Share

ಸಂಕಷ್ಟಗಳ ಹಾದಿ ಕಂಡ ಬಾಲ್ಯ
ನಾಗರೇಖಾ ಗಾಂವಕರ

 

 

ಬಾಲ್ಯ ಬಂಗಾರ

 

 

 

ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳ ಸುತ್ತ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೆನೆದು ಹೆಕ್ಕಿ ಎತ್ತಿಟ್ಟು ಬರೆದರೂ ಕಡಿಮೆ ಎನ್ನಿಸುವುದು. ಆದರೂ ಅದೇ ಬಾಲ್ಯದ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಕಾಡಿದ ನೋವಿನ ಹಾಡುಗಳು, ಮುಗ್ಧ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಭಯದ ಪರದೆ ಕಟ್ಟಿದ ತಳಮಳದ ಉದ್ವೇಗದ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದ ಅಸಹಾಯಕ ದಿನಗಳ ನೆನಪುಗಳೂ ಇವೆ. ಸುಖ ದುಃಖಗಳನ್ನು ಲಾಭ ನಷ್ಟಗಳನ್ನು ಸಮಾನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಸುಭಾಷಿತವನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ಅರಿಯದ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಿದ್ದವು. ವಿಪರೀತ ಸಂಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡ ಘಟನೆಗಳಿದ್ದವು. ಅಳುವುದನ್ನೆ ದಿನದ ಭಾಗವಾಗಿ ಕಳೆದ ಸಮಯವೂ ಇತ್ತು.

ಆರು ಮಕ್ಕಳ ಹೆತ್ತ ಅಮ್ಮ ಪೇಟೆಯ ಬದುಕು ಸಾಕಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ತಂದೆಗೆ ಹೇಳಿ ಹತ್ತಾರು ಎಕರೆ ಜಮೀನು ಖರೀದಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅದೂ ತನ್ನ ತವರೂರಲ್ಲಿಯೇ. ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ ಒಂದೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದರು ಅಮ್ಮ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆರು ಜನ ಮಕ್ಕಳ ಬೆಳೆಸುವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಂಸಾರದ ಜಂಜಾಟಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗು ನುಗ್ಗಾಗಿದ್ದ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಹೈರಾಣಾಗಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮ ಆರು ಮಕ್ಕಳ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಖರೀದಿಸಿದ ಜಮೀನು ಉಸ್ತುವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತ ಇದ್ದರೆ ತಂದೆ ನೌಕರಿ ಮಾಡುತ್ತ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಶಾಲೆ ಕಲಿವ ಪ್ರಾಯದವರು. ಅದಾಗ ನಾನು ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ದೊಡ್ಡವ ಆಗಷ್ಟೇ ಕಾಲೇಜು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಏರಿದ್ದ. ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ಹೈಸ್ಕೂಲು, ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದೆವು. ನನಗೋ ಐದೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದರು. ಅಕ್ಕಂದಿರೊಂದಿಗೆ ದೂರದ ಒಂದೂವರೆ ಕಿ.ಮೀ. ದೂರದ ಶಾಲೆಗೆ ದಿನಕ್ಕೆರಡು ಬಾರಿ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ಐದನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮೊದಲ ನೋವಿನ ಗಾಯ ಎಳೆದಿತ್ತು ಬರಸಿಡಿಲು ಬಡಿದಿತ್ತು ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ.

