Share

ಕಾದಂಬಿನಿ ಕಾಲಂ | ಜಾನೂ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇನೆ!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ನಾನು ಸಾಹಿತಿಯಾಗುವ ಕನಸನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆದವಳಲ್ಲ. ಜಗತ್ತಿನೊಡನೆ ಒಡನಾಡುವಾಗ ನನ್ನೊಳಗೆ ನಡೆಯುವ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸಲು ಬರಹ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತಷ್ಟೇ!

 

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿ, ಮಕ್ಕಳ ಅಥವಾ ಕಾರ್ಟೂನು ಚಿತ್ರಗಳು ಊರಿನ ಸಿನೆಮಾ ಟೆಂಟಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಶಿಕ್ಷಕರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ದು ಕಡಿಮೆ ದುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿನೆಮಾ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಲ್ಲವೇ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಾಮನ ಥಿಯೇಟರಿನಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಸಿನೆಮಾ ಬಂದರೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ಅಂಥ ಸಿನೆಮಾ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದವು. ಒಂದು ಸಿನೆಮಾ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ‘ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಶೀಲಾ’ ಎಂದದರ ಹೆಸರು. ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಜೊತೆಗೇ ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟ ಒಬ್ಬಳು ಮನುಷ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸಘಾತುಕತನ, ಮೋಸ ವಂಚನೆ, ಕುಟಿಲತೆ ಕ್ರೌರ್ಯಗಳಿಂದ ಜರ್ಜರಿತಳಾಗಿ ಕಡೆಗೊಮ್ಮೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ತನ್ನ ಕಾಡಿಗೇ ಹೋಗಿಬಿಡುವ ಚಿತ್ರಕಥೆ. ನಾನು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಈ ಸಿನೆಮಾದ ಮುಕ್ತಾಯದ ಚಿತ್ರಣ ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಒಳಗೆ ನಾಟಿ ಕೂತು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಾನೂ ಅದೇ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿರುವೆನಾ ಎಂದು ಅನಿಸತೊಡಗಿದೆ.

ಇತ್ತೀಚೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಅಥವಾ ಕಾಲನ ಪ್ರಹಾರಕ್ಕೆ ಮೇಲೇಳುವ ಆಸೆಯ ಸೆಲೆಯೂ ಇಲ್ಲದಾಗಿ ಕಡಿದುಬಿದ್ದಲ್ಲೇ ಜೀವ ವಿಲಗುಡುