Share

ಕಾಲದೊಂದೊಂದೇ ಹನಿಯು ಹರಿದುಹೋಗುವ ಸದ್ದು
ದೀಪಾ ಫಡ್ಕೆ

ಹಳೆಯ ಕಾವ್ಯದ ಮೆಲುಕನ್ನು ಇವತ್ತಿನ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಒಂದು ಸೊಗಸು. ಒಂದು ಕವಿತೆಯ ನೆವದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ನೆನಪಿನ ಗುರುತುಗಳೂ ಹಲವು. ಇದು ವಿಮರ್ಶೆಯಾಚೆಗಿನ, ಅಕೆಡೆಮಿಕ್ ಮಿತಿಯನ್ನು ದಾಟುವ ಗುರುತೂ ಆಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆಯೂ. 

ಕನೆಕ್ಟ್ ಕನ್ನಡ ಅಂಥದೊಂದು ಹುಡುಕಾಟದ ಖುಷಿ ಹಂಚಲು ತೊಡಗಿದೆ. 

*

*

*

 

 

 

 

ನಾವು ಓಡುತ್ತಿರುವ ರಭಸಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಅದ್ಯಾವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಜೀವಶಕ್ತಿ ತನ್ನ ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ಹೊರಗಿಟ್ಟಿತು ಎಂದು.

 

 

 

 

‘ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರವರು ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದವರು…ಗಾಳಿಯಾಗಿ ಸುಳಿದು ಉಸಿರ ನೀಡಿದವರು’ -ಮನುಷ್ಯ ಶರೀರದ ಬ್ರಹ್ಮವಾದ ಜೀವಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿ, ಹೀಗೊಂದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಆಪ್ತಸ್ಪರ್ಶ ಕೊಡುವಂತಹ, ಮುದುರಿದ್ದ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಚೈತನ್ಯ ತುಂಬುವಂತಹ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿ ಆ ಮೂಲಕ ಮನುಷ್ಯದೇಹದ ಜೀವಶಕ್ತಿಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದವರು, ಮುಕ್ತಛಂದದ ಕವಿಯೆಂದೇ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸುಬ್ರಾಯ ಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರು. ಉಸಿರು, ಸ್ಪರ್ಶ, ಶ್ವಾಸ, ಚೈತನ್ಯ, ವೀರ್ಯ, ಫಲ, ಸೃಷ್ಟಿ, ಮರುಸೃಷ್ಟಿ, ಎಚ್ಚರ, ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ, ರತಿ ಹೀಗೆ ಹತ್ತಾರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿರಂತರ ಬದುಕಿಸುವ ಜೀವಶಕ್ತಿ, ಬಂಟಮಲೆಯ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿ ನಿರಾತಂಕವಾಗಿ ಮೌನದಲ್ಲೇ ಸಂವಾದಿಸುವಂತೆ ಕಾಣುವ ಸುಬ್ರಾಯ ಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರಿಗೆ, ಸೋಜಿಗವಾಗಿ ಕಂಡು ಅಕ್ಷರ ಕಟ್ಟುವ ಪ್ರಾಣವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಸರ್ಗದ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಶಬ್ದಗಳಿಗೆ ಅಕ್ಷರದ ಅರ್ಥ ಕಟ್ಟುವ ದಕ್ಷಿಣಕನ್ನಡದ ಸುಳ್ಯ ತಾಲೂಕಿನ ಸುಬ್ರಾಯ ಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರು ನಮ್ಮ ನಾಡು ಕಂಡ, ಸ್ವೋಪಜ್ಞ ಕವಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು.

ಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರ ಹಾಡಿನ ಲೋಕವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಪ್ರೇಮ ಸಫಲತೆ, ಶೃಂಗಾರ ತುಂಬಿದ ವಿರಹ, ನಾಡುನುಡಿಯ ಕಳಕಳಿ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿಯೆಡೆಗೆ ಗೌರವ, ಕಳೆದುಹೋದ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳ ನೆನಪು ಅಲ್ಲದೇ ಸುತ್ತಲಿನ ಬದಲಾವಣೆಗಳೆಡೆಗೂ ಕಾಳಜಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನು ತಮ್ಮ ಅನುಭವಸ್ಥ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಸಾಗುವಾಗ ಅವರಿಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಜೀವನದ ಇನ್ನೊಂದು ದರ್ಶನವೂ ಆಗುವ ಅರಿವು ಕೆಲವು ಹಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವಿನಿಸಿದೆ. ಸುತ್ತಲೂ ಇರುವ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಹೊಸದಾಗುವ, ಆ ಮೂಲಕ ಹೊಸ ಬದುಕು ಅನುಭವಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಇದ್ದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರ ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹಳತಾಗುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ಬೇಂದ್ರೆಯವರು ಅಂದಂತೆ ಒಂದೇ ಬಾಲ್ಯ ಒಂದೇ ಯೌವನ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ನಿಸರ್ಗ ವರ್ಷವರ್ಷವೂ ಹೊಸದಾಗುವ ಅಚ್ಚರಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಪಾಲಿಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ. ಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರಿಗೂ ಇದು ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದಿರುವ ನಿದರ್ಶನ ಈ ಭಾವಗೀತೆಯಲ್ಲಿ.

ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರವರು
ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದವರು
ಗಾಳಿಯಾಗಿ ಸುಳಿದು
ಉಸಿರ ನೀಡಿದವರು

ಕವಿ ಸುಬ್ರಾಯ ಚೊಕ್ಕಾಡಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ದೀಪಾ ಫಡ್ಕೆ

ಸೂರ್ಯಕಿರಣ ಹಿಡಿದು
ಕಣ್ಣ ತುಂಬಿದವರು
ಬೆಳದಿಂಗಳ ತಂಪು
ಹೃದಯಕೆ ಎರೆದವರು

ಇಂದ್ರಚಾಪವೇರಿ
ನಾಟ್ಯವಾಡಿದವರು
ತಾರೆಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ
ಶಿರದಲಿ ಇಟ್ಟವರು

ಗುರಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ
ಇಡಲು ಕಲಿಸಿದವರು
ಎಡವದಂತೆ ಕೈಯ
ಹಿಡಿದು ನಡೆಸಿದವರು

ಬಾಳಿಗೆ ಭರವಸೆಯ
ನೆರಳ ನೀಡಿದವರು
ಈಗ ಕಾಣೆಯಾಗಿ
ಶೂನ್ಯ ಹರಡಿದವರು

ನೂರಾರು ಅದ್ಭುತವೆನ್ನಿಸುವ ಹಾಡುಗಳನ್ನು, ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳನ್ನು, ಕವನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಓದಿ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿದ್ದರೂ ಸುಬ್ರಾಯ ಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರ ಈ ಹಾಡಿನ ಗುಂಗು ಬಹಳ ಕಾಲ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿತ್ತು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಈ ಹಾಡನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಿಕೇಂದ್ರಿತ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಅದು, ನಾನು ಪಿಎಚ್‍ಡಿ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಹೊತ್ತು. ಇನ್ನೇನು ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಧ್ಯಯನ ಮುಗಿಯುವ ಹಂತದಲ್ಲಿತ್ತು. ಆಗ ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ನನ್ನ ಅಧ್ಯಯನದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾಗಿದ್ದ, ನನ್ನ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಗುರುಗಳಾದ ಭಾಷಾವಿಜ್ಞಾನದ ತಜ್ಞ ಡಾ. ಸಿ ಎಸ್ ರಾಮಚಂದ್ರ ಅವರು ಹೃದಯಾಘಾತಕ್ಕೀಡಾಗಿ ನಿಧನ ಹೊಂದಿದರು. ಅವರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಎಂಟ್ಹತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನಾವು ಅಕ್ಷರಶಃ ಅನಾಥಭಾವದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದೆವು. ಆಗ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಈ ಹಾಡು ನನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ದುಃಖ, ಹತಾಶೆಯನ್ನು ಕಣ್ಣೀರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೊರಹಾಕಲು ನೆರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಸೆಪಟ್ಟು ಖರೀದಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ರದ್ದಿಗೆ ಹಾಕುವ ಭಯಂಕರ, ಹುಚ್ಚು ಯೋಚನೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಈ ಹಾಡು ಸಂತೈಸುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಸಂಕಟ ಹೊರಹಾಕಲು ನೆರವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲ ಅನ್ನುವ ಮುಲಾಮು ಎಂಥೆಂಥ ಗಾಯಗಳನ್ನೇ ಸಂಜೀವಿನಿಯಂತೆ ಮಾಯ ಮಾಡಿರುವಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ದುಃಖ ಮಾಗುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ನಾನು ಅಧ್ಯಯನದತ್ತ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡೆ. ಪಿಎಚ್‍ಡಿ ಪದವಿಯೂ ದೊರೆಯಿತು. ಮನಸ್ಸಿನ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ನೆನಪಿನ ಸಂಚಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುಗಳನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅಂದಿನಿಂದ ಈ ಹಾಡು ಇಂದಿಗೂ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಆಪ್ತ.

ನಂತರ ಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರ ಕುರಿತ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆಯುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಈ ಹಾಡಿನ ಕುರಿತೂ ಮಾತಾಡಿದ್ದೆ. ಆಗ ಅವರು ಜೀವಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ರಚನೆಯಾದ ಹಾಡಿದು ಎಂದರು. ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಈ ಹಾಡು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಿದ ತಲ್ಲಣಗಳೇ ಬೇರೆ ರೀತಿಯದು.

ಮನುಷ್ಯ ಶರೀರದ ಜೀವಶಕ್ತಿಯೇ ಅವನನ್ನು ಬದುಕನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಯೋಗ್ಯನನ್ನಾಗಿಸುವುದು. ಅಂಥ ಜೀವಶಕ್ತಿ ಕಾಲ ಸರಿದಂತೆ, ದೇಹಕ್ಕೆ ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಕುಗ್ಗುತ್ತಾ ಹೋಗುವಾಗ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸೂ ತಳಮಳ ಅನುಭವಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಆಗಲೇ ‘ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು ನನ್ನ ಶಕ್ತಿ, ಹೇಗೆ ಸೋರಿ ಹೋಯಿತು’ ಎನ್ನುವ ತಲ್ಲಣ ಆರಂಭವಾಗುವುದು. ಕಣ್ಣಿನ ಕಾಂತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಕಣ್ಣಿನ ದೃಷ್ಟಿಯು ಮಂದವಾಗುತ್ತದೆ. ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ಮಂದವಾಗುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳು ಕಾಂತಿಹೀನವಾಗಿ ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಕನ್ನಡಕವೆಂಬ ಆಭರಣ ಬಂದು ಕೂರುತ್ತದೆ. ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲುಗಳು ಎಡವಲೂ ಆರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ‘ಛೇ, ಛೇ ಇದೇನಾಯ್ತು’ ಎಂದು ನೋಡುನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ದೇಹ ಕುಸಿಯಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಸೊಂಪಾದ, ಕಪ್ಪುಕೂದಲು ನರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಶಕ್ತಿ ಕುಂದಿದ್ದು ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ ಕಾಣತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಆತುರ ಮಾಯವಾಗಿ ಉದಾಸೀನ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ತನ್ನ ಅತೀ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಿದ ಮನುಷ್ಯ ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸೋಲೊಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗಿಲ್ಲ ಮತ್ತೊಂದು ಬಾಲ್ಯ, ಅವನಿಗಿಲ್ಲ ಮತ್ತೊಂದು ಯೌವ್ವನ. ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕಸರತ್ತು ಮಾಡಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಯೌವ್ವನದ ಬದುಕನ್ನು ದೀರ್ಘವಾಗಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಒಳಮನಸ್ಸು ಕೂಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ, ಶಕಿ ಕುಗ್ಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು. ನಾವು ಓಡುತ್ತಿರುವ ರಭಸಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಅದ್ಯಾವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಜೀವಶಕ್ತಿ ತನ್ನ ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ಹೊರಗಿಟ್ಟಿತು ಎಂದು. ದೀರ್ಘ ಬದುಕನ್ನು ನೋಡಿದ ಕವಿ ಮನಸ್ಸು ಜೀವಶಕ್ತಿ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅರಿತು ಮನುಷ್ಯ ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮುಂದೆ ಸೋತು ಹೈರಾಣಾಗುವ ರೀತಿಯನ್ನು ನಿರೂಪಿಸಿದ ಶೈಲಿ ಅನನ್ಯವಾದುದು.

‘ಕಾಲದೊಂದೊಂದೇ ಹನಿಯು ಹರಿದುಹೋಗುವ ಸದ್ದು’ –ಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರ ಇನ್ನೊಂದು ಕವಿತೆಯ ಸಾಲು, ಹೇಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದ ಘಳಿಗೆಗಳು ಅವನ ಕಣ್ಣೆದುರಿನಲ್ಲಿಯೇ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಾ ಹರಿದುಹೋಗುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೂ ನೋಡುವಾಗ ನಮಗಿರುವ ಆಯ್ಕೆಯೆಂದರೆ ಆ ಘಳಿಗೆಗಳು ಸರಿಯುವ ಸೊಬಗನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಆಸ್ವಾದಿಸುವುದು, ಥೇಟ್ ಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರಂತೆ! ಬದುಕಿನ ಒಂದೊಂದು ಹಂತವನ್ನು ಬಂದಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಮೌನವಾಗಿ ಆನಂದಿಸುವ ಕಲೆ ಅರಿತರೆ ಸುಬ್ರಾಯ ಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರಂತೆ ನಿರುಮ್ಮಳವಾಗಿ ಬಾಳಬಹುದು. ಚೊಕ್ಕಾಡಿಯವರ ಈ ಭಾವಗೀತೆ ಅವರು ಮನುಷ್ಯನ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸೊಗಸಾದ ಸಾಕ್ಷಿ.

——

ದೀಪಾ ಫಡ್ಕೆ

ಲೇಖಕಿ ಮತ್ತು ಗಾಯಕಿ. ಬೆಂಗಳೂರು ದೂರದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಉದಯ ವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಟ್ಟವರು. ‘ಋತ’ ಮತ್ತು ‘ಹರಪನಹಳ್ಳಿ ಭೀಮವ್ವ’, ‘ಲೋಕಸಂವಾದಿ’, ‘ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳ ಕವಿ’, ‘ಮುಕ್ತಛಂದದ ಕವಿ’ ಅವರ ಪ್ರಕಟಿತ ಕೃತಿಗಳು. ‘ಪುರಂದರ ಕನಕರ ಕೀರ್ತನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ – ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ, ಭಾಷಿಕ ಅಧ್ಯಯನ’ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಿಂದ ಪಿಎಚ್‍ಡಿ ಪದವಿ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ.

Share

One Comment For "ಕಾಲದೊಂದೊಂದೇ ಹನಿಯು ಹರಿದುಹೋಗುವ ಸದ್ದು
ದೀಪಾ ಫಡ್ಕೆ
"

  1. sanjay
    7th November 2017

    Thanks for the nice article Deepa.

    Reply

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 6 hours ago No comment

    ತೇಪೆಗಳೆಂದರೆ…

          ಕವಿಸಾಲು     ಆಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ಕಳಿಸದೆಯೇ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಆರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಸೋರುವ ಬಿಂದಿಗೆಯಿಂದ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕಿದ ಹನಿಯೋ ಭಾರ ತಾಳದೆ ಮುರಿದ ಬಕೇಟಿನ ಸದ್ದೋ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಿರಬಹುದೇ? ವಿಶೇಷ ಹತಾರ ಪಿತಾರಗಳೇನಿಲ್ಲ ಹಳೆಯ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ತುಂಡು, ಸುಡುಬೆಂಕಿ ಕಾಸಿ ಬರೆ ಇಟ್ಟರೆ ಸುಟ್ಟ ವಾಸನೆ ಜೊತೆಗೆ ಸಣ್ಣಗೆ ಹೊಗೆ ಆದರೆ, ಬಿರುಕು ಮುಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು ತುಂಡುಗಳು ಕೂಡುತ್ತಿದ್ದವು ಗಾಯದ ಗುರುತು ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು ನಿಜ ಆದರೆ ...

  • 23 hours ago No comment

    ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮೈನಾ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಾಗ…

            ಕಾಣಲು ಸಣ್ಣವೆಂಬ ಸಂಗತಿಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಿಂಬ ಗಮನಿಸುತ್ತ…     ಅದೊಂದು ಫಲವತ್ತಾದ ಭೂಮಿ, ಎಷ್ಟು ಫಲವತ್ತಾಗಿದೆ ಅಂದರೆ ಕಾಳಿಗೊಂದು ತೆನೆ, ತೆನೆಗೆಂಟು ದಂಟು ಕೊಡೋಷ್ಟು… ಕೇಳುವುದಕ್ಕೇನೇ ಖುಷಿ, ಸಂಭ್ರಮ ಅಲ್ವಾ! ಯಾರಿಗೂ ಅನ್ನದ ಕೊರತೆ ಆಗದಷ್ಟು… ಹಂಚಿತಿನ್ನುವ ಭಾವವೇ ಸಾಕು ಅನ್ನುವ ತೃಪ್ತಿಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ. ಅಂದರೆ ಒಂದು ಕೈಯಿಂದ ಕೊಟ್ಟರೆ ಹತ್ತು ಕಡೆಯಿಂದ ಬಂದು ಸೇರತ್ತೆ ಅಂತ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ...

  • 1 day ago 2 Comment

    ನನ್ನನ್ನು ಕವಿಯೆಂದರು..!

        ಯಾರೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟುಗಳು ಪಬ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಇದ್ದವು. ನನಗದು ಕೂಡ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಲೈಕುಗಳು ಬೀಳುತ್ತ ಹೋದವು. ಓದುಗರು ಅವನ್ನು ಕವಿತೆ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸುತ್ತ ಹೋದರು.       ಈ ಜಗತ್ತು ಅದೇಕೆ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು, ಸತ್ಯವನ್ನು, ಸ್ನೇಹವನ್ನು, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಪಮಾನಪಡಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಕಳಂಕದ ...

  • 2 days ago No comment

    ಇದ್ಯಾವ ಪರಿ?

          ಕವಿಸಾಲು       ಥೇಟು ನವಿಲುಗರಿಯ ಹಾಗೆ ಮನಸಿನ ಪುಟಗಳ ನಡುವೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಅಡಗಿ ಮರಿಯಿಟ್ಟು ನೆನೆದು ನೇವರಿಸಿದಾಗೆಲ್ಲ ಮುದ ಕೊಡುವ ನವಿರು, ನವಿರು! ಎದುರಿಲ್ಲದೆ, ಇಡಿಯಾಗಿ ಸಿಗದೆ ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಚಿಗುರು ಕುಡಿಗಳಲಿ ನಳನಳಿಸಿ ಬಳುಕಿ ಬಾಗಿ ಕೆನ್ನೆಯಲಿ ಕಚಗುಳಿಯಾಗಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಹರಿವ ಉಸಿರು! ಹೂಬನದ ಸೊಬಗಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಅರಳಲ್ಲಿ ದಳಗಳ ಸುತ್ತುಗಳಲಿ ಹಾಸಿ ಮಲಗಿದ ಕಂಪಾಗಿ ಮೈಮನಗಳ ಆಹ್ವಾನಿಸಿ ಕರೆವ ಕಂಪಿಗೆ ...

  • 3 days ago No comment

    ಎರಡು ಕವಿತೆಗಳು

        ಕವಿಸಾಲು       ನಿನ್ನ ತೋಳ ಜೋಲಿಯಲಡಗಿರಬೇಕು ನೋಡು ತುಂಡು ಚಂದ್ರನ ಜೋಕಾಲಿ ಆಗಾಗ ಫಳ್ಳನೆ ಇಣುಕುವ ನಕ್ಷತ್ರ ಹಾಡಿನಂಥ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಕತೆ ನಿನ್ನ ಅನುಪಮ ನಂಬಿಕೆಯ ರಾಗ ಜಗದೇಕವೆಂಬಂತೆ ನನ್ನೆದೆ ಹಾಕುವ ತಾಳ ಮಬ್ಬಾದರೂ ಮುದ್ದುಕ್ಕಿಸುವ ಅವಳ ಮುಖ ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಭೋರ್ಗರೆವ ಅಳು ನಿನ್ನ ದನಿಯಲ್ಲಿನ ಅವಳ ನೋವು ಒಮ್ಮೆ ತುಣುಕು ತುಣುಕುಣುತಾ ಮದವೇರಿದ ವಿಷಕನ್ಯೆಯಂತನಿಸುವ, ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಗುಟುಕೊಂದೊಂದೂ ಪೇರಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ವಿಷವೇರಿ ...


Editor's Wall

  • 17 November 2017
    1 day ago 2 Comment

    ನನ್ನನ್ನು ಕವಿಯೆಂದರು..!

        ಯಾರೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟುಗಳು ಪಬ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಇದ್ದವು. ನನಗದು ಕೂಡ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಲೈಕುಗಳು ಬೀಳುತ್ತ ಹೋದವು. ಓದುಗರು ಅವನ್ನು ಕವಿತೆ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸುತ್ತ ಹೋದರು.       ಈ ಜಗತ್ತು ಅದೇಕೆ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು, ಸತ್ಯವನ್ನು, ಸ್ನೇಹವನ್ನು, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಪಮಾನಪಡಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಕಳಂಕದ ...

  • 14 November 2017
    4 days ago No comment

    ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಅವ್ರ್ ಬಿಟ್ ಇವ್ರ್ ಯಾರು?

        ಈಗ ಮಕ್ಕಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪರ ಊರುಗಳ ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನೂಕಿ ಯಾವ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದೆ ಬಣಗುಟ್ಟುತ್ತಿವೆ. ಹೋಮ್ ವರ್ಕ್, ರ್ಯಾಂಕ್ ಓಟ, ಅಂಕದ ಬೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಯಾವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳು ಆಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಬರಹ, ಕಾದಂಬಿನಿ ಅವರಿಂದ       ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಯಾರಾದರೂ ಚೂರು ದೊಡ್ಡವರನ್ನು ಅಜ್ಜಿಯಾಗಲು ಕೇಳಿಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ನಿಂತು ಕ್ಲಾಪ್ಸ್ ಹಾಕುವ ಮೂಲಕ ಕಳ್ಳರನ್ನು ...

  • 09 November 2017
    1 week ago No comment

    ಕೆಂಡದಂಥ ಕಾವ್ಯ

    ಪಾಶ್ ಎಂದೇ ಗೊತ್ತಾಗಿರುವ ಪಂಜಾಬಿ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿ ಕವಿ ಅವತಾರ್ ಸಿಂಗ್ ಸಂಧು, ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಕವಿ. ತನ್ನ 20ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆತ ಮೊದಲ ಸಂಕಲನ ‘ಲೋಹ್ ಕಥಾ’ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ (1970) ರಾತ್ರಿ ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಸ್ಟಾರ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಅದೇ ದಶಕದಲ್ಲೇ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ಮತ್ತೂ ಎರಡು ಸಂಕಲನಗಳು ಪಂಜಾಬಿ ಕಾವ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆತನ ಹೆಸರನ್ನು ಶಾಶ್ವತಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟವು. ಅವನ ಕಾವ್ಯದ ಕತ್ತಿ ಖಲಿಸ್ತಾನಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಝಳಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಡೆಗೆ ಅದೇ ಅವನ ಹತ್ಯೆಗೂ ಕಾರಣವಾಯ್ತು. ...

  • 07 November 2017
    2 weeks ago One Comment

    ಕಾಲದೊಂದೊಂದೇ ಹನಿಯು ಹರಿದುಹೋಗುವ ಸದ್ದು

    ಹಳೆಯ ಕಾವ್ಯದ ಮೆಲುಕನ್ನು ಇವತ್ತಿನ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಒಂದು ಸೊಗಸು. ಒಂದು ಕವಿತೆಯ ನೆವದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ನೆನಪಿನ ಗುರುತುಗಳೂ ಹಲವು. ಇದು ವಿಮರ್ಶೆಯಾಚೆಗಿನ, ಅಕೆಡೆಮಿಕ್ ಮಿತಿಯನ್ನು ದಾಟುವ ಗುರುತೂ ಆಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆಯೂ.  ಕನೆಕ್ಟ್ ಕನ್ನಡ ಅಂಥದೊಂದು ಹುಡುಕಾಟದ ಖುಷಿ ಹಂಚಲು ತೊಡಗಿದೆ.  * * *         ನಾವು ಓಡುತ್ತಿರುವ ರಭಸಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಅದ್ಯಾವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಜೀವಶಕ್ತಿ ತನ್ನ ಒಂದು ...

  • 06 November 2017
    2 weeks ago No comment

    ಕಾಣದ ಕಡಲಿನ ಮುಂದೆ…

    ಹಳೆಯ ಕಾವ್ಯದ ಮೆಲುಕನ್ನು ಇವತ್ತಿನ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಒಂದು ಸೊಗಸು. ಒಂದು ಕವಿತೆಯ ನೆವದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ನೆನಪಿನ ಗುರುತುಗಳೂ ಹಲವು. ಇದು ವಿಮರ್ಶೆಯಾಚೆಗಿನ, ಅಕೆಡೆಮಿಕ್ ಮಿತಿಯನ್ನು ದಾಟುವ ಗುರುತೂ ಆಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆಯೂ.  ಕನೆಕ್ಟ್ ಕನ್ನಡ ಅಂಥದೊಂದು ಹುಡುಕಾಟದ ಖುಷಿ ಹಂಚಲು ತೊಡಗಿದೆ.  * * *         ಕಾವ್ಯದ ಸೌಂದರ್ಯ ಇರುವುದೇ ಅದರ ಅಮೂರ್ತತೆಯಲ್ಲಿ. ಕವಿತೆಯನ್ನು ಬರೆದ ಕವಿಗಿಂತ ಅದನ್ನು ಓದಿದವರಿಗೇ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ...