Share

ನನ್ನನ್ನು ಕವಿಯೆಂದರು..!
ಕಾದಂಬಿನಿ

 

 

ಯಾರೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟುಗಳು ಪಬ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಇದ್ದವು. ನನಗದು ಕೂಡ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಲೈಕುಗಳು ಬೀಳುತ್ತ ಹೋದವು. ಓದುಗರು ಅವನ್ನು ಕವಿತೆ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸುತ್ತ ಹೋದರು.

 

 

 

ಜಗತ್ತು ಅದೇಕೆ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು, ಸತ್ಯವನ್ನು, ಸ್ನೇಹವನ್ನು, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಪಮಾನಪಡಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಕಳಂಕದ ಕೊಳಚೆಯನ್ನು ಆರೋಪಿಸುತ್ತ ಅಪಮೌಲ್ಯಗೊಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಸುಳ್ಳೆಂದು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಹೊರಡುತ್ತದೆ? ಈ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ದಿಗ್ಬ್ರಮೆಯಿಂದಲೂ ನೋವಿನಿಂದಲೂ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಮತ್ತು ಇಂಥವುಗಳ ಮೂಲಕ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಕೆಟ್ಟವನನ್ನಾಗಿಯೂ ಅಥವಾ ಮಹಾ ಸಾಧಕನನ್ನಾಗಿಯೂ ರೂಪಿಸಿಸಿಬಿಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೊಂದು ಜರುಗಿಬಿಡುವ ಸೋಜಿಗವೊಂದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೂ ಇದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ನಾನಿನ್ನೂ ಈ ಎರಡೂ ಆಗಿರದೆ ನಡುವೆ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ ಆ ದಿನ…. ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ನಾಚಿಕೆಯ, ಬಹಳ ನಾಜೂಕು ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ನನ್ನನ್ನು ಊರೊಂದು ನೋಯಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಒಂದು ಊರಿಗಾಗಿ, ನುಡಿಸೇವೆಗಾಗಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಸೇವೆಗೆ ಪ್ರತಿಫಲವಾಗಿ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಉಡುಗೊರೆಯದು. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಗಣ್ಯರೆಂಬ ಮುಖವಾಡ ತೊಟ್ಟವರ ಬಯಲಾದ ಅಸಲಿಯತ್ತಿನ ಕಥೆಯಿದು.

ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳುವುದಿದೆ. ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಬುದ್ಧಿವಂತೆಯಾಗಿರುವುದನ್ನಾಗಲೀ, ನಿಷ್ಠೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಅವಳ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಯಾವುದೇ ಹೆಸರೊಲಿದು ಬರುವುದನ್ನಾಗಲೀ ಈ ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಆಯಿತೆಂದರೆ ತಿರುಗಿಬಿದ್ದು ಪ್ರಹಾರ ನಡೆಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಹಾರವು ಘನತೆಯ ಎಲ್ಲೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕೊಳಕುತನದ ಎಲ್ಲೆಯನ್ನೇ ಮೀರಿ ಯಾವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೂ ಹೋಗಿ ಬಡಿದು ಕೆಡವುವುದು ಇದೆ. ಆಗ ನನ್ನೊಡನೆ ನಡೆದದ್ದೂ ಅದೇ.

ಆದರೆ ಮರ್ಮಾಘಾತವಾದುದು ಈ ಕೆಲವರ ಮುಖವಾಡಗಳ ಹಿಂದಿನ ಅಸಲಿಯತ್ತು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ನಮಗೇಕೆ? ನಾವೇಕೆ ಎದುರುಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ವಹಿಸಿದ ಜಾಣ ಮೌನಕ್ಕೆ! ಒಂದು ಸಮಾಜ ಅಧೋಗತಿಗೆ ಕುಸಿದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಸಾಕ್ಷಿ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸೋತುಹೋಗಿದ್ದೆ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಕೂಗಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳುವಂಥ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಏನೂ ನನಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಸತ್ಯ ಎಲ್ಲರೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆದರೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರ ಬೆನ್ನ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಅಡಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಆರೋಪಿಸುವ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ನಗುತ್ತಲೇ ಗೋಣಾಡಿಸುತ್ತ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬರೋ ಇಬ್ಬರೋ ನನ್ನ ಜೊತೆ ನಿಂತು ನೈತಿಕ ಸ್ಥೈರ್ಯ ತುಂಬಿದ್ದರು. ಆದರೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕುಸಿದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರು ತಲೆಯೆತ್ತಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ನಾಚಿ ಮುಖ ಅಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕೂತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ನನಗೀಗ ಯಾರಲ್ಲೂ ಮಾತಾಡಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರು ಕೊಡುವ ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತುಗಳೂ ಖೊಟ್ಟಿ ಎನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾನು ಅಂತರ್ಮುಖಿಯಾಗಿ ಒಳಗನ್ನು ಸುಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಘೋರ ದಿನಗಳವು.

ಇಂಥ ಹೊಡೆತಗಳ ರುಚಿ ನಾನು ಮೊದಲು ಉಂಡಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಬದುಕಿನ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಅದು. ಆದರೆ ಈ ಸಲದ ಹೊಡೆತ ನನ್ನನ್ನು ನೆಲಕಚ್ಚಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಇಂಥ ಸರಿಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ನನ್ನ ತಂದೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು! ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾಣದಂತೆ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ತಂದೆ. ನಾನೀದಿನ ಏನಾಗಿರುವೆನೋ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ನನ್ನ ತಂದೆ. ಈ ದಿನಗಳು ನನ್ನ ಕಡು ದಾರುಣ ದಿನಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಇದಾಗಿ ಸಾಧಾರಣ ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದಿರಬಹುದು. ಮತ್ತೊಂದು ವಿಶ್ವಾಸಘಾತುಕತನವನ್ನು ನಾನೆದುರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಈಗ ಯಾವ ಬೆಳಕಿನ ಕಿರಣ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಉಸಿರಾಡುವ ಶವದಂತೆ ಇದ್ದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ನಾನು ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಎಂದೂ ಹೆದರಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಸತ್ಯ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆ ಎಂಬ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಯತ್ನವೊಂದನ್ನು ಅಪಮಾನಪಡಿಸುವ ವಿಶ್ವಾಸಘಾತುಕತನದ ಷಡ್ಯಂತ್ರಕ್ಕಷ್ಟೇ ನಾನು ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದುದು.

ಆ ದಿನ ನನಗೆ ಏನಾಯಿತೆಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ದಿಡ್ಡನೆದ್ದು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಹೀಗೆಂದೆ, ‘ನೋಡು ನನಗೀಗ ತುರ್ತಾಗಿ ಒಂದು ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಐಡಿ ಮಾಡಿಕೊಡು. ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ. ನಾನಿನ್ನು ಏನಾದರೂ ಬರೀಬೇಕು!’ ಎಂದೆ. ಐದೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಪಾಸ್ ವರ್ಡ್ ಕಳಿಸಿದ. ಡೆಸ್ಕ್ ಟಾಪ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಸುಮ್ಮನೆ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಹೋದೆ. ಯಾರೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟುಗಳು ಪಬ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಇದ್ದವು. ನನಗದು ಕೂಡ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಲೈಕುಗಳು ಬೀಳುತ್ತ ಹೋದವು. ಓದುಗರು ಅವನ್ನು ಕವಿತೆ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸುತ್ತ ಹೋದರು.

ನೀವು ಯಾರು? ಯಾರು? ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡುತ್ತ ಹೋದರು. ನಾನು ಯಾವ ಒಂದಕ್ಕಾದರೂ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬರಿದೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹದಿನಾರು ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಇದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅರವತ್ತರಿಂದ ನೂರು ಲೈಕುಗಳು ಬಿದ್ದದ್ದಿದ್ದವು. ಕಮೆಂಟುಗಳಿದ್ದವು. ನಾನು ಯಾವ ಕಮೆಂಟಿಗೂ ಲೈಕ್ ಒತ್ತುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಸಲಿಗೆ ನನಗದು ಯಾವುದೂ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅಲ್ಲಿಂದಿಲ್ಲಿಗೆ ಮೂರು ವರ್ಷ ತುಂಬಿ ನಾಲ್ಕನೆಯದಕ್ಕೆ ಕಾಲಿರಿಸಿದೆ ಈ ಬರಹದ ಪಯಣ. ಸ್ನೇಹಿತರು ಐದು ಸಾವಿರ ಇದ್ದಾರೆ. ಸಾವಿರದ ಹತ್ತಿರ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟುಗಳು ಕಾಯುತ್ತಿವೆ. ಈಗಲೂ ಸತ್ಯ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಪರವೇ ನಾನಿರುವುದು. ಹೇಳುವುದನ್ನು ಖಡಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಿದರೆ, ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರೆ ನನಗದು ಬೇಸರವಿಲ್ಲ.

ಇದರ ನಡುವೆ ನಾನು ಯಾರು? ಗಂಡಸೋ? ಹೆಂಗಸೋ? ಎಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ, ಏನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ನನ್ನ ಹೆಸರು ನಿಜವೋ ಸುಳ್ಳೋ, ನಾನು ಅವರಿರಬಹುದಾ ಇವರಿರಬಹುದಾ ಹೀಗೆ ನೂರೆಂಟು ಕುತೂಹಲಗಳು ಹಲವರಲ್ಲಿ ಬಾಕಿಯುಳಿದಿವೆ.

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಈ ರೀತಿ ಕವಿತೆ ಬರೆದೆ,

‘ನಿಜ ಹೇಳು ನೀನು ಯಾರು?’
ಹೀಗೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ
ನನ್ನನು ಗಟ್ಟಿಸಿ ಕೇಳುವಾಗ
ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಗಿ ತೊದಲುತ್ತೇನೆ…

ಹೌದು
ಆ ನಾಲಗೆಗಳು ಲೊಚಗುಟ್ಟಿ
ಆ ತುಟಿಗಳು ಪಿಸುಣರಾಗಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿ
ಆ ಬೆರಳ ಮೊನೆಗಳು ಕೀಲಿಮಣೆಯ ಕುಟ್ಟಿಕುಟ್ಟಿ
ಆ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಿಶಿತ ಶರಗಳ ತೂರಿ
ಆ ಕುಹಕಗಳು ಕುಚೇಷ್ಟೆಯಲಿ ತಿವಿದು
ಮತ್ತೀಗ ಆ ಮೌನಗಳೂ ಬೆಂಕಿಯುಗುಳಿ ಅಬ್ಬರಿಸಿ
ಕೊರಳ ಪಟ್ಟಿಯ ಜಗ್ಗಿ
ನಿಜ ಹೇಳು, ನೀನಾರು?
ಎಂದರೆ ಬೆಚ್ಚಿ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಗುತ್ತೇನೆ..

ಆ ಸಂಚು ಪಿತೂರಿಗಳು
ಹಾದಿ ಬೀದಿಯೊಳಗೋ ಸಂತೆ ಪೇಟೆಯೊಳಗೋ
ಗಣ್ಯ ಮಾನ್ಯರ ತುಂಬು ಸಭೆಯೊಳಗೋ ತೂರಿ ಹೊಂಚಿ
ಧುತ್ತನೆರಗಿ ನಿಜ ಹೇಳು ನೀನಾರು ಎಂದಾಗ
ಬೆವರಿ ಬೆದರಿ… ಕಣ್ಣೊಳಗೆ ಕೊಳ ಮೂಡಿ
ನಾಲಗೆಯಾಡದೆ ನಡುಗುತ್ತೇನೆ..
ಆ ಆಕ್ರೋಶ, ರೋಷಾವೇಷಗಳು ದೂರಿತ್ತು
ಆ ಅನುಮಾನಗಳು
ದರ್ಪದ ದಾಪುಗಾಲುಗಳಲಿ ದಾಳಿಯಿಟ್ಟು
ದರದರನೆ ಎಳೆದೊಯ್ದು
ದೋಷಾರೋಪಗಳ ದಾವೆ ಹೂಡಿ
ಆ ನಗೆಗಳೆನ್ನ ಕೊರಚು ಕಟಕಿ ಕಟಕಟೆಯಲಿ ಕೆಡವಿ
ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರ ರಹಿತವೋ ಸಹಿತವೋ
ನಾನು ಅವರಿವರಾಗಿರುವ ತೀರ್ಪಿತ್ತು,
ಮತ್ತೀಗ ಜಗದ ಕಣ್ಣ ಬಂಧಿಖಾನೆಯೊಳಗಿನ
ಆಜೀವ ಖೈದಿ ನಾನು!

ನಿಜ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ,
ನನ್ನಿರುವಿನ ಕವಿತೆಯುದ್ದಕೂ
‘ನಾನೆಂದರೆ ಜಂಗಮದ ಕಾಲು
ಅನಂತದ ರೆಕ್ಕೆ’
ಎನ್ನುವುದ ಓದಿ ಗ್ರಹಿಸಲಾರಿರಿ ಎಂದ ಮೇಲೆ
ನಿಮಗರ್ಥವಾಗುವ ಹಾಗೆ
ಕವಿತೆ ಬರೆಯಲಾಗದ ಘೋರ ಅಪರಾಧಿಯೇ ನಾನು!

ಹೀಗೆ ನಾನು ಯಾರೆಂಬುದನ್ನು ನಾನೇ ಇನ್ನೂ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಯಾರಿಗೆ ಏನು ಹೇಳುವುದು ಈಗಲೂ ತಿಳಿಯದೆ ಇದ್ದೇನೆ. ಕವಿತೆಯೋ ಏನೋ ಇಷ್ಟು ಕಾಲ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆಂದು ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಕಟಿಸುವ, ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕಾರ ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳುವ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನನ ಹೆಸರು ವಿರಾಜಿಸಲೆಂದು ಬಯಸುವ, ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಲು ಸನ್ಮಾನಗಳ ಹೊರೆಯಡಿ ಸಿಂಗಾರಗೊಳ್ಳುವ ಯಾವ ಇರಾದೆಯೂ ನನಗೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಖಲೀಲ್ ಗಿಬ್ರಾನ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ‘ಬೇರು ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಹೂವು’ ಎಂದು. ಹೌದು ನಾನು ಅಂತಹ ಹೂವೇ ಆಗಿರಲು ಸದಾ ಹಂಬಲಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಯಾವ ಕವಿತೆಯಿಲ್ಲ. ಈತನಕ ಬರೆದದ್ದು ಯಾವುದೂ ನನ್ನದಲ್ಲ. ಮುಂದೆಯೂ ಬರೆಯುತ್ತೇನೋ ಇಲ್ಲವೋ ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಈ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಎಂಬ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ನಿಸ್ಪೃಹ ಸ್ನೇಹವೂ ನಿಸ್ತುಲ ಪ್ರೀತಿಯೂ ದಕ್ಕಿದೆ. ಬಾಯಿತುಂಬ ಅಕ್ಕ ಎನ್ನುವ ತಮ್ಮಂದಿರು, ಅಮ್ಮಾ ಎನ್ನುವ ಮಕ್ಕಳು, ಗೆಳತೀ ಎನ್ನುವ ಆಪ್ತಬಂಧುಗಳು ಎಷ್ಟೋ ಅಪರಿಮಿತ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮೊಗೆ ಮೊಗೆದು ಸುರಿದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿಗೆ ಬಂದು ಬೆಳೆದಿದ್ದೇನೋ ಇಲ್ಲವೋ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ.

‘ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ
ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಸಿಂಡ್ರೆಲ್ಲಾ
ಇದು ರಾಜಕುಮಾರರ ಕಾಲವಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ
ಅನಾಥರ ಕಥೆಗಳು
ಇದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತವೆ’ ಎಂದು ಇದೇ ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ನನಗೆ, ನಾನು ಅನಾಥೆಯಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ ಎಂದೋ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿದೆ.

ಈಗಲೂ ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಜಾಣೆ ಎಂದರೆ ನಾನು ಜಾಣೆಯಲ್ಲಪ್ಪಾ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಓದಿದ್ದೀರಾ ಇದು ಓದಿದ್ದೀರಾ ಎಂದರೆ ಓದಿಲ್ಲಪ್ಪಾ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ಏನೇನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಪ್ಪಾ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನು ಹೀಗೆ ಕೇಳುವವರ ಎದುರು ನಿಂತು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಕಲಿಕೆಯೆಂಬ ಮಹಾ ಸಾಗರದ ಎದುರು ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿನಿಂದ ಮಾತಾಡುತ್ತೇನೆ. ಈ ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಾದರೂ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಸೆಲಿಬ್ರಿಟಿಗಳ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಲೈಕು ಮೆಚ್ಚುಗೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಖುಷಿಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಳೆಯರ ಸ್ನೇಹ ನನಗೆ ಅಪರಿಮಿತ ಖುಷಿಯುಣಿಸುತ್ತದೆ.

ನೆನ್ನೆ ಹಾಗೆಯೇ ಆಯಿತು. ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ತಾವು ಬರೆದ ಕೆಲ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಓದಿ ಅದರ ತಪ್ಪು ಒಪ್ಪುಗಳನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಎಂದು ಮನವಿ ಮಾಡಿದ್ದರು. ನಾನು ಹೇಳಿದೆ ನನಗಷ್ಟು ತಿಳಿಯೋದಿಲ್ಲ. ನನಗಿಂತ ತಿಳಿದವರು ಇದ್ದಾರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಕೊಡಿ ಎಂದು. ನೀವೇ ಕೊಡಿ ಎಂದು ಕೆಲವು ಕವಿತೆ ಹಾಕಿದರು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಚಂದದ ಹಾಗೂ ಉದಾತ್ತ ನೋಟವನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಕವಿತೆಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಅದನ್ನೇ ಬರೆದೆ. ತುಂಬ ಖುಷಿಯಾದರು ಮತ್ತೆ ನೀವು ಏನೇನು ಓದಿದ್ದೀರಿ, ತಿಳಿದಿದ್ದೀರಿ? ಎಂದರು. ನಾನು ಏನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ ಎಂದೆ. ಆ ಯುವಕ ನನಗೆ ನೀವು ಓದಬೇಕು. ಓದಿ ಮಾಗಬೇಕು. ಆಗ ಏನಾದರೂ ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಹೌದು ಅವರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಿದೆ. ವಿನೀತಳಾಗಿ ಒಪ್ಪಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನಾದರೂ ಓದಬೇಕು. ಅನುಭವದ ಉಳಿಪೆಟ್ಟುಗಳಿಂದ ಮಾಗಬೇಕು.

—-

ಕಾದಂಬಿನಿ

ಹೈಡ್ರೋ ಇಂಜಿನಿಯರ್ಸ್ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಆಫೀಸ್ ಎಕ್ಸಿಕ್ಯೂಟೀವ್. ಬಿಡುವಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸ. ಕೆಲವು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರಹಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ.

Share

2 Comments For "ನನ್ನನ್ನು ಕವಿಯೆಂದರು..!
ಕಾದಂಬಿನಿ
"

  1. Kotresh T. A.M
    17th November 2017

    ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮಾತುಗಳು

    Reply
  2. Sheela Bhandarkar
    17th November 2017

    Wah ಕಾದಂಬಿನಿ.. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಾಕ್ಯ ಓದುವಾಗಲೂ ಇವಳು ಯಾವ ಲೋಕದವಳು!? ಅನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.
    ಬರವಣಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಚಂದವಿದೆ ಅಂದರೆ ವಿಷಯವನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಹೇಳಬಹುದು ಅಲ್ವಾ? ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವಂತಿದೆ. God bless you dear.

    Reply

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 4 days ago No comment

    ಕಣ್ಣ ತುಂಬ ನಿಶ್ಶಬ್ದ!

        ಕವಿಸಾಲು       ಆಗೆಲ್ಲ ನಿತ್ಯ ಬರುತಿದ್ದ ನಿಯಮಿತ ವಸಂತ ಮುಂದಿಲ್ಲ ಶಿಶಿರ-ಹೇಮಂತ ಹಿಂದೆ ನಿರ್ವಾತ ಕುಕಿಲು-ನವಿಲಲ್ಲದ ಬಂದ ಪುಳಕವಷ್ಟೇ ಆದವ ಬೆರಳಂಚು ತಾಕುವ ಮುನ್ನ ಇನ್ನು ನಾಳೆ ಎಂದು ಹೋದವ ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಕಾಯುವಿಕೆ ಶುರುವಾದದ್ದೋ ಅವ ಬಾರದುಳಿದದ್ದೋ ನಿನ್ನೆವರೆಗೂ ಕತ್ತಲೊಳಗಣ ಕಪ್ಪಿನಂತೆ ಸಂಜೆಯುದ್ದ ಬಿರುಗಣ್ಣು ಕಣ್ಣ ತುಂಬ ನಿಶ್ಶಬ್ದ! ಇಂದು ಬೆಳಗಲೇನೋ ಬೆಳಕಿತ್ತು ಅಚ್ಚರಿ ಮರಿ ಹಾಕುತಿದೆ ಸಂಜೆಯಷ್ಟೆ ಖಾಲಿಖಾಲಿ ಮರೆವೊಂದು ...

  • 5 days ago No comment

    ಔರ್ ಕರೀಬ್ ಆ ಜಾವೋ…

                ಖ್ವಾಬ್ ಹೋ ತುಮ್ ಯಾ ಕೋಯೀ ಹಕೀಕತ್.. ಕೌನ್ ಹೋ ತುಮ್ ಬತಲಾವೋ.. ದೇರ್ ಸೇ ಕಿತನೀ ದೂರ್ ಖಡೀ ಹೋ ಔರ್ ಕರೀಬ್ ಆ ಜಾವೋ… ಬಯಸೋದು ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ದೊಡ್ಡ ವೃತ್ತದಲ್ಲೊಂದು ಜಾಗವನ್ನು, ಆದರೆ ತಾವೇ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ವೃತ್ತ‌ ಬರೆದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಗೆ ‘ಪ್ರವೇಶವಿಲ್ಲ’ ಅಂತ ನೇರವಾಗೇ ಹೇಳೋ ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯ… ಏನನ್ನುವುದು ಇದಕ್ಕೆ? ಕೊಡೋ ಕೈ ಯಾವಾಗಲೂ ಮೇಲಿರತ್ತೆ, ...

  • 7 days ago No comment

    ಮೋಹದ ಹಯವೇರಿದ ಕಿನ್ನರಿಯರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ…

                        ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದ ಬಳಿಕ ಸೋತು ಹಣ್ಣಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಅವಳು ಮೊದಲಿಗಿಂತ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಲಕಲಕ ಹೊಳೆಯುತ್ತ ಪಕ್ಕಾ ವ್ಯವಹಾರಸ್ಥಳಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಳು. ಉಳಿದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಾದರೂ ಇವಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿಯೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.   ಆ ಪುಟ್ಟ ಊರಿನ ಎರಡು ಬೀದಿಗಳ ಅಷ್ಟೂ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್ ಗಳ ತುಂಬ ಗುತ್ತಿಗೆ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಗಳ ಜನ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದ ಮೇಲೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ...

  • 1 week ago No comment

    ದೊರೆ ಏನೆಂದನು ಎಂದರೆ…

      ಗೆದ್ದವರು ಅವನನ್ನು ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ನಾಡಿಗೆ ಕರೆತಂದರು. ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳೆಲ್ಲ ಇದನ್ನು ದಿನವಿಡೀ ಲೈವಾಗಿ ತೋರಿಸಿ ಕೃತಾರ್ಥತೆ ಅನುಭವಿಸಿದವು.   ಅವನೊಬ್ಬ ತುಂಬಾ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಡೊಳಗೇ ಗಡ್ಡೆ ಗೆಣಸು ತಿಂದ್ಕೊಂಡು ಇದ್ದ. ಆದ್ರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಾತ್ರ ನಾಡ ಕಡೇನೇ ನೋಡ್ತಿದ್ವಂತೆ. ಕಿವಿಗಳು ನಾಡ ಕಡೆಯ ಸದ್ದುಗಳಿಗೇ ತೆರಕೊಂಡಿದ್ವಂತೆ. ಬಾಯಿ ಕೂಡ ನಾಡ ಬಗ್ಗೆಯೇ ವಟಗುಡೋ ರೂಢಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿತ್ತಂತೆ. ವಿಚಾರ ಹೀಗಿದೆ ನೋಡಿ ಅಂತ ನಾಡಿಂದ ಕಾಡ ಕಡೆ ...

  • 1 week ago No comment

    ಪಟ್ಟಾಂಗದ ಕತೆ – ಕರಣ್ ಜೋಹರ್ ಜೊತೆ

      ಅಂದು ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದು ಕೂಡ ‘ಕಾಫಿ ವಿದ್ ಕರಣ್’. ವ್ಯತ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ನಾನೋ ಕಾಫಿಶಾಪಿನಲ್ಲಿ ಆಪ್ತರೊಬ್ಬರ ಆಗಮನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕರಣ್ ಜೋಹರ್ ಎದುರಿನ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿರಿಸಲಾಗಿದ್ದ ತನ್ನ ಆತ್ಮಕಥೆಯ ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿ ಪೋಸು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಹೀಗೆ ಕೆಲಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಆ ಪುಟ್ಟಜಾಗವು ‘ಮೆಹಫಿಲ್’ ಆಗುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಇನ್ನೇನು ಬಂದಿಳಿಯುವ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ನಾನು ಹಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಸೀದಾ ಮನೆಗೇ ತರಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನೋಡನೋಡುತ್ತಾ ಇಪ್ಪತ್ತು-ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಪುಸ್ತಕಗಳು ಆಗಲೇ ಜಮೆಯಾಗಿದ್ದವು. ಹೀಗಾಗಿ ಅದೇನೇ ...


Editor's Wall

  • 18 January 2018
    7 days ago No comment

    ಮೋಹದ ಹಯವೇರಿದ ಕಿನ್ನರಿಯರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ…

                        ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದ ಬಳಿಕ ಸೋತು ಹಣ್ಣಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಅವಳು ಮೊದಲಿಗಿಂತ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಲಕಲಕ ಹೊಳೆಯುತ್ತ ಪಕ್ಕಾ ವ್ಯವಹಾರಸ್ಥಳಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಳು. ಉಳಿದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಾದರೂ ಇವಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿಯೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.   ಆ ಪುಟ್ಟ ಊರಿನ ಎರಡು ಬೀದಿಗಳ ಅಷ್ಟೂ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್ ಗಳ ತುಂಬ ಗುತ್ತಿಗೆ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಗಳ ಜನ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದ ಮೇಲೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ...

  • 15 January 2018
    1 week ago No comment

    ದೊರೆ ಏನೆಂದನು ಎಂದರೆ…

      ಗೆದ್ದವರು ಅವನನ್ನು ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ನಾಡಿಗೆ ಕರೆತಂದರು. ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳೆಲ್ಲ ಇದನ್ನು ದಿನವಿಡೀ ಲೈವಾಗಿ ತೋರಿಸಿ ಕೃತಾರ್ಥತೆ ಅನುಭವಿಸಿದವು.   ಅವನೊಬ್ಬ ತುಂಬಾ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಡೊಳಗೇ ಗಡ್ಡೆ ಗೆಣಸು ತಿಂದ್ಕೊಂಡು ಇದ್ದ. ಆದ್ರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಾತ್ರ ನಾಡ ಕಡೇನೇ ನೋಡ್ತಿದ್ವಂತೆ. ಕಿವಿಗಳು ನಾಡ ಕಡೆಯ ಸದ್ದುಗಳಿಗೇ ತೆರಕೊಂಡಿದ್ವಂತೆ. ಬಾಯಿ ಕೂಡ ನಾಡ ಬಗ್ಗೆಯೇ ವಟಗುಡೋ ರೂಢಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿತ್ತಂತೆ. ವಿಚಾರ ಹೀಗಿದೆ ನೋಡಿ ಅಂತ ನಾಡಿಂದ ಕಾಡ ಕಡೆ ...

  • 14 January 2018
    2 weeks ago No comment

    ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಅವನನ್ನು ಹೋಗಗೊಟ್ಟೆ…

              | ಕಮಲಾ ದಾಸ್ ಕಡಲು     ಕಮಲಾ ದಾಸ್ ಕವಿತೆಗಳ ಅನುವಾದ ಶುರು ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದದ್ದು. ಈ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿನ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಹಿಂದೆಯೇ ಆವರಿಸುವ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ನನಗೆ ತುಂಬ ಕಾಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಯಾಕೆ ಒಂದು ಪ್ರೇಮ ಬಹುತೇಕ ಗಂಡಸರಿಗೆ ಬಂಧನದಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ, ಒಂದು ಹಂತದ ನಂತರ ಯಾಕೆ ಹೆಣ್ಣಿಗೂ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿರರ್ಥಕ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ… ಹತ್ತು ...

  • 11 January 2018
    2 weeks ago No comment

    ಕಾಲಡಿಯ ತುಂಡು ನೆಲದಲ್ಲಿ ಮಾಯಾವನ ಅರಳಿ…

                        ಒಂದು ತೊಟ್ಟೂ ವಿಷ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳದಂಥ ಸಾವಯವ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ನಾವೇ ಬೆಳೆದು ತಿನ್ನುವುದು ನಮಗೆ ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ.   “ನನ್ನ ಭುಜವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬಾವುಟದಂತೆ ಹಾರಿಸಲು ನನಗೆ ಅಂಗೈಯಷ್ಟು ಜಾಗ ಬೇಕು ಶಾಶ್ವತ ವಿಳಾಸ ಬೇಕು” -ಎಜ್ರಾಶಾಸ್ತ್ರಿ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ವಸತಿ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಾಗಿರುವ ಪದ್ಮಾ ಕೆ. ರಾಜ್ ತಮ್ಮ ಹೋರಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿದಾಗ ...

  • 04 January 2018
    3 weeks ago No comment

    ಬತ್ತಿಹೋದ ಎದೆಗೂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಸುಪ್ತ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಗಳು

                        ಅವಳು ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ ‘ನೀನೂ ಹೊತ್ತು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಉಂಡೆಯಾ ತಿಂದೆಯಾ?’ ಎಂದು ಎಂದೂ ಕೇಳ ಹೇಳದವನೊಬ್ಬನಿಗಾಗಿ ಅವಳು ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ   ಒಲೆಯ ಜ್ವಾಲೆಯಂತೆ ಧಗಧಗಿಸುತ್ತ, ಬೇಯುವ ಅಡುಗೆಯಂತೆ ಕೊತಕೊತನೆ ಕುದಿಯುತ್ತ, ಬಚ್ಚಲ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಹಬೆಯ ಜೊತೆ ಆರಲೆತ್ನಿಸುತ್ತ, ಕಣ್ಣೀರಾಗಿ ಹರಿವೊಡೆಯುತ್ತ, ಶೀತಲ ಮೌನದೊಳಗೆ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುತ್ತ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗಿನ ಹೆಣ್ಣು ಅನುಭವಿಸುವ ತಳಮಳಗಳು ...