Share

ನನ್ನನ್ನು ಕವಿಯೆಂದರು..!
ಕಾದಂಬಿನಿ

 

 

ಯಾರೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟುಗಳು ಪಬ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಇದ್ದವು. ನನಗದು ಕೂಡ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಲೈಕುಗಳು ಬೀಳುತ್ತ ಹೋದವು. ಓದುಗರು ಅವನ್ನು ಕವಿತೆ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸುತ್ತ ಹೋದರು.

 

 

 

ಜಗತ್ತು ಅದೇಕೆ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು, ಸತ್ಯವನ್ನು, ಸ್ನೇಹವನ್ನು, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಪಮಾನಪಡಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಕಳಂಕದ ಕೊಳಚೆಯನ್ನು ಆರೋಪಿಸುತ್ತ ಅಪಮೌಲ್ಯಗೊಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಸುಳ್ಳೆಂದು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಹೊರಡುತ್ತದೆ? ಈ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ದಿಗ್ಬ್ರಮೆಯಿಂದಲೂ ನೋವಿನಿಂದಲೂ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಮತ್ತು ಇಂಥವುಗಳ ಮೂಲಕ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಕೆಟ್ಟವನನ್ನಾಗಿಯೂ ಅಥವಾ ಮಹಾ ಸಾಧಕನನ್ನಾಗಿಯೂ ರೂಪಿಸಿಸಿಬಿಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೊಂದು ಜರುಗಿಬಿಡುವ ಸೋಜಿಗವೊಂದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೂ ಇದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ನಾನಿನ್ನೂ ಈ ಎರಡೂ ಆಗಿರದೆ ನಡುವೆ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ ಆ ದಿನ…. ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ನಾಚಿಕೆಯ, ಬಹಳ ನಾಜೂಕು ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ನನ್ನನ್ನು ಊರೊಂದು ನೋಯಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಒಂದು ಊರಿಗಾಗಿ, ನುಡಿಸೇವೆಗಾಗಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಸೇವೆಗೆ ಪ್ರತಿಫಲವಾಗಿ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಉಡುಗೊರೆಯದು. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಗಣ್ಯರೆಂಬ ಮುಖವಾಡ ತೊಟ್ಟವರ ಬಯಲಾದ ಅಸಲಿಯತ್ತಿನ ಕಥೆಯಿದು.

ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳುವುದಿದೆ. ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಬುದ್ಧಿವಂತೆಯಾಗಿರುವುದನ್ನಾಗಲೀ, ನಿಷ್ಠೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಅವಳ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಯಾವುದೇ ಹೆಸರೊಲಿದು ಬರುವುದನ್ನಾಗಲೀ ಈ ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಆಯಿತೆಂದರೆ ತಿರುಗಿಬಿದ್ದು ಪ್ರಹಾರ ನಡೆಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಹಾರವು ಘನತೆಯ ಎಲ್ಲೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕೊಳಕುತನದ ಎಲ್ಲೆಯನ್ನೇ ಮೀರಿ ಯಾವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೂ ಹೋಗಿ ಬಡಿದು ಕೆಡವುವುದು ಇದೆ. ಆಗ ನನ್ನೊಡನೆ ನಡೆದದ್ದೂ ಅದೇ.

ಆದರೆ ಮರ್ಮಾಘಾತವಾದುದು ಈ ಕೆಲವರ ಮುಖವಾಡಗಳ ಹಿಂದಿನ ಅಸಲಿಯತ್ತು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ನಮಗೇಕೆ? ನಾವೇಕೆ ಎದುರುಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ವಹಿಸಿದ ಜಾಣ ಮೌನಕ್ಕೆ! ಒಂದು ಸಮಾಜ ಅಧೋಗತಿಗೆ ಕುಸಿದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಸಾಕ್ಷಿ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸೋತುಹೋಗಿದ್ದೆ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಕೂಗಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳುವಂಥ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಏನೂ ನನಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಸತ್ಯ ಎಲ್ಲರೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆದರೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರ ಬೆನ್ನ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಅಡಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಆರೋಪಿಸುವ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ನಗುತ್ತಲೇ ಗೋಣಾಡಿಸುತ್ತ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬರೋ ಇಬ್ಬರೋ ನನ್ನ ಜೊತೆ ನಿಂತು ನೈತಿಕ ಸ್ಥೈರ್ಯ ತುಂಬಿದ್ದರು. ಆದರೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕುಸಿದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರು ತಲೆಯೆತ್ತಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ನಾಚಿ ಮುಖ ಅಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕೂತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ನನಗೀಗ ಯಾರಲ್ಲೂ ಮಾತಾಡಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರು ಕೊಡುವ ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತುಗಳೂ ಖೊಟ್ಟಿ ಎನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾನು ಅಂತರ್ಮುಖಿಯಾಗಿ ಒಳಗನ್ನು ಸುಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಘೋರ ದಿನಗಳವು.

ಇಂಥ ಹೊಡೆತಗಳ ರುಚಿ ನಾನು ಮೊದಲು ಉಂಡಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಬದುಕಿನ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಅದು. ಆದರೆ ಈ ಸಲದ ಹೊಡೆತ ನನ್ನನ್ನು ನೆಲಕಚ್ಚಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಇಂಥ ಸರಿಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ನನ್ನ ತಂದೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು! ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾಣದಂತೆ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ತಂದೆ. ನಾನೀದಿನ ಏನಾಗಿರುವೆನೋ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ನನ್ನ ತಂದೆ. ಈ ದಿನಗಳು ನನ್ನ ಕಡು ದಾರುಣ ದಿನಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಇದಾಗಿ ಸಾಧಾರಣ ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದಿರಬಹುದು. ಮತ್ತೊಂದು ವಿಶ್ವಾಸಘಾತುಕತನವನ್ನು ನಾನೆದುರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಈಗ ಯಾವ ಬೆಳಕಿನ ಕಿರಣ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಉಸಿರಾಡುವ ಶವದಂತೆ ಇದ್ದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ನಾನು ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಎಂದೂ ಹೆದರಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಸತ್ಯ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆ ಎಂಬ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಯತ್ನವೊಂದನ್ನು ಅಪಮಾನಪಡಿಸುವ ವಿಶ್ವಾಸಘಾತುಕತನದ ಷಡ್ಯಂತ್ರಕ್ಕಷ್ಟೇ ನಾನು ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದುದು.

ಆ ದಿನ ನನಗೆ ಏನಾಯಿತೆಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ದಿಡ್ಡನೆದ್ದು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಹೀಗೆಂದೆ, ‘ನೋಡು ನನಗೀಗ ತುರ್ತಾಗಿ ಒಂದು ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಐಡಿ ಮಾಡಿಕೊಡು. ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ. ನಾನಿನ್ನು ಏನಾದರೂ ಬರೀಬೇಕು!’ ಎಂದೆ. ಐದೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಪಾಸ್ ವರ್ಡ್ ಕಳಿಸಿದ. ಡೆಸ್ಕ್ ಟಾಪ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಸುಮ್ಮನೆ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಹೋದೆ. ಯಾರೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟುಗಳು ಪಬ್ಲಿಕ್ಕಿಗೆ ಇದ್ದವು. ನನಗದು ಕೂಡ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಲೈಕುಗಳು ಬೀಳುತ್ತ ಹೋದವು. ಓದುಗರು ಅವನ್ನು ಕವಿತೆ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರು. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸುತ್ತ ಹೋದರು.

ನೀವು ಯಾರು? ಯಾರು? ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡುತ್ತ ಹೋದರು. ನಾನು ಯಾವ ಒಂದಕ್ಕಾದರೂ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬರಿದೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹದಿನಾರು ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಇದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅರವತ್ತರಿಂದ ನೂರು ಲೈಕುಗಳು ಬಿದ್ದದ್ದಿದ್ದವು. ಕಮೆಂಟುಗಳಿದ್ದವು. ನಾನು ಯಾವ ಕಮೆಂಟಿಗೂ ಲೈಕ್ ಒತ್ತುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಸಲಿಗೆ ನನಗದು ಯಾವುದೂ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅಲ್ಲಿಂದಿಲ್ಲಿಗೆ ಮೂರು ವರ್ಷ ತುಂಬಿ ನಾಲ್ಕನೆಯದಕ್ಕೆ ಕಾಲಿರಿಸಿದೆ ಈ ಬರಹದ ಪಯಣ. ಸ್ನೇಹಿತರು ಐದು ಸಾವಿರ ಇದ್ದಾರೆ. ಸಾವಿರದ ಹತ್ತಿರ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟುಗಳು ಕಾಯುತ್ತಿವೆ. ಈಗಲೂ ಸತ್ಯ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಪರವೇ ನಾನಿರುವುದು. ಹೇಳುವುದನ್ನು ಖಡಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಿದರೆ, ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರೆ ನನಗದು ಬೇಸರವಿಲ್ಲ.

ಇದರ ನಡುವೆ ನಾನು ಯಾರು? ಗಂಡಸೋ? ಹೆಂಗಸೋ? ಎಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ, ಏನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ನನ್ನ ಹೆಸರು ನಿಜವೋ ಸುಳ್ಳೋ, ನಾನು ಅವರಿರಬಹುದಾ ಇವರಿರಬಹುದಾ ಹೀಗೆ ನೂರೆಂಟು ಕುತೂಹಲಗಳು ಹಲವರಲ್ಲಿ ಬಾಕಿಯುಳಿದಿವೆ.

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಈ ರೀತಿ ಕವಿತೆ ಬರೆದೆ,

‘ನಿಜ ಹೇಳು ನೀನು ಯಾರು?’
ಹೀಗೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ
ನನ್ನನು ಗಟ್ಟಿಸಿ ಕೇಳುವಾಗ
ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಗಿ ತೊದಲುತ್ತೇನೆ…

ಹೌದು
ಆ ನಾಲಗೆಗಳು ಲೊಚಗುಟ್ಟಿ
ಆ ತುಟಿಗಳು ಪಿಸುಣರಾಗಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿ
ಆ ಬೆರಳ ಮೊನೆಗಳು ಕೀಲಿಮಣೆಯ ಕುಟ್ಟಿಕುಟ್ಟಿ
ಆ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಿಶಿತ ಶರಗಳ ತೂರಿ
ಆ ಕುಹಕಗಳು ಕುಚೇಷ್ಟೆಯಲಿ ತಿವಿದು
ಮತ್ತೀಗ ಆ ಮೌನಗಳೂ ಬೆಂಕಿಯುಗುಳಿ ಅಬ್ಬರಿಸಿ
ಕೊರಳ ಪಟ್ಟಿಯ ಜಗ್ಗಿ
ನಿಜ ಹೇಳು, ನೀನಾರು?
ಎಂದರೆ ಬೆಚ್ಚಿ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಗುತ್ತೇನೆ..

ಆ ಸಂಚು ಪಿತೂರಿಗಳು
ಹಾದಿ ಬೀದಿಯೊಳಗೋ ಸಂತೆ ಪೇಟೆಯೊಳಗೋ
ಗಣ್ಯ ಮಾನ್ಯರ ತುಂಬು ಸಭೆಯೊಳಗೋ ತೂರಿ ಹೊಂಚಿ
ಧುತ್ತನೆರಗಿ ನಿಜ ಹೇಳು ನೀನಾರು ಎಂದಾಗ
ಬೆವರಿ ಬೆದರಿ… ಕಣ್ಣೊಳಗೆ ಕೊಳ ಮೂಡಿ
ನಾಲಗೆಯಾಡದೆ ನಡುಗುತ್ತೇನೆ..
ಆ ಆಕ್ರೋಶ, ರೋಷಾವೇಷಗಳು ದೂರಿತ್ತು
ಆ ಅನುಮಾನಗಳು
ದರ್ಪದ ದಾಪುಗಾಲುಗಳಲಿ ದಾಳಿಯಿಟ್ಟು
ದರದರನೆ ಎಳೆದೊಯ್ದು
ದೋಷಾರೋಪಗಳ ದಾವೆ ಹೂಡಿ
ಆ ನಗೆಗಳೆನ್ನ ಕೊರಚು ಕಟಕಿ ಕಟಕಟೆಯಲಿ ಕೆಡವಿ
ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರ ರಹಿತವೋ ಸಹಿತವೋ
ನಾನು ಅವರಿವರಾಗಿರುವ ತೀರ್ಪಿತ್ತು,
ಮತ್ತೀಗ ಜಗದ ಕಣ್ಣ ಬಂಧಿಖಾನೆಯೊಳಗಿನ
ಆಜೀವ ಖೈದಿ ನಾನು!

ನಿಜ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ,
ನನ್ನಿರುವಿನ ಕವಿತೆಯುದ್ದಕೂ
‘ನಾನೆಂದರೆ ಜಂಗಮದ ಕಾಲು
ಅನಂತದ ರೆಕ್ಕೆ’
ಎನ್ನುವುದ ಓದಿ ಗ್ರಹಿಸಲಾರಿರಿ ಎಂದ ಮೇಲೆ
ನಿಮಗರ್ಥವಾಗುವ ಹಾಗೆ
ಕವಿತೆ ಬರೆಯಲಾಗದ ಘೋರ ಅಪರಾಧಿಯೇ ನಾನು!

ಹೀಗೆ ನಾನು ಯಾರೆಂಬುದನ್ನು ನಾನೇ ಇನ್ನೂ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಯಾರಿಗೆ ಏನು ಹೇಳುವುದು ಈಗಲೂ ತಿಳಿಯದೆ ಇದ್ದೇನೆ. ಕವಿತೆಯೋ ಏನೋ ಇಷ್ಟು ಕಾಲ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆಂದು ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಕಟಿಸುವ, ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕಾರ ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳುವ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನನ ಹೆಸರು ವಿರಾಜಿಸಲೆಂದು ಬಯಸುವ, ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಲು ಸನ್ಮಾನಗಳ ಹೊರೆಯಡಿ ಸಿಂಗಾರಗೊಳ್ಳುವ ಯಾವ ಇರಾದೆಯೂ ನನಗೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಖಲೀಲ್ ಗಿಬ್ರಾನ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ‘ಬೇರು ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಹೂವು’ ಎಂದು. ಹೌದು ನಾನು ಅಂತಹ ಹೂವೇ ಆಗಿರಲು ಸದಾ ಹಂಬಲಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಯಾವ ಕವಿತೆಯಿಲ್ಲ. ಈತನಕ ಬರೆದದ್ದು ಯಾವುದೂ ನನ್ನದಲ್ಲ. ಮುಂದೆಯೂ ಬರೆಯುತ್ತೇನೋ ಇಲ್ಲವೋ ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಈ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಎಂಬ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ನಿಸ್ಪೃಹ ಸ್ನೇಹವೂ ನಿಸ್ತುಲ ಪ್ರೀತಿಯೂ ದಕ್ಕಿದೆ. ಬಾಯಿತುಂಬ ಅಕ್ಕ ಎನ್ನುವ ತಮ್ಮಂದಿರು, ಅಮ್ಮಾ ಎನ್ನುವ ಮಕ್ಕಳು, ಗೆಳತೀ ಎನ್ನುವ ಆಪ್ತಬಂಧುಗಳು ಎಷ್ಟೋ ಅಪರಿಮಿತ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮೊಗೆ ಮೊಗೆದು ಸುರಿದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿಗೆ ಬಂದು ಬೆಳೆದಿದ್ದೇನೋ ಇಲ್ಲವೋ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ.

‘ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ
ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಸಿಂಡ್ರೆಲ್ಲಾ
ಇದು ರಾಜಕುಮಾರರ ಕಾಲವಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ
ಅನಾಥರ ಕಥೆಗಳು
ಇದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತವೆ’ ಎಂದು ಇದೇ ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ನನಗೆ, ನಾನು ಅನಾಥೆಯಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ ಎಂದೋ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿದೆ.

ಈಗಲೂ ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಜಾಣೆ ಎಂದರೆ ನಾನು ಜಾಣೆಯಲ್ಲಪ್ಪಾ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಓದಿದ್ದೀರಾ ಇದು ಓದಿದ್ದೀರಾ ಎಂದರೆ ಓದಿಲ್ಲಪ್ಪಾ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ಏನೇನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಪ್ಪಾ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನು ಹೀಗೆ ಕೇಳುವವರ ಎದುರು ನಿಂತು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಕಲಿಕೆಯೆಂಬ ಮಹಾ ಸಾಗರದ ಎದುರು ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿನಿಂದ ಮಾತಾಡುತ್ತೇನೆ. ಈ ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಾದರೂ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಸೆಲಿಬ್ರಿಟಿಗಳ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಲೈಕು ಮೆಚ್ಚುಗೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಖುಷಿಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಳೆಯರ ಸ್ನೇಹ ನನಗೆ ಅಪರಿಮಿತ ಖುಷಿಯುಣಿಸುತ್ತದೆ.

ನೆನ್ನೆ ಹಾಗೆಯೇ ಆಯಿತು. ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ತಾವು ಬರೆದ ಕೆಲ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಓದಿ ಅದರ ತಪ್ಪು ಒಪ್ಪುಗಳನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಎಂದು ಮನವಿ ಮಾಡಿದ್ದರು. ನಾನು ಹೇಳಿದೆ ನನಗಷ್ಟು ತಿಳಿಯೋದಿಲ್ಲ. ನನಗಿಂತ ತಿಳಿದವರು ಇದ್ದಾರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಕೊಡಿ ಎಂದು. ನೀವೇ ಕೊಡಿ ಎಂದು ಕೆಲವು ಕವಿತೆ ಹಾಕಿದರು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಚಂದದ ಹಾಗೂ ಉದಾತ್ತ ನೋಟವನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಕವಿತೆಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಅದನ್ನೇ ಬರೆದೆ. ತುಂಬ ಖುಷಿಯಾದರು ಮತ್ತೆ ನೀವು ಏನೇನು ಓದಿದ್ದೀರಿ, ತಿಳಿದಿದ್ದೀರಿ? ಎಂದರು. ನಾನು ಏನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ ಎಂದೆ. ಆ ಯುವಕ ನನಗೆ ನೀವು ಓದಬೇಕು. ಓದಿ ಮಾಗಬೇಕು. ಆಗ ಏನಾದರೂ ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಹೌದು ಅವರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಿದೆ. ವಿನೀತಳಾಗಿ ಒಪ್ಪಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನಾದರೂ ಓದಬೇಕು. ಅನುಭವದ ಉಳಿಪೆಟ್ಟುಗಳಿಂದ ಮಾಗಬೇಕು.

—-

ಕಾದಂಬಿನಿ

ಹೈಡ್ರೋ ಇಂಜಿನಿಯರ್ಸ್ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಆಫೀಸ್ ಎಕ್ಸಿಕ್ಯೂಟೀವ್. ಬಿಡುವಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸ. ಕೆಲವು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರಹಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ.

Share

2 Comments For "ನನ್ನನ್ನು ಕವಿಯೆಂದರು..!
ಕಾದಂಬಿನಿ
"

  1. Kotresh T. A.M
    17th November 2017

    ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮಾತುಗಳು

    Reply
  2. Sheela Bhandarkar
    17th November 2017

    Wah ಕಾದಂಬಿನಿ.. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಾಕ್ಯ ಓದುವಾಗಲೂ ಇವಳು ಯಾವ ಲೋಕದವಳು!? ಅನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.
    ಬರವಣಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಚಂದವಿದೆ ಅಂದರೆ ವಿಷಯವನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಹೇಳಬಹುದು ಅಲ್ವಾ? ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವಂತಿದೆ. God bless you dear.

    Reply

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 1 week ago No comment

    ಕವಿಸಾಲು | ಇಂಡೋನೇಶಿಯಾ

        ಕವಿಸಾಲು         ಕಿಚ್ಚೆದ್ದು ಕುಣಿವ ನೀರು ಬಿರುಗಾಳಿ ತುಂಬಿದ ಒಡಲು ಎತ್ತೊಯ್ದು ಬಿಸಾಡಿ ಇಳೆಗೆ ಎದೆಯಿಳಿಸಿದೆ ಕಡಲು ನಡುಗಿಬಿಟ್ಟಳೆ ವಸುಂಧರೆ ಶತಕೋಟಿ ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟು ಸುನಾಮಿಯ ಕೋಪಕ್ಕೆ ವಿಕಾರವಾಗಿ ಬೊಬ್ಬಿರಿದು ಊಳಿಟ್ಟು ಜೀವ ಜಲ, ಉಸಿರ ಗಾಳಿ ಹುಚ್ಚೆದ್ದು ಕುಣಿದು ಅಪ್ಪಳಿಸಿದ ಆಘಾತಕ್ಕೆ ಕಂಗೆಟ್ಟು ತತ್ತರಿಸಿವೆ ಪ್ರಾಣಿ, ಮನುಜ ಕುಲ ಮಾಡು ಹಾರಿ, ಕಂಬಗಳು ಕುಸಿದು ನೆಲಕಚ್ಚಿವೆ ಮಾನವನ ಬೀಡು ಕತ್ತರಿಸಿ ...

  • 1 week ago No comment

    ಕವಿಸಾಲು | ತಡವಿಲ್ಲದಿರಲಿ ಇನ್ನು…

        ಕವಿಸಾಲು         ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ಕಾದ ಮಂದಿರವಿದು ಕುಸಿದು ಕುಳಿತ ದ್ವಾರಪಾಲಕರು ಎತ್ತರದ ಗೋಡೆಗಳ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆಗಳು ಕೂಡ ಮೌನವಿಂದು ಮನ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲುಗಳು ಒಲವ ಸಿರಿಗೆ ಚೇತರಿಸಿ ತೆರೆದ ಗಳಿಗೆ ಎತ್ತರದ ಹೊಸ್ತಿಲುಗಳ ತಡೆಯ ದಾಟಿ ತಲುಪಬೇಕಿದೆಯಷ್ಟೆ ಬಯಕೆ ಗುರಿಯನ್ನು ದಟ್ಟ ಹಸಿರಿನ ಕಾಡು, ಆಗಸದ ನೀಲಿ ಬಿಳಿಯ ಮೋಡಗಳ, ಬಿಸಿಲ ಬೆಳಕಿನ ನಡುವೆ ಬಯಲ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯ, ತಿಳಿಗಾಳಿ ತವಕದಲಿ ಬಂಧನಗಳ ...

  • 4 weeks ago No comment

    ಸ್ವಿಟ್ಜರ್ಲ್ಯಾಂಡಿನ ಕಣ್ಮಣಿ – ಲ್ಯೂಸರ್ನ್

        ನಾನಾ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿರುವ ಈ ನಗರ ಪ್ರವಾಸಿಗರನ್ನು ಸೂಜಿಗಲ್ಲಿನಂತೆ ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಬೇಸರ ತರಿಸದ ಸುಂದರ ಸ್ವಿಸ್ ನಗರಿ.         “ನಾಳೆ ಸ್ವಿಟ್ಜರ್ಲ್ಯಾಂಡ್” ಎಂದ ಕೂಡಲೇ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹರ್ಷೋದ್ಗಾರ! ಯೂರೋಪಿನ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದ ನಮಗೆಲ್ಲ ಸ್ವಿಟ್ಜರ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ಹೆಸರು ಇಂಪಾಗಿ ಕೇಳಿಸಲು ಕಾರಣಗಳು ಹಲವು. ಮೈಲುಗಟ್ಟಲೆ ಹಸಿರು ನೆಲ, ಹಚ್ಚಹಸಿರು ತುಂಬಿದ ಬೆಟ್ಟಗಳು, ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿನ ಹಿಮ ಕರಗಿ ಜುಳಜುಳನೆ ಹರಿವ ತಿಳಿ ಬೂದು, ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ...

  • 1 month ago No comment

    ಕವಿಸಾಲು | ಒಲವಿನಾಟ

        ಕವಿಸಾಲು       ಶರದೃತು ತೂರಿದ ಪುಂಡ ಗಾಳಿಗೆ ಎಲೆಗಳೆಲ್ಲ ಹಾರಿ ಉದುರಿ ಮಳೆಗೆ, ಬಿಸಿಲ ಝಳಕ್ಕೆ ಒಡಲನೊಡ್ಡಿ ಹಾಡೋ ಹಕ್ಕಿಯ ಗೂಡು ಬರಿದು ಮೈಯ ಕೊಂಕಿಸಿ, ತಲೆಯ ಹೊರಳಿಸಿ ಚಳಿಯ ಮುಸುಕಿನಲ್ಲಿ ಕಂಪಿಸಿದ ಮರಕ್ಕೆ ಚಿಗುರ ಬಯಕೆಯ ನಸು ಪುಳಕ ಹಸಿರ ಉಸಿರಿನ, ಹಕ್ಕಿ ಹಾಡಿನ ಕನಸ ಹೊದಿಕೆಯ ಬಿಸಿ ಒಡಲು ತುಂಬಲು ಬಯಕೆಯಾಗಿ ಟೊಂಗೆ-ರೆಂಬೆಗಳಲಿ ಕವನ ಸದ್ದು ಗದ್ದಲವಿಲ್ಲದೆ ಇತ್ತ ಒಲವಿನೋಲೆಯ ...

  • 1 month ago No comment

    ಕವಿಸಾಲು | ನಕ್ಷತ್ರ ನಾವೆ

      ಕವಿಸಾಲು       ಮೋಡವೇ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಇಳಿದಂತೆ ದಟ್ಟವಾದ ಹೊಗೆ ಮನೆಜಂತಿಗಳ ತುಂಬಾ ನೇತುಕೊಂಡಿದೆ ಚುಕ್ಕಿಗಳೇ ಮನೆಯ ಜಂತಿಗಳಲಿ ಯಾತ್ರೆ ಹೊರಟಂತೆ ಕಂಡರು ಮಿನುಕು ಹುಳುಗಳ ಹಾಗೆ ಚಿಮಣಿದೀಪದ ನೆರಳು ಸದಾ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಗೋಡೆಗಳು ಅಕ್ಷರಶಃ ಬೂದಿಗುಡ್ಡದಂತೆ ಕಪ್ಪುಕಾಡಿಗೆಗಳ ಹಾಗೆ ಗೋಚರ ಬಾಗಿಲು ಕಿಟಕಿಗಳ ಮೂಲಕ ಬುಸುಗುಡುವ ಹೊಗೆ ಉಗಿಬಂಡಿಯ ಕಾಲಚಕ್ರದಲಿ ದಿನಗಳ ದೂಡಿದಂತೆ ಹೊಗೆಯ ಬೇಗೆಯಲಿ ಅವಳೆಂದೂ ಎದೆಗುಂದಲಿಲ್ಲ ಹಣೆಯ ಬೆವರಿನ ಗಟ್ಟಿ ತಾಜಾತನದ ...


Editor's Wall

  • 31 August 2018
    2 months ago No comment

    ಪ್ರಸಾದ್ ಪಟ್ಟಾಂಗ | ಓದು ಮಗು ಓದು…

        “ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲಾ… ಪಠ್ಯದಾಚೆಗೂ ಅವರು ಏನೇನು ಓದಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸುವಂಥದ್ದು” ಎಂದು ಟೆಲಿಫೋನ್ ಕರೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಮಿತ್ರರಾದ ಗಣೇಶ್ ಕೋಡೂರು. ಓದು, ಬರವಣಿಗೆ, ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ, ಪ್ರವಾಸ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ, ಸಮಾಜಸೇವೆ, ಪ್ರಕಟಣೆ… ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಗಣೇಶ್ ಅವರದ್ದು ಇದೊಂದು ಹೊಸ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ತಕ್ಷಣ ಅಂದುಕೊಂಡೆ ನಾನು. ಸದಾ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರಾಗಿರುವ ಗಣೇಶ್ ಕೋಡೂರು ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ...

  • 30 August 2018
    2 months ago No comment

    ಕಾದಂಬಿನಿ ಕಾಲಂ | ತಮ್ಮ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಗೆ ತಾವೇ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡ ಮೊದಲ ಮೊಳೆ

                        ಬಹುದೊಡ್ಡ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಖಂಡ ಭಾರತವನ್ನು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರದ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.   2019ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಳವಳಕಾರಿ ಘಟನಾವಳಿಗಳು ಜರುಗುತ್ತಾ ಈ ದೇಶದ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ನಾಗರೀಕರ ಕಣ್ಣೆದುರು ಭಯದ ನೆರಳು ಕವಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ದೇಶದೊಳಗೆ ಕೊಲೆ, ಹಲ್ಲೆ, ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಗಲಭೆ, ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ಧಿ ಹಬ್ಬಿಸುವುದು, ಆತಂಕ ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು ಇನ್ನೂ ...

  • 26 August 2018
    2 months ago No comment

    ಗೆದ್ದು ಬೀಗುತ್ತಿರುವ ದುಷ್ಟ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಅಮರ್ತ್ಯ ಸೇನ್ ಮಾತುಗಳು

        ಜನರನ್ನೇ ಕೊಲ್ಲಲು ಜನಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ದುಷ್ಟತನಕ್ಕೆ ಕೊನೆಗಾಲ ಯಾವಾಗ?     “ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕೋಮುವಾದಿಯೇತರ ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿಯೇತರ ಶಕ್ತಿಗಳು ಒಂದಾಗಿ 2019ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಿದೆ ಮತ್ತು ಇವುಗಳ ಜೊತೆಗೂಡಲು ಎಡಪಕ್ಷಗಳು ಹಿಂಜರಿಯಕೂಡದು.” ಇವು ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಅಮರ್ತ್ಯ ಸೇನ್ ಅವರ ಮಾತುಗಳು. “ನಾವು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರವನ್ನು, ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ. ಕೋಮುವಾದಿ ಬಲಪಂಥೀಯ ಪಡೆಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲು ...

  • 26 August 2018
    2 months ago No comment

    ಕಡು ಭಯಂಕರ ಕತ್ತಲೊಳಗೆ ಅವಳಂಥ ಅದೆಷ್ಟು ಜೀವಗಳೊ!

      ಅವಳೊಳಗೀಗ ಕನಸುಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಮಿಂಚು ಸ್ಫುರಿಸಬೇಕಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಳೆಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವ ಯಾತನೆ ಮಾತ್ರವೇ ಸರಿದಾಡುತ್ತಿದೆ.       ಒಂದು ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಕಳೆದ ಏಪ್ರಿಲ್ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಏಳು ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ರೋಹಿಂಗ್ಯಾಗಳು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದೊಳಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧದಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳೇ. ಆ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ದಮನಿತರು. ಆ ಮಕ್ಕಳ – ಅದರಲ್ಲೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಬದುಕು ಎಂಥ ನರಕಮಯ ಎಂಬುದನ್ನು ...

  • 23 August 2018
    2 months ago No comment

    ಕಾದಂಬಿನಿ ಕಾಲಂ | ದುರ್ಬಲ ಗಳಿಗೆಗಳನ್ನೇ ಹೊಂಚುವ ಹದ್ದುಗಣ್ಣುಗಳೆದುರು ಹೆಣ್ಣು ದೇಹ

                        ಲೋಕದ ನೀತಿಯೇ ಅದಲ್ಲವೇ? ತನ್ನ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ವಿತರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ದುರ್ಬಲರನ್ನೇ ಅಲ್ಲವೇ ಬಲಿಗಂಬಕ್ಕೇರಿಸುವುದು?   ‘ಟೈಟಾನಿಕ್’ ಎನ್ನುವುದು ವಿಕೋಪದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಠರ ಕೈ ಹೇಗೆ ಮೇಲಾಗುತ್ತದೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಶಕ್ತ ರೂಪಕ. ಅಂಥಲ್ಲಿ ಕೆಳಗಿನವರನ್ನು ತುಳಿಯುವ, ಅವರ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಕಬಳಿಸಲು ಹವಣಿಸುವ ವಿಕರಾಳ ಆಟವೊಂದು ನಿರಾತಂಕವಾಗಿ ಜರುಗುತ್ತದೆ. ನೆನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ...