Share

ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಪ್ರೀತಿ
ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್ ಕಾಲಂ

ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದೆ. ಕ್ಷಣಗಣನೆ ಮಾಡಲು ಇನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲೀಗ ಕ್ಷಣಗಳು ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲಾರದಷ್ಟು ಸುಂದರ. ನೆನಪುಗಳು ಬರೋಬ್ಬರಿ ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳಿಗಾಗುವಷ್ಟು ಸಾಕು.

 

ವರಿಬ್ಬರೂ ಅಂದು ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದರು.

ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಕ್ಷಣಗಣನೆಯ ಕಾಲವದು. ಈ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದಿದ್ದು ಆ ಭೇಟಿಗಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಕ್ಷಣಗಣನೆ. ಈಗಿರುವುದು ಇನ್ನೇನು ಈ ಕ್ಷಣವು ಮುಗಿದು ಹೋಗಲಿದೆಯಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಆತಂಕದ ಕ್ಷಣಗಣನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಭೇಟಿಯ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಅವನು ಎಲ್ಲೋ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅವಳು ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಗೋ ಸಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಅದೊಂದು ಭೌತಿಕವಾದ ದೂರವಷ್ಟೇ ಎಂಬುದು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ಆತ್ಮಸಾಂಗತ್ಯವಿದ್ದವರಿಗೆ ಎಂಥಾ ದೂರಗಳು? ಆದರೆ ಆಕಾರಕ್ಕೂ ಒಂದು ಮಹತ್ವವಿರುತ್ತದಲ್ಲವೇ? ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಈ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ತವಕ ತಲ್ಲಣಗಳೆಲ್ಲಾ!

ಇಬ್ಬರದ್ದೂ ಮಾಗಿದ ಬಾಂಧವ್ಯ. ಹಾಗೆಂದು ಮುದುಕರೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ತನ್ನ ಅಸಲಿ ವಯಸ್ಸಿನ ದೇಹದೊಳಗೆ, ವಯಸ್ಸಿನ ಎರಡು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನಷ್ಟು ಪ್ರಾಯದ ಆತ್ಮವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ತಿರುಗಾಡುವಂಥವರ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರುವವರು. ಜೀವನದ ಸಾಕಷ್ಟು ಏಳುಬೀಳುಗಳನ್ನು ಕಂಡವರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಮಿಂದೆದ್ದವರು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಅಲ್ಲಿ ವೃಥಾ ಅವಸರಗಳಿಲ್ಲ. ತೋರಿಕೆಯ ಕ್ಲೀಷೆಗಳಿಲ್ಲ. ಸಾಂಗತ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ತೂಕ. ಅದೊಂದು ಹಿತವಾದ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಂಥದ್ದು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿರುಬಿಸಿಲು ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲುಗಳ ನಡುವಿನ ಒಂದು ಆಹ್ಲಾದಕರ ಅವಧಿ. ಸಂಜೆಯಾಗುವುದೆಂದು ಸುಡುವ ಮಧ್ಯಾಹ್ನಕ್ಕೂ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೇನು ರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲು ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ನುಂಗಿಹಾಕಲಿದೆ ಎಂಬುದು ಮುಸ್ಸಂಜೆಗೂ ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಆ ಸಂಜೆಗೊಂದು ಲಾಲಿತ್ಯವಿದೆ. ಇರುವಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಯಾವಾಗಲೂ ನೀನೇ ಇರಬಾರದೇ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಕಾಡುವಂತೆ ಇದ್ದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇವರಿಬ್ಬರ ಕ್ಷಣಗಳೂ ಕೂಡ ಈ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಂಥದ್ದೇ. ಆ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಅವರ ಮುಂದಿರುವ ಆಯ್ಕೆ.

ಅಷ್ಟಿದ್ದೂ ಇಲ್ಲಿ ಗರಿಗರಿಯಾದ ಭಾವಗಳಿವೆ. ಮಾಗಿದ ಪ್ರೀತಿಯೆಂದರೆ ಲವಲವಿಕೆಯಿರಬಾರದು ಎಂದೇನೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ! ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲೂ ಕಾಲೆಳೆಯುವಿಕೆ, ಕುಲುಕುಲು ನಗು, ಹುಸಿಮುನಿಸು, ಪಿಸುಮಾತುಗಳಿವೆ. ಕೈ-ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಿದೆ. ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕಾಲಿಗೆ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿ ಮರಳುವ ಪುಟ್ಟ ಅಲೆಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಪುಳಕಗೊಳ್ಳುವ ಕ್ಷಣಗಳಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಕೊಂಚ ಗೊಂದಲಗಳೂ ಇವೆ. ಕರಗುತ್ತಿರುವ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯ ನಿಮಿಷಗಳದ್ದು, ಮುಂದಿನ ಭೇಟಿಯದ್ದು, ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಅಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ದಾರಿಯದ್ದು, ಕನಸಿನಂತೆ ಕಾಣುವ ನನಸಿನದ್ದು… ಹೀಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನಗನ್ನಿಸುವುದು. ಮಾಗಿದ ಪ್ರೀತಿಯೆಂದರೆ ಯೌವನದ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನ, ನಡುವಯಸ್ಸಿನ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯ ಮತ್ತು ಈವರೆಗೆ ದಕ್ಕಿದ ಜೀವನಾನುಭವಗಳ ಅದ್ಭುತ ಕಾಕ್ ಟೇಲ್ ಎಂದು. ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿ ಇದನ್ನು ಸವಿದವರಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಇದು ಅವರಲ್ಲಿ ಭಯವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಇರಿಸುಮುರುಸಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆನೋ ಎಂಬ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವು ಕಾಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಖುಷಿ, ಗೊಂದಲಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬೇಕೆಂಬುದು ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಹಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬಂಧದಲ್ಲಿ ಕೌತುಕವು ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅಸಲಿಗೆ ‘ತೆರೆದ ಪುಸ್ತಕದಂತಿನ ಜೀವನ’ ಎನ್ನುವುದು ಶುದ್ಧ ಬದನೆಕಾಯಿ. ಗುಟ್ಟು ತಿಳಿಯುವ ಮುನ್ನ ನೋಡಿ ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿದ ಪವಾಡಕ್ಕೂ, ನಂತರ ನೋಡುವ ಪವಾಡಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೆ ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಸ್ಕ್ರೀನಿನಲ್ಲಿ ಗಾಡ್ಝಿಲಾ, ಜುರಾಸಿಕ್ ಪಾರ್ಕಿನ ಡೈನೋಸಾರುಗಳು ಅಬ್ಬರಿಸಿದಾಗ ನಾವು ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಈಗ ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಕೆಲ ಯಂತ್ರಗಳ, ತಂತ್ರಾಂಶಗಳ ಕೈಚಳಕವಷ್ಟೇ ಎಂದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವುಗಳ ಬಗೆಗಿನ ಕೌತುಕವೂ ಮಣ್ಣುಪಾಲಾಗಿದೆ. ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇ. ಅಚ್ಚರಿಗಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಉಡುಗೊರೆ ‘ಸರ್ಪ್ರೈಸ್’ ಆಗಿ ಬಂದಾಗಲೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂತಸವಲ್ಲವೇ?

ಇಂಥಾ ಅಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ಎತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದೇ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂಥಾ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಗೊಂದಲಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇನ್ನೇನೂ ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಲ್ಲ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ನಡುವಿನ ಪ್ರೇಮಕಥೆಗಳು ಸಂಗಮವಾದರಷ್ಟೇ ಸಾಫಲ್ಯ, ಸಾರ್ಥಕತೆ ಎಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿವೆ. ಸುಖಾಂತ್ಯವಲ್ಲದ ಖ್ಯಾತ ಪ್ರೇಮಕಥೆಗಳು ಶೋಕೇಸಿನೊಳಗಿಟ್ಟ ಆದರ್ಶವೆಂಬ ಟ್ರೋಫಿಯಷ್ಟೇ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪಯಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಗಮ್ಯದತ್ತಲೇ ಗಮನ. ಥೇಟು ಮ್ಯೂಚುವಲ್ ಫಂಡ್ ಸ್ಕೀಮುಗಳ ಥರ. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಎಷ್ಟು ಕೈಗೆ ದಕ್ಕುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸಕ್ತಿ ಲೋಕಕ್ಕೆ. ಆದರೆ ಅವಳೋ ಅಕ್ಷರಶಃ ಕವಿತೆಯಂತೆ, ನೆರೂಡನ ಕಾವ್ಯದಂತೆ ಬದುಕುವವಳು. ಇತ್ತ “ಉಮ್ರ್ ಭರ್ ಕಾ ಸಾಥ್ ದೇ ಜೋ ಕ್ಯೋ ವಹೀ ಪ್ಯಾರ್ ಹೋ, ಕ್ಯೋ ನ ಮಿಟ್ ಕೇ ಜೋ ಫನಾ ಹೋ ವೋ ಭೀ ಪ್ಯಾರ್ ಹೋ…”(ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವಂಥದ್ದು ಮಾತ್ರವೇ ಏಕೆ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಬೇಕು? ಇದ್ದು ನಂತರ ಕಾಣದಂತೆ ಲೀನವಾಗುವ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಕೂಡ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲವೇ?) ಕವಿಸಾಲು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದು. ಈ ವೈರುದ್ಧ್ಯಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೇ ಅವರ ದಿನಗಳು ಸಾಗುತ್ತಿವೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬುದು ಇಂಥಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿದ್ದಲ್ಲವೇ? ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಉತ್ತರ ಸಿಗುವಂತಿದ್ದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರೀತಿಗೂ ಎ ಪ್ಲಸ್ ಬಿ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಫಾರ್ಮುಲಾಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಕೈಯೆತ್ತಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆದವರು. ಆದರೆ ಅಂದು ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಮೇಲುಕೀಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ನಾ ಮುಂದು ತಾ ಮುಂದು ಎಂಬ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಕಡಲು, ಮೇಲಿದ್ದ ಬಾನು ಅಂಥದ್ದೊಂದು ವಿನಯವನ್ನು ಅವರಲ್ಲಿ ತಂದಿತ್ತೇ? ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು. ಇದನ್ನೇಕೆ ಹೇಳಿದೆನೆಂದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕೆಲವರು ಮಾತುಮಾತಿಗೂ ‘ಡೋರ್ ಮ್ಯಾಟ್’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ‘ತಾನು ಡೋರ್ ಮ್ಯಾಟ್’ ಆಗಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಈ ‘ಡೋರ್ ಮ್ಯಾಟ್’ ಶರಣಾಗತಿಯೇ ಏಕಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವನನ್ನು ಕಾಡಿದೆ. ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಶರಣಾದರೂ ನಾವೇನು ಸಣ್ಣವರಾಗುತ್ತೇವೆಯೇ? ಕೃಷ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ ಮೀರಾಳಿಗಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ, ಇಮ್ರೋಜ್ ರಿಗೆ ಅಮೃತಾರ ಬಗೆಗಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ ಇಂಥವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬಲ್ಲದೇ ಎಂಬ ಕೌತುಕ ಇವನದು. ಪ್ರೀತಿಯು ಆರಾಧನೆಯ ಭಾವವನ್ನು ತಳೆದಾದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಿಯ ಪಾದ, ಎಲ್ಲಿಯ ಕಾಲಡಿಯ ಧೂಳು? ಶುರುವಾಯಿತಲ್ಲಾ! ಇರಲಿ. ಅವನು ಹೀಗೆಯೇ. ಸ್ವಗತದಂತೆ ಪದೇ ಪದೇ ತನ್ನ ಯೋಚನಾಲಹರಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅದೊಂದು ನಿಲ್ಲದ ಚೈನ್ ರಿಯಾಕ್ಷನ್. ತರಹೇವಾರಿ ಭಾವಗಳ ರೋಲರ್ ಕೋಸ್ಟರ್ ಸವಾರಿ.

ಹೀಗೆ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದು, ಎಲ್ಲೋ ಕಳೆದುಹೋಗಿರುವವನನ್ನು ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಪಟಪಟ ಎಂದು ಅರಳುಹುರಿದಂತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗೆಯನ್ನುಕ್ಕಿಸುತ್ತಾಳೆ. “ನಾನೇನು ಪಿಟೀಲಿನಂತೆ ಕುಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದೇನಾ” ಎಂದು ನಗುತ್ತಾ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ. “ನೀ ವಟವಟ ಎಂದರೂ ಗಝಲ್ ನಂತೆ ಕೇಳುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಅವನು ಕಾವ್ಯಮಯವಾಗಿ ನಿಷ್ಕಪಟ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹವೆಯಲ್ಲಿ ನಗುವು ಬೆರೆತುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಈ ಗುಂಗಿನಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಎಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದವು ಎಂದು ಅವನು ನಿಜಕ್ಕೂ ತಲೆಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳೇ ಕೇಳಿ ಅವನು ತಲೆಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. “ಸದ್ಯ ನಾನು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೋ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆಯೋ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದೆ” ಎಂದು ಅವನು ಅಳುಕುತ್ತಲೇ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಅಪ್ರಿಯ ಸತ್ಯವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು, ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲವನ್ನೂ ದನಿಯಾಗಿಸುವುದು ಅವನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿಲುಕುವಂಥದ್ದಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವನು ಹಾಗೆಂದು ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಅಂಥಾ ಅಳುಕಿಲ್ಲ. ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅವಳೋ ಜೋಕು ಕೇಳಿದವಳಂತೆ ನಕ್ಕುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. “ಯೂ ಆರ್ ಸೋ ಫಿಕ್ಷನಲ್, ಟೂ ಗುಡ್ ಟು ಬಿ ಟ್ರೂ” ಅಂತಲೂ ಅವನು ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕವಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ನಗುತ್ತಾಳೆ.

ದಿನವು ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಮಗ್ಗುಲನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ ರಾತ್ರಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಳುತ್ತಿದೆ. ಸಮಯ ಸರಿದದ್ದು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮಯದ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಹರಟುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಆಗುವ ಜ್ಞಾನೋದಯವದು. ಕ್ಷಣವು ಇಂದು ಇಲ್ಲಿಗೇ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗಬಾರದಿತ್ತೇ ಎಂದು ಇಬ್ಬರೂ ಒಳಗೊಳಗೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ. “ಇಡೀ ದಿನ ನಾನೊಬ್ಬಳೇ ಮಾತಾಡಿದ್ದು. ನೀನು ಕಲ್ಲಿನ ಮೂರ್ತಿಯಂತಿದ್ದೆ” ಎಂದು ಅವಳು ಹುಸಿಮುನಿಸು ತೋರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವನು ಅದಕ್ಕೂ ಮಾತಾಗದೆ ನಗುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ “ಅದೇನೋ ದೇ ಟಾಕ್ಡ್ ಅಬೌಟ್ ಎವೆರಿಥಿಂಗ್ ಆಂಡ್ ನಥಿಂಗ್ ಅಂತಾರಲ್ವಾ ಹಾಗಾಯ್ತು ನಮ್ಮ ಕಥೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಆತ. ಅವನ ಮಾತಿಗೆ ಹೌದ್ಹೌದೆನ್ನುವಂತೆ ಕಡಲ ತೀರದ ತೆಂಗಿನ ಗರಿಗಳೂ ಕೂಡ ತಲೆದೂಗುತ್ತವೆ. ಅತ್ತ ದೂರದ ದಿಗಂತದಲ್ಲಿ, ನೀಲಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿರುವ ಸೂರ್ಯ ಕಿತ್ತಳೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಚಂದ್ರನ ಪಾಳಿ ಇನ್ನೇನು ಶುರುವಾಗಲಿದೆ. “ತಾನು ಚಂದಿರನ ಪ್ರೇಯಸಿ” ಎಂದು ಬೀಗುವ ಅವಳ ಮಾತನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಅವನ ತುಟಿಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಗುವೊಂದು ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಏನಾಯ್ತು, ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ ಅವಳು. ಏನಿಲ್ಲ ನಡಿ, ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ ಅವನು.

ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದೆ. ಕ್ಷಣಗಣನೆ ಮಾಡಲು ಇನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲೀಗ ಕ್ಷಣಗಳು ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲಾರದಷ್ಟು ಸುಂದರ. ನೆನಪುಗಳು ಬರೋಬ್ಬರಿ ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳಿಗಾಗುವಷ್ಟು ಸಾಕು. ಗಾಢವಾದ ಆಲಿಂಗನದೊಂದಿಗೆ, ಮುಂದೆ ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾಗುವ ತಾರೀಖಿಲ್ಲದ ಭರವಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ದಾರಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ಎದೆಬಡಿತಗಳು ತಾಳತಪ್ಪಿದಂತೆ, ಮೌನಗಳು ಮಾತಾಡತೊಡಗಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೃದಯವೀಗ ಹವಾಮಹಲ್.

ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರೀತಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ!

ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್

ಮೂಲತಃ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಕಿನ್ನಿಗೋಳಿಯವರು. ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ಸುರತ್ಕಲ್ (ಎನ್.ಐ.ಟಿ.ಕೆ) ನಿಂದ 2011ರಲ್ಲಿ ಸಿವಿಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪದವಿ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಜಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಇಲಾಖೆ, ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಗುರುಗ್ರಾಮ್ ಆದ ಹರಿಯಾಣದ ಗುರ್ಗಾಂವ್ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರರಾಜಧಾನಿಯಾದ ನವದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ನಂತರ, ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ದೂರದ ಆಫ್ರಿಕಾದ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ `ರಿಪಬ್ಲಿಕ್ ಆಫ್ ಅಂಗೋಲಾ’ ದೇಶದ ವೀಜ್ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ, ವಿಶ್ವಬ್ಯಾಂಕ್ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಸ್ಥಳೀಯ ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನಿಯುಕ್ತಿಗೊಂಡು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ.

ಚಿತ್ರಕಲೆ ಮತ್ತು ಓದಿನ ಪಯಣದಲ್ಲೇ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ಇವರಿಗೆ, “ತಾನೂ ಬರೆಯಬಲ್ಲೆ” ಎಂಬ ಸಂಗತಿಯ ಅರಿವಾದ ನಂತರದ ದಿನಗಳಿಂದ, ಅಂದರೆ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಕಥೆಗಳು, ಲೇಖನಗಳು, ಪ್ರಬಂಧಗಳು, ಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧಗಳು, ಮಿನಿ ಸರಣಿ ಬರಹಗಳು, ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರಗಳು, ಅನುವಾದಗಳು ಕನ್ನಡದ ವಿವಿಧ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ಓದುವ ಮತ್ತು ಆಗಾಗ ಬರೆಯುವ ಹೊರತಾಗಿ, ಪ್ರವಾಸದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದೇಶ ಸುತ್ತುವ ಮತ್ತು ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸ.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 11 hours ago No comment

    ಇರಬಲ್ಲೆವಾ ಭಾವುಕರಾಗದೆ?

                  Millions of people have decided not to be sensitive. They have grown thick skins around themselves just to avoid being hurt by anybody. But it is at great cost. Nobody can hurt them, but nobody can make them happy either. ನಿಜ, ಒಂದೇ ...

  • 3 days ago No comment

    ಮೂಳೆಯ ಹಂದರವೊಂದುಳಿದು…

                      ಒಬ್ಬೊಂಟಿಯಾಗಿ ಈ ಮಹಾ ಸಮುದ್ರದ ನಟ್ಟ ನಡುವೆ ಸಾವು ಬದುಕಿನ ಸಮರದೊಳಗೆ ಅದೆಂಥಾ ಮೀನು ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು! ಅದರ ಅಂದವೇನು, ಚಂದವೇನು? ಅದರ ಮೌಲ್ಯವೇನು, ಗಾತ್ರವೇನು? ಹಿರಿಮೆ – ಗರಿಮೆಯೇನು?   ಮೈ ಏಕ್ ಜರ್ರ ಬುಲಂದೀ ಕೋ ಛೂನೆ ನಿಕಲಾ ಥಾ ಹವಾ ನೆ ಥಮೆ ಕೆ ಜಮೀನ್ ಪರ್ ಗಿರಾ ದಿಯಾ ಮುಝಕೋ ನಝೀರ್ ...

  • 4 days ago No comment

    ಎರಡು ಕವಿತೆಗಳು

        ಕವಿಸಾಲು         ಸುನಾಮಿಯ ಊರಲ್ಲಿ ಗುಟ್ಟುಗಳ ರಟ್ಟು ಮಾಡದ ಒಡಲು ಸುನಾಮಿ ತವರಾದ ಕಡಲು ಒಳಗಿನ ಕತ್ತಲೆಯ ಕಳೆಯಲು ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟವು ತಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕನಸುಗಳಷ್ಟೂ ಹಾವುಗಳು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಹೊರಳಿ ಪೊರೆ ಕಳಚಿ ನಚ್ಚಗಾದವು ಅದೇ ಕ್ಷಣದೊಳಗೆ ಅರಳಿಬಿರಿಯಬೇಕಿದ್ದ ಹೂವುಗಳು ಬಿಸಿಲ ಧಗೆಗೆ ಬೆಂದು ಬಾಡಿ ಉದುರಿಬಿದ್ದವು ನೆಲಕೆ ಶಬ್ದಗಳ ಮುಕ್ಕಳಿಸಿ ಉಗಿದ ರಭಸಕೆ ಊರ ತುಂಬಾ ನೆರೆ ಪರಿಹಾರದ ಗಂಜಿಕೇಂದ್ರಗಳಲಿ ...

  • 7 days ago No comment

    ಈ ಸಂಜೆ ಪ್ರಿತಿಯೊಡನೆ…

        ಸಣ್ಣಕಥೆ ಮೂಲ ಇಂಗ್ಲೀಷ್: ಸುಲಮಿತ್ ಈಶ್-ಕಿಶೋರ್ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ: ಉದಯ್ ಇಟಗಿ       ಸಂಜೆಯ ಆರು ಘಂಟೆಗೆ ಆರು ನಿಮಿಷ ಮಾತ್ರ ಬಾಕಿಯಿದೆ – ಹಾಗಂತ ನಗರದ ಗ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನ್ನು ಮಾಹಿತಿ ಕೇಂದ್ರದ ಮೇಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ದುಂಡನೆಯ ಗಡಿಯಾರ ಹೇಳಿತು. ಎತ್ತರದ ಹದಿಹರೆಯದ ಸೇನಾಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬ ಆಗಷ್ಟೆ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನ್ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಬಾಡಿ ಕಂದಾಗಿದ್ದ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆತ್ತಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ...

  • 1 week ago No comment

    ಯಾವುದು ಈ ಧಾವಂತದ ದಿಕ್ಕು?

      ನ್ಯಾಯದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಹೋಗುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರವೇಶ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ನ್ಯಾಯವಲ್ಲದ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹಾರ ತುರಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಭರ್ಜರಿ ಆಹ್ವಾನ.       रिमझिम गिरे सावन, सुलग सुलग जाये मन भीगे आज इस मौसम में लगी कैसी ये अगन ಏನೋ ಒಂದು ಜ್ವಾಲೆ, ಏನೋ ಒಂದು ಉರಿ, ಏನೋ ಒಂದು ಚಡಪಡಿಕೆ, ಒಂಥರಾ ಬೂದಿ ...


Editor's Wall

  • 22 February 2018
    3 days ago No comment

    ಮೂಳೆಯ ಹಂದರವೊಂದುಳಿದು…

                      ಒಬ್ಬೊಂಟಿಯಾಗಿ ಈ ಮಹಾ ಸಮುದ್ರದ ನಟ್ಟ ನಡುವೆ ಸಾವು ಬದುಕಿನ ಸಮರದೊಳಗೆ ಅದೆಂಥಾ ಮೀನು ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು! ಅದರ ಅಂದವೇನು, ಚಂದವೇನು? ಅದರ ಮೌಲ್ಯವೇನು, ಗಾತ್ರವೇನು? ಹಿರಿಮೆ – ಗರಿಮೆಯೇನು?   ಮೈ ಏಕ್ ಜರ್ರ ಬುಲಂದೀ ಕೋ ಛೂನೆ ನಿಕಲಾ ಥಾ ಹವಾ ನೆ ಥಮೆ ಕೆ ಜಮೀನ್ ಪರ್ ಗಿರಾ ದಿಯಾ ಮುಝಕೋ ನಝೀರ್ ...

  • 15 February 2018
    1 week ago No comment

    ಭ್ರಷ್ಟತೆಯೆಂಬ ಕೊಳಚೆಯ ಹರಿವೊಡೆದು…

                        ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಠಕ್ಕ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ನಾವು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಬಲ್ಲೆವಾ? ಭ್ರಷ್ಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನ ಮಾಡಬಲ್ಲೆವಾ?   ನಾನು ತುಂಬ ಸಣ್ಣವಳಿದ್ದಾಗ ನಾವು ಆ ಮನೆ ಖರೀದಿಸಿದ್ದೆವು. ಅದರ ಎದುರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೋರ್ಡ್ಗಲ್ಲು ಇತ್ತು. ನಾನು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಅದರ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಆಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಕ್ಷರಗಳು ಕಂಡಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕೂಡಿಸಿ ಓದತೊಡಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ...

  • 12 February 2018
    2 weeks ago No comment

    ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಪ್ರೀತಿ

    ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದೆ. ಕ್ಷಣಗಣನೆ ಮಾಡಲು ಇನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲೀಗ ಕ್ಷಣಗಳು ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲಾರದಷ್ಟು ಸುಂದರ. ನೆನಪುಗಳು ಬರೋಬ್ಬರಿ ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳಿಗಾಗುವಷ್ಟು ಸಾಕು.   ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅಂದು ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಕ್ಷಣಗಣನೆಯ ಕಾಲವದು. ಈ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದಿದ್ದು ಆ ಭೇಟಿಗಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಕ್ಷಣಗಣನೆ. ಈಗಿರುವುದು ಇನ್ನೇನು ಈ ಕ್ಷಣವು ಮುಗಿದು ಹೋಗಲಿದೆಯಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಆತಂಕದ ಕ್ಷಣಗಣನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಭೇಟಿಯ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ...

  • 11 February 2018
    2 weeks ago One Comment

    ತ್ಯಾಗಮಯಿ ತಾಯಿ ಕನಲಿದಳೇ ಎಂದು ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ…

      ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಮಾತ್ರವೇ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ನೋಡುವ ಜಾಯಮಾನ ಕೊನೆಗಾಣುವವರೆಗೂ ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತನ್ನ ಕೇಡುಗಾಲವನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.     ಒಂದು ವರದಿಯನ್ನೋದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು. ತನ್ನ ಇವತ್ತಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿರಬೇಕಿದ್ದ 6 ಕೋಟಿ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಆ ದೇಶ. ಅಲ್ಲೀಗ ಮದುವೆಗೆ ಬೆಳೆದುನಿಂತ ಯುವಕರಿಗೆ ಹುಡುಗಿಯರೇ ಇಲ್ಲ. ಇಂಥದೊಂದು ವಿಪರೀತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದದ್ದು ಒಂದು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಮಗು ಎಂಬ ನೀತಿ. ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಸ್ಫೋಟಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ...

  • 11 February 2018
    2 weeks ago No comment

    ನಿಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನಿರ್ಜೀವ

            | ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕಡಲು       ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿ ಬಿಟ್ಟರೆ… (Next to Indira Gandhi) ಕಮಲಾದಾಸ್ ಕವಿತೆಯ ಅನುವಾದ       ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ನಾನು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆದರಿದ್ದು ನನ್ನ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಐದು ವರ್ಷದವಳಿರುವಾಗ ಅವರೇ ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಕಪ್ಪು ಮಕ್ಕಳು ಬಿಳಿಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೊಡಬೇಕೆಂದು. ಬೆಳೆಯುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದಂತಿರುತ್ತಿದ್ದ, ಬಡಕಲಾಗಿದ್ದ, ಹಲ್ಲಿಗೆ ಕ್ಲಿಪ್ ...