Share

ತ್ಯಾಗಮಯಿ ತಾಯಿ ಕನಲಿದಳೇ ಎಂದು ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ…
ಸಂಪಾದಕ

 

ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಮಾತ್ರವೇ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ನೋಡುವ ಜಾಯಮಾನ ಕೊನೆಗಾಣುವವರೆಗೂ ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತನ್ನ ಕೇಡುಗಾಲವನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

 

 

ಒಂದು ವರದಿಯನ್ನೋದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು.

ತನ್ನ ಇವತ್ತಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿರಬೇಕಿದ್ದ 6 ಕೋಟಿ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಆ ದೇಶ. ಅಲ್ಲೀಗ ಮದುವೆಗೆ ಬೆಳೆದುನಿಂತ ಯುವಕರಿಗೆ ಹುಡುಗಿಯರೇ ಇಲ್ಲ. ಇಂಥದೊಂದು ವಿಪರೀತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದದ್ದು ಒಂದು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಮಗು ಎಂಬ ನೀತಿ. ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಸ್ಫೋಟಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಲು 1979ರಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ಈ ನೀತಿಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿತು. ಇದರ ನಂತರ ಆ ದೇಶದ ಜನತೆ ಹಿಡಿದದ್ದು ನಿಸರ್ಗಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಹಾದಿಯನ್ನು. ಒಂದೇ ಮಗುವೆನ್ನುವಾಗ ಆ ಮಗು ಗಂಡಾಗಿದ್ದರೆ ತಮ್ಮ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆರ್ಥಿಕ ಆಸರೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದೇ ನಂಬಿದ ದಂಪತಿಗಳು, ಹೆಣ್ಣುಭ್ರೂಣವನ್ನು ನಿರ್ದಯೆಯಿಂದ ಕೊಲ್ಲತೊಡಗಿದರು. ಲಕ್ಷಾಂತರ ಹೆಣ್ಣುಭ್ರೂಣಗಳು ತಾಯ ಗರ್ಭದಿಂದ ವಂಚಿತವಾಗಿ ಮುಗಿದುಹೋದವು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿದೆ ಎಂಬುದು ಮನವರಿಕೆಯಾಗಲು ಮೂರುವರೆ ದಶಕಗಳೇ ಬೇಕಾದವು. 2015ರಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಒಂದು ಮಗು ನೀತಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿತು. ಆದರೆ ಇಷ್ಟು ದೀರ್ಘ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಘಟಿಸಿಬಿಟ್ಟಿರುವ ಪಾಪದ ಫಲ? ವಧುಗಳಿಗಾಗಿ ಯಾವ ಮಟ್ಟದ ಬೇಡಿಕೆಯಿದೆಯೆಂದರೆ, ಚೀನಾದ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದೆ 2ರಿಂದ 3 ಸಾವಿರ ಯುವಾನ್‍ಗಳಷ್ಟಿದ್ದ ವಧುದಕ್ಷಿಣೆ ಇಂದು ಅಷ್ಟೇ ಲಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಏರಿದೆ. ಇದು ಅಲ್ಲಿನ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತರನ್ನೇ ಮದುವೆಯಾಗುವ ಧಾವಂತ ಹುಟ್ಟಲು ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ತಾಕತ್ತಿರುವವರಿಗಷ್ಟೇ ವಧು ಎನ್ನುವ ಹಾಗಾಗಿದೆ. ಬಡ ಮತ್ತು ಅನಕ್ಷರಸ್ಥ ಗ್ರಾಮೀಣ ಯುವಕರು ಈ ಪೈಪೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ಕಾಲಕಸವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವವಳಿಗಾಗಿ ದುಡ್ಡು ಹೊಂದಿಸಲು ಅವರೆಲ್ಲ ಶಹರದತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿದ್ದಾರೆ; ಜೀವ ತೇಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ತಯಾರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಅಸ್ಥಿರ ಸಮಾಜದ ಆತಂಕವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿರುವುದಂತೂ ನಿಜ. ಇಡೀ ವಿಶ್ವವನ್ನೇ ಆಳಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿರುವ ದೇಶವೊಂದರ ಆಂತರಿಕ ಶಿಥಿಲತೆ, ತಲ್ಲಣ ಸಣ್ಣದಲ್ಲ.

ನನಗಿಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕಿರುವುದು ಚೀನಾದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನಲ್ಲ. ಚೀನಾದ ಆಂತರಿಕ ಪೊಳ್ಳುತನವನ್ನು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗೆ ಹಣಿಕಿಹಾಕುತ್ತಿರುವ ಇಂಡಿಯಾದ ಬಿಂಬವನ್ನೂ ಬಲು ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯಿಂದ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಕೊರತೆ ಢಾಳಾಗಿದೆ. ಮದುವೆಗೆ ಬೆಳೆದ ಯುವಕರು ಒಂದೇ ಬೇರೆ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಇಲ್ಲವೆ ಹಾಗೆಯೇ ಮುದುಕರಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದು ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳೇ ಆಗಿವೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಜಾತಿಯ ಮಡಿ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರ ಕೊಂಚ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಒಡೆದಿದೆ ಎಂಬುದೇನೋ ನಿಜ. ಆದರೆ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಮದುವೆ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಹೆಣ್ಣುಗಳಿಲ್ಲ ಎಂಬುದರ ಆಚೆಗೂ ಬಹಳ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭ ನಮ್ಮೆದುರಿಗಿನದು.

ಹೆಣ್ಣು ಅವಜ್ಞೆಗೆ, ತಾತ್ಸಾರಕ್ಕೆ ಒಳಪಡುತ್ತಿರುವುದು ಯಾವುದೇ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ದೇಶಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದಂತೂ ಅಲ್ಲ. ಹೆಣ್ಣಿನ ಮಾತು ಪಥ್ಯವೆನ್ನಿಸದೆ ದುಡುಕಿದ ಗಂಡಸು ಮತ್ತವನನ್ನು ನಂಬಿದ ಸಮಾಜ ನಾಶವಾದದ್ದನ್ನು ಕಾಣಿಸುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ರೂಪಕಗಳು ನಮ್ಮೆದುರೇ ಇವೆ. ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಅಮುಖ್ಯ ಎಂದು ನೋಡುವಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕ್ಷೋಭೆಯೇ. ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಯಾವ ಸಮಾಜ ಬರಡಾಗುತ್ತದೋ ಆ ಸಮಾಜ ದುಡ್ಡಿನ ಬಲದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲವಷ್ಟೇ ತನ್ನ ಹಮ್ಮು ತೋರೀತು. ಕಡೆಗೆ ಅದು ಕುಸಿದುಬೀಳುವುದು ನಿಶ್ಚಿತ. ಆಗ ಮತ್ತೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಆಸರೆಯೇ ಬೇಕಾಗುವುದು. ಪೊರೆವ ತಾಯಗುಣ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಯಾವ ಊರೂ ಉಳಿಯದು.

ಅದೊಂದು ಕುಟುಂಬ. ವಯಸ್ಸಾದ ತಾಯಿ, ಅವಳ ಮಗ, ಆತನಿಗೂ ಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬ ಮಗ. ಉದ್ದಕ್ಕೂ ತಾಯಿಯನ್ನು ಗೋಳುಹೊಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಹೆತ್ತವಳೆಂದೂ ನೋಡದೆ ಹೊಡೆದು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತ ಬಂದ ಆ ಮಗನಿಗೆ ತನ್ನ ಮಗ ತಿರುಗಿ ನಿಂತು ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ಅತೀವ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಮಗ ತನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆನ್ನಬಹುದೇ ಎಂದು ಕನಲುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ತಾನು ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ತಿಳಿದಾಗಿನಿಂದ ಏನೆಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತ, ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತ ಬಂದೆ ಎಂಬುದು ಒಂದೇ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಅವನನ್ನು ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ! ತಾಯಿ ಅದೆಷ್ಟು ಕನಲಿಹೋಗಿರಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಒಂದೇ ಕ್ಷಣವೂ ಚಿಂತಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ!

ಹೆಣ್ಣಿನೊಳಗಿರುವುದು ಕಟ್ಟುವ ಗುಣ. ಹೆಣ್ಣು ಒಂದು ಸಂಸಾರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಕಾಯಲು ತನ್ನದೆನ್ನುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮರ್ಪಿಸಿ, ತನ್ನ ಕನಸುಗಳೇನಿದ್ದರೂ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಲಿಗೊಟ್ಟು, ಸೆಳವಿಗೆ ಎದುರಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ತ್ಯಾಗಮಯಿ ಮತ್ತು ದಿಟ್ಟೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣೇ ಶತ್ರುವಿನಂತೆ ಕಾಡುವಾಗಲೂ ಅಂಥ ವಿಪರ್ಯಾಸವನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮುನ್ನುಗ್ಗುವುದೂ ಲಾಗಾಯ್ತಿನಿಂದಲೂ ಅಂಥ ತ್ಯಾಗಮಯಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಪಾಲಿನ ಕರ್ಮವೇ ಎನ್ನುವಂಥ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಇದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಿರುವುದೇನೆಂದರೆ, ಒಡೆಯಲು ನೂರಾರು ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿರುವವರ ಮುಂದೆ ಅವಳೊಬ್ಬಳೇ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಹೋರಾಟದ ಫಲವನ್ನು ಆಗ ಒಡೆಯಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದ, ಹರಿಹಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ನೂರಾರು ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಉಣ್ಣುವಾಗ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೃತಜ್ಞತೆಯಾದರೂ ಮಿನುಗುತ್ತದೊ ಇಲ್ಲವೊ, ಆದರೆ ಆಕೆಯಂತೂ ಅದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಮದುವೆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಾಗ ಲಿಂಗಾನುಪಾತದ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಹೆಣ್ಣು ಸಿಗದಂತಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ಗಂಡುಗಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಎಂಬ ಈ ಬೆರಗು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ನಾಚಿಕೆಗೇಡಿನ ಸಂಗತಿ. ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಮಾತ್ರವೇ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ನೋಡುವ ಜಾಯಮಾನ ಕೊನೆಗಾಣುವವರೆಗೂ ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತನ್ನ ಕೇಡುಗಾಲವನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅಂಥಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ತೋರಿಕೆಯ, ಸ್ಲೋಗನ್ನುಗಳ ನಾಟಕ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲದ್ದಲ್ಲ.

ಸುಂದರ ಸಮಾಜ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವುದು ಸರ್ಕಾರಿ ನೀತಿಯಿಂದಲ್ಲ; ತಾಯ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಕ್ಷೆಯೊಳಗೆ ಮಗು ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಬೆಳೆಯುವುದರಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕಾಯುವವರು ಯಾರು?

Share

One Comment For "ತ್ಯಾಗಮಯಿ ತಾಯಿ ಕನಲಿದಳೇ ಎಂದು ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ…
ಸಂಪಾದಕ
"

  1. nagraj Harapanahalli
    13th February 2018

    ಗಂಡಸರು ತಲ್ಲಣಿಸುವ ಘಳಿಗೆ

    Reply

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 11 hours ago No comment

    ಇರಬಲ್ಲೆವಾ ಭಾವುಕರಾಗದೆ?

                  Millions of people have decided not to be sensitive. They have grown thick skins around themselves just to avoid being hurt by anybody. But it is at great cost. Nobody can hurt them, but nobody can make them happy either. ನಿಜ, ಒಂದೇ ...

  • 3 days ago No comment

    ಮೂಳೆಯ ಹಂದರವೊಂದುಳಿದು…

                      ಒಬ್ಬೊಂಟಿಯಾಗಿ ಈ ಮಹಾ ಸಮುದ್ರದ ನಟ್ಟ ನಡುವೆ ಸಾವು ಬದುಕಿನ ಸಮರದೊಳಗೆ ಅದೆಂಥಾ ಮೀನು ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು! ಅದರ ಅಂದವೇನು, ಚಂದವೇನು? ಅದರ ಮೌಲ್ಯವೇನು, ಗಾತ್ರವೇನು? ಹಿರಿಮೆ – ಗರಿಮೆಯೇನು?   ಮೈ ಏಕ್ ಜರ್ರ ಬುಲಂದೀ ಕೋ ಛೂನೆ ನಿಕಲಾ ಥಾ ಹವಾ ನೆ ಥಮೆ ಕೆ ಜಮೀನ್ ಪರ್ ಗಿರಾ ದಿಯಾ ಮುಝಕೋ ನಝೀರ್ ...

  • 4 days ago No comment

    ಎರಡು ಕವಿತೆಗಳು

        ಕವಿಸಾಲು         ಸುನಾಮಿಯ ಊರಲ್ಲಿ ಗುಟ್ಟುಗಳ ರಟ್ಟು ಮಾಡದ ಒಡಲು ಸುನಾಮಿ ತವರಾದ ಕಡಲು ಒಳಗಿನ ಕತ್ತಲೆಯ ಕಳೆಯಲು ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟವು ತಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕನಸುಗಳಷ್ಟೂ ಹಾವುಗಳು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಹೊರಳಿ ಪೊರೆ ಕಳಚಿ ನಚ್ಚಗಾದವು ಅದೇ ಕ್ಷಣದೊಳಗೆ ಅರಳಿಬಿರಿಯಬೇಕಿದ್ದ ಹೂವುಗಳು ಬಿಸಿಲ ಧಗೆಗೆ ಬೆಂದು ಬಾಡಿ ಉದುರಿಬಿದ್ದವು ನೆಲಕೆ ಶಬ್ದಗಳ ಮುಕ್ಕಳಿಸಿ ಉಗಿದ ರಭಸಕೆ ಊರ ತುಂಬಾ ನೆರೆ ಪರಿಹಾರದ ಗಂಜಿಕೇಂದ್ರಗಳಲಿ ...

  • 7 days ago No comment

    ಈ ಸಂಜೆ ಪ್ರಿತಿಯೊಡನೆ…

        ಸಣ್ಣಕಥೆ ಮೂಲ ಇಂಗ್ಲೀಷ್: ಸುಲಮಿತ್ ಈಶ್-ಕಿಶೋರ್ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ: ಉದಯ್ ಇಟಗಿ       ಸಂಜೆಯ ಆರು ಘಂಟೆಗೆ ಆರು ನಿಮಿಷ ಮಾತ್ರ ಬಾಕಿಯಿದೆ – ಹಾಗಂತ ನಗರದ ಗ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನ್ನು ಮಾಹಿತಿ ಕೇಂದ್ರದ ಮೇಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ದುಂಡನೆಯ ಗಡಿಯಾರ ಹೇಳಿತು. ಎತ್ತರದ ಹದಿಹರೆಯದ ಸೇನಾಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬ ಆಗಷ್ಟೆ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನ್ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಬಾಡಿ ಕಂದಾಗಿದ್ದ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆತ್ತಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ...

  • 1 week ago No comment

    ಯಾವುದು ಈ ಧಾವಂತದ ದಿಕ್ಕು?

      ನ್ಯಾಯದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಹೋಗುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರವೇಶ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ನ್ಯಾಯವಲ್ಲದ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹಾರ ತುರಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಭರ್ಜರಿ ಆಹ್ವಾನ.       रिमझिम गिरे सावन, सुलग सुलग जाये मन भीगे आज इस मौसम में लगी कैसी ये अगन ಏನೋ ಒಂದು ಜ್ವಾಲೆ, ಏನೋ ಒಂದು ಉರಿ, ಏನೋ ಒಂದು ಚಡಪಡಿಕೆ, ಒಂಥರಾ ಬೂದಿ ...


Editor's Wall

  • 22 February 2018
    3 days ago No comment

    ಮೂಳೆಯ ಹಂದರವೊಂದುಳಿದು…

                      ಒಬ್ಬೊಂಟಿಯಾಗಿ ಈ ಮಹಾ ಸಮುದ್ರದ ನಟ್ಟ ನಡುವೆ ಸಾವು ಬದುಕಿನ ಸಮರದೊಳಗೆ ಅದೆಂಥಾ ಮೀನು ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು! ಅದರ ಅಂದವೇನು, ಚಂದವೇನು? ಅದರ ಮೌಲ್ಯವೇನು, ಗಾತ್ರವೇನು? ಹಿರಿಮೆ – ಗರಿಮೆಯೇನು?   ಮೈ ಏಕ್ ಜರ್ರ ಬುಲಂದೀ ಕೋ ಛೂನೆ ನಿಕಲಾ ಥಾ ಹವಾ ನೆ ಥಮೆ ಕೆ ಜಮೀನ್ ಪರ್ ಗಿರಾ ದಿಯಾ ಮುಝಕೋ ನಝೀರ್ ...

  • 15 February 2018
    1 week ago No comment

    ಭ್ರಷ್ಟತೆಯೆಂಬ ಕೊಳಚೆಯ ಹರಿವೊಡೆದು…

                        ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಠಕ್ಕ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ನಾವು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಬಲ್ಲೆವಾ? ಭ್ರಷ್ಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನ ಮಾಡಬಲ್ಲೆವಾ?   ನಾನು ತುಂಬ ಸಣ್ಣವಳಿದ್ದಾಗ ನಾವು ಆ ಮನೆ ಖರೀದಿಸಿದ್ದೆವು. ಅದರ ಎದುರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೋರ್ಡ್ಗಲ್ಲು ಇತ್ತು. ನಾನು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಅದರ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಆಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಕ್ಷರಗಳು ಕಂಡಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕೂಡಿಸಿ ಓದತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ...

  • 12 February 2018
    2 weeks ago No comment

    ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಪ್ರೀತಿ

    ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದೆ. ಕ್ಷಣಗಣನೆ ಮಾಡಲು ಇನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲೀಗ ಕ್ಷಣಗಳು ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲಾರದಷ್ಟು ಸುಂದರ. ನೆನಪುಗಳು ಬರೋಬ್ಬರಿ ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳಿಗಾಗುವಷ್ಟು ಸಾಕು.   ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅಂದು ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಕ್ಷಣಗಣನೆಯ ಕಾಲವದು. ಈ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದಿದ್ದು ಆ ಭೇಟಿಗಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಕ್ಷಣಗಣನೆ. ಈಗಿರುವುದು ಇನ್ನೇನು ಈ ಕ್ಷಣವು ಮುಗಿದು ಹೋಗಲಿದೆಯಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಆತಂಕದ ಕ್ಷಣಗಣನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಭೇಟಿಯ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ...

  • 11 February 2018
    2 weeks ago One Comment

    ತ್ಯಾಗಮಯಿ ತಾಯಿ ಕನಲಿದಳೇ ಎಂದು ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ…

      ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಮಾತ್ರವೇ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ನೋಡುವ ಜಾಯಮಾನ ಕೊನೆಗಾಣುವವರೆಗೂ ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತನ್ನ ಕೇಡುಗಾಲವನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.     ಒಂದು ವರದಿಯನ್ನೋದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು. ತನ್ನ ಇವತ್ತಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿರಬೇಕಿದ್ದ 6 ಕೋಟಿ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಆ ದೇಶ. ಅಲ್ಲೀಗ ಮದುವೆಗೆ ಬೆಳೆದುನಿಂತ ಯುವಕರಿಗೆ ಹುಡುಗಿಯರೇ ಇಲ್ಲ. ಇಂಥದೊಂದು ವಿಪರೀತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದದ್ದು ಒಂದು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಮಗು ಎಂಬ ನೀತಿ. ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಸ್ಫೋಟಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ...

  • 11 February 2018
    2 weeks ago No comment

    ನಿಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನಿರ್ಜೀವ

            | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು       ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿ ಬಿಟ್ಟರೆ… (Next to Indira Gandhi) ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕವಿತೆಯ ಅನುವಾದ       ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ನಾನು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆದರಿದ್ದು ನನ್ನ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಐದು ವರ್ಷದವಳಿರುವಾಗ ಅವರೇ ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಕಪ್ಪು ಮಕ್ಕಳು ಬಿಳಿಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೊಡಬೇಕೆಂದು. ಬೆಳೆಯುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದಂತಿರುತ್ತಿದ್ದ, ಬಡಕಲಾಗಿದ್ದ, ಹಲ್ಲಿಗೆ ಕ್ಲಿಪ್ ...