಅದು ತಿರಸ್ಕರಿಸಲು ತೊಡಗುತ್ತದೆ. ತಿರಸ್ಕಾರದ ಪರಿಣಾಮ ಒಳಗಿನ ಬೆರಗುಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗುವುದನ್ನು “ಒಳಗನ್ನು ರುಚಿಗೊಳಿಸಹೋದೆ” ಎಂಬ ಸಾಲು ಹೇಳಿದರೆ ಅದರ ಮುಂದಿನ ಸಾಲು ಇನ್ನೂ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿದೆ:

“ಅನಾಕರ್ಷಣೆಯ ಕಟುಸತ್ಯ ಊಳುತ್ತಿದೆ ಹಾಳುಬಿದ್ದ ಹೊಲಮನವನ್ನು…….”

ಇಲ್ಲಿ‌ ಮನಸೆಂಬುದೇ ಒಂದು ಹೊಲ. ಅದರ ಉಳುಮೆಯಾದಾಗಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳೆ ತೆಗೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ. ಮನಸೆಂಬ ಹೊಲವನ್ನು ಉಳುಮೆ ಮಾಡುವುದು ಕಟು ಸತ್ಯವೆಂಬ ಸಾಧನ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ನಿಗೂಢತೆಯನ್ನು ಶೋಧನೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಬರಿಯ ಮಣ್ಣಿನಂತೆ ಕಾಣುವ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲ! ಇಂತಾದ್ದೇ ಇದೆ, ಇಂತಾದ್ದು ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಸೇರ್ಪಡೆಗಳು, ಪಳೆಯುಳಿಕೆಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಮನಸೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಬದುಕಿನ ಹಿತಕಾರಿ ಅಹಿತಕಾರಿ; ಇವೆರಡೂ ಅಲ್ಲದ ಎಲ್ಲ ಅನುಭವಗಳೂ ಅದರಲ್ಲಿವೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಮೊದಲ ಮಾನವನ ಅನುಭವಗಳ ನೆನಪಿನ ಕೋಶದಿಂದ ತೊಡಗಿ ಇತಿಹಾಸ, ಪುರಾಣ, ಕಲ್ಪನೆ, ಚಿಂತನೆ, ವಿಕಾಸ-ಅವನತಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಮನಸಿನಲ್ಲಿವೆ. ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದೂ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸೇ. ನಾಶ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸೇ. ಆ ಮನಸೀಗ ಉಳುಮೆಗೊಳಗಾಗದ ಹೊರತು ಹೊಸಸೃಷ್ಟಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವವನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದು ಅನಾಕರ್ಷಣೆ ಎಂಬ ಶಕ್ತಿ.

“ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಹೀಗಿರಲಿಲ್ಲ ಮಾತುಮಾತಿಗೆ ಮೋಹಕ್ಕೊಳಗಾದೆ” ಎನ್ನುವ ಮಾತಿನ ಲಯ ಉಳುಮೆಯ ಲಯಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಒಳಜಗತ್ತಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ನವಿರು ಭಾವಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ವೈರುಧ್ಯಗಳ ಮುಖಾಮುಖಿ.ನಿಜವಾಗಿ-“ಮಾತುಮಾತಿಗೆ ಮೋಹಕ್ಕೊಳಗಾದೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಬಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಿಕನಾದೆ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಶೂಲದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದೆ….” ಎನ್ನುವಾಗ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದ ಭಾವಸ್ಪುರಣ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಸಂಬಂಧವೇ ಪಡದಿರುವ ವಿಷಯವನ್ನು “ಹೀಗೀಗೆಲ್ಲ ಆಗಿತ್ತು ಕಣಯ್ಯ” ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ ಇರುವ ಸರಾಗತೆ ಇದೆ. ನನ್ನಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿಕೊಂಡು ನೋಡಬಲ್ಲವನಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಈ ಸರಾಗತೆ ಸಾಧ್ಯ. ಹೊರಬದುಕಿನ ಅನಾಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಈ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಸಾಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಹೊರಬದುಕಿನ ಅನಾಕರ್ಷಣೆಯು ಒಳಬದುಕಿನ ಶೋಧನೆಯ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ಕೊಟ್ಟದ್ದರಿಂದ ಈ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಕವಿತೆಯ ಮಹತ್ವದ ಭಾಗ. ನಾವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೊರಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೆ ಕೊನೆಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ಒಳಜಗತ್ತನ್ನು ಖಾಲಿಯಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಳಜಗತ್ತಿನ ಕಡೆಗೆ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರಾಗಲು; ಆ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಯಿಂದ ಮೋಹದ ಪೊರೆಯನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಂಡು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಡೆಗೆ ಚಲಿಸುವಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಚೇತೋಹಾರಿ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಈ ಭಾಗವು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

“ಅವರ ಇಷ್ಟದ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಗೂಡೊಳಗೆ ತಣ್ಣನೆಯ ನಿದ್ದೆ”-ಎನ್ನುವುದು ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆಯೆ ಬೆಳೆಯುವ ಮೋಹವು ನಮ್ಮತನವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟು ನಮ್ಮತನದ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. “ನಿಂತರೆ ಕೂತರೆ ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದವರ ಮಾತ ಹಿತ ಸೊಂಪಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ” ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ಇವನು ಬೆಳೆದುದೆಲ್ಲ ಅವರದನ್ನೆ ಹೊರತು ತನ್ನದನ್ನಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸ್ವವಿಡಂಬನೆ ಇದೆ. ಯಾಕೆ? ಬೆಳೆಯಬೇಕಾದರೆ ಉಳುಮೆ ನಡೆದು ನೆಲ ಹಸನಾಗಬೇಕು.ಅದನ್ನು ಹಸನು ಮಾಡುವ ಬದಲು ಇವನು ತಣ್ಣಗೆ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಈಗ ಉಳುಮೆಗೆ ತೊಡಗಿದಾಗ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತಾನೆ ನಗುತ್ತಾ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಸೌಂದರ್ಯ ಹಿತವಾಗಿ ಸಹೃದಯನನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತದೆ.

ಜಗತ್ತಿಗೆ ನಾವು ಬೇಕಾಗುವುದು ಅದು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ. ಆಗ ಜಗತ್ತು ಪ್ರಶಂಶಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗ ನಮ್ಮತನವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೆವೋ ಆಗ ಅದೇ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು “….ಹೊರವಸಂತನನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಒಳ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಬಿರಿದ ನೆಲವನ್ನು….” ಮೂದಲಿಸಲು ತೊಡಗಿದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಲ್ಲೂ ಒಳಗೆ ಅಗ್ನಿಯೇ ಇದೆ. ಅಗ್ನಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಸಂಕೇತ. “ಒಳದೋಷಗಳ ರಾಶಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು” ಬಿರಿದ ನೆಲದಿಂದ ಬಂದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಲು ಹೊರಟಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ದೂರವಾಗಿ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅನಾಕರ್ಷಕನಾದದ್ದು ತನ್ನ ಉತ್ಕರ್ಷದ ಹಾದಿಯೂ ಆಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತದೆ. ಜಗತ್ತು ದೂರವಾದಂತೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನಗೆ ತಾನೇ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ತನ್ನನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದವರನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು “ನನ್ನನ್ನು ನನಗೆ ದೊರಕಿಸಿಕೊಟ್ಟರು” ಎಂಬ ಸಾಲು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಆಗ ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಬರುತ್ತದೆ. ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಬಿಗಿಯಾಗಿಯೇ ಬಳಸುವ ನಾಡಿಗ್ ಕವಿತೆಯ ಬರೆಹದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ‘ಪ್ರೀತಿ’ಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. “ಮಾತು ಮಾತಿಗೆ (ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಮೋಹ) ಮೋಹಕ್ಕೊಳಗಾದ” ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು “ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದವರ ದ್ವೇಷ ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದವರ ಪ್ರೀತಿ” ಅರ್ಥವಾದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡಿದಾಗ ತನ್ನನ್ನು ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಲೆ ಹೆಣೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾ ಹೋಗಿ; ಅದು ಗೊತ್ತಾದಾಗಲೂ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸಬಲ್ಲ ಸ್ಥಿತಿಯ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿ ಅರ್ಥವಾಗುವುದು ತಡವಾಗಿ; ಮನವೆಂಬ ಹೊಲವನ್ನು ಉಳುಮೆ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಾಗ. ಹೊರಜಗತ್ತಿನಿಂದ ಬೇರೆಯಾಗಿ ನಿಂತು ನಮ್ಮ ಒಳಗನ್ನೆಲ್ಲ ಜಾಲಾಡಿ ನಮಗೆ ನಾವೇ ಹೊಸ ಮನುಷ್ಯರಾದ ಅನುಭವವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಈ ಕವಿತೆಯ ಓದು ಸಾಕು!

—————–

ಅರವಿಂದ ಚೊಕ್ಕಾಡಿ

ಊರು ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆ ಮೂಡಬಿದಿರೆ. ಅಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿರುವ ಚೊಕ್ಕಾಡಿ, ತಮ್ಮ ವಿಮರ್ಶೆ ಮತ್ತು ಚಿಂತನಶೀಲ ಬರಹಗಳಿಗಳಿಂದ ಪರಿಚಿತರು.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 13 hours ago No comment

    ಯಾವುದೋ ಅಜ್ಞಾತ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆ

        ಕವಿಸಾಲು     ಚೌಕದೊಳಗೊಂದು ವೃತ್ತ ವೃತ್ತದೊಳಗೆ ಸರಸರನೆ ಓಡಾಡುವ ಅಂಕುಡೊಂಕಿನ ನಾಜೂಕು ಗೆರೆಗಳು ಬಾಗಿ ಬಳುಕಿನಲ್ಲೇ ಮೋಹ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ನೆಟ್ಟಕಣ್ಣು ಅತ್ತಿತ್ತ ಆಡದಂತೆ ಮನವ ಸಮ್ಮೋಹನಗೊಳಿಸುವ ಗೆರೆಯ ಬೆಡಗುಗಳು ಎಳೆ ಎಳೆಯೊಳಗೂ ಮೋಹಕ ಬಣ್ಣ ಮನದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗೂ ಆವರಿಸುವ ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ, ನೀಲಿ, ಹಸಿರು ಹಾಗೂ ನೇರಳೆ ಬಿಳಿಯ ರಂಗೋಲಿ ಹುಡಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಅಂದ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕಡುಗಪ್ಪಿನ ನೆರಳ ಛಾಯೆ ಸೆಳೆವ ಭಾವದೊಳಗೆ ...

  • 18 hours ago No comment

    ಕಲಿಸಲಾದೀತೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುವುದನ್ನು?

        ಕವಿಸಾಲು     ಆಗೆಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಬಹಳ ಹಿಂದೇನಲ್ಲ ಅದೇ, ಕಾಲಿಗೆ ಬರೀ ಬೆನ್ನತ್ತುವ ಹುಚ್ಚಿದ್ದಾಗ ಹೂ-ಚಿಟ್ಟೆ, ಆಕಾಶ, ನವಿಲು-ಮಳೆಬಿಲ್ಲು ಬರೀ ಬಣ್ಣ ಕಣ್ಣಲಿ ಅರಳುತಿದ್ದಾಗ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ನಡುಹಗಲು ಅವ ಬಂದ; ಧೀರ ಗಂಭೀರ ಅಶ್ವಸ್ಥ ನಿಲುವು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಿಲ್ಲ ಹುಚ್ಚು ನಗೆಯಿಲ್ಲ ಕಣ್ಣಲಿ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟು, “ಶ್… ಹೊಂಚು ಹಾಕುವಾಗ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು ಆರಕೇರದೆ ಮೂರಕಿಳಿಯದೆ ಉಸಿರೂ ನಿಂತ ಹಾಗೆ ಸ್ತಬ್ಧ ...

  • 2 days ago No comment

    ಯಾಕಿಷ್ಟು ನೋವಿಟ್ಟಿರುವೆ ದೇವರೆ… ಅದೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೇ!

        ‘ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅನ್ನಬೇಕೇ ಹೊರತು ಹೋಗಿ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತಾರೇನೇ ತಾಯಿ? ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನು’ ಅಂತ್ಹೇಳಿ ಹತ್ತು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ನೆಟಿಕೆ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ದೋಷ ನಿವಾರಿಸಿದ ಆ ಬಂಧಕ್ಕೆ ಏನ್ ಹೇಳಲಿ?       ಹೃದಯವೇ ಚಿಕ್ಕದು.. ಆಸೆಯೂ ಚಿಕ್ಕದು… ಮಸ್ತಿ ಭರೇ ಮನ್ ಕಿ… ಮುಗ್ಧ ಕನಸೂ ಚಿಕ್ಕದು…ಂ A moment is… My wish comes ...

  • 2 days ago No comment

    ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ

        ಕವಿಸಾಲು     ತನ್ನೊಂದು ಕೂದಲೆಳೆಯಿಂದಲೇ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮರವ ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವಳು ನನ್ನಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದವಳು ಈ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿಯ ಕತೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವಿನ್ನೂ ಹುಡುಗರು ಪೊದೆಮೀಸೆಯ ಅಜ್ಜ ಹೂಂಕರಿಸಿದರೆ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ರದಂತೆ ಕೂತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು ಕಣ್ಣ ಮೊನಚಿನಿಂದಲೇ ಗದರಿಸಬಲ್ಲ ಗತ್ತಿನ ಅಜ್ಜನೂ ಕಳ್ಳ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಮೂಲೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ತರಗೆಲೆಯಂತೆ ತೂರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯ ನೆರಳು ಸೋಕಿದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಂದೆ ಅಜ್ಜ ಹೀಗೇಕೆ ಮಗುವಿನ ಥರ? ...

  • 3 days ago No comment

    ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಇಲ್ಲದಿರುವುದು

          ಕವಿಸಾಲು       ಇರುವುದು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಸದಾ ಅದರಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅದು. ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೂ… ಇರುವುದೆಲ್ಲವನು ಇರುತ್ತದೆಂಬ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಲೂ ಆಗದು. ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ. ಇರುವುದು ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆಂಬ ಭ್ರಮೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೂ ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆನ್ನುವುದೂ… ಇರುವುದು ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಇಲ್ಲದೆಯೂ ಇದ್ದಂತೆ ಇರುತ್ತದೆ: ಮಗುವಿನೊಳಗಿನ ನಗುವಿನಂತೆ. ನನ್ನಂತೆ ನಿನ್ನಂತೆ ಅದರಂತೆ ಇದರಂತೆ ಎದರಂತೆ ಎಲ್ಲದರೊಳಗಿನ ಆತ್ಮದಂತೆ… ಇರುತ್ತದೆ ಇದ್ದೂ ...


Editor's Wall

  • 07 December 2017
    4 days ago No comment

    ಈಗಲೂ ಭಯತ್ರಸ್ತಳಾಗಿ ಬೆಂಗೊಟ್ಟು ಓಡುತ್ತೇನೆ..!

                          ಆ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾಯದಂತೆ ಆಳವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಡುವ ಈ ನಂಜು ನಖಗಳ ಗೀರುಗಾಯಗಳ ನೋವನ್ನು ನೇವರಿಸುವವರು ಯಾರು?     ಮೊನ್ನೆ ನಡು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಕ್ಹಿ ಚಂಡಮಾರುತದ ಪರಿಣಾಮ ಮೋಡ ಕವುಚಿದ ಮುಗಿಲಿನಡಿ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲೂ ಹಿನ್ನೀರು ಆವರಿಸಿದ ಆ ಉದ್ದಾನುದ್ದದ ಆ ನಿರ್ಜನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ರುಮ್ಮನೆ ಬೀಸುವ ಶೀತಲ ...

  • 05 December 2017
    6 days ago No comment

    ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವಕರೆಲ್ಲ ಲೋಕನಿಂದಿತರೇ…!

            ಲಾಭ ಬಡುಕರ, ತೋರಿಕೆಗೆ ಮಾಡುವವರ ಹೆಸರುಗಳೆಲ್ಲ ಚಿನ್ನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಡುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ!         ತಾಯಿ ತೆರೇಸಾ ಬಗ್ಗೆ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವಾಗ ನನಗೆ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಊರಿನಿಂದ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ನನ್ನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಚರ್ಚ್ ಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲದ ವಿಧವೆಯಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಗಂಡ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ...

  • 04 December 2017
    1 week ago No comment

    ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು; ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ

    ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಹೇಳುವೆ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿರುವ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮೂರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ಶನಿವಾರ ರಾತ್ರಿ ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಅದ್ಯಾರೋ ತನ್ನತ್ತಲೇ ಆಸೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೌದೊ ಅಲ್ಲವೊ ಎಂಬಂತಿದ್ದ ಅದನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆತನೇ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ದುಡ್ಡಿರುವವನು. ತರುಣ. ಕಟ್ಟುಮಸ್ತಾಗಿರುವವನು. ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರ. ಅವನೊಡನೆ ಬೆರೆತು ಕುಣಿಯಲು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ...

  • 03 December 2017
    1 week ago One Comment

    ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವಷ್ಟು…

              | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು     ಕಮಲಾದಾಸ್ ಬದುಕೆನ್ನುವ roller coaster ಸವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಏಳುಬೀಳುಗಳು. ಈ ಕವಿತೆ ಅವರು ಇಸ್ಲಾಂಗೆ ಮತಾಂತರ ಹೊಂದಿದ ನಂತರದ ದಿನಗಳದ್ದು. ತಾವೇ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ಇದು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬೆಸ್ಟ್ ನಿರ್ಧಾರ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಮಲಾದಾಸ್, ಅದು ತುಸು ಅತ್ತಿತ್ತಲಾದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡುತ್ತಾರೆ, ಯಾರೇನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅನ್ನುವ ಆತಂಕವೇ ಇಲ್ಲದೆ! ...

  • 30 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಪೀಹೂ ಎಂದರೆ ಹಾಡುವ ಹೂ…

                          ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಪೂರ್ವ ದಿನವದು. ಸ್ವರ್ಗದ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ನನ್ನ ಮಡಿಲು ಸೇರಿತ್ತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಪುಕ್ಕ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹಾಡುವ ಹೂವನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ನಾನಿದನ್ನು ಪೀಹೂ ಎಂದು ಕರೆದೆ. ಒಂದು ಹಳೆಯ ಹಕ್ಕಿಗೂಡಲ್ಲಿ ಪೀಹೂವನ್ನಿಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೆ ತುತ್ತುಣಿಸಿದೆ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಅಮ್ಮನೆಂದು ಭಾವಿಸಿತು.     ಆ ದಿನ ಕತ್ತಲು ಹರಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಪೀಹೂ ...