Share

ಪೆನ್ನು ಹಿಡಿದು…
ಅರ್ಚನಾ ಎ ಪಿ

 

 

ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ, ಶಿಶು ವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಮರಳು ಹಾಕಿದ ಟ್ರೇ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಸ್ತಿದ್ರು ಟೀಚರ್.

 

 

 

 

ಯೇ ದೋಸ್ತಿ.. ಹಮ್ ನಹೀ ಛೋಡೆಂಗೇ..
ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುವೆ ಪ್ರಾಣವನ್ನಾದರೂ…
ಆದರೆ ಈ ಬಾಂಧವ್ಯ ಮಾತ್ರ…
ಊಹೂಂ… ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ…

ಮುಂದೋಡದ ಲೇಖನಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ತಂದು ಕೂರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಪಾಪ ಅದಕ್ಕೇನು ನಿರ್ಜೀವ ವಸ್ತು. ಯಾರು ಹಿಡಿದು ಹೇಗೆ ಏನೂ ಬರೆಸಿದರೂ ಬರೆಯತ್ತೆ. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿಗಳಿಂದ ಶುರುಮಾಡಿ, ಸಹಿ ಹಾಕುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಎಷ್ಟೇ ಅಗತ್ಯ ಇದ್ದರೂ ಎಂದಿಗೂ ಒಂಚೂರೂ ಅಹಂ ತೋರಿಸೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಮಾತಿದೆಯಲ್ಲ.

ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಆತ್ಮೀಯತೆ ಕಾಣಸಿಗೋದು ವಿಮಾನ, ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಬೀಳ್ಕೊಡುಗೆಯಲ್ಲಿ.
ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಣ್ಣೀರಿನ, ದುಃಖದ ಅನುಭವ ಕಂಡಿರುವುದು ರಾತ್ರಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸುಖನಿದ್ರೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡೋ ತಲೆದಿಂಬು.

ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮನ ಕಲಕೋ ವಿಷಯ ಅಂದರೆ, ಬದುಕಿರುವ – ಯಾರೇ ಆಗಲಿ – ವ್ಯಕ್ತಿಗಿಂತ, ಶವವೇನೇ ಬಹಳ ಬಹಳ ಹೂಗಳ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಂತೆ.

ಸರಿ, ಲೇಖನಿಗೂ ಈ ಅಂಶಗಳಿಗೂ ಎಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲಿಗೆ ತಾಳೆ ಹಾಕ್ತಿದ್ದೀಯಾ ಹುಡುಗಿ ಅನ್ನೋ ಮಾತು ಕೇಳಿಸ್ತು. ಅದಕ್ಕುತ್ತರ ಇಷ್ಟೇ.

ಬಹುಶಃ ಸುಖದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು, ದುಃಖದ ಆಳಸಾಗರದ ಎಲ್ಲಾ ಭಾವಕ್ಕೂ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಇದೇ ಲೇಖನಿಯೇ. ತಾಳೆಗರಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ನವಿಲುಗರಿಯಿಂದ ಶುರು ಮಾಡಿ ಇವತ್ತಿನ ‘ಯೂಸ್ ಅಂಡ್ ಥ್ರೋ’ ಪೆನ್ನುಗಳವರೆಗಿನ ಪಯಣದ ಹಿನ್ನೋಟ, ಪಕ್ಷಿನೋಟ, ಸಿಂಹಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿದಾಗ ಅಚ್ಚರಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಹಜ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡುವುದಂತೂ ದಿಟ.

ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಓಲೆಗಳು, ರಾಜ ತನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ತಿಳಿಸಲು ಬರೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಪತ್ರಗಳು, ಶಾಸನಗಳು, ಪ್ರೇಮಿಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರೇಮ ಸಲ್ಲಾಪದ ಸಂಭಾಷಣೆಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದೇಶದ ಲಿಖಿತ ರೂಪ, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ರಾಜರು, ಸಾಮ್ರಾಟರು, ಚಕ್ರವರ್ತಿಗಳ ಆಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ ಕವಿವರೇಣ್ಯರು ತಮ್ಮ ಪಾಂಡಿತ್ಯದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ, ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪೋಷಣೆಗೆ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ತಾಳೆಗರಿಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರ ಪೋಣಿಸಲು ಅಗತ್ಯ ಸಾಧನವಾಗಿ ಈ ಲೇಖನಿಯ ರೂಪಗಳನೇಕ ಇವೆ.

ಮರೆತಿದ್ದೆ,
ಕಾವ್ಯಕ್ಕೆ ನವರಸಗಳು ಹೇಗೆ ಬೇಕೇ ಬೇಕೋ ಅಥವಾ ಕಾಣ್ತೀವೋ ಹಾಗೇ ಈ ಸಣ್ಣ ಸಾಧನವೂ ನವರಸಗಳನ್ನು ಹೊರಹಾಕುವವರಿಗೆ ತನ್ನದೇ ರೀತಿಯ ಕೊಡುಗೆ ಕೊಡತ್ತೆ. ಹೇಗೆ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದ್ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಸಂಗ ಹೇಳಲೇಬೇಕು.

ಮತ್ತದೇ,
ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿನ ಪ್ರಯಾಣದ ಅನುಭವ. ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಮೀಸಲಾದ ಆಸನಗಳೆಲ್ಲಾ ಭರ್ತಿಯಾಗಿದ್ವು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಸೀಟು – ಅದೇ ಹಿರಿಯ ನಾಗರಿಕರಿಗೆ ಅಂತ ಬರೆದದ್ದು ಖಾಲಿ ಇತ್ತು. ಹೋಗಿ ಕೂತಾಗ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು – ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಅನಿಸಿಕೆ ಬಂದಿರಬಹುದು – ನನ್ನ ಸ್ಟಾಪ್ ಬರುವವರೆಗೂ ಯಾರೂ ಬಂದು ಎಬ್ಬಿಸದಿರಲಿ ಅಂತ. ಹಾಗೆಂದುಕೊಂಡು ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಹಿರಿಯ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬರು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡ್ತಾ ಕೂತಾಗ ಸದ್ಯ ಸೀಟು ಭರ್ತಿಯಾಯ್ತು. ಯಾವುದೇ ಮುಜುಗರವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರಿಸಬಹುದು ಅಂತ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಭಾವದ ಅನುಭೂತಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕಾದರೆ, ಅವರು ಮಾತಿಗೆ ಶುರುಮಾಡಿದರು – ಎಲ್ಲಿಳಿಯಬೇಕು? ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತೀರಾ? ಮದುವೆ, ಮಕ್ಕಳು, ಸಂಸಾರ? ಅಂತ ಬಹುವಚನದಿಂದ ಏಕವಚನಕ್ಕಿಳಿದು ಮಾತಿನ ಪ್ರವಾಹ ನಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದಾಗ ಇರುಸುಮುರುಸು ಉಂಟಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಹೇಳಲಾಗದ, ಸುಮ್ಮನಿರಲೂ ಆಗದ ಸ್ಥಿತಿ. ಕೊನೆಗೆ ಅವರಿಳಿಯುವ ಸ್ಟಾಪ್ ಗಿಂತ ಒಂದೆರಡು ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ತಮ್ಮ ಪರ್ಸ್ ನಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಹಳೇದಾದ ಪುಟ್ಟ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ಕೈಲಿಟ್ಟು ‘ಇವ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಪ್ರತೀ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ನನ್ ಜೊತೆ ಇದ್ದಾನೆ. ಯಾಕೋ ನಿನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಇರೋ ನಗುವಿನ ಹಿಂದಿರೋ ದುಃಖ ಇವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡಿರಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಇದನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡಿಸ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಸದಾ ಹತ್ತಿರ ಇಟ್ಟುಕೋ. ನಿನ್ನೆಲ್ಲಾ ದುಃಖಗಳೂ ಕರಗಿ ಹೋಗಿ, ನಿಜವಾದ ಸಂತಸ ಮೂಡಲಿ’ ಅಂತ ಬಾಯ್ತುಂಬ ಹರಸಿದಾಗ, ನನ್ ಬಾಯಿಂದ ಮಾತೇ ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ. ಏನ್ ಹೇಳೋದು ಅಂತ ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ಮುರಳಿಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿದ್ದು ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದು ಒಂದ್ ಸ್ವಂತೀನಾದ್ರೂ ತೊಗೋಬಹುದಿತ್ತು ಅನ್ಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸಮಯ ಮೀರಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಾ ಲೇಖನಿಗೂ ಈ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೂ ಹೇಗೆ ತಳುಕುಹಾಕಿದ್ದು?
ಹೇಗೆ ಅಂದರೆ, ಅವರ ಜೊತೆಗಿನ ಹೇಳಲಾರದ ಬಂಧವೊಂದು ಏರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು ಅಚ್ಚಳಿಯದ ಹಾಗೆ. ಅಕ್ಕರೆಯ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಅವರು ನನ್ನ ಮನದಾಳದಲ್ಲಿ ಅಳಿಸಲಾಗದ ಹಾರೈಕೆಗಳನ್ನು ಬರೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ರು. ಇಂಥಾ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದರೂ ಇವು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲಂಬಕೋನತ್ರಿಭುಜ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಎರಡು ಬಾಹುಗಳ ಮೇಲಿನ ವರ್ಗಗಳ ಮೊತ್ತವು ವಿಕರ್ಣದ ಮೇಲಿನ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸಮವಾಗಿರತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ಪೈಥಾಗೊರಸ್ ಪ್ರಮೇಯ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸ್ತಾನೇ ಇರುತ್ತವೆ, ಮರೆಯೋಕೆ ಬಿಡದೆ.

ಇಲ್ಲ, ಎಲ್ಲೋ ಏನೋ ಹೊಡೀತಿದೆ.
ಹೇಗೋ ಶುರುವಾಗಿ ಎಲ್ಲೋ ಹರಿದು ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ತಾಳ ತಂತು ತಪ್ಪಿ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಹೋಗ್ತಿರೋ ಪ್ರಯತ್ನದಂತೆ ಅನ್ನಿಸ್ತಾ ಇದೆ. ಹಾಗಿದ್ರೆ ನದಿಯ ಮೂರು ಹಂತಗಳ ಪ್ರಕಾರದಂತೇನೇ ಆರಂಭ ಮಾಡೋದಾದ್ರೆ ಉಗಮ, ಹರಿವು, ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುವವರೆಗೆ, ಲೇಖನಿಯ ವಿವಿಧ ರೂಪ, ರಸ, ಗಂಧ, ಸ್ಪರ್ಶದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಲೇಬೇಕು.

ಸೃಷ್ಟಿ ಸ್ಥಿತಿ ಲಯದಂತೆ, ‘ಹುಟ್ಟಿ’ರುವ ಪ್ರತಿ ಕಣವೂ ಲಯವಾಗಲೇಬೇಕು ಅನ್ನೋ ನಿಯಮದ ಮೇರೆಗೆ ಹುಟ್ಟಿನಲ್ಲಿರುವ ಸಂತೋಷ, ಸಾವಿನಲ್ಲಿರುವ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗೋದು ಪ್ರಾಯಶಃ ಇದೇ ಸಾಧನವೇ ಅಲ್ವಾ?ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವಿನ ಸಮಯ ಬರೆಯುವುದರಲ್ಲಿ, ಜನನ ಪ್ರಮಾಣ ಪತ್ರ ದಾಖಲಾತಿಯಲ್ಲಿ, ನಂತರ ಅಕ್ಷರ ಕಲಿಕೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾಲಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಪೋಷಕರು ಬರೆಯೋ ಪ್ರಣವಾಕ್ಷರದ ಜೊತೆಗಿನ ಪಯಣ ಸಾಗ್ತಾ ಹೋಗತ್ತೆ.

ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ, ಶಿಶು ವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಮರಳು ಹಾಕಿದ ಟ್ರೇ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಸ್ತಿದ್ರು ಟೀಚರ್. ಅದಕ್ಕೇ ಇರಬಹುದು ಈಗ್ಲೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲದೇ ಬರೆಯೋದು ರೂಢಿಯಾಗಿದೆ. ಇದ್ರಲ್ಲಿ ಖುಷಿಯ ವಿಚಾರ ಏನಾಗಿತ್ತು ಅಂದರೆ ಆಗ ನಾವು ಮಣಭಾರದ ಮೂಟೆ (ಬ್ಯಾಗ್) ಹೊರೋ ‘ಕೂಲಿ’ಯವರಾಗಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಪ್ಪಾಮ್ಮನ ಜೇಬಿಗೆ ಪೆನ್ನು ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಪುಸ್ತಕ ಬಳಪ ಅಂತ ಕತ್ತರಿ ಪ್ರಯೋಗವೂ ಇರ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಒಂದ್ಸಾರಿ ಅಕ್ಷರ ಬರೆದು ಮತ್ತೆ ಹಾಗೆ ಅಳಿಸಿದ್ರೆ ತಿದ್ದೋಕೆ ಸಮತಲ ತಯಾರಾಗಿರ್ತಿತ್ತು. ಅದಾದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾದದ್ದು ಸ್ಲೇಟು ಬಳಪ.

ಅರೆ!
ಇಲ್ಲೊಂದು ಗುಟ್ಟು ಹೇಳಬೇಕು. ಏನ್ ಗೊತ್ತಾ? ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಬೇಡಿ ದಯವಿಟ್ಟು. ಆ ಬಳಪ ತಿದ್ದೋಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೊಟ್ಟೆಗಿಳೀತಾ ಇತ್ತು. ಏನೋ ಒಂಥರಾ ಒಗರೊಗರು, ಉಪ್ಪುಪ್ಪಿನ ರುಚಿ ಇತ್ತದು…
ಅಲ್ವಾ… ಏನಾದರೂ ನೆನಪಾಯ್ತಾ… ಆಗಿರಲೇಬೇಕು…
ಈಗಲೂ.. ನೆನೆದ ಬಳಪದ ಪರಿಮಳ ಬಂದರೆ ನಾಲಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನೀರೂರಿಸುವುದಂತೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ಸ್ಲೇಟಿಂದ ದಾಟಿ, ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ತಪ್ಪಾಗಬಹುದು ಅಂತ ಮೊದಲು ಪೆನ್ಸಿಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದದ್ದು, ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಸಿಕ್ಕ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಗೋಡೆಗಳನ್ನೂ ಸ್ಲೇಟಾಗಿ ಮಾಡಿ ಏನೇನೋ ಗೀಚಿದ್ದು… ಅದಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೈಗುಳ ತಿಂದಿದ್ದು ನೆನೆದ್ರೆ ಓಡಿಹೋಗಿ ಮಕ್ಕಳಾಗೇ ಇದ್ದು ಬಿಡೋಣ ಅಂತ ಅನ್ಸತ್ತೆ.

ಹೀಗೆ ನಾಲ್ಕನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಗಿಸಿ ಐದನೇ ತರಗತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ತಪ್ಪಿಲ್ಲದೆ ಬರೆಯುವುದು ಕಲಿತಿರ್ತಾರೆ ಎಂದು ಪೆನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಬರೆವಣಿಗೆ ಆರಂಭವಾಗಿದ್ದು.
ಪೆನ್ನು ಅಂದರೆ ಯಾವ್ದು?
Reynolds 045 FINE CARDURE ಅಂತ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಕ್ಯಾಪ್ ಹೊಂದಿರೋ‌ ಪೆನ್.
ಅದರಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವಾಗ ಎಂಥದೋ ಹೆಮ್ಮೆ. ಜೊತೆಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಅಂದರೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ತುಂಟಾಟ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಹೇಗೆ?
ಅದಕ್ಕೆ,
ಪೆನ್‌ ಮೇಲಿನ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಡದ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಬ್ಲೇಡಿನಲ್ಲಿ ಕೆರೆದು R ನ್ನು I ಮಾಡಿ N D ಉಳಿಸಿ FINE ನ I, cardure ನ A ಉಳಿಸಿ INDIA ಮಾಡೋದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಶತ್ರುಗಳ ಮೇಲೆ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿದಷ್ಟೇ ದೇಶಪ್ರೇಮ ತಂದಿದ್ದು ನೆನಪಾಯ್ತು.
ಹೌದೂ ಮರೆತಿದ್ಯಾರು?

ಹೀಗೆ ಮಾಧ್ಯಮಿಕ ಹಂತ ಮುಗಿಸಿ ಪ್ರೌಢಶಾಲಾ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ದುಂಡಾದ ಅಕ್ಷರ ಬರೆಯಲು ಹೀರೋ ಪೆನ್ ಸರಿ ಅಂತ ಆಗಿನ ಕಾಲಕ್ಕೇ ನಲವತ್ತೋ ಐವತ್ತೋ ಕೊಟ್ಟು ತಂದು ಬರೆಯೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರೆ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಮನಸ್ಸೇ ಬರ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಬಿಡಿ. ವಿಧವಿಧವಾದ ಲೇಖನಿಗಳ ಯುಗ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು.

ಸ್ಕೂಲ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಹರಿಕತೆ ಆರಂಭ ಆಗಿದೆ. ಲೇಖನಿಯ ‘ಇತಿಹಾಸ’ದ್ದು. ಹೀಗೆ ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ (೧೬ ವರ್ಷ) ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದಾಗ. ಕೂತ ಬೆಂಚು, ಆಟದ ಮೈದಾನ, ಧ್ವಜಸ್ಥಂಭ, ಸಭಾಂಗಣ ನೋಡ್ತಿರಬೇಕಾದ್ರೆ ಬೆಂಚುಗಳ ಮೇಲೆ ಅದೂ ಹುಡುಗರು ಕೂರ್ತಿದ್ದ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಜಾಮಿಟ್ರಿಯ ಕೈವಾರವೇ ಲೇಖನಿಯಾಗಿ ತಮ್ಮದೂ ಮತ್ತು ‘ತಮ್ಮವರ’ ಹೆಸರು ‘ಕೆತ್ತಿದ್ದು’ ಕಂಡಾಗ ಲೇಖನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಉಳಿಯ ರೂಪ ತಿಳೀತು.

ಹಾಂ,
ಈ ಬಾರಿಯ ದಸರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಸುತ್ತೂರು ಮಠದ ಕಡೆ ಪ್ರವಾಸ ಹೋದಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮಿಷಾಂಬ, ಜೆಎಸ್ ಎಸ್ ಮಠ, ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟ ನೋಡಿ, ನಂಜನಗೂಡಿನ ನಂಜುಂಡೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದು ಹೊರಬರುವಾಗ ದೇವಾಲಯದ ಒಂದು ಬದಿಯ ಕಲ್ಲಿನ ಗೋಡೆಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತರು ಬೆರಳಿನಿಂದ ಏನೋ ಬರೀತಿದ್ರು.

ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಮನದ ಬಯಕೆ ಕೋರಿಕೆ ಅಲ್ಲಿ ತಿದ್ದಿದ್ರೆ ಆಗತ್ತಂತೆ ಪೂರ್ಣ ಅಂದಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ನನ್ನ ಬೆರಳನ್ನೂ ಬರೆಯೋ ಸಾಧನ ಮಾಡಿಸಿಯೇಬಿಟ್ಟರು. ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಇದರಿಂದಾಗಬಹುದಾದ ಮುಜುಗರವೇನು ಕಡಿಮೆಯೇ. ಬ್ಯಾಂಕೋ, ಮತ್ಯಾವುದೋ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಪೆನ್ ಕೇಳಿ, ಅದನ್ನು ಕೊಟ್ವೋ, ಮುಗೀತಲ್ಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ಅದರ ಋಣಾನುಬಂಧ. ತರ್ಪಣ ಬಿಟ್ಟ ಹಾಗೇ ಲೆಕ್ಕ. ಹಾಗಂತ ಕ್ಯಾಪ್ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಕೊಟ್ರೂ ವಾಪಸ್ ಬರದೆ. ‘ಢಕ್ಕನ್’ಗಳಾಗಿ ಉಳಿದೇ ಬಿಡ್ತೀವಿ.

ಅಯ್ಯೋ… ತುಂಬಾ ದಣಿವಾಗ್ತಿದೆ.
ಢಲ್ ಗಯಾ ದಿನ್…
ಹೋ ಗಯಿ ಶ್ಯಾಮ್…
ಅಬ್ ಬಸ್ ಭೀ ಕರೋ…
– ಇತಿ ಖನಿಯ ದನಿ ಲೇಖನಿ.

—-

ಅರ್ಚನಾ ಎ ಪಿ

ಎಂಎ ಬಿಎಡ್, ಎಂಫಿಲ್ ಪದವೀಧರೆ. ಸುರಾನಾ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿ, ಆಕಾಶವಾಣಿ ವಿವಿಧ ಭಾರತಿ 102.9 ಎಫ್ಎಂನಲ್ಲಿ ಉದ್ಘೋಷಕಿ, ಚಂದನ ವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ ವಾರ್ತಾ ವಾಚಕಿ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಿರೂಪಕಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಆಸಕ್ತಿ. ಚಿತ್ತಾರ ಕಲೆಯಲ್ಲೂ ಕೌಶಲ್ಯ.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 4 days ago No comment

    ಕಣ್ಣ ತುಂಬ ನಿಶ್ಶಬ್ದ!

        ಕವಿಸಾಲು       ಆಗೆಲ್ಲ ನಿತ್ಯ ಬರುತಿದ್ದ ನಿಯಮಿತ ವಸಂತ ಮುಂದಿಲ್ಲ ಶಿಶಿರ-ಹೇಮಂತ ಹಿಂದೆ ನಿರ್ವಾತ ಕುಕಿಲು-ನವಿಲಲ್ಲದ ಬಂದ ಪುಳಕವಷ್ಟೇ ಆದವ ಬೆರಳಂಚು ತಾಕುವ ಮುನ್ನ ಇನ್ನು ನಾಳೆ ಎಂದು ಹೋದವ ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಕಾಯುವಿಕೆ ಶುರುವಾದದ್ದೋ ಅವ ಬಾರದುಳಿದದ್ದೋ ನಿನ್ನೆವರೆಗೂ ಕತ್ತಲೊಳಗಣ ಕಪ್ಪಿನಂತೆ ಸಂಜೆಯುದ್ದ ಬಿರುಗಣ್ಣು ಕಣ್ಣ ತುಂಬ ನಿಶ್ಶಬ್ದ! ಇಂದು ಬೆಳಗಲೇನೋ ಬೆಳಕಿತ್ತು ಅಚ್ಚರಿ ಮರಿ ಹಾಕುತಿದೆ ಸಂಜೆಯಷ್ಟೆ ಖಾಲಿಖಾಲಿ ಮರೆವೊಂದು ...

  • 5 days ago No comment

    ಔರ್ ಕರೀಬ್ ಆ ಜಾವೋ…

                ಖ್ವಾಬ್ ಹೋ ತುಮ್ ಯಾ ಕೋಯೀ ಹಕೀಕತ್.. ಕೌನ್ ಹೋ ತುಮ್ ಬತಲಾವೋ.. ದೇರ್ ಸೇ ಕಿತನೀ ದೂರ್ ಖಡೀ ಹೋ ಔರ್ ಕರೀಬ್ ಆ ಜಾವೋ… ಬಯಸೋದು ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ದೊಡ್ಡ ವೃತ್ತದಲ್ಲೊಂದು ಜಾಗವನ್ನು, ಆದರೆ ತಾವೇ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ವೃತ್ತ‌ ಬರೆದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಗೆ ‘ಪ್ರವೇಶವಿಲ್ಲ’ ಅಂತ ನೇರವಾಗೇ ಹೇಳೋ ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯ… ಏನನ್ನುವುದು ಇದಕ್ಕೆ? ಕೊಡೋ ಕೈ ಯಾವಾಗಲೂ ಮೇಲಿರತ್ತೆ, ...

  • 7 days ago No comment

    ಮೋಹದ ಹಯವೇರಿದ ಕಿನ್ನರಿಯರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ…

                        ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದ ಬಳಿಕ ಸೋತು ಹಣ್ಣಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಅವಳು ಮೊದಲಿಗಿಂತ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಲಕಲಕ ಹೊಳೆಯುತ್ತ ಪಕ್ಕಾ ವ್ಯವಹಾರಸ್ಥಳಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಳು. ಉಳಿದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಾದರೂ ಇವಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿಯೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.   ಆ ಪುಟ್ಟ ಊರಿನ ಎರಡು ಬೀದಿಗಳ ಅಷ್ಟೂ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್ ಗಳ ತುಂಬ ಗುತ್ತಿಗೆ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಗಳ ಜನ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದ ಮೇಲೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ...

  • 1 week ago No comment

    ದೊರೆ ಏನೆಂದನು ಎಂದರೆ…

      ಗೆದ್ದವರು ಅವನನ್ನು ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ನಾಡಿಗೆ ಕರೆತಂದರು. ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳೆಲ್ಲ ಇದನ್ನು ದಿನವಿಡೀ ಲೈವಾಗಿ ತೋರಿಸಿ ಕೃತಾರ್ಥತೆ ಅನುಭವಿಸಿದವು.   ಅವನೊಬ್ಬ ತುಂಬಾ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಡೊಳಗೇ ಗಡ್ಡೆ ಗೆಣಸು ತಿಂದ್ಕೊಂಡು ಇದ್ದ. ಆದ್ರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಾತ್ರ ನಾಡ ಕಡೇನೇ ನೋಡ್ತಿದ್ವಂತೆ. ಕಿವಿಗಳು ನಾಡ ಕಡೆಯ ಸದ್ದುಗಳಿಗೇ ತೆರಕೊಂಡಿದ್ವಂತೆ. ಬಾಯಿ ಕೂಡ ನಾಡ ಬಗ್ಗೆಯೇ ವಟಗುಡೋ ರೂಢಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿತ್ತಂತೆ. ವಿಚಾರ ಹೀಗಿದೆ ನೋಡಿ ಅಂತ ನಾಡಿಂದ ಕಾಡ ಕಡೆ ...

  • 1 week ago No comment

    ಪಟ್ಟಾಂಗದ ಕತೆ – ಕರಣ್ ಜೋಹರ್ ಜೊತೆ

      ಅಂದು ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದು ಕೂಡ ‘ಕಾಫಿ ವಿದ್ ಕರಣ್’. ವ್ಯತ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ನಾನೋ ಕಾಫಿಶಾಪಿನಲ್ಲಿ ಆಪ್ತರೊಬ್ಬರ ಆಗಮನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕರಣ್ ಜೋಹರ್ ಎದುರಿನ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿರಿಸಲಾಗಿದ್ದ ತನ್ನ ಆತ್ಮಕಥೆಯ ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿ ಪೋಸು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಹೀಗೆ ಕೆಲಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಆ ಪುಟ್ಟಜಾಗವು ‘ಮೆಹಫಿಲ್’ ಆಗುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಇನ್ನೇನು ಬಂದಿಳಿಯುವ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ನಾನು ಹಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಸೀದಾ ಮನೆಗೇ ತರಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನೋಡನೋಡುತ್ತಾ ಇಪ್ಪತ್ತು-ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಪುಸ್ತಕಗಳು ಆಗಲೇ ಜಮೆಯಾಗಿದ್ದವು. ಹೀಗಾಗಿ ಅದೇನೇ ...


Editor's Wall

  • 18 January 2018
    7 days ago No comment

    ಮೋಹದ ಹಯವೇರಿದ ಕಿನ್ನರಿಯರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ…

                        ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದ ಬಳಿಕ ಸೋತು ಹಣ್ಣಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಅವಳು ಮೊದಲಿಗಿಂತ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಲಕಲಕ ಹೊಳೆಯುತ್ತ ಪಕ್ಕಾ ವ್ಯವಹಾರಸ್ಥಳಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಳು. ಉಳಿದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಾದರೂ ಇವಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿಯೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.   ಆ ಪುಟ್ಟ ಊರಿನ ಎರಡು ಬೀದಿಗಳ ಅಷ್ಟೂ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್ ಗಳ ತುಂಬ ಗುತ್ತಿಗೆ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಗಳ ಜನ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದ ಮೇಲೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ...

  • 15 January 2018
    1 week ago No comment

    ದೊರೆ ಏನೆಂದನು ಎಂದರೆ…

      ಗೆದ್ದವರು ಅವನನ್ನು ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ನಾಡಿಗೆ ಕರೆತಂದರು. ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳೆಲ್ಲ ಇದನ್ನು ದಿನವಿಡೀ ಲೈವಾಗಿ ತೋರಿಸಿ ಕೃತಾರ್ಥತೆ ಅನುಭವಿಸಿದವು.   ಅವನೊಬ್ಬ ತುಂಬಾ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಡೊಳಗೇ ಗಡ್ಡೆ ಗೆಣಸು ತಿಂದ್ಕೊಂಡು ಇದ್ದ. ಆದ್ರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಾತ್ರ ನಾಡ ಕಡೇನೇ ನೋಡ್ತಿದ್ವಂತೆ. ಕಿವಿಗಳು ನಾಡ ಕಡೆಯ ಸದ್ದುಗಳಿಗೇ ತೆರಕೊಂಡಿದ್ವಂತೆ. ಬಾಯಿ ಕೂಡ ನಾಡ ಬಗ್ಗೆಯೇ ವಟಗುಡೋ ರೂಢಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿತ್ತಂತೆ. ವಿಚಾರ ಹೀಗಿದೆ ನೋಡಿ ಅಂತ ನಾಡಿಂದ ಕಾಡ ಕಡೆ ...

  • 14 January 2018
    2 weeks ago No comment

    ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಅವನನ್ನು ಹೋಗಗೊಟ್ಟೆ…

              | ಕಮಲಾ ದಾಸ್ ಕಡಲು     ಕಮಲಾ ದಾಸ್ ಕವಿತೆಗಳ ಅನುವಾದ ಶುರು ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದದ್ದು. ಈ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿನ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಹಿಂದೆಯೇ ಆವರಿಸುವ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ನನಗೆ ತುಂಬ ಕಾಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಯಾಕೆ ಒಂದು ಪ್ರೇಮ ಬಹುತೇಕ ಗಂಡಸರಿಗೆ ಬಂಧನದಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ, ಒಂದು ಹಂತದ ನಂತರ ಯಾಕೆ ಹೆಣ್ಣಿಗೂ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿರರ್ಥಕ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ… ಹತ್ತು ...

  • 11 January 2018
    2 weeks ago No comment

    ಕಾಲಡಿಯ ತುಂಡು ನೆಲದಲ್ಲಿ ಮಾಯಾವನ ಅರಳಿ…

                        ಒಂದು ತೊಟ್ಟೂ ವಿಷ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳದಂಥ ಸಾವಯವ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ನಾವೇ ಬೆಳೆದು ತಿನ್ನುವುದು ನಮಗೆ ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ.   “ನನ್ನ ಭುಜವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬಾವುಟದಂತೆ ಹಾರಿಸಲು ನನಗೆ ಅಂಗೈಯಷ್ಟು ಜಾಗ ಬೇಕು ಶಾಶ್ವತ ವಿಳಾಸ ಬೇಕು” -ಎಜ್ರಾಶಾಸ್ತ್ರಿ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ವಸತಿ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಾಗಿರುವ ಪದ್ಮಾ ಕೆ. ರಾಜ್ ತಮ್ಮ ಹೋರಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿದಾಗ ...

  • 04 January 2018
    3 weeks ago No comment

    ಬತ್ತಿಹೋದ ಎದೆಗೂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಸುಪ್ತ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಗಳು

                        ಅವಳು ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ ‘ನೀನೂ ಹೊತ್ತು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಉಂಡೆಯಾ ತಿಂದೆಯಾ?’ ಎಂದು ಎಂದೂ ಕೇಳ ಹೇಳದವನೊಬ್ಬನಿಗಾಗಿ ಅವಳು ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ   ಒಲೆಯ ಜ್ವಾಲೆಯಂತೆ ಧಗಧಗಿಸುತ್ತ, ಬೇಯುವ ಅಡುಗೆಯಂತೆ ಕೊತಕೊತನೆ ಕುದಿಯುತ್ತ, ಬಚ್ಚಲ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಹಬೆಯ ಜೊತೆ ಆರಲೆತ್ನಿಸುತ್ತ, ಕಣ್ಣೀರಾಗಿ ಹರಿವೊಡೆಯುತ್ತ, ಶೀತಲ ಮೌನದೊಳಗೆ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುತ್ತ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗಿನ ಹೆಣ್ಣು ಅನುಭವಿಸುವ ತಳಮಳಗಳು ...