Share

ಕಾದಂಬಿನಿ ಕಾಲಂ | ಎಲ್ಲ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮೇಲೂ…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘ಮೋಹದ ಹೆಂಡತಿ ತೀರಿದ ಬಳಿಕ ಮಾವನ ಮನೆಯ ಹಂಗ್ಯಾಕೋ’ ಎಂಬ ಸಂತ ಶಿಶುನಾಳ ಶರೀಫಜ್ಜನ ಮಾತಿನಂತೆ ಈ ಮಾವನ ಮನೆಯ ಹಂಗನ್ನು ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೇ ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗುವುದನ್ನು ಬದುಕು ನಮ್ಮಿಂದ ಒಂದೊಂದನ್ನೇ ಕಸಿಯುತ್ತಾ ಕಲಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

 

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ, ನಾನು ಇನ್ನಾವುದೋ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತಿದ್ದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಒಂದು ಬಂಗಾರದ ನೆಕ್ಲೆಸ್ ಮತ್ತು ಒಂದು ಹವಳದ ಉಂಗುರ ನನ್ನ ಕಪಾಟಿನಿಂದ ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಬಾಕಿ ಚಿನ್ನದಿಂದ ಇವಿಷ್ಟೇ ಹೇಗೆ ಕಾಣೆಯಾಗಿದೆಯೆಂದು ನನಗೆ ಇವತ್ತಿಗೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದು ಯಾವಾಗ ಕಾಣೆಯಾಗಿರಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಅಂದಾಜೂ ನನಗೆ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಕೆಳಗೆ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ನೆಕ್ಲೆಸ್ಸನ್ನು ಹಾಕಲು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅದಾದ ನಂತರ ನನ್ನ ಕಪಾಟು ಸೇರಿದ ನೆಕ್ಲೆಸ್, ಉಂಗುರದ ಸಮೇತ ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ನಾನು ಚಿನ್ನವನ್ನು ಧರಿಸುವುದೇ ಅಪರೂಪವಾದ್ದರಿಂದ ಅದು ಕಾಣೆಯಾದದ್ದು ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದ್ದದ್ದೇ ತೀರ ಇತ್ತೀಚೆ. ನೆನಪಾದಾಗೆಲ್ಲ ಚೂರು ಹುಡುಕುವುದು ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲೋ ಇದ್ದೀತು, ಧರಿಸುವುದು ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಇದೆ ಅಂದಮೇಲೆ ತುರ್ತಾಗಿ ಹುಡುಕುವ ಅಗತ್ಯವೇನಿದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದವರನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಇದೇನು ಮಹಾ ಎಂದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾಗುವುದು. ಇಷ್ಟಾದರೂ ಸತ್ತವರ ನೆನಪೂ ಆಗಾಗ ಒತ್ತರಿಸಿ ಕಾಡುವಂತೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಚಿನ್ನವೂ ಮರೆಯಲೆಳಸಿದಂತೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣೆದುರು ಮೂಡಿ ಅದರ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಗೆ ತರುವುದು ಆಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಇತ್ತೀಚೆ ಒಂದು ನೋಟ್ ಪ್ಯಾಡ್ ಕೂಡ ಕಾಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಕವಿತೆ, ಕೆಲವು ಅಗತ್ಯ ನೋಟ್ ಬರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದಿತ್ತು. ಇಡೀ ಮನೆ ಹುಡುಕಿದರೂ ಕಾಣದೆ ಇದರ ಹುಡುಕಾಟದ ಜೊತೆಯೇ ನನ್ನ ಕಳೆದುಹೋದ ಚಿನ್ನದ ಹುಡುಕಾಟವನ್ನೂ ಶುರುವಿಟ್ಟೆ. ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಕಪಾಟುಗಳನ್ನ ಜಾಲಾಡಿದರೂ ಯಾವ ಒಂದಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಈ ಚಿನ್ನವನ್ನು ನಾನು ಆಭರಣ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಕಷ್ಟಕ್ಕಾಲಕ್ಕೊದಗಬಹುದಾದ ಆಪ್ತ ಬಂಧು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಕೆಲಸದವರು ಬಂದು ಕೆಲಕಾಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದರೂ ಅವರ ಮೇಲೆ ಈ ಗುರುತರ ಆಪಾದನೆಯ ಅನುಮಾನವನ್ನು ಹೊರಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದು ನನ್ನ ಬೆಡ್ ರೂಮಿಗೆ ಯಾರೂ ಕಾಲು ಹಾಕುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು ಚಿನ್ನ? ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಹುಡುಕಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಂತರ ಅದರ ಬೆಲೆ ಎಷ್ಟಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿ ಅಷ್ಟು ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಲು ಎಷ್ಟು ದುಡಿಯಬೇಕು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದೆ. ಇಷ್ಟು ಹಣ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬದುಕಲಾರೆನೇ ಎನಿಸಿತು. ನೋಟ್ ಪ್ಯಾಡಿನಲ್ಲಿ ಏನೇನು ಬರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಎಂದೊಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಆ ಕವಿತೆ ಅಷ್ಟು ಮಹತ್ವದ್ದೇ? ಆ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನಷ್ಟ ಉಂಟಾಗಬಹುದು ಎಂದೆಲ್ಲ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿದೆ. ಆಮೇಲೆ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಆ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಈ ವಸ್ತುಗಳು ಮಹತ್ವದ್ದೇನಲ್ಲ, ಸಿಕ್ಕುವುದಿದ್ದರೆ ಎಂದಾದರೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ಸಂಜೆ ಸಮಯ ಏನೋ ಬರೆಯುತ್ತ ಕೂತ ಹೊತ್ತು ಯಾರೋ ಬಂದರು. ನಾನು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಬಂದಿದ್ದ ನೋಟ್ ಪ್ಯಾಡನ್ನು ತಂದು ಕೊಟ್ಟುಹೋದರು! ನೋಟ್ ಪ್ಯಾಡ್ ಏನೋ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಚಿನ್ನ?

ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಕೆಲ ದಾಖಲೆಗಳಿದ್ದ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆಗ ಅದರಿಂದುಂಟಾಗುವ ನಷ್ಟ ಎಷ್ಟು ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ದಾಖಲೆಗಳ ದುರುಪಯೋಗವಾದರೆ ಏನು ಗತಿ ಎಂದು ನಡುಗಿಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಕವಿತೆ ಬರೆದು ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಲ್ಲಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ ರಾಶಿ ರಾಶಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಕಮೆಂಟು ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಹೊತ್ತಿಗೇ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ಸಿಕ್ಕುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಮೆದುಳು ಗಪ್ಪೆಂದು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಂತಾಗಿ
ಇನ್ನೇನು ಸಿಡಿದೇ ಬಿಡುವುದು ಎನಿಸಿ,
ಮೈ ಬೆವರಿ ಕೈಕಾಲು ನಡುಗಿ, ಕಣ್ಣು ಕತ್ತಲಿಟ್ಟು
ಕೊಂಚ ಸಮಯದ ಬಳಿಕ
ಮನವನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಕೇಳಿದೆ,
‘ನನ್ನ ಕೆಲ ದಾಖಲೆಗಳಿದ್ದ
ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ನಾನು
ಅದಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕು ದೂಡಬಲ್ಲೆನೇನು?’

ಮನ ಕ್ಷಣ ಮೌನದಾಳಿ
‘ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರ್ಸು ಸಹಿತ ಭರ್ತಿ ಆರೂವರೆ ರೂಪಾಯಿ
ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆಯಲ್ಲ ನೀನು
ಬಸ್ಸು ಚಾಲಕನ ದಯೆ ನಿನ್ನ
ಟಿಕೆಟಿಲ್ಲದೆಯೂ ಮನೆ ತಲುಪಿಸಿರಲಿಲ್ಲವೇನು?’

‘ಮತ್ತೆ…
ಪ್ರಿಯಕರನಿತ್ತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕರವಸ್ತ್ರ
ನಡುಬೀದಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕಳೆಯಲಿಲ್ಲವೇನು?’

‘ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇನಾಯಿತು?’
ಎಂದು ಶುರುವಿಟ್ಟ ಮನ
ಬೇಡ ಬೇಡವೆಂದು ಗೋಗರೆದರೂ
ಮೊರೆ ಕೇಳದೆ ಮುಂದುವರಿದು…
‘ಮತ್ತೆ ಆ ದಿನ ನಿನ್ನ ಆ ಪ್ರಿಯಕರನನ್ನೇ
ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಮರೆತೇಬಿಟ್ಟೆಯೇನು?
ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲು ಹೆತ್ತವರನ್ನೂ….!’
ಮನವೀಗ ಗಪ್ಪನೆ ಬಾಯಿಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು..
ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಧಾರೆ ಧಾರೆ ನೀರು
ಸುರಿ ಸುರಿದು ತುಸು ತಣಿದ ಗಳಿಗೆ
ಕೆನ್ನೆಯೊರೆಸಿ ತೊದಲಿದೆ..
‘ಹೌದು
ಎಲ್ಲ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮೇಲೂ
ದಿನ ದೂಡಲಿಲ್ಲವೇನು ನಾನು?’

ಹೌದು, ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಏನೇನನ್ನು ಮತ್ತು ಯಾರ್ಯಾರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಂತೆಲ್ಲ ದುಃಖವೂ, ಅಚ್ಚರಿಯೂ ಆಗುತ್ತವೆ. ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಸಿಕ್ಕಬಹುದಾ? ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆಸಬೇಕಾ? ಎನಿಸುವಾಗ ವಿಷಾದದ ಛಾಯೆ ಆವರಿಸುತ್ತದೆ. ಬೈಬಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದ ಕುರಿಮರಿ ಸಿಕ್ಕ ಸಂಭ್ರಮ, ‘ಹುಡುಕಿರಿ ಸಿಕ್ಕುವುದು’ ಎಂದ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮಾತು ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಗಿರಕಿಹೊಡೆಯುತ್ತವೆ.

ಏರ್ಪೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕೈಯಿಂದಲೇ ಯಾರೋ ಮೊಬಾಯಿಲ್ ಫೋನನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮನೆಯನ್ನು ದೋಚಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ, ಜನ ಜಂಗುಳಿಯಲ್ಲೇ ಕತ್ತಿನ ಸರವನ್ನು ಹರಿದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ, ತುಂಬಿದ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಪರ್ಸು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡೋಡುತ್ತಾರೆ, ಗಿಜಿಗುಡುವ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲೆ ಪತ್ರಗಳಿರುವ ಫೈಲನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ, ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಆಗಷ್ಟೇ ಡ್ರಾ ಮಾಡಿದ ಹಣದ ಕಂತೆಗಳನ್ನು ಬ್ಯಾಂಕಿನೆದುರೇ ಯಾರೋ ಎಗರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಎಷ್ಟಿರಬಹುದು ನಷ್ಟದ ಪ್ರಮಾಣ? ಇಂದು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಫೋನಿನಲ್ಲಿ, ಪರ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಮನೆಯಿಂದ ದೋಚಲ್ಪಟ್ಟ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ, ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದಾಖಲೆ ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಏನೇನಿದ್ದೀತು, ಅದು ನಮಗೆಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು, ಯಾವ ಪ್ರಮಾಣದ ನಷ್ಟ ಉಂಟಾಗಬಹುದೆನ್ನುವುದು ಊಹೆಗೂ ನಿಲುಕದ್ದು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಈ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿಯೇ ಆಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಎಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಬಹುದು, ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದು ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದುದೇ?, ಅದು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಉಂಟುಮಾಡುವ ತಕ್ಷಣದ ಮತ್ತು ನಿಧಾನಗತಿಯ ಪರಿಣಾಮ ಎಂಥದ್ದು ಮತ್ತು ಇಂಥ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಆಲೋಚಿಸುವುದು ತುಂಬ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಸಿಕ್ಕಲೇಬೇಕೆಂದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆಸಬಾರದು ಎಂದೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬದುಕು ಮುಖ್ಯವಾಗಬೇಕು ನಮಗೆ.

ಕಾಲಿಗೆ ಬೂಟಿಲ್ಲವೆಂದು ಅಳುತ್ತ ಕೂತವನು ಕಾಲಿಲ್ಲದವನನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೈಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ನಾವು ನಮಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರನ್ನು ಕಂಡು ಸಮಾಧಾನಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಂಟ್ಯಾಕ್ಟ್ ನಂಬರು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನು ಆ ಕಾಂಟ್ಯಾಕ್ಟ್ ನಂಬರ್ ನ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಎಷ್ಟೋ ಮೇಲು. ಕತ್ತಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಚೈನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವಳು ಚೈನಿಗಾಗಿ ಕತ್ತನ್ನೇ ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವಳಿಗಿಂತ ಮೇಲು, ಮಗಳ ಮದುವೆಗೆಂದು ಬ್ಯಾಂಕಿನಿಂದ ಡ್ರಾ ಮಾಡಿದ ಹಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡವನು ಮಗಳನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡವನಿಗಿಂತ ಮೇಲು, ಪ್ರಿಯತಮನ ಪ್ರೇಮದೋಲೆಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವಳು ಪ್ರಿಯತಮನನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡವಳಿಗಿಂತ ಮೇಲು, ಅಮೂಲ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು, ಪ್ರೀತಿಸುವ ಜೀವಿಗಳನ್ನು, ಹೆತ್ತ ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ತಂದೆಯನ್ನು, ತಾಯಿಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಇವರಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂಥ ಬಂಧಗಳನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರಿಗಿಂತ ನಾವು ಎಷ್ಟೋ ಮೇಲು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಸಮಾಧಾನಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾಲನೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಚಲಿಸಿ ಗಾಯ ಮಾಯ್ದಂತೆಲ್ಲ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಹೊಯ್ದಾಟಗಳು ನಮಗೇ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಎನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮೇಲೂ ಬದುಕಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಭಾವ ನಮ್ಮನ್ನು ವ್ಯಾಕುಲತೆಯಿಂದ ಅದೆಷ್ಟೋ ದೂರವಿರಿಸೀತು. ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಎರಡು ತರಹದ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಏನನ್ನಾದರೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡೇವೆಂದು ಅತಿಯಾಗಿ ಜಾಗ್ರತೆ ಮಾಡುತ್ತ ಭಯದಿಂದಲೇ ಬದುಕುವವರು ಕೆಲವರು. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಏನಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಬಿಡು ಎನ್ನುವ ಉದಾಸೀನದಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಪರಿತಪಿಸುವವರು. ಇವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಕೂಡದೆಂದು ಜಾಗ್ರತೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಈ ಬದುಕಿನ ಓಟವು ಏನೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪಾದಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುವುದರೊಂದಿಗೆ ಶುರುವಿಟ್ಟು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದರಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಇಲ್ಲೊಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಿದೆ. ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಇರುವ ಅಂತರವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ. ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಮೋಹ ಅಡಗಿದೆ. ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಂದರೆ ಮೋಹವನ್ನೇ ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಆಗಿದೆ. ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ತಯಾರಿರುವುದು ಮತ್ತು ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮಗೆ ಸಿದ್ಧಿಸಿದರೆ ದುಃಖವೆಂಬುದೇ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಬದುಕೆಂದ ಮೇಲೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಘಟಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆವೋ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿಯತನಕ ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ನಾವು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆವೋ ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಶಾಂತಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಸಮೀಪವೂ ಸುಳಿಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ನಾವು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತನಕವೂ ತಳಮಳ, ವ್ಯಾಕುಲತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಇರಿದಿರಿದು ಹಿಂಸಿಸದೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆಯೇ ಬಯಸೀ ಬಯಸಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಿಧವಿದೆ. ಒಂದರ ಹೆಸರು ಮೋಸ ಮಾಡುವುದು ಎಂದಾದರೆ, ಇನ್ನೊಂದರ ಹೆಸರು ಮೋಹವನ್ನೇ ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ನಿರ್ವಾಣದತ್ತ ಸಾಗುವುದು. ಈ ಮೋಸ ಮಾಡುವವನು ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕಸಿಯುವವನಿಗೆ ಸಮಾನನಾದರೆ, ಮೋಹವನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುವವನು ಸಂತ ಸಮಾನನೆನಿಸುತ್ತಾನೆ. ‘ಮೋಹದ ಹೆಂಡತಿ ತೀರಿದ ಬಳಿಕ ಮಾವನ ಮನೆಯ ಹಂಗ್ಯಾಕೋ’ ಎಂಬ ಸಂತ ಶಿಶುನಾಳ ಶರೀಫಜ್ಜನ ಮಾತಿನಂತೆ ಈ ಮಾವನ ಮನೆಯ ಹಂಗನ್ನು ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೇ ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗುವುದನ್ನು ಬದುಕು ನಮ್ಮಿಂದ ಒಂದೊಂದನ್ನೇ ಕಸಿಯುತ್ತಾ ಕಲಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಸಿದವನೂ, ಕಳೆದುಕೊಂಡವನೂ ಯಾರೂ ಸುಖಿಗಳಿಲ್ಲವಿಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಮೋಹವನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗುವವನಷ್ಟೇ ಸುಶಾಂತ ಸರೋವರದಂತೆ ಇರಬಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮೇಲೂ ಬದುಕಬಲ್ಲ.

ಕಾದಂಬಿನಿ

ಹೈಡ್ರೋ ಇಂಜಿನಿಯರ್ಸ್ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಆಫೀಸ್ ಎಕ್ಸಿಕ್ಯೂಟೀವ್. ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹೊಸನಗರ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸ. ಬಿಡುವಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸ. ಕೆಲವು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರಹಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 6 days ago No comment

    ಕವಿಸಾಲು | ಒಲವಿನಾಟ

        ಕವಿಸಾಲು       ಶರದೃತು ತೂರಿದ ಪುಂಡ ಗಾಳಿಗೆ ಎಲೆಗಳೆಲ್ಲ ಹಾರಿ ಉದುರಿ ಮಳೆಗೆ, ಬಿಸಿಲ ಝಳಕ್ಕೆ ಒಡಲನೊಡ್ಡಿ ಹಾಡೋ ಹಕ್ಕಿಯ ಗೂಡು ಬರಿದು ಮೈಯ ಕೊಂಕಿಸಿ, ತಲೆಯ ಹೊರಳಿಸಿ ಚಳಿಯ ಮುಸುಕಿನಲ್ಲಿ ಕಂಪಿಸಿದ ಮರಕ್ಕೆ ಚಿಗುರ ಬಯಕೆಯ ನಸು ಪುಳಕ ಹಸಿರ ಉಸಿರಿನ, ಹಕ್ಕಿ ಹಾಡಿನ ಕನಸ ಹೊದಿಕೆಯ ಬಿಸಿ ಒಡಲು ತುಂಬಲು ಬಯಕೆಯಾಗಿ ಟೊಂಗೆ-ರೆಂಬೆಗಳಲಿ ಕವನ ಸದ್ದು ಗದ್ದಲವಿಲ್ಲದೆ ಇತ್ತ ಒಲವಿನೋಲೆಯ ...

  • 1 week ago No comment

    ಕವಿಸಾಲು | ನಕ್ಷತ್ರ ನಾವೆ

      ಕವಿಸಾಲು       ಮೋಡವೇ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಇಳಿದಂತೆ ದಟ್ಟವಾದ ಹೊಗೆ ಮನೆಜಂತಿಗಳ ತುಂಬಾ ನೇತುಕೊಂಡಿದೆ ಚುಕ್ಕಿಗಳೇ ಮನೆಯ ಜಂತಿಗಳಲಿ ಯಾತ್ರೆ ಹೊರಟಂತೆ ಕಂಡರು ಮಿನುಕು ಹುಳುಗಳ ಹಾಗೆ ಚಿಮಣಿದೀಪದ ನೆರಳು ಸದಾ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಗೋಡೆಗಳು ಅಕ್ಷರಶಃ ಬೂದಿಗುಡ್ಡದಂತೆ ಕಪ್ಪುಕಾಡಿಗೆಗಳ ಹಾಗೆ ಗೋಚರ ಬಾಗಿಲು ಕಿಟಕಿಗಳ ಮೂಲಕ ಬುಸುಗುಡುವ ಹೊಗೆ ಉಗಿಬಂಡಿಯ ಕಾಲಚಕ್ರದಲಿ ದಿನಗಳ ದೂಡಿದಂತೆ ಹೊಗೆಯ ಬೇಗೆಯಲಿ ಅವಳೆಂದೂ ಎದೆಗುಂದಲಿಲ್ಲ ಹಣೆಯ ಬೆವರಿನ ಗಟ್ಟಿ ತಾಜಾತನದ ...

  • 2 weeks ago No comment

    ಕಲರವ | ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ ಕಥೆ…

        ಕಲರವ           “ಎರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರ್ತೀಯ, ಈ ಬಾರಿಯಾದರೂ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡು” ಎಂದಳು ಭಾರತದ ನನ್ನ ಅಕ್ಕ. “ಹೌದಲ್ಲವಾ” ಅಂತ ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಿನಿಮಾ ಪಟ್ಟಿ ನೋಡಿದೆ. ಪ್ರೀತಿ –ಪ್ರೇಮ, ಫೈಟಿಂಗ್ ಗಳ ಚಲನಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡುವುದೆಂದರೆ, ‘ನೋಡಿದ್ದನ್ನೇ ನೋಡುವ’ ಕಷ್ಟ. ವೈಚಾರಿಕ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಜಾಸ್ತಿ ಓಡದ ಕಾಲವಿದು. ಇನ್ನು ಸಾಂಸಾರಿಕ ಚಿತ್ರಗಳು ಬರುವುದು ನಿಂತ ಮೇಲೆ ಸಂಸಾರಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ...

  • 2 weeks ago No comment

    ಕವಿಸಾಲು | ಅಲೆಗಳೆದ್ದ ಕೊಳ…

        ಕವಿಸಾಲು         ಅಲೆಗಳೆದ್ದ ಕೊಳವಿದು, ಕಲ್ಲು ತೂರಿದ ಕಾಯಕವಷ್ಟೇ ನಿನ್ನದು ಎದ್ದ ಅಲೆಗಳ ಮೇಲಿಲ್ಲ ನಿನಗೆ ಇನಿತು ಅಧಿಕಾರವು ದೂರಿಲ್ಲ ನನ್ನಲ್ಲಿ, ಬೇಡಿಕೆ ತಾನೇ ಏಕೆ? ತುಂಬಿದ ಮನದಿ ಹೊಕ್ಕ ಹರ್ಷಕೆ ಪುರಾವೆಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲ, ನಕ್ಕ ನಗುವಿನಲಿ ನೋವಿಲ್ಲ, ತುಂಬಿವೆ ನೂರು ಭಾವಾರ್ಥ ಮುಚ್ಚಟೆಯಿಂದ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೇಕಾದ ಪರಿಭಾಷೆಯಲಿ ದಿರಿಸಿಟ್ಟು ಸಿಂಗರಿಸಿ ನೋಡುತ್ತ ನಿನ್ನ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಸಿಗುವ ಅನುಪಮ ಭಾವದಿ ದೊರಕಿದ್ದು ...

  • 3 weeks ago No comment

    ಪ್ರಸಾದ್ ಪಟ್ಟಾಂಗ | ಓದು ಮಗು ಓದು…

        “ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲಾ… ಪಠ್ಯದಾಚೆಗೂ ಅವರು ಏನೇನು ಓದಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸುವಂಥದ್ದು” ಎಂದು ಟೆಲಿಫೋನ್ ಕರೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಮಿತ್ರರಾದ ಗಣೇಶ್ ಕೋಡೂರು. ಓದು, ಬರವಣಿಗೆ, ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ, ಪ್ರವಾಸ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ, ಸಮಾಜಸೇವೆ, ಪ್ರಕಟಣೆ… ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಗಣೇಶ್ ಅವರದ್ದು ಇದೊಂದು ಹೊಸ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ತಕ್ಷಣ ಅಂದುಕೊಂಡೆ ನಾನು. ಸದಾ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರಾಗಿರುವ ಗಣೇಶ್ ಕೋಡೂರು ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ...


Editor's Wall

  • 31 August 2018
    3 weeks ago No comment

    ಪ್ರಸಾದ್ ಪಟ್ಟಾಂಗ | ಓದು ಮಗು ಓದು…

        “ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲಾ… ಪಠ್ಯದಾಚೆಗೂ ಅವರು ಏನೇನು ಓದಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸುವಂಥದ್ದು” ಎಂದು ಟೆಲಿಫೋನ್ ಕರೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಮಿತ್ರರಾದ ಗಣೇಶ್ ಕೋಡೂರು. ಓದು, ಬರವಣಿಗೆ, ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ, ಪ್ರವಾಸ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ, ಸಮಾಜಸೇವೆ, ಪ್ರಕಟಣೆ… ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಗಣೇಶ್ ಅವರದ್ದು ಇದೊಂದು ಹೊಸ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ತಕ್ಷಣ ಅಂದುಕೊಂಡೆ ನಾನು. ಸದಾ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರಾಗಿರುವ ಗಣೇಶ್ ಕೋಡೂರು ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ...

  • 30 August 2018
    3 weeks ago No comment

    ಕಾದಂಬಿನಿ ಕಾಲಂ | ತಮ್ಮ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಗೆ ತಾವೇ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡ ಮೊದಲ ಮೊಳೆ

                        ಬಹುದೊಡ್ಡ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಖಂಡ ಭಾರತವನ್ನು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರದ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.   2019ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಳವಳಕಾರಿ ಘಟನಾವಳಿಗಳು ಜರುಗುತ್ತಾ ಈ ದೇಶದ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ನಾಗರೀಕರ ಕಣ್ಣೆದುರು ಭಯದ ನೆರಳು ಕವಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ದೇಶದೊಳಗೆ ಕೊಲೆ, ಹಲ್ಲೆ, ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಗಲಭೆ, ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ಧಿ ಹಬ್ಬಿಸುವುದು, ಆತಂಕ ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು ಇನ್ನೂ ...

  • 26 August 2018
    3 weeks ago No comment

    ಗೆದ್ದು ಬೀಗುತ್ತಿರುವ ದುಷ್ಟ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಅಮರ್ತ್ಯ ಸೇನ್ ಮಾತುಗಳು

        ಜನರನ್ನೇ ಕೊಲ್ಲಲು ಜನಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ದುಷ್ಟತನಕ್ಕೆ ಕೊನೆಗಾಲ ಯಾವಾಗ?     “ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕೋಮುವಾದಿಯೇತರ ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿಯೇತರ ಶಕ್ತಿಗಳು ಒಂದಾಗಿ 2019ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಿದೆ ಮತ್ತು ಇವುಗಳ ಜೊತೆಗೂಡಲು ಎಡಪಕ್ಷಗಳು ಹಿಂಜರಿಯಕೂಡದು.” ಇವು ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಅಮರ್ತ್ಯ ಸೇನ್ ಅವರ ಮಾತುಗಳು. “ನಾವು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರವನ್ನು, ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ. ಕೋಮುವಾದಿ ಬಲಪಂಥೀಯ ಪಡೆಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲು ...

  • 26 August 2018
    3 weeks ago No comment

    ಕಡು ಭಯಂಕರ ಕತ್ತಲೊಳಗೆ ಅವಳಂಥ ಅದೆಷ್ಟು ಜೀವಗಳೊ!

      ಅವಳೊಳಗೀಗ ಕನಸುಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಮಿಂಚು ಸ್ಫುರಿಸಬೇಕಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಳೆಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವ ಯಾತನೆ ಮಾತ್ರವೇ ಸರಿದಾಡುತ್ತಿದೆ.       ಒಂದು ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಕಳೆದ ಏಪ್ರಿಲ್ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಏಳು ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ರೋಹಿಂಗ್ಯಾಗಳು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದೊಳಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧದಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳೇ. ಆ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ದಮನಿತರು. ಆ ಮಕ್ಕಳ – ಅದರಲ್ಲೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಬದುಕು ಎಂಥ ನರಕಮಯ ಎಂಬುದನ್ನು ...

  • 23 August 2018
    4 weeks ago No comment

    ಕಾದಂಬಿನಿ ಕಾಲಂ | ದುರ್ಬಲ ಗಳಿಗೆಗಳನ್ನೇ ಹೊಂಚುವ ಹದ್ದುಗಣ್ಣುಗಳೆದುರು ಹೆಣ್ಣು ದೇಹ

                        ಲೋಕದ ನೀತಿಯೇ ಅದಲ್ಲವೇ? ತನ್ನ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ವಿತರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ದುರ್ಬಲರನ್ನೇ ಅಲ್ಲವೇ ಬಲಿಗಂಬಕ್ಕೇರಿಸುವುದು?   ‘ಟೈಟಾನಿಕ್’ ಎನ್ನುವುದು ವಿಕೋಪದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಠರ ಕೈ ಹೇಗೆ ಮೇಲಾಗುತ್ತದೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಶಕ್ತ ರೂಪಕ. ಅಂಥಲ್ಲಿ ಕೆಳಗಿನವರನ್ನು ತುಳಿಯುವ, ಅವರ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಕಬಳಿಸಲು ಹವಣಿಸುವ ವಿಕರಾಳ ಆಟವೊಂದು ನಿರಾತಂಕವಾಗಿ ಜರುಗುತ್ತದೆ. ನೆನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ...