Share

ಕಾದಂಬಿನಿ ಕಾಲಂ | ಏನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬದುಕು ದೂಡಬೇಕು

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ಆಗೆಲ್ಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವ, ದೇವರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುವ ಮತ್ತು ಕೇಳಿದ ವರ ಕೊಡುವ ಕಥೆಗಳು ಮಸ್ತು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರಣ ನಾನು ದೇವರನ್ನು ಕಾಣುವ ಹಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

 

ನ್ನ ಜೊತೆ ಇವೆಲ್ಲ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಘಟಿಸಿತ್ತೋ ಅರಿಯೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ನೆರೆಮನೆಯ ಒಬ್ಬ ಹೆಂಗಸು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೂಕಕ್ಕ ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಮೂಕಕ್ಕ ಎಂದರೆ ಆಕೆಯ ಹೆಸರು ಮೂಕಾಂಬಿಕೆ ಇರಬಹುದು ಅಂತ ನೀವಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನನಗಾಗಲೀ ನಮ್ಮೂರಿನವರಿಗಾಗಲೀ ಆಕೆಯ ಹೆಸರೇನಿತ್ತು ಅನ್ನುವುದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಈಕೆಗೆ ಕಿವಿ ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಮೂಗಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯ ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹೆಂಗಸು ಕೈಸನ್ನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಒಡಕು ಗಂಟಲಿನ ದೊಡ್ಡ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಸದ್ದು ಹೊರಡಿಸಿ ಸಂವಹನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ನಾನು ಒಂದು ಮುಚ್ಚಳ ಕೊಬ್ಬರಿ ಎಣ್ಣೆ ಕೊಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ಹೊಡೆಯಲು ಬಂದಂತೆ ಜೋರುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಅಡ್ಡಾಗಿ ಎಣ್ಣೆಯನ್ನು ಕಿವಿಗೆ ಹುಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಈ ಮೂಕಕ್ಕನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಆಕೆ ಮಾಡುವ ಸನ್ನೆಗಳನ್ನೇ ನಾನೂ ಮಾಡಲು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಕೆಯ ಸನ್ನೆಗಳು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಮುಂದೆ ಇದೇ ಸನ್ನೆಗಳನ್ನು ನಾನು ದೂರದರ್ಶನದ ಮೂಕರ ವಾರ್ತೆಗಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ನೋಡಿದೆ. ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಎಲ್ಲಿಯ ಹಳ್ಳಿಯ ಮೂಕಕ್ಕ, ಎಲ್ಲಿಯ ದೂರದರ್ಶನ? ಹೇಗೆ ಇವರೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ತರಹ ಸನ್ನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು.

ಒಂದು ದಿನ ಮೂಕಕ್ಕ ಹುಷಾರಿಲ್ಲದೆ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದುಬಿಟ್ಟರು. ಆಕೆಯ ಇಬ್ಬರು ಅಣ್ಣಂದಿರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿಸಿದರೆ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಆ ಮನೆಯಿಂದ ಓಡಿಸಿದರೆ ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡು ನರಳಿ ನರಳಿ ನರಳಿ ತೀರಿಹೋದರು. ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಆಕೆಗೆ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲೂ ಬಾಯಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಡಾಕ್ಟರು ಹೇಳಿದ್ದು, ಆಕೆಗೆ ಗಂಟಲ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಆಗಿದೆಯೆಂದು. ಈಗಿನಂತೆ ಆಗ ಕ್ಯಾನ್ಸರಿಗೆ ಮದ್ದೂ ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮದ್ದು ಇದ್ದಿದ್ದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಬದುಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಹಣವಾಗಲೀ, ಬದುಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆಯಾಗಲೀ ಆಕೆಯ ಅಣ್ಣಂದಿರಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ನರಳುತ್ತಾ ಬಿದ್ದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಆಕೆಯ ತಲೆಯ ಬಳಿ ಕೂರುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಹೀಗೇಯೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈ ಮೂಕಕ್ಕ ದೊಡ್ಡ ಗಂಟಲು ತೆಗೆದು ಎಲ್ಲರ ಹತ್ತಿರ ಗಂಟಲು ಹರಿದುಹೋಗುವ ತನಕ ಜಗಳ ಆಡದಿದ್ದರೆ ಆಕೆಗೆ ಈ ಗಂಟಲ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂದು. ಮೂಕಕ್ಕೆ ಈಗ ಬರಿದೆ ಕಂಬನಿ ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗಿ ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲವಳಾಗಿದ್ದೆ? ಆಗೆಲ್ಲ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರದ ಲಾಟರಿ ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಲಾಟರಿ ಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಹಣವೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಲಾಟರಿಯ ಬಂಪರ್ ಬಹುಮಾನ ನನಗೇ ಬಂದಂತೆ, ಆ ಹಣದಲ್ಲಿ ಈ ಮೂಕಕ್ಕನನ್ನು ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ಹುಷಾರು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುವ ಕನಸು ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಲಾಟರಿ ಹೊಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಮೂಕಕ್ಕನನ್ನು ನಾನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಮೈಸೂರಿನ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯ ಕ್ಯಾಂಟೀನಿನಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಪಕ್ಕದ ಟೇಬಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತ ಹುಡುಗರು ಮದುವೆ ಆದ್ರೆ ಇವರನ್ನು ಮದುವೆ ಆಗಬೇಕು ಗುರೂ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜಗಳವೇ ಇರಲ್ಲ ಎಂದ ಒಬ್ಬ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ‘ಒಂದು ತಗೊಂಡ್ರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಫ್ರೀ ಇದ್ದಂಗೆ ಮೂಕಿನ ಮದುವೆ ಆದ್ರೆ ಅವಳ ಟೀಚರ್ ಫ್ರೀ ನೋಡು. ಒಂದು ಕೈ ಟ್ರೈ ಮಾಡು’ ಅಂದದ್ದೇ ನನ್ನ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ನೋಡಿದೆ. ಇಬ್ಬರು ಚಂದನೆಯ ಹುಡುಗಿಯರು ಸನ್ನೆಯ ಭಾಷೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಾಕೆಗೆ ಮಾತು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೇ ಅವಳನ್ನು ಈ ಮಾತು ಬಾರದ ಹುಡುಗಿಯ ಟೀಚರ್ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಹುಡುಗರು ಆ ತರಹದ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ನಾನು ಈ ಹುಡುಗಿಯರ ಮೌನದ ಸನ್ನೆಗಳನ್ನೇ ಗಮನಿಸಿದೆ. ಮೂಕಕ್ಕನ ಗಲಾಟೆಗಿಂತ ಇವರ ಮೌನ ಇರಿದು ಕೊಲ್ಲತೊಡಗಿತು. ಮತ್ತೆ ನನ್ನಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಕೂರಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನಾ ಪಾಟೇಕರ್ ಮತ್ತು ಮನಿಷಾ ಕೊಯಿರಾಲಾ ನಟನೆಯ ‘ಖಾಮೋಶಿ’ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡುವಾಗ ಕೂಡ ಮೂಕಕ್ಕನ ಚಿತ್ರವೇ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಸುಳಿಯುತ್ತ ಬಹಳ ಕಾಡಿತ್ತು.

ಇತ್ತೀಚೆ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆಂದು ಗುಜರಾತಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಉಳಿಯಲು ಒಂದು ಕಡೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ನಡು ರಾತ್ರಿ ಮಂದ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ನಾವು ದೊಡ್ಡ ಹಾಲ್ ಒಂದರ ತುಂಬ ಪಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟ ಸಾಲು ಸಾಲು ಮಂಚಗಳಿದ್ದವು. ಒಂದೊಂದು ಮಂಚದಲ್ಲಿ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ಕೆಳಗೆ ಎರಡೆರಡು ಹಾಸಿಗೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ನಂತರ ನಮ್ಮಂತೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದ ಜನ ಮಲಗಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಮುಂಜಾನೆ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಾಗ ಏನು ನೋಡುವುದು? ಇಡೀ ಹಾಲಿನ ತುಂಬ ಸಾವಿರಾರು ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದ ಮೌನ! ಈ ಮಕ್ಕಳು ಹೂವುಗಳಂತೆ ಅಥವಾ ಚಿಟ್ಟೆಗಳಂತೆ ಸನ್ನೆಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಗಾಢ ಮೌನದಲ್ಲಿ. ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ! ಇದೆಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದೆ ನಾನು ಎಂದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಚೀರುತ್ತಿತ್ತು. ನಾವು ಕೆಲ ಗಂಟೆ ಆ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಕಳೆದೆವು. ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಕಲರವದಲ್ಲಿ ಚಿಟ್ಟುಹಿಡಿಸಬೇಕಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ಈ ಪರಿ ಸೂಜಿ ಬಿದ್ದರೂ ಕೇಳಿಸಬಹುದಾದ ಮೌನದಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ನಾನ, ತಲೆ ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಶಿಸ್ತಾಗಿ ಸಮವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ಶಾಲೆಗೆ ಸಜ್ಜಾಗುವುದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾ ಘೋರ ಯುದ್ಧವೊಂದು ಎದೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಉದ್ವೇಗಗೊಳ್ಳುತ್ತ ಕಣ್ಣ ಹನಿ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಗೊಡದಂತೆ ಪರಿಶ್ರಮಿಸತೊಡಗಿದ್ದೆ.

ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕೊಂಕಣಿಗರ ಮನೆ. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಂದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮುದಿ ತಾಯಿ. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಇನ್ನೂ ಮದುವೆಯಾಗದ ಸುಮಾರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರು. ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಹೋಟೆಲ್ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದು ಕಾಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಕಾಲಿಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮಕ್ಕಳೆಂದರೆ ತುಂಬ ಪ್ರೀತಿ. ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮುದ್ದುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನಗದು ಯಾಕೋ ಅಸಹ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಅನಂತು ಎಂಬ ಹೆಸರಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲರೂ ಕುಂಟ ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ನೋಡ ನೋಡುತ್ತ ಒಂದು ದಿನ ಈ ಕುಂಟನಿಗೆ ಅದೇನೋ ಕಾಯಿಲೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಕಾಲ ನರಳಿದ. ವೈದ್ಯರು ಬಂದು ಇನ್ನು ಇವನು ಬದುಕುವುದಿಲ್ಲ, ನೆಂಟರಿಷ್ಟರನ್ನು ಕರೆಸಿಬಿಡಿ. ನೋಡುವವರು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿಬಿಡಲಿ ಎಂದರಂತೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದರೆ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಜೀವ ಹೋಗುವ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ಅವನು ನನ್ನ ಹೆಸರು ಹೇಳಿ ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಎಂದು ಕೇಳಿದನಂತೆ. ನೋಡಲು ಹೋದ ನನ್ನ ಮನೆಯ ಜನ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುವಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವನ ಪ್ರಾಣ ಹೋಗಿಯಾಗಿತ್ತು!

ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಸಮೀಪವೇ ವಾಸವಿದ್ದ. ಓಣಿ ಮಾತ್ರ ಬೇರೆ ಬೇರೆ. ಇವನು ಗದಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಗವಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಿದೂಸ್ಥಾನಿ ಸಂಗೀತ ಕಲಿತು ಬಂದಿದ್ದ. ಹಾರ್ಮೋನಿಯಮ್, ಕೊಳಲು, ಮೌತ್ ಆರ್ಗನ್, ತಬಲ ಇತ್ಯಾದಿ ಅತ್ಯಂತ ಮಧುರವಾಗಿ ನುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಇವನ ಕೊರಳೋ.. ಕೊಳಲನ್ನೇ ಒಳಗಿರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಇವನು ಹಾಡತೊಡಗಿದನೆಂದರೆ ನಾನು ಹುಚ್ಚೇರಿದ ಭಾವದಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪಯಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ನನಗರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ನರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೃದಯ ಹಕ್ಕಿಯಾಗಿ ಗರಿಗೆದರುತ್ತಿತ್ತು. ಇವನ ಬಳಿ ನಾನು ಹಿಂದೂಸ್ಥಾನಿ ಹಾಡುಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಹಾರ್ಮೋನಿಯಮ್ ಕಲಿಯಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಲ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ನಮ್ಮೂರಿನ ಒಬ್ಬಾಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಇವನಿಗೆ ಕ್ರಶ್ ಆಗಿ ಅವಳ ಆಸೆಯ ಮೇರೆಗೆ ನನಗೆ ಸಂಗೀತ ಕಲಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ. ಈ ಬೇಸರ ನನ್ನಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಇವನು ಸಾಯುವ ತನಕವೂ ಮತ್ತು ಈಗಲೂ ಇವನ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ವಿಶೇಷ ಗೌರವ ಪ್ರೀತಿ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಿತು.

ಇವನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕಾಫಿ ತಿಂಡಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದೇ ಸೀದಾ ಸರಾಗ ನಡೆದು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಇವನಿಗೆ ಎಲ್ಲೋ ಚೂರು ಕಣ್ಣ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ಹೀಗೆ ಸರಾಗ ಕತ್ತು ವಾರೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನೇರ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೇ ಬರುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ? ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ನಾನಾ ತರಹದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಒಡ್ಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಾನು ಯಾವ ಬಣ್ಣ ಇದ್ದೇನೆ ಹೇಳು? ಅಂದರೆ ‘ಬೆಳ್ಳಗೆ’ ಅನ್ನನುತ್ತಿದ್ದ. ನಿನ್ನ ತಂಗಿ ಯಾವ ಬಣ್ಣ? ಎಂದರೆ ‘ಕಪ್ಪು’ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ರೂಪಾಯಿಯ ನೋಟಿನ ಆಕಾರಕ್ಕೇ ಕಾಗದವನ್ನಿಟ್ಟು ಕತ್ತರಿಸಿ ತಗೋ ರೂಪಾಯಿ ಎಂದರೆ ಇದು ಕಾಗದ ಎಂದು ಮುದ್ದೆ ಮಾಡಿ ಬಿಸಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ನಾವು ಆಗೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಕಟ್ಟಾಟ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆಗ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಕಳ್ಳರಾದರೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇವನಿಗೆ ಹೇಗೂ ಕಣ್ಣು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಕಣ್ಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟದಿದ್ದರೆ ನನ್ನದು ಜೋರು ಗಲಾಟೆ. ಇಲ್ಲ ಇವನಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ ಎಂದು.

ಆದರೂ ಅವನಿಗೆ ಕಣ್ಣಿಲ್ಲ ಎಂದು ಒಂದು ಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಒಳಗೊಳಗೇ ಇವನ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮರುಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕೂತು ಇವನ ಕಣ್ಣಿನ ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಲಾಟರಿ ಹೊಡೆಯುವ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಂದು ದಿನ ಇವನಪ್ಪ ದೊಡ್ಡ ಡಾಕ್ಟರರ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಅವರೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ನೇತ್ರ ತಜ್ಞ ಮೋದಿಯವರು. ಈ ಕಣ್ಣಿಲ್ಲದ ನನ್ನ ಸಂಗೀತ ಗುರುವಿಗೆ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನಾಗಿರುವಾಗ ಕಣ್ಣಿನ ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡಿಸಲೆಂದು ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದರಂತೆ. ಆಗ ಇವನು ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಈಗ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದಿದ್ದರಂತೆ. ಈಗ ಮೋದಿ ಎನ್ನುವ ಜನಪ್ರಿಯ ನೇತ್ರ ತಜ್ಞರು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಇವನಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ತಿಳಿದ ನಾನು, ಇವನಿಗೆ ನೂರಾರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಿನಗೆ ಕಣ್ಣು ಬರುತ್ತಲ್ವಾ ಆಗ ನೀನು ಪಟ್ಟಿ ಬಿಚ್ಚಿದ ಕೂಡಲೇ ಯಾರನ್ನು ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತೀ? ಎಂದರೆ ಮೊದಲು ನನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ನಂತರ ನನ್ನ ಮಮ್ಮಿ ಪಪ್ಪನನ್ನು ಆಮೇಲೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ಸಿನಿಮೀಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲ ನಡೆದುಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಯೋಚನೆ. ಆದರೆ ವೈದ್ಯರು ಕಣ್ಣಿನ ನರ ತುಂಬ ದುರ್ಬಲವಾಗಿರುವ ಕಾರಣ ಅಪರೇಷನ್ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಕಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇದರಿಂದ ನಾನು ಹತಾಶಳಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟು ಅತ್ತೆನೋ.

ಆಗೆಲ್ಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವ, ದೇವರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುವ ಮತ್ತು ಕೇಳಿದ ವರ ಕೊಡುವ ಕಥೆಗಳು ಮಸ್ತು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರಣ ನಾನು ದೇವರನ್ನು ಕಾಣುವ ಹಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ದೇವರು ಕೊಡಬಹುದಾದ ಮೂರು ವರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ ಇವನಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಬರಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬ ಮೂಕಿ, ಒಬ್ಬ ಕುಂಟ, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಕುರುಡ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಹಿಂಡಿಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಒಬ್ಬಳೇ ಇದ್ದಾಗೆಲ್ಲ ಸನ್ನೆಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವುದನ್ನೂ ಕುಂಟುತ್ತಾ ಒಂದು ಕಾಲಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದನ್ನೂ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೇ ಓಡಾಡುವುದನ್ನೂ ಹಟ ಯೋಗದಂತೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸ್ಪರ್ಶಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಸದ್ದಿನಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಾಳೆ ದಿನ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಹೋದರೆ, ನನ್ನ ಮಾತು ನಿಂತರೆ, ನಾನು ಕಾಲು ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ ಆಗಲೂ ಬದುಕಬೇಕು. ಆಗ ಇದೆಲ್ಲವೂ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

ನಾನು ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಕನ್ನಡಕ ಬಂತು. ಈಗಲೂ ಕನ್ನಡಕವಿಲ್ಲದೆ ಓದಲಾರೆ. ಇದರ ನಡುವೆ ಆಗಾಗ ತೀವ್ರವಾದ ಅಲರ್ಜಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾದಾಗ ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಗುತ್ತವೆ. ಮತ್ತು ಅವರ ನೆನಪು ಮಂಜುಗಣ್ಣನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತದೆ. ಹೌದು, ಏನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬದುಕು ದೂಡಬೇಕು. ಹೌದು ಹೀಗೆಯೇ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಕಾದಂಬಿನಿ

ಹೈಡ್ರೋ ಇಂಜಿನಿಯರ್ಸ್ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಆಫೀಸ್ ಎಕ್ಸಿಕ್ಯೂಟೀವ್. ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹೊಸನಗರ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸ. ಬಿಡುವಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳು, ವೆಬ್ ಪೋರ್ಟಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಬರಹಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ‘ಹಲಗೆ ಮತ್ತು ಮೆದುಬೆರಳು’ ಅವರ ಮೊದಲ ಕಾವ್ಯಸಂಕಲನ.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 1 day ago No comment

    ಸವಿತಾ ನಾಗಭೂಷಣ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ | ದಾರಿಯೇ ದೈವ… ವೈಷ್ಣೋದೇವಿ

    ಪ್ರವಾಸಿ ಸವಿತಾ ಕಂಡ ಇಂಡಿಯಾ   ಇದು ನಾನು 2011ರ ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೆಲ ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಸಮೂಹದೊಂದಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ದರ್ಜೆಯ ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣದ ಮೂಲಕ ಕೈಗೊಂಡ ಭಾರತ ಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ. ಇದು ಈಗಾಗಲೇ 12 ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಡಿ ಎಸ್ ನಾಗಭೂಷಣ ಅವರ ಸಂಪಾದಕತ್ವದ ‘ನವ ಮಾನವ’ ಸಮಾಜವಾದಿ ಮಾಸಿಕದ (ಈ ಪತ್ರಿಕೆ ನವೆಂಬರ್ 2011ರ ...

  • 6 days ago One Comment

    ಅಜ್ಜಿಗೇನು ಬೇಕು ಅಂತ ಅಜ್ಜಂಗೇನು ಗೊತ್ತು!

            ಕಥನ         ಅಜ್ಜ ಪೆನ್ಷನ್ ತರೋದಕ್ಕೆ ಅಂತ ಪೇಟೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕಾರು ಬಂದು ನಿಂತಿತು. ಕಾರಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಮಗ, ಸೊಸೆ ಮತ್ತೆ ಆರು ವರ್ಷದ ಮೊಮ್ಮಗ ಬಂದಿದ್ರು. ಅಜ್ಜಿಗೆ ಖುಷಿ ತಡೆಯಕ್ಕಾಗದೇ ಅಡಿಗೆ ಮನೆ ಸಂದಿ ಮೂಲೇನೆಲ್ಲಾ ಹುಡುಕಿದ್ಲು. ದಡಾ ಬಡಾ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದ್ಲು, ಸರಾಪರಾ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದ್ಲು. ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಕೊತಾಕೊತಾ ಸದ್ದು ...

  • 1 week ago No comment

    ವಸಂತದ ನೆನಪು; ಮಾಗುವ ಹುರುಪು!

      ಜಗತ್ತಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತ ಸಾಗಿ, ನಮಗೆ ಈ ಜಗತ್ತು ಹೀಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವವರೆಗಿನದು ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸಿನ ಕಾಲ. ನಾವು ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ, ಕಲಿತದ್ದು, ಕೇಳಿದ್ದು, ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗುವ ವೇಳೆಗೆ ನಮಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚಿಗುರು ಟಿಸಿಲೊಡೆದಿರುತ್ತದೆ.     ಕುಣಿದಾಡುವಷ್ಟು ಚೈತನ್ಯವಿರುವ ಯೌವನಕ್ಕೂ, ಕುಂದಿದ ಶಕ್ತಿಯ ಇಳಿಗಾಲದ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ಬರುವುದು ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸು! ಹುಟ್ಟು, ಬದುಕು ,ಸಾವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಬದುಕನ್ನು ಹಲವರು ಸಾಧನೆಗಳ ...

  • 1 week ago No comment

    ಸವಿತಾ ನಾಗಭೂಷಣ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ | ಬಂಗಾರದ ಹೊಳಪು, ಬೇಗುದಿಯ ನೆನಪು…

    ಪ್ರವಾಸಿ ಸವಿತಾ ಕಂಡ ಇಂಡಿಯಾ   ಇದು ನಾನು 2011ರ ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೆಲ ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಸಮೂಹದೊಂದಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ದರ್ಜೆಯ ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣದ ಮೂಲಕ ಕೈಗೊಂಡ ಭಾರತ ಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ. ಇದು ಈಗಾಗಲೇ 12 ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಡಿ ಎಸ್ ನಾಗಭೂಷಣ ಅವರ ಸಂಪಾದಕತ್ವದ ‘ನವ ಮಾನವ’ ಸಮಾಜವಾದಿ ಮಾಸಿಕದ (ಈ ಪತ್ರಿಕೆ ನವೆಂಬರ್ 2011ರ ...

  • 2 weeks ago No comment

    ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್ ಪಟ್ಟಾಂಗ | ನನಗೂ ಒಬ್ಬ ಗೆಳೆಯ ಬೇಕು…

    ಆ ಘಟನೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಈಗಲೂ ನಗು ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಘಟನೆಯೊಂದು ನಡೆದಿತ್ತು. ಅವು ನನ್ನ ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳು. ಮಂಗಳೂರಿನ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್ ಒಂದಕ್ಕೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕೆಂದು ಬಂದಿದ್ದ ನಾನು ಫುಡ್ ಕೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎತ್ತ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ಕೌಂಟರಿನತ್ತ ನಡೆದು ಬೇಕಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದೆ. ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ ನೊಣ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹೆಂಗಸಿಗೆ ನನ್ನ ಆಗಮನವು ಅಂಥಾ ಉತ್ಸಾಹವೇನೂ ತರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ...


Editor's Wall

  • 11 May 2018
    1 month ago No comment

    ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರು ಜೈಲಲ್ಲಿ ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಭೇಟಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲವಾ?

    ಭಾರತದ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಧಾನಿ ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ಅವರ ಆತ್ಮಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿಯೇ, ಅವರು ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದರೆಂಬುದರ ಕುರಿತ ವಿವರ ಸಿಗುತ್ತದೆ. “ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದ್ದ ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್, ಬಟುಕೇಶ್ವರ್ ದತ್, ವೀರ್ ಸಾವರ್ಕರ್ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವರನ್ನು ಯಾರಾದರೊಬ್ಬ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರು ಹೋಗಿ ಕಂಡಿದ್ದರಾ? ಆದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರು ಭ್ರಷ್ಟನೊಬ್ಬ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ” ಎಂದು ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಚುನಾವಣೆ ಪ್ರಚಾರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ವಾಗ್ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ...

  • 10 May 2018
    2 months ago No comment

    ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ; ವಾರವಿಡೀ ಬಿಡುಗಡೆ!

    ಪುಸ್ತಕವೊಂದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಅದರ ಬಿಡುಗಡೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೂ ಕಡ್ಡಾಯವೆಂಬಂಥ ಕಾಲವಿತ್ತು. ಈಗಲೂ ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಾವಿರ, ಲಕ್ಷದ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹಣ ಸುರಿದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುವ ಬಿಡುಗಡೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದ ಕುರಿತ ಮಾತಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಪ್ತ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆಯೇ? ದುಡ್ಡಿನ ವಿಚಾರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಯೋಜನೆ ಬೇಡುವ ಶ್ರಮ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು. ಹಾಲ್ ಬುಕ್ ಮಾಡಬೇಕಾದಲ್ಲಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಗೊತ್ತುಮಾಡುವುದು, ಅವರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಹೊಂದುವಂತೆ ದಿನಾಂಕ ನಿಗದಿಪಡಿಸುವುದು, ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರಿಕೆ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು, ...

  • 03 May 2018
    2 months ago No comment

    ಕಾದಂಬಿನಿ ಕಾಲಂ | ಏನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬದುಕು ದೂಡಬೇಕು

                      ಆಗೆಲ್ಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವ, ದೇವರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುವ ಮತ್ತು ಕೇಳಿದ ವರ ಕೊಡುವ ಕಥೆಗಳು ಮಸ್ತು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರಣ ನಾನು ದೇವರನ್ನು ಕಾಣುವ ಹಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.   ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇವೆಲ್ಲ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಘಟಿಸಿತ್ತೋ ಅರಿಯೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ನೆರೆಮನೆಯ ಒಬ್ಬ ಹೆಂಗಸು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೂಕಕ್ಕ ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ...

  • 30 April 2018
    2 months ago No comment

    ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಹೋರಾಟದ ಐದು ವರ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಆ ಪುಟ್ಟ ಗೂಡು

    ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಮೂಲ್ಯ ಘಳಿಗೆಯೇ ಇಂಥದೊಂದು ಘಟನೆಗೆ ಬಲಿಯಾದ ಆಘಾತದಲ್ಲಿರುವ ಆಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಗೆಲುವಾದವಳಂತೆ ಕಂಡರೂ ಮತ್ತೆ ಗಂಭೀರಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟೇ ಮಾತು. ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕನಸೂ ಒಡೆದುಹೋಗಿದೆ.   ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟ, ಸಮಾಜದೆದುರು ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುಖವಾಡ ತೊಟ್ಟುಕೊಂಡ ಮತ್ತು ಸಾಧ್ಯವಿರುವಷ್ಟೂ ವಾಮಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲಂಥ ಅತ್ಯಂತ ಬಲಿಷ್ಠ ದುಷ್ಟನೊಬ್ಬನನ್ನು ಎದುರುಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿಟ್ಟತನ ಹೇಗೆ ಅಗಾಧ ಸಾಗರದ ನಟ್ಟ ನಡುವಿನ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ...

  • 28 April 2018
    2 months ago No comment

    ಮೈಬಣ್ಣವೆಂಬ ಮಾನದಂಡ ಮತ್ತು ‘ವಿಪ್ಲವ’ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯ ರಾಜಕಾರಣ

    ಈ ‘ವಿಪ್ಲವ’ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ ಅಧಿಕಾರಸ್ಥವಾದುದಾಗಿದೆ. ದೇವರು, ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಒಡೆಯುವುದನ್ನು ತನ್ನ ಪರಮೋನ್ನತಿ ಎಂಬಂತೆ ಭ್ರಮಿಸುವ ಈ ಕುರೂಪವು ಮನುಷ್ಯರ ಮೇಲೆ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಎತ್ತಿಕಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಹೆಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಹೆಣ್ಣನ್ನೇ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸುವ ಹುನ್ನಾರಗಳ ಮೂಲಕ, ನಿಜವಾದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನಾಶಗೈಯುತ್ತಿದೆ. 21 ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ಅಂದರೆ 1997ರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಸುಂದರಿ ಪಟ್ಟ ಗೆದ್ದ ಡಯಾನಾ ಹೇಡನ್ ಮೈಬಣ್ಣದ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿ ಕೀಳು ಅಭಿರುಚಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದ ತ್ರಿಪುರಾ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ವಿಪ್ಲವ್ ಕುಮಾರ್ ದೇವ್ ...