ಶಾಲೆಯಿಂದ ಆಗಷ್ಟೇ ಮನೆಗೆ ಅಕ್ಕನೊಂದಿಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದುಃಖದ ಛಾಯೆ. ಹತ್ತಾರು ಜನ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಜಮಾಯಿಸಿದ್ದರು. ಮನೆಯ ಮುಂದೊಂದು ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿತ್ತು. ನಾಲ್ಕೈದು ಜನ ಮನೆಯಿಂದ ತಂದೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಂತೆ ಹೊರಗೆ ತಂದು ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿದರು. ಅವರೊಟ್ಟಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಅಣ್ಣ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟರು. ಅಮ್ಮನೋ ಮಾತಾಡಲಾಗದಷ್ಟು ಸ್ಥಂಬಿತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಏನಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡ ಅಕ್ಕ ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತ ಮನೆಮುಂದಿನ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಅಸಹಾಯಕ ವೇದನೆಯಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು ಎತ್ತಿ ಎತ್ತಿ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸುರಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಗೋಳಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನಾದರೋ ಭೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದೆ. ತಂದೆಗೇನಾಯಿತೋ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅತೀವ ನೋವಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಮಗುವಾದ ನನ್ನನ್ನು ತಾಯಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮುದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ತಿನ್ನುವ ಎಲ್ಲ ಪದಾರ್ಥಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ನನ್ನ ಪಾಲಾಗುತಿತ್ತು. ನಾನು ತಿಂಡಿಪೋತ ಆಸೆಬುರುಕ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಸಾಕಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ತಂದೆಗೆ ತಿಳಿದಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಜೋರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಕ್ಕು ತಮ್ಮ ತಿನಿಸಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕೊಡುವ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಗನೆಂದೆ ಸಂಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಮುದ್ದು ಉಕ್ಕಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ. ಆಗೆಲ್ಲ ಅಣ್ಣಂದಿರು ಹೊಟ್ಟೆಯುರಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂತಹ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಏನಾಯಿತೋ ಅನ್ನೋ ಭಯವನ್ನು ನಾನು ಅದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೆ.

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟವನ್ನೂ ಮಾಡದೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಐದು ಮಕ್ಕಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾದು ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ಅಗ ಮಾವ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳಷ್ಟೇ ಇರುವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಲು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಜ್ಜಿ ಬಂದವರು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಏನಾಯಿತೋ ಎಂದು ಕಾದು ಕುಳಿತಿರುವಾಗಲೇ ಅಣ್ಣ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ತಂದೆ ಮಾತನ್ನಾಡುತ್ತಿರುವರೆಂದು ಹಾರ್ಟ್ ಅಟ್ಯಾಕ್‍ಗೆ ಒಳಗಾಗಿರುವರೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದ. ಅದೇನೆಂದು ಅರಿವಾಗದೇ ಇದ್ದರೂ ತಂದೆಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿಯಿಲ್ಲವೆಂದಷ್ಟೇ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು.

ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಬಟ್ಟೆಗೆ ಬಡತನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಾವೆಲ್ಲ ಕಲಿಯುವ ಮಕ್ಕಳಾದ್ದರಿಂದ ಬದುಕು ಒಂದು ಸವಾಲಾದ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ನಮಗೆ ಈ ಸಂಕಷ್ಟ ಬಂದಿದ್ದು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಗುಡ್ಡವೇ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಂತಾಗಿತ್ತು. ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿಯಾದ ಆಕೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ನರಳಿದರೂ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ಮೂವತ್ತು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಮನೆ ಎಂದು ಏಗಿದ್ದಳು. ಹುಷಾರಾದ ತಂದೆ ಮನೆಗೆ ಬರುವವರೆಗೆ ಕೂಡಿಟ್ಟ ಇದ್ದಬಿದ್ದ ಹಣವೆಲ್ಲ ಖರ್ಚಾಗಿತ್ತು. ತಂದೆ ನೌಕರಿ ಬಿಡೆಂದರೂ ಒಪ್ಪದೇ ಹಠಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು. ಅಮ್ಮ ನೌಕರಿ ಬೇಡವೆಂದು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪುಸಲಾಯಿಸಿದರೂ ಕಾಡಿ ಬೇಡಿದರೂ ಕೇಳದ ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದೊತ್ತಡ, ಹೊಟೇಲು ಊಟ, ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಜೀವನಶೈಲಿಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪದಿನದಲ್ಲಿಯೇ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಎದೆನೋವಿನಿಂದ ಬಳಲಿದ್ದರು. ಆಗಂತೂ ಹೋದ ಜೀವ ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದದ್ದು ನಮ್ಮ ಭಾಗ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅವರನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ವಾಪಸ್ಸು ಕರೆತಂದ ದಿನ ಅಮ್ಮ ಬಚ್ಚಲು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತ ಅಳುವುದನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಲು ಬಂದ ಊರ ಹೆಂಗಸರ ಮುಂದೆ ಅಳುವನ್ನು ನುಂಗುತ್ತ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವ ಅಮ್ಮ ಹೆತ್ತ ಮಕ್ಕಳ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಯ. ಆರು ಮಕ್ಕಳ ದೊಡ್ಡ ಸಂಸಾರ ಹೇಗೆ ನಡೆಸುವುದು ಸಾಲ ಬೆಳೆದಂತೆ ಬದುಕಿನ ಸಂಕಷ್ಟಗಳ ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಲಿ ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಪತಿಯ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಎಷ್ಟು ಎಂಬುದು, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಂದೆಯ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಎಷ್ಟೆಂಬುದು, ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಂಧ ಏನೆಂಬುದು ಆಗ ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ ಕ್ರಮೇಣ ಅರಿವಾಗಿದ್ದವು. ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಮಾತುಗಳು ಇಂದಿಗೂ ನನಗೆ ನೆನಪಿವೆ. ಆಗ ತಂದೆ ನೌಕರಿಗೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು ಸ್ವಯಂ ನಿವೃತ್ತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಬಂದ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಅವರ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ವೆಚ್ಚಕ್ಕೆ ಖರ್ಚಾದರೆ ಉಳಿದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣವನ್ನು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿಟ್ಟರು. ಮತ್ತೆ ಜೀವನ ಬಂಡಿ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗತೊಡಗಿತ್ತು. ಪಟ್ಟಣದ ಬದುಕಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದ್ದ ತಂದೆ ಕೆಲಸವೂ ಇಲ್ಲದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರಬೇಕಾದ ಹಿಂಸೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಲಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಮ್ಮ ಅವರ ಹಿಂದೆ ಸದಾ ಬೆಂಗಾವಲಾಗಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೃಷಿಯ ಉಸ್ತುವಾರಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆಕೆಯೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ತಂದೆ ಆಳುಕಾಳು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂತೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ವರ್ಷ ಹೇಗೋ ಬಂಡಿ ಸಾಗಿತ್ತು. ನಾವೆಲ್ಲ ಶಾಲೆ ಅಭ್ಯಾಸದ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ಗದ್ದೆ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸದಾಳುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮವಾಗಿ ದುಡಿಯುತ್ತ ಇದ್ದದ್ದು ಆಗಾಗ ತಂದೆತಾಯಿ ಹಣಕಾಸಿನ ಮುಗ್ಗಟ್ಟು ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಣ್ಣ ಮಾತುಕತೆ ಜಗಳ ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು. ತಂದೆಯ ವೈಶಾಲ್ಯದ ಗುಣ ಹಣವನ್ನು ಖರ್ಚು ಮಾಡುವುದರಲ್ಲೂ ಇತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಸದಾ ಮಕ್ಕಳ ಶ್ರೇಯೋಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನೆ ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮ ಆಗಾಗ ತಂದೆಗೆ ಬುದ್ಧಿಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ತಂದೆ ಅದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ ತಂದೆ ‘ಹುಟ್ಟಿಸಿದವ ಹುಲ್ಲು ಮೇಯಿಸುವ’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು.

ಎಲ್ಲವೂ ಹೋರಾಟ. ಎರಡನೇ ಅಣ್ಣ ಅದ್ಹೇಕೋ ಶಾಲೆ ಎಂದರೆ ದೂರ ಸರಿಯತೊಡಗಿದ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷಿಗೆ ನಿಲ್ಲುವೆನೆಂದ. ಎಸ್ ಎಸ್ ಎಲ್ ಸಿ ಬರುತ್ತಲೂ ಅವನ ಶಿಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಿಂತುಹೋಯಿತು. ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಕೃಷಿಗೆ ಕೈ ಹಚ್ಚಿದ. ಬೆಳೆಗಳು ವರ್ಷಕ್ಕೆರಡು ಬೆಳೆದವು. ಐವರು ಶಾಲೆ ಕಾಲೇಜು ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿದರೆ ಆತನೋ ಮನೆ ಮಠ, ಗದ್ದೆ ಎನ್ನುತ್ತ ಕುಟುಂಬದ ಆರ್ಥಿಕ ಬಲಕ್ಕೆ ಬಲಗೈಯಾಗಿದ್ದ. ಆಗಲೇ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತಂದೆಗೆ ಹೃದಯಾಘಾತವಾಗಿತ್ತು. ಇಡೀ ಕುಟುಂಬ ಕಂಗೆಟ್ಟಿತ್ತು. ಒಂದಾಂದ ಮೇಲೊಂದು ಸಂಕಟಗಳು ಗುಳೇ ಎತ್ತಿ ಬಂದಂತೆ.

