Share

ಮಸಣದಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಮಸಣದಲಿ ಮಡಿದು ಹೂಳಲೊಂದು ತಾವಿಲ್ಲ!
ಕಾದಂಬಿನಿ ಕಾಲಂ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ಈ ಕಬರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಗೋರಿಗಳ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲೇ ಕಟ್ಟಿದ ಗುಡಾರಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.

 

 

ನ್ನಪ್ಪ ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಾವಾನ್ ಹೀಗೆಯೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತೇನೋ ಎಂದು ಬೆರಗುಗಣ್ಣಾಗಿ ಪ್ರತಿಸಲವೂ ಬೇಲಿಯಂಚಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ಕಾರಾವಾನಿನ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ನಾಯಿಗಳು ಪಿರಿಪಿರಿ ಓಡುತ್ತ ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಮೂಸುತ್ತ ಮೂತ್ರ ಹೊಯ್ಯುತ್ತ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಬೀದಿಯ ನಾಯಿಗಳು ಅವುಗಳತ್ತ ನೋಡಿ ಬೊಗಳುತ್ತ ಗಲಾಟೆಯೆಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಪಾತ್ರೆ ಪರಡಿ, ಮಾಸಲು ಬಟ್ಟೆಯ ಗಂಟು ಮೂಟೆ ಮೂಟೆಗಳನ್ನೆ ಬೆನ್ನಿನ ಎರಡೂ ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಳಿಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಎತ್ತು, ದನ, ಕತ್ತೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕೋಳಿಗಳು, ಮಂಗಗಳು ಮತ್ತು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳ ಸವಾರಿ. ಗಂಡಸರು ಉದ್ದುದ್ದ ಬಿದಿರು ಗಣೆ ಹೆಗಲಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಇವುಗಳ ಎರಡೂ ಕೊನೆಗಳಲ್ಲೂ ತೂಗುವ ಪಾತ್ರೆ. ಕೊಡಪಾನ, ಬಟ್ಟೆಯ ಗಂಟು ಮೂಟೆಗಳು. ಈ ಗಣೆಯ ಮೇಲೆ ಸಾಲಾಗಿ ಕೂತ ಹೆಂಟೆ ಹುಂಜಗಳು. ಹೆಂಗಸರು ಬಸುರು, ಹಸುಳೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಯಾವುದೋ ಅರ್ಥವಾಗದ ವಿಚಿತ್ರ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವರ ನಡುವೆ ಚಿಟಿಪಿಟಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವ ಚಳ್ಳೆ ಪುಳ್ಳೆ ಮಕ್ಕಳು. ಯಾರ ಬಟ್ಟೆಯಾದರೂ ತೊಳೆದಂತಿಲ್ಲ. ಯಾರ ಕೂದಲಾದರೂ ಬಾಚಿದಂತಿಲ್ಲ. ಯಾರೂ ಮಿಂದಂತಿಲ್ಲ. ಕಾಲಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪಲಿಗಳಿಲ್ಲ, ಒಡವೆ, ಒಪ್ಪ ಓರಣ ಏನೊಂದೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾರೊಬ್ಬರ ಮೊಗದಲ್ಲೂ ನಗುವಿಲ್ಲ ನಲಿವಿಲ್ಲ.

ಅಪ್ಪ ವಿವರಿಸಿದ ಹೊನ್ನಂದಣ, ಮೆದು ಮೆತ್ತನೆಯ ರಂಗು ರಂಗಾದ ರೇಷಿಮೆಯ ವಸ್ತ್ರ, ಒಡವೆಗಳಲಿ ಮುಳುಗಿದ ರಾಜ ಪರಿವಾರದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಆ ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ಒಂಟೆಗಳು, ಆ ವೀರ ಸೈನಿಕರು, ಕಾಲಾಳುಗಳು ದಿವಾಳಿಯಾಗಿ ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರು ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದೋ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈ ಕಾರಾವಾನು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ನನ್ನ ಮನೆಯೆದುರಿನ ಟಾರ್ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಮನೆಯ ಎಡಕ್ಕೆ ಕವಲೊಡೆದ ಮಣ್ಣ ದಾರಿಗೆ ಹೊರಳಿ ನನ್ನ ಹಿತ್ತಲ ಬೇಲಿಯಾಚೆಗಿನ ಕಬರಸ್ಥಾನದ ಗೋರಿಗಳ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಬೇಲಿಯ ನಡುವಿನ ಪುಟ್ಟ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಬಿಡಾರ ಹೂಡುವವರೆಗೂ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇರುವ ನನಗೆ ಇವರು ಬಂದರೆಂದರೆ ಖುಷಿ. ನಮ್ಮ ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿ ಒಣಗಿ ಬಿದ್ದ ಮರವೊಂದರ ಬೊಡ್ಡೆಯೇರಿ ಕೂತು ಇವರನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಫುಲ್ ಟೈಮ್ ಕೆಲಸ. ಕೆಲ ಕಾಲ ಇವರಲ್ಲಿ ಟೆಂಟು ಹೂಡಿದ್ದು ಮತ್ತೆ ಎತ್ತಲೋ ಗಂಟು ಮೂಟೆ ಕಟ್ಟಿ ಹೋದರೆಂದರೆ ನನಗೆ ಬೇಜಾರು. ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಅವರು ಬಂದು ಬಿಡಾರ ಹೂಡಿ ನನಗೆ ಸರ್ಪ್ರೈಸ್ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟದ್ದೂ ನಾನಿಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ಬಿಡಾರ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ನಿರಾಶೆ ಮೂಡಿಸಿದ್ದೂ ಇತ್ತು.

ಇವರನ್ನು ಅಪ್ಪ ಶಿಳ್ಳೆ ಕ್ಯಾತರು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವರು ಬಿಡಾರ ಹೂಡಿದೊಡನೆ ನಮ್ಮ ನೆರೆಹೊರೆಯವರು ಏನಾದ್ರೂ ಕದ್ದುಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾರೆ ಹುಷಾರು ಎಂದು ಪರಸ್ಪರ ಎಚ್ಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಬಂದಾಗ ಏನೊಂದೂ ಕಳುವಾದದ್ದು ನನಗೆ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಬೆಳಗಾಯಿತೆಂದರೆ ಗಂಡಸರು ಎತ್ತಲೋ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವು ಹೆಂಗಸರು ಬಸುರು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊತ್ತೇ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಕೂದಲು, ಹೇರ್ ಪಿನ್ ಎನ್ನುತ್ತ ಹೇರ್ ಪಿನ್ನು ಬಾಚಣಿಕೆಗಳನ್ನು ಬಗಲಿಗೆ ನೇತು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಹೆಂಗಸರು ಲಾವಂಚದೆಣ್ಣೆ, ಹಾವು ಮನೆ ಬಳಿ ಬಾರದಂತೆ ಕಾಪಾಡುವ ಬೇರು, ಕರಡಿಯ ಕೂದಲು, ಆನೆಯ ಬಾಲದ ಕೂದಲು, ಹುಲಿಯುಗುರು ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾರುತ್ತ ಪೇಟೆಯ ಬೀದಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅಲೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ನಂತರ ಊರವರು ಶೌಚಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಕೆರೆಯ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿಂದ ನೀರು ತುಂಬಿ ತಂದು ಅಡುಗೆ ಬೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಗಂಡಸರು ಕಾಡುಕೋಳಿ, ಮೊಲ, ಬರ್ಕದ ಮಾಂಸ ಇತ್ಯಾದಿ ತಂದು ಮನೆ ಮನೆಗೂ, ಹೋಟೆಲುಗಳಿಗೂ ಮಾರಲು ಹೋಗುವುದು, ರಾತ್ರಿ ಕುಡಿದುಬರುವುದು, ಜೋರಾಗಿ ಹೊಡೆದಾಟ, ಹೆಂಗಸರ ಕಿರುಚಾಟ, ಮಕ್ಕಳ ರೋದನೆ, ಇದರ ನಡುವೆ ಇವರ ನಾಯಿ ಕತ್ತೆಗಳ ಗಲಾಟೆ, ಅವರ ಒಲೆಗಳ ಹೊಗೆ, ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿ, ಪಕ್ಷಿಗಳ ಪುಕ್ಕಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟ ವಾಸನೆ ಇದೆಲ್ಲ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನಾವಿದ್ದ ಪರಿಸರ ವಿಚಿತ್ರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯದಾಗಿ ಮಾರ್ಪಾಟಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ಈ ಕಬರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಗೋರಿಗಳ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲೇ ಕಟ್ಟಿದ ಗುಡಾರಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಕಬರಸ್ಥಾನದ ದೆವ್ವಗಳು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಏನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೇ ಅಪ್ಪಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ‘ನೀನೂ ಅಲ್ಲೇ ಆಡುತ್ತ ಇರ್ತೀಯಲ್ಲ ನಿನಗೇನಾದ್ರೂ ಮಾಡಿತ್ತಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಅಪ್ಪ. ನಾನು ಆಲೋಚಿಸಿ ಅಡ್ಡಡ್ಡ ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ‘ಈ ದೆವ್ವ ಭೂತ ಎಲ್ಲ ಸುಳ್ಳು. ಸತ್ತವರೆಲ್ಲ ದೆವ್ವ ಆಗಿದ್ದರೆ ಬದುಕಿದ್ದವರಿಗೆ ಜಾಗ ಸಾಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಅಪ್ಪ ನಕ್ಕಾಗ ನನಗೆ ಧೈರ್ಯ.

ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದೊಂಬರು ಕೂಡ ತಂಡ ತಂಡವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವರು ಈ ಕಬರಸ್ಥಾನದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬರದೇ ನಮ್ಮೂರಿನ ರೈಸ್ ಮಿಲ್ಲೊಂದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಟೆಂಟ್ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ದೊಂಬರು ಬಂದರೆ ನಮಗೆಲ್ಲ ದೊಂಬರಾಟ ನೋಡುವ ಖುಷಿ. ಪುಟ್ಟ ರಿಂಗಿನಲ್ಲಿ ನುಸಿಯುವ ಹೆಂಗಸು, ಹಗ್ಗದ ಮೇಲೆ ಗಣೆ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯುವ ತರುಣಿ, ಎತ್ತರದ ಕಂಬದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಗಾತ ಮಲಗುವ ಬಾಲೆ, ನಂತರ ಅವಳನ್ನು ಗಣೆಯ ಸಮೇತ ಬಾನಿಗೆ ಚಿಮ್ಮಿ ಕ್ಯಾಚ್ ಮಾಡುವ ಗಂಡಸು, ಸೈಕಲ್ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗುವ ಮಂಗ, ತಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು ಚಿಲ್ಲರೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಬಾಲಕ, ಬ್ಯಾಂಡು ಬಾರಿಸುತ್ತ ಈ ಶೋ ನಡೆಸುವ ಗಂಡಸು ಇವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಕೌತುಕದ ಸಂಗತಿಗಳು ಆಗ.

ಉದ್ದನೆಯ ತುತ್ತೂರಿಯಂಥದ್ದು ಬಹುಷಃ ಅದು ಶಹನಾಯಿಯಿರಬೇಕು ಅದನ್ನು ಊರಿನ ಕಿವಿ ಸೀಳುವಂತೆ ಊದುತ್ತ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಕೌದಿಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹರವಿಕೊಂಡು ಕೋಡಿಗೆ ಬಣ್ಣದ ರಿಬ್ಬನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಕೋಲೆ ಬಸವನ ಜೊತೆ ಭಿಕ್ಷಕ್ಕೆ ಬರುವ ಅವರೊಂದಷ್ಟು ಮಂದಿ, ಕಂಬಳಿಯ ವಿಶಿಷ್ಟ ವಿನ್ಯಾಸದ ನಿಲುವಂಗಿ, ಪೇಟ ತೊಟ್ಟು ಕೈಲಿ ಟುಡುಡುಡುಡುಣ್ ಎಂಬ ಸದ್ದಿಂದ ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತ ಬರುವ ಬುಡುಬುಡಿಕೆಯವರೊಂದಷ್ಟು, ಭಿಕ್ಷಕ್ಕೆ ಬಂದು ಹೋದ ಮೇಲೂ ಡರೆಂ ಡರೆಂ ಡರೆಂ ಟಟ್ಟ ಎಂಬ ಸದ್ದಿನ ಗುಂಗನ್ನು ಇಡೀ ದಿನ ಕಿವಿಗೆ ಅಂಟಿಸಿಬಿಡುವ ತಲೆಯೆಲ್ಲ ಸಿಕ್ಕಾದ ಮುಖದ ತುಂಬ ಅರಿಶಿಣ ಕುಂಕುಮ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡ ಜೋಗತಿಯರೂ, ನೆತ್ತರು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ಚಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ, ಬಾಯಿಗೆ ದಬ್ಬಣ, ಚಾಕುಗಳಿಂದ ಇರಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಗಂಡಸರೂ ನಮ್ಮೂರಿನ ಗಲ್ಲಿ ಗಲ್ಲಿಗಳಲ್ಲಿ, ಸಂತೆ ಬೀದಿ, ಸರ್ಕಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಆಗ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವರು ಹೊರಡಿಸುವ ಈ ಎಲ್ಲ ಸದ್ದುಗಳೂ ನಮಗೆ ಚಿರಪರಿಚಿತವಾಗಿದ್ದವು.

ಬರಬರುತ್ತಾ ಇವರೆಲ್ಲ ಅದೆಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋದರೋ ನಾನರಿಯೆ. ಕೊನೆ ಕೊನೆಗೆ ಈ ಅಲೆಮಾರಿತನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನೀರಿರುವ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ನೆಲೆಯಾದರೆನಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹಿಂದಿದ್ದ ಕಬರಸ್ತಾನವೂ ತನ್ನ ಸುತ್ತ ಆಳೆತ್ತರದ ಕಾಂಪೌಂಡನ್ನ ಎಬ್ಬಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದೆ.

ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ತುಂಗೆಯ ತಟದಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಗುಡಾರಗಳನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೆ ತುಂಗೆಗೆ ನೆರೆಯೇರಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲ ಟೆಂಟುಗಳನ್ನೂ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿಸಲಾಗಿತ್ತಾದರೂ ಒಂದು ಕುಟುಂಬ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇತ್ತು ಇನ್ನೂ. ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಟೆಂಟಿನ ಬುಡಕ್ಕೂ ನೀರು ನುಗ್ಗುವುದೋ ತಿಳಿಯದಾಗಿತ್ತು. ಅಡುಗೆಯನ್ನೂ ಮಾಡದೆ ಆ ಕುಟುಂಬದ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳು ಗಲಿಬಿಲಿಯಿಂದ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಳೆ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಬಿರುಗಾಳಿಯ ಸಮೇತ ರಭಸವಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು, ನದಿಯೂ ಕೆಂಪೇರಿ ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ನುಂಗುತ್ತ, ಸೆಳವಿನೊಳಗೆ ಸೆಳೆದೊಯ್ಯುತ್ತ ಸೊಕ್ಕಿ ಮೊರೆಯುತ್ತಲಿತ್ತು.

ಒಂದಷ್ಟು ಸ್ವೆಟರು, ಬಟ್ಟೆ, ತಿನಿಸು, ಹಣದೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಈ ಟೆಂಟಿನೊಳಗೆ ಅಡಿಯಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಹೀಗೆ ಶುರುವಾದ ದೊಂಬರ ಗುಡಾರದೊಟ್ಟಿನ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹ ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ. ಈಗಲೂ ಆ ದಾರಿಯಾಗಿ ಹೋಗುವಾಗ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಕೂತು ಮಾತಾಡಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ನದಿಯ ಎರಡೂ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಗುಡಾರಗಳು ಇದ್ದವು. ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡುವಾಗ ರಾಜಾಧಿರಾಜರು ಕಟ್ಟಿದ ಉಕ್ಕಿನ ಕೋಟೆ ಕೊತ್ತಳಗಳೂ, ಅರಮನೆಗಳೂ ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಾದರೂ ಒಂದಿಷ್ಟಾದರೂ ಸುಕ್ಕಾಗದ, ಮುಕ್ಕಾಗದ, ಅಳಿಯದ ಗುಡಿಸಲುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ದೇಶ ಗುಡಿಸಲು, ಗುಡಾರ ಮುಕ್ತ ದೇಶವಾಗುವ ಕನಸು ಕನಸು ಮಾತ್ರವೇ? ಈ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ನಾನೊಮ್ಮೆ ಈ ಕವಿತೆ ಬರೆದೆ….,

ನನಗೀಗ ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚುವ ಕನಸು…
ಮೇಲೆ ತೂಗುವ ಆ ಸ್ವರ್ಗಗಳ ನಗು ಕೇಕೆ ಗದ್ದಲ
ಹಾಡು ಕುಣಿತ ಚೆಲುವು ಚಿತ್ತಾರಗಳೆಲ್ಲ
ನನ್ನೊಳಗೆಂದೂ ಕಿಚ್ಚಿನ ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತಿಸಿದ್ದಿಲ್ಲ
ಅಲ್ಲಿಂದ ತೂರಿಬರುವ ಅವರ ಮೋಜಿನ ಬೇಟೆಯ ಕಣ್ಣ
ಈಟಿ ಭರ್ಜಿ ಬಾಣಗಳೂ ನಾಟಿದ್ದಿಲ್ಲ
ಅವರಾಟದ ಕೊಂಬು ಕೂರ್ದಸಿಗಳೆಂದೂ
ಈ ಎದೆ ಬಾಗಿಲ ತಿವಿದದ್ದಾಗಲೀ
ಆ ಕುಟಿಲ ಕೇಕೆ ಅಟ್ಟಹಾಸಗಳೆಂದೂ
ಈ ಕಿವಿಗಳ ಸೀಳಿದ್ದಾಗಲೀ ಇಲ್ಲ
ನನ್ನೊಳಗೆಂದೋ ಆರಿಹೋದ ಉರುವಲಿಗಂಟಿದ
ತಣ್ಣನೆ ಇದ್ದಲಿಗೆ ಕಿಡಿಚುಕ್ಕೆ ಮೂಡಿ
ಎದೆಯುಸಿರ ತಿದಿಯೂದಿ ಹೊಗೆಯೆದ್ದಿದ್ದು
ಧಗ್ಗನೆ ಬೆಂಕಿಹೊತ್ತಿ
ಎಲ್ಲ ಉರಿದುರಿದು ಬೂದಿಯಾದದ್ದು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ!

ನಾನು ಶತ ಶತಮಾನಗಳ ಉದ್ದಕೂ
ಆ ಗುಡಿಸಲುಗಳಲಿ ನೋಟ ಊರಿ
ಗೋರ್ಕಲ್ಲ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲೇ ಆಗಿ ಕೂತಿದ್ದೇನೆ
ಉಕ್ಕಿನರಮನೆಗಳೂ ವಜ್ರದ ಕೋಟೆಗಳೂ
ಅಮೃತಶಿಲೆಯ ಮಹಲುಗಳೇ
ಉದುರುದುರಿ ಮುದುರಿ ಮಣ್ಣು ಮುಕ್ಕಿದರೂ
ತುಸುವೂ ಸುಕ್ಕಾಗದ ಮುಕ್ಕಾಗದ ಸನಾತನ
ಗುಡಿಸಲುಗಳ ಕಂಡು ಬೆಕ್ಕಸ ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೇನೆ!
ಆ ಗುಡಿಸಲುಗಳೋ…
ಶತ ಶತಮಾನಗಳ ಉದ್ದಕೂ ಆ ಮಣ್ಣ ತುಳಿ ತುಳಿದು
ಬಡಿದು ಗಟ್ಟಿಸಿದ ತಳಪಾಯದ ಮೇಲೆ
ನೋವು ಆಕ್ರಂದನಗಳ ಗೋಡೆಗಳು
ಅವಮಾನದ ಸೂರಿನಡಿ ನಡುಬಾಗಿ ಕಡುಗತ್ತಲಲ್ಲಿ
ಸರಿದಾಡುವ ಕಾಯಗಳ ಬೆನ್ನುಗಳಲ್ಲೆದ್ದ
ಜಡ್ಡು ತೊಗಲಿನ ಮಣಭಾರದ ಮೂಟೆಗಳು!
ದುಃಖದ ಬಿಕ್ಕುಗಳು ಮನೆ ಒಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ
ಹನಿ ಹನಿ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕಿ ಸೋರಿ ಸೋರಿ
ಎಂದೋ ಸತ್ತ ಬೆಂಕಿಗೋರಿ..
ಆ ಗುಡಿಸಲುಗಳಲಿ ಕಿಡಿ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ!

ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚುವ ಕನಸಿನ
ಎಚ್ಚರದ ದೀಪ ಎದೆಯಲ್ಲುರಿಸಿ ಕಾಯುವ
ನನ್ನೊಳಗಿನ ಕಿಚ್ಚಿನ ಕಿಡಿಯ ಹತಾಶೆ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದ್ದೇನಲ್ಲ…
ನನ್ನ ದೀಪದಿಂದ ಸಿಡಿದ ಆ ಕಿಡಿ
ಆ ಗುಡಿಸಲುಗಳತ್ತ ಹೊರಳುತ್ತ ಅಳುಕುತ್ತ ತೆವಳುತ್ತ
ಆರಿ ಸತ್ತು ಶವವಾಗುವುದ ನೋಟವೂರಿ ನಿಟ್ಟಿಸಿ
ನಿಡುಸುಯ್ದ ಮೇಲೂ ನನ್ನೊಳಗೆ ಆರದ
ನಿಗಿ ನಿಗಿ ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚುವ ಕನಸು!

ಅಳು ಅವಮಾನಗಳೆಲ್ಲ ಹರಳುಗಟ್ಟಿ
ಆ ಹರಳ ರಾಶಿಯೊಳಗೆ ತಡಕಾಡಿ ಚಕಮಕಿಯ ಕಲ್ಲುಗಳಾಯ್ದು
ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದು ಕುಟ್ಟಿ ಕುಟ್ಟಿ ಉಜ್ಜುಜ್ಜಿ
ಸಂಘರ್ಷದೊಳಗಿಂದ ಸಟ್ಟನೊಂದು ಕಿಡಿ ಹುಟ್ಟಿ
ಜೀವದುಸಿರ ಬಸಿದು ಎದೆಯ ತಿದಿಯೂದಿ
ಕಿಡಿಯ ಕೆಂಡವಾಗಿಸಿ ಎದ್ದ ಹೊಗೆಗೆ
ಕೆಂಪಡರಿದ ಅಷ್ಟೂ ಕಣ್ಣುಗಳ ಉರಿಯಲು ಬಿಟ್ಟು
ಧಗ್ಗನೇಳುವ ಬೆಂಕಿಯ ಕೊಳ್ಳಿಯಿಟ್ಟು
ಆ ಸ್ವರ್ಗಗಳನ್ನಲ್ಲ; ಆ ಅಷ್ಟೂ ಗುಡಿಸಲುಗಳ
ಸುಟ್ಟು ಬೂದಿಯಾಗಿಸುವ ಕನಸು!
ಕಿಡಿ ಕೆಂಡವಾಗಿ, ಕಾಳ್ಗಪ್ಪನೆ ಹೊಗೆಯೆದ್ದು
ಬೆಂಕಿ ಶಿಖೆಗಳು ಎತ್ತರೆತ್ತರಕೆ ರಾಚಿ ರಾಚಿ
ಆ ಸ್ವರ್ಗಗಳ ಅಂಡು ಸುಡುವ ಹಾಗೆ
ನನಗೀಗ ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚುವ ಕನಸು!!

ಇತ್ತೀಚೆ ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟ್ ಒಂದಕ್ಕೆ ಸಿ.ಎಸ್.ದ್ವಾರಕನಾಥ್ ಅವರು ಕಮೆಂಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಿರಾಶ್ರಿತ ಗುಡಾರದ ಜನರಿದ್ದರೆ ಮಾಹಿತಿ ಕೊಡಿ ಎಂದಿದ್ದರು. ನಾನು ಇದ್ದಾರಲ್ಲ ಸರ್ ನಮ್ಮ ತುಂಗೆಯ ತಟದಲ್ಲಿ ಎಂದಿದ್ದೆ. ನಂತರ ಇದೇ ವಿಷಯವಾಗಿ ನಾವು ಕರೆ ಮಾಡಿ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡೆವು. ಇಂಥ ಜನರ ಮಾಹಿತಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಕೊಡುವಂತೆ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದ ಈ ದೊಂಬರ ಗುಡಾರಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಯೋಜನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆ.

ಒಂದು ದಡದ ಗುಡಾರಗಳನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪ ಎದ್ದು ನಿಂತಿತ್ತು. ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಸದಾ ಭೇಟಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಗುಡಾರವೂ ಸೇರಿ ಸುಮಾರು ಹದಿನೆಂಟು ಗುಡಾರಗಳಿದ್ದವು. ತಾಲ್ಲೂಕು ಕೇಂದ್ರದ ಒಳಗೆ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೇ ಇವರಿರುವ, ಗುಡಾರಗಳಲ್ಲಿ ನಲವತ್ತು ಓಟುಗಳು ಇರುವ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಊರಿನ ಒಬ್ಬ ತರುಣನ ಓಡಾಟದ ಫಲವಾಗಿ ಒಂದು ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಟಾರ್ಪಾಲುಗಳನ್ನು ಹೊದ್ದು ನಿಂತ ಗುಡಾರಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಇಲ್ಲ. ಅರೆ ಬರೆ ಓದಿಕೊಂಡ ಮಕ್ಕಳು ಊರ ತುಂಬ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಹೆಂಗಸರು ಕಲ್ಯಾಣಮಂಟಪಗಳಲ್ಲಿ ಹೋಟೆಲುಗಳಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯಲು, ಗಂಡಸರು ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬ ಉಂಡು ತಿಂದು ಇದ್ದಾರಾದರೂ, ವಸತಿ ದೃಢೀಕರಣ ಪತ್ರ, ಆಧಾರ್ ಕಾರ್ಡ್ ಓಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಇದ್ದರೂ ರೇಷನ್ ಕಾರ್ಡು ದೊರೆತಿಲ್ಲ. ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ವೇತನದಂತಹ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಲ್ಲ. ಸ್ವಂತಕ್ಕೊಂದು ನೆಲವಿಲ್ಲ, ಮನೆಯಿಲ್ಲ ಈಗಿರುವ ಗುಡಾರದ ಜಾಗಕ್ಕೂ ಯಾರೋ ಕೋರ್ಟುಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ವಿವರಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದದ್ದಾಯಿತು.

ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಯಾರೋ ತಾಲ್ಲೂಕು ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಸಣ್ಣ ಉರಿನಲ್ಲಿ ಟೆಂಟು ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಜನರಿದ್ದಾರೆಂಬ ಮಾಹಿತಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಸಂತೆಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಶಿಳ್ಳೆಕ್ಯಾತರ ಕುಟುಂಬಗಳು ಸಿಕ್ಕವು. ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿಗೇ ಮುಪ್ಪು ಆವರಿಸಿಬಿಟ್ಟಂತಿದ್ದರು. ತುಂಬ ಜನರಿದ್ದರಂತಲ್ಲ ಅವರೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೆಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ‘ಎಲ್ಲ ಸತ್ತುಹೋದರು’ ಎಂಬ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಹೇಗೆ? ಎಂಬ ನನ್ನ ಅಚ್ಚರಿಗೆ ‘ಹೊಟ್ಟೆಗಿಲ್ಲದೆ, ಜ್ವರ ಜಡ್ಡು ಬಂದು, ಬಾಣಂತನದಲ್ಲಿ, ಕುಡಿದು ಹೀಗೇ ಏನೇನೋ ಆಗಿ ಸತ್ತರು’ ಎಂದರು. ಅಂದರೆ ಒಂದು ಸಮುದಾಯ ಹೀಗೆ ನಶಿಸಿ ನಿರ್ನಾಮವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಈ ನಮ್ಮ ನಾಗರಿಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲವೇ? ದೇಶವು ಗುಡಿಸಲು ಮುಕ್ತ ಆಗುವುದೆಂದರೆ ಹೀಗೆಯೇ ಏನು? ನಾನು ಒಳಗೊಳಗೇ ಹೇಳಲಾಗದ ತಳಮಳದಲ್ಲಿ ಕುದಿಯುತ್ತ, ಸಂಕಟದಿಂದ ಬೇಯುತ್ತಲಿದ್ದೆ.

ಇದಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಕಾರು ಹತ್ತಿದೆ, ಊರಿನಾಚೆ ಒಂದಷ್ಟು ಗುಡಾರಗಳಿವೆ ಎಂದು ಹುಡುಕಿ. ಅಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ವಡ್ಡಾಬೋವಿ ಗುಡಾರಗಳಿದ್ದವು. ಕೈ ಮುರಿದುಕೊಂಡ ನಿಶಕ್ತ ಮಹಿಳೆ, ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಲೂ ತ್ರಾಣವಿಲ್ಲದ ಮುಪ್ಪು ಹಿಡಿದ ಮುದುಕಿಯರು, ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಅಮಾಯಕ ಮಕ್ಕಳು ಒಂದಿಬ್ಬರು ತರುಣರು ಎದುರ್ಗೊಂಡರು. ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಸಾವಿತ್ರಿ ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಂದ ಸುರಿಯುವ ನೀರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲಾರದೆ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸುತ್ತಲೇ ಹೋದೆ. ಆ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಒಡಲ ಬೇಗುದಿಯ ತೋಡುತ್ತಲೇ ಹೋದಳು.

ಇರಲು ನೆಲೆಯಿಲ್ಲ, ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಗುಡಾರಗಳನ್ನೂ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುವ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು, ವಸತಿ ದೃಢೀಕರಣಪತ್ರ, ರೇಷನ್ ಕಾರ್ಡ್, ಆಧಾರ್ ಕಾರ್ಡ್ ಏನೊಂದೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಓಟ್ ಕಾರ್ಡುಗಳಿವೆ! ಓಟಿಗಾಗಿ ಇಂಥವರ ಗುಡಾರಗಳಿಗೂ ಲಗ್ಗೆಯಿಡುವ ನಿರ್ಲಜ್ಜ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಇವರ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಕುರುಡುಗಣ್ಣು. ಊಟವಿಲ್ಲ, ಬಟ್ಟೆಯಿಲ್ಲ, ಟೆಂಟುಗಳಿಗೆ ಹೊದಿಸಲು ಸೀರೆಯಿಲ್ಲ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಓದಲು ಬೆಳಕಿಲ್ಲ. ಕುಡಿಯಲು ನೀರಿಲ್ಲ, ಶೌಚಕ್ಕೆ ಪೊದೆಗಳ ಮರೆಯರಸಿ ಹೋದರೆ ಬೈದೋಡಿಸುವ ಭಟ್ಟರು, ವಾಸ ದೃಢೀಕರಣ ಪತ್ರ ಕೇಳಿದರೆ ಉಗಿದಟ್ಟುವ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು, ಸವಲತ್ತಿಗಾಗಿ ಬೇಡ ಹೋದೆಡೆ ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸುವ ಚುನಾಯಿತ ಮಂದಿ, ದೀಪಕ್ಕೆ ಎಣ್ಣೆಯಿರದ ಕತ್ತಲ ಗುಡಾರದಲ್ಲಿ ಹೋಮ್ ವರ್ಕ್ ಮಾಡಲಾಗದೆ ಹೋದರೆ ಶಿಕ್ಷಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಕರು ಹೀಗೆ ನಾಯಿಗಿಂತ ಕಡೆಯಾಗಿ ಬದುಕುವ ತಮ್ಮ ಪಾಡನ್ನು ಕರುಳಿರಿಯುವಂತೆ ಎಳೆ ಎಳೆಯಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತ ಹೋದಳು ಸಾವಿತ್ರಿ. ಬರಿಗೈಲಿ ಅವರನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದ ತಪ್ಪಿಗಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ಹಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸನಿಹದ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಅಕ್ಕಿ ಚಾಕಲೇಟುಗಳನ್ನು ಕೊಂಡು ಈ ಗುಡಾರಗಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಭಾರವಾದ ಎದೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆ.

ಈ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳ ವೀಡಿಯೋ ಚಿತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿಗೆ ಅಪ್ ಲೋಡ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಊಹೆಗೂ ಮೀರಿದ ವೇಗದಲ್ಲಿ ವೈರಲ್ ವ್ಯೂವ್ ಆದವು. ಅವುಗಳಲ್ಲೊಂದು ವೀಡಿಯೋದ ಶೇರ್, ವ್ಯೂವ್ ಇನ್ನೂ ಇನ್ನೂ ಏರುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸಾವಿತ್ರಿಯೆನ್ನುತ್ತಾಳೆ, ‘ಅಜ್ಜನೊಬ್ಬ ತೀರಿಹೋಗಿದ್ದ. ಎರಡು ದಿನ ಹೆಣ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೂ ಹೂಳಲೊಂದು ಜಾಗ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಎರಡು ಸಾವಿರ ಕೊಡ್ತೀವಿ ನಿಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಹೆಣ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಎಂದರು ಅಧ್ಯಕ್ಷರು, ಅಲೆಮಾರಿಗಳಾದ ನಮಗೆ ಎಲ್ಲಿದೆ ಊರು? ನಮ್ಮ ಊರು ಸಿಗಬೇಕೆಂದರೆ ಈ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕೇನೋ! ಹೀಗೆಯೇ ಆದರೆ ನಾವು ಬದುಕಲ್ಲ. ಕಾಗೆ ನಾಯಿಗಾದರೂ ಬೆಲೆಯಿದೆ ನಮಗಿಲ್ಲ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ವಿಷವುಣಿಸಿ ನಾವೂ ಉಂಡು ಸಾಯುತ್ತೇವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವುದಕ್ಕೂ, ಬದುಕುವುದಕ್ಕೂ ಶೌಚಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ಹೆಣ ಹೂಳುವುದಕ್ಕೂ ನಮಗೆ ಜಾಗವಿಲ್ಲವೆಂದ ಮೇಲೆ ನಾವು ಯಾಕಿರಬೇಕು?’ ಹೀಗೆ ಕೇಳುವ ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದೊಂದೂ ಎದೆಗೆ ಕೊಳ್ಳಿಯಿಡುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಸಹವಾಸಿ ಮಾನವರನ್ನು ಹೀಗೆ ನರಳಲು ಬಿಟ್ಟ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜವೊಂದು ಇವರ ಪಾದಗಳಿಗೆರಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಬೇಡಿದರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ!

ಕಾದಂಬಿನಿ

ಹೈಡ್ರೋ ಇಂಜಿನಿಯರ್ಸ್ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಆಫೀಸ್ ಎಕ್ಸಿಕ್ಯೂಟೀವ್. ಬಿಡುವಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸ. ಕೆಲವು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರಹಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ.

Share

One Comment For "ಮಸಣದಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಮಸಣದಲಿ ಮಡಿದು ಹೂಳಲೊಂದು ತಾವಿಲ್ಲ!
ಕಾದಂಬಿನಿ ಕಾಲಂ
"

  1. ಗೀತಾ ಡಿ.ಸಿ.
    14th December 2017

    ಲೇಖನ ಚೆಂದವಿದೆಯೆಂದು ಮೆಚ್ಚಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತೇವಾ? ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಆದಷ್ಟೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೃದಯವಂತ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಗಮನಕ್ಕೋ, ಅನೇಕ ಜೀವಗಳಿಗೆ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಡಲು ಯತ್ನಸುತ್ತಿರುವ ಕೆಲ ಸಂಘಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೋ ತಲುಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಅಂಥವರ ಬದುಕಿಗೊಂದು ನೆಲೆ ಸಿಗುವಂತಾಗಲಿ. ಅವರ ಮೊಗದಲ್ಲೂ ನಗು ಅರಳುವಂತಾಗಲಿ. ಇದನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸುವ ಹೃದಯವಂತರು ಇದ್ದಾರೆಂಬ ನಂಬುಗೆಯಲ್ಲಿ…

    Reply

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 4 days ago No comment

    ಕಣ್ಣ ತುಂಬ ನಿಶ್ಶಬ್ದ!

        ಕವಿಸಾಲು       ಆಗೆಲ್ಲ ನಿತ್ಯ ಬರುತಿದ್ದ ನಿಯಮಿತ ವಸಂತ ಮುಂದಿಲ್ಲ ಶಿಶಿರ-ಹೇಮಂತ ಹಿಂದೆ ನಿರ್ವಾತ ಕುಕಿಲು-ನವಿಲಲ್ಲದ ಬಂದ ಪುಳಕವಷ್ಟೇ ಆದವ ಬೆರಳಂಚು ತಾಕುವ ಮುನ್ನ ಇನ್ನು ನಾಳೆ ಎಂದು ಹೋದವ ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಕಾಯುವಿಕೆ ಶುರುವಾದದ್ದೋ ಅವ ಬಾರದುಳಿದದ್ದೋ ನಿನ್ನೆವರೆಗೂ ಕತ್ತಲೊಳಗಣ ಕಪ್ಪಿನಂತೆ ಸಂಜೆಯುದ್ದ ಬಿರುಗಣ್ಣು ಕಣ್ಣ ತುಂಬ ನಿಶ್ಶಬ್ದ! ಇಂದು ಬೆಳಗಲೇನೋ ಬೆಳಕಿತ್ತು ಅಚ್ಚರಿ ಮರಿ ಹಾಕುತಿದೆ ಸಂಜೆಯಷ್ಟೆ ಖಾಲಿಖಾಲಿ ಮರೆವೊಂದು ...

  • 5 days ago No comment

    ಔರ್ ಕರೀಬ್ ಆ ಜಾವೋ…

                ಖ್ವಾಬ್ ಹೋ ತುಮ್ ಯಾ ಕೋಯೀ ಹಕೀಕತ್.. ಕೌನ್ ಹೋ ತುಮ್ ಬತಲಾವೋ.. ದೇರ್ ಸೇ ಕಿತನೀ ದೂರ್ ಖಡೀ ಹೋ ಔರ್ ಕರೀಬ್ ಆ ಜಾವೋ… ಬಯಸೋದು ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ದೊಡ್ಡ ವೃತ್ತದಲ್ಲೊಂದು ಜಾಗವನ್ನು, ಆದರೆ ತಾವೇ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ವೃತ್ತ‌ ಬರೆದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಗೆ ‘ಪ್ರವೇಶವಿಲ್ಲ’ ಅಂತ ನೇರವಾಗೇ ಹೇಳೋ ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯ… ಏನನ್ನುವುದು ಇದಕ್ಕೆ? ಕೊಡೋ ಕೈ ಯಾವಾಗಲೂ ಮೇಲಿರತ್ತೆ, ...

  • 7 days ago No comment

    ಮೋಹದ ಹಯವೇರಿದ ಕಿನ್ನರಿಯರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ…

                        ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದ ಬಳಿಕ ಸೋತು ಹಣ್ಣಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಅವಳು ಮೊದಲಿಗಿಂತ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಲಕಲಕ ಹೊಳೆಯುತ್ತ ಪಕ್ಕಾ ವ್ಯವಹಾರಸ್ಥಳಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಳು. ಉಳಿದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಾದರೂ ಇವಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿಯೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.   ಆ ಪುಟ್ಟ ಊರಿನ ಎರಡು ಬೀದಿಗಳ ಅಷ್ಟೂ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್ ಗಳ ತುಂಬ ಗುತ್ತಿಗೆ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಗಳ ಜನ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದ ಮೇಲೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ...

  • 1 week ago No comment

    ದೊರೆ ಏನೆಂದನು ಎಂದರೆ…

      ಗೆದ್ದವರು ಅವನನ್ನು ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ನಾಡಿಗೆ ಕರೆತಂದರು. ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳೆಲ್ಲ ಇದನ್ನು ದಿನವಿಡೀ ಲೈವಾಗಿ ತೋರಿಸಿ ಕೃತಾರ್ಥತೆ ಅನುಭವಿಸಿದವು.   ಅವನೊಬ್ಬ ತುಂಬಾ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಡೊಳಗೇ ಗಡ್ಡೆ ಗೆಣಸು ತಿಂದ್ಕೊಂಡು ಇದ್ದ. ಆದ್ರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಾತ್ರ ನಾಡ ಕಡೇನೇ ನೋಡ್ತಿದ್ವಂತೆ. ಕಿವಿಗಳು ನಾಡ ಕಡೆಯ ಸದ್ದುಗಳಿಗೇ ತೆರಕೊಂಡಿದ್ವಂತೆ. ಬಾಯಿ ಕೂಡ ನಾಡ ಬಗ್ಗೆಯೇ ವಟಗುಡೋ ರೂಢಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿತ್ತಂತೆ. ವಿಚಾರ ಹೀಗಿದೆ ನೋಡಿ ಅಂತ ನಾಡಿಂದ ಕಾಡ ಕಡೆ ...

  • 1 week ago No comment

    ಪಟ್ಟಾಂಗದ ಕತೆ – ಕರಣ್ ಜೋಹರ್ ಜೊತೆ

      ಅಂದು ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದು ಕೂಡ ‘ಕಾಫಿ ವಿದ್ ಕರಣ್’. ವ್ಯತ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ನಾನೋ ಕಾಫಿಶಾಪಿನಲ್ಲಿ ಆಪ್ತರೊಬ್ಬರ ಆಗಮನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕರಣ್ ಜೋಹರ್ ಎದುರಿನ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿರಿಸಲಾಗಿದ್ದ ತನ್ನ ಆತ್ಮಕಥೆಯ ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿ ಪೋಸು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಹೀಗೆ ಕೆಲಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಆ ಪುಟ್ಟಜಾಗವು ‘ಮೆಹಫಿಲ್’ ಆಗುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಇನ್ನೇನು ಬಂದಿಳಿಯುವ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ನಾನು ಹಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಸೀದಾ ಮನೆಗೇ ತರಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನೋಡನೋಡುತ್ತಾ ಇಪ್ಪತ್ತು-ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಪುಸ್ತಕಗಳು ಆಗಲೇ ಜಮೆಯಾಗಿದ್ದವು. ಹೀಗಾಗಿ ಅದೇನೇ ...


Editor's Wall

  • 18 January 2018
    7 days ago No comment

    ಮೋಹದ ಹಯವೇರಿದ ಕಿನ್ನರಿಯರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ…

                        ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದ ಬಳಿಕ ಸೋತು ಹಣ್ಣಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಅವಳು ಮೊದಲಿಗಿಂತ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಲಕಲಕ ಹೊಳೆಯುತ್ತ ಪಕ್ಕಾ ವ್ಯವಹಾರಸ್ಥಳಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಳು. ಉಳಿದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಾದರೂ ಇವಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿಯೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.   ಆ ಪುಟ್ಟ ಊರಿನ ಎರಡು ಬೀದಿಗಳ ಅಷ್ಟೂ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್ ಗಳ ತುಂಬ ಗುತ್ತಿಗೆ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಗಳ ಜನ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದ ಮೇಲೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ...

  • 15 January 2018
    1 week ago No comment

    ದೊರೆ ಏನೆಂದನು ಎಂದರೆ…

      ಗೆದ್ದವರು ಅವನನ್ನು ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ನಾಡಿಗೆ ಕರೆತಂದರು. ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳೆಲ್ಲ ಇದನ್ನು ದಿನವಿಡೀ ಲೈವಾಗಿ ತೋರಿಸಿ ಕೃತಾರ್ಥತೆ ಅನುಭವಿಸಿದವು.   ಅವನೊಬ್ಬ ತುಂಬಾ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಡೊಳಗೇ ಗಡ್ಡೆ ಗೆಣಸು ತಿಂದ್ಕೊಂಡು ಇದ್ದ. ಆದ್ರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಾತ್ರ ನಾಡ ಕಡೇನೇ ನೋಡ್ತಿದ್ವಂತೆ. ಕಿವಿಗಳು ನಾಡ ಕಡೆಯ ಸದ್ದುಗಳಿಗೇ ತೆರಕೊಂಡಿದ್ವಂತೆ. ಬಾಯಿ ಕೂಡ ನಾಡ ಬಗ್ಗೆಯೇ ವಟಗುಡೋ ರೂಢಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿತ್ತಂತೆ. ವಿಚಾರ ಹೀಗಿದೆ ನೋಡಿ ಅಂತ ನಾಡಿಂದ ಕಾಡ ಕಡೆ ...

  • 14 January 2018
    2 weeks ago No comment

    ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಅವನನ್ನು ಹೋಗಗೊಟ್ಟೆ…

              | ಕಮಲಾ ದಾಸ್ ಕಡಲು     ಕಮಲಾ ದಾಸ್ ಕವಿತೆಗಳ ಅನುವಾದ ಶುರು ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದದ್ದು. ಈ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿನ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಹಿಂದೆಯೇ ಆವರಿಸುವ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ನನಗೆ ತುಂಬ ಕಾಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಯಾಕೆ ಒಂದು ಪ್ರೇಮ ಬಹುತೇಕ ಗಂಡಸರಿಗೆ ಬಂಧನದಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ, ಒಂದು ಹಂತದ ನಂತರ ಯಾಕೆ ಹೆಣ್ಣಿಗೂ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿರರ್ಥಕ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ… ಹತ್ತು ...

  • 11 January 2018
    2 weeks ago No comment

    ಕಾಲಡಿಯ ತುಂಡು ನೆಲದಲ್ಲಿ ಮಾಯಾವನ ಅರಳಿ…

                        ಒಂದು ತೊಟ್ಟೂ ವಿಷ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳದಂಥ ಸಾವಯವ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ನಾವೇ ಬೆಳೆದು ತಿನ್ನುವುದು ನಮಗೆ ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ.   “ನನ್ನ ಭುಜವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬಾವುಟದಂತೆ ಹಾರಿಸಲು ನನಗೆ ಅಂಗೈಯಷ್ಟು ಜಾಗ ಬೇಕು ಶಾಶ್ವತ ವಿಳಾಸ ಬೇಕು” -ಎಜ್ರಾಶಾಸ್ತ್ರಿ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ವಸತಿ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಾಗಿರುವ ಪದ್ಮಾ ಕೆ. ರಾಜ್ ತಮ್ಮ ಹೋರಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿದಾಗ ...

  • 04 January 2018
    3 weeks ago No comment

    ಬತ್ತಿಹೋದ ಎದೆಗೂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಸುಪ್ತ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಗಳು

                        ಅವಳು ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ ‘ನೀನೂ ಹೊತ್ತು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಉಂಡೆಯಾ ತಿಂದೆಯಾ?’ ಎಂದು ಎಂದೂ ಕೇಳ ಹೇಳದವನೊಬ್ಬನಿಗಾಗಿ ಅವಳು ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ   ಒಲೆಯ ಜ್ವಾಲೆಯಂತೆ ಧಗಧಗಿಸುತ್ತ, ಬೇಯುವ ಅಡುಗೆಯಂತೆ ಕೊತಕೊತನೆ ಕುದಿಯುತ್ತ, ಬಚ್ಚಲ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಹಬೆಯ ಜೊತೆ ಆರಲೆತ್ನಿಸುತ್ತ, ಕಣ್ಣೀರಾಗಿ ಹರಿವೊಡೆಯುತ್ತ, ಶೀತಲ ಮೌನದೊಳಗೆ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುತ್ತ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗಿನ ಹೆಣ್ಣು ಅನುಭವಿಸುವ ತಳಮಳಗಳು ...