ನಾಗರೇಖಾ ಗಾಂವಕರ

ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆ ದಾಂಡೇಲಿಯ ಪದವಿಪೂರ್ವ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲಭಾಷಾ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿ. ಕಥೆ, ಕವನಗಳು, ಲೇಖನಗಳು, ವಿಮರ್ಶಾ ಬರಹಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಿತರು. ‘ಏಣಿ’, ‘ಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾನು’ ಪ್ರಕಟಿತ ಕವನ ಸಂಕಲನಗಳು.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 4 days ago No comment

    ಕಣ್ಣ ತುಂಬ ನಿಶ್ಶಬ್ದ!

        ಕವಿಸಾಲು       ಆಗೆಲ್ಲ ನಿತ್ಯ ಬರುತಿದ್ದ ನಿಯಮಿತ ವಸಂತ ಮುಂದಿಲ್ಲ ಶಿಶಿರ-ಹೇಮಂತ ಹಿಂದೆ ನಿರ್ವಾತ ಕುಕಿಲು-ನವಿಲಲ್ಲದ ಬಂದ ಪುಳಕವಷ್ಟೇ ಆದವ ಬೆರಳಂಚು ತಾಕುವ ಮುನ್ನ ಇನ್ನು ನಾಳೆ ಎಂದು ಹೋದವ ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಕಾಯುವಿಕೆ ಶುರುವಾದದ್ದೋ ಅವ ಬಾರದುಳಿದದ್ದೋ ನಿನ್ನೆವರೆಗೂ ಕತ್ತಲೊಳಗಣ ಕಪ್ಪಿನಂತೆ ಸಂಜೆಯುದ್ದ ಬಿರುಗಣ್ಣು ಕಣ್ಣ ತುಂಬ ನಿಶ್ಶಬ್ದ! ಇಂದು ಬೆಳಗಲೇನೋ ಬೆಳಕಿತ್ತು ಅಚ್ಚರಿ ಮರಿ ಹಾಕುತಿದೆ ಸಂಜೆಯಷ್ಟೆ ಖಾಲಿಖಾಲಿ ಮರೆವೊಂದು ...

  • 5 days ago No comment

    ಔರ್ ಕರೀಬ್ ಆ ಜಾವೋ…

                ಖ್ವಾಬ್ ಹೋ ತುಮ್ ಯಾ ಕೋಯೀ ಹಕೀಕತ್.. ಕೌನ್ ಹೋ ತುಮ್ ಬತಲಾವೋ.. ದೇರ್ ಸೇ ಕಿತನೀ ದೂರ್ ಖಡೀ ಹೋ ಔರ್ ಕರೀಬ್ ಆ ಜಾವೋ… ಬಯಸೋದು ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು, ದೊಡ್ಡ ವೃತ್ತದಲ್ಲೊಂದು ಜಾಗವನ್ನು, ಆದರೆ ತಾವೇ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ವೃತ್ತ‌ ಬರೆದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಗೆ ‘ಪ್ರವೇಶವಿಲ್ಲ’ ಅಂತ ನೇರವಾಗೇ ಹೇಳೋ ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯ… ಏನನ್ನುವುದು ಇದಕ್ಕೆ? ಕೊಡೋ ಕೈ ಯಾವಾಗಲೂ ಮೇಲಿರತ್ತೆ, ...

  • 7 days ago No comment

    ಮೋಹದ ಹಯವೇರಿದ ಕಿನ್ನರಿಯರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ…

                        ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದ ಬಳಿಕ ಸೋತು ಹಣ್ಣಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಅವಳು ಮೊದಲಿಗಿಂತ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಲಕಲಕ ಹೊಳೆಯುತ್ತ ಪಕ್ಕಾ ವ್ಯವಹಾರಸ್ಥಳಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಳು. ಉಳಿದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಾದರೂ ಇವಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿಯೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.   ಆ ಪುಟ್ಟ ಊರಿನ ಎರಡು ಬೀದಿಗಳ ಅಷ್ಟೂ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್ ಗಳ ತುಂಬ ಗುತ್ತಿಗೆ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಗಳ ಜನ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದ ಮೇಲೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ...

  • 1 week ago No comment

    ದೊರೆ ಏನೆಂದನು ಎಂದರೆ…

      ಗೆದ್ದವರು ಅವನನ್ನು ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ನಾಡಿಗೆ ಕರೆತಂದರು. ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳೆಲ್ಲ ಇದನ್ನು ದಿನವಿಡೀ ಲೈವಾಗಿ ತೋರಿಸಿ ಕೃತಾರ್ಥತೆ ಅನುಭವಿಸಿದವು.   ಅವನೊಬ್ಬ ತುಂಬಾ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಡೊಳಗೇ ಗಡ್ಡೆ ಗೆಣಸು ತಿಂದ್ಕೊಂಡು ಇದ್ದ. ಆದ್ರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಾತ್ರ ನಾಡ ಕಡೇನೇ ನೋಡ್ತಿದ್ವಂತೆ. ಕಿವಿಗಳು ನಾಡ ಕಡೆಯ ಸದ್ದುಗಳಿಗೇ ತೆರಕೊಂಡಿದ್ವಂತೆ. ಬಾಯಿ ಕೂಡ ನಾಡ ಬಗ್ಗೆಯೇ ವಟಗುಡೋ ರೂಢಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿತ್ತಂತೆ. ವಿಚಾರ ಹೀಗಿದೆ ನೋಡಿ ಅಂತ ನಾಡಿಂದ ಕಾಡ ಕಡೆ ...

  • 1 week ago No comment

    ಪಟ್ಟಾಂಗದ ಕತೆ – ಕರಣ್ ಜೋಹರ್ ಜೊತೆ

      ಅಂದು ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದು ಕೂಡ ‘ಕಾಫಿ ವಿದ್ ಕರಣ್’. ವ್ಯತ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ನಾನೋ ಕಾಫಿಶಾಪಿನಲ್ಲಿ ಆಪ್ತರೊಬ್ಬರ ಆಗಮನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕರಣ್ ಜೋಹರ್ ಎದುರಿನ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿರಿಸಲಾಗಿದ್ದ ತನ್ನ ಆತ್ಮಕಥೆಯ ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿ ಪೋಸು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಹೀಗೆ ಕೆಲಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಆ ಪುಟ್ಟಜಾಗವು ‘ಮೆಹಫಿಲ್’ ಆಗುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಇನ್ನೇನು ಬಂದಿಳಿಯುವ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ನಾನು ಹಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಸೀದಾ ಮನೆಗೇ ತರಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನೋಡನೋಡುತ್ತಾ ಇಪ್ಪತ್ತು-ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಪುಸ್ತಕಗಳು ಆಗಲೇ ಜಮೆಯಾಗಿದ್ದವು. ಹೀಗಾಗಿ ಅದೇನೇ ...


Editor's Wall

  • 18 January 2018
    7 days ago No comment

    ಮೋಹದ ಹಯವೇರಿದ ಕಿನ್ನರಿಯರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ…

                        ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದ ಬಳಿಕ ಸೋತು ಹಣ್ಣಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಅವಳು ಮೊದಲಿಗಿಂತ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಲಕಲಕ ಹೊಳೆಯುತ್ತ ಪಕ್ಕಾ ವ್ಯವಹಾರಸ್ಥಳಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಳು. ಉಳಿದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಾದರೂ ಇವಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿಯೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.   ಆ ಪುಟ್ಟ ಊರಿನ ಎರಡು ಬೀದಿಗಳ ಅಷ್ಟೂ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್ ಗಳ ತುಂಬ ಗುತ್ತಿಗೆ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಗಳ ಜನ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದ ಮೇಲೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ...

  • 15 January 2018
    1 week ago No comment

    ದೊರೆ ಏನೆಂದನು ಎಂದರೆ…

      ಗೆದ್ದವರು ಅವನನ್ನು ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ನಾಡಿಗೆ ಕರೆತಂದರು. ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳೆಲ್ಲ ಇದನ್ನು ದಿನವಿಡೀ ಲೈವಾಗಿ ತೋರಿಸಿ ಕೃತಾರ್ಥತೆ ಅನುಭವಿಸಿದವು.   ಅವನೊಬ್ಬ ತುಂಬಾ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಡೊಳಗೇ ಗಡ್ಡೆ ಗೆಣಸು ತಿಂದ್ಕೊಂಡು ಇದ್ದ. ಆದ್ರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಾತ್ರ ನಾಡ ಕಡೇನೇ ನೋಡ್ತಿದ್ವಂತೆ. ಕಿವಿಗಳು ನಾಡ ಕಡೆಯ ಸದ್ದುಗಳಿಗೇ ತೆರಕೊಂಡಿದ್ವಂತೆ. ಬಾಯಿ ಕೂಡ ನಾಡ ಬಗ್ಗೆಯೇ ವಟಗುಡೋ ರೂಢಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿತ್ತಂತೆ. ವಿಚಾರ ಹೀಗಿದೆ ನೋಡಿ ಅಂತ ನಾಡಿಂದ ಕಾಡ ಕಡೆ ...

  • 14 January 2018
    2 weeks ago No comment

    ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಅವನನ್ನು ಹೋಗಗೊಟ್ಟೆ…

              | ಕಮಲಾ ದಾಸ್ ಕಡಲು     ಕಮಲಾ ದಾಸ್ ಕವಿತೆಗಳ ಅನುವಾದ ಶುರು ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದದ್ದು. ಈ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿನ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಹಿಂದೆಯೇ ಆವರಿಸುವ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ನನಗೆ ತುಂಬ ಕಾಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಯಾಕೆ ಒಂದು ಪ್ರೇಮ ಬಹುತೇಕ ಗಂಡಸರಿಗೆ ಬಂಧನದಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ, ಒಂದು ಹಂತದ ನಂತರ ಯಾಕೆ ಹೆಣ್ಣಿಗೂ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿರರ್ಥಕ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ… ಹತ್ತು ...

  • 11 January 2018
    2 weeks ago No comment

    ಕಾಲಡಿಯ ತುಂಡು ನೆಲದಲ್ಲಿ ಮಾಯಾವನ ಅರಳಿ…

                        ಒಂದು ತೊಟ್ಟೂ ವಿಷ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳದಂಥ ಸಾವಯವ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ನಾವೇ ಬೆಳೆದು ತಿನ್ನುವುದು ನಮಗೆ ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ.   “ನನ್ನ ಭುಜವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬಾವುಟದಂತೆ ಹಾರಿಸಲು ನನಗೆ ಅಂಗೈಯಷ್ಟು ಜಾಗ ಬೇಕು ಶಾಶ್ವತ ವಿಳಾಸ ಬೇಕು” -ಎಜ್ರಾಶಾಸ್ತ್ರಿ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ವಸತಿ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಾಗಿರುವ ಪದ್ಮಾ ಕೆ. ರಾಜ್ ತಮ್ಮ ಹೋರಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿದಾಗ ...

  • 04 January 2018
    3 weeks ago No comment

    ಬತ್ತಿಹೋದ ಎದೆಗೂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಸುಪ್ತ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಗಳು

                        ಅವಳು ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ ‘ನೀನೂ ಹೊತ್ತು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಉಂಡೆಯಾ ತಿಂದೆಯಾ?’ ಎಂದು ಎಂದೂ ಕೇಳ ಹೇಳದವನೊಬ್ಬನಿಗಾಗಿ ಅವಳು ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ   ಒಲೆಯ ಜ್ವಾಲೆಯಂತೆ ಧಗಧಗಿಸುತ್ತ, ಬೇಯುವ ಅಡುಗೆಯಂತೆ ಕೊತಕೊತನೆ ಕುದಿಯುತ್ತ, ಬಚ್ಚಲ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಹಬೆಯ ಜೊತೆ ಆರಲೆತ್ನಿಸುತ್ತ, ಕಣ್ಣೀರಾಗಿ ಹರಿವೊಡೆಯುತ್ತ, ಶೀತಲ ಮೌನದೊಳಗೆ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುತ್ತ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗಿನ ಹೆಣ್ಣು ಅನುಭವಿಸುವ ತಳಮಳಗಳು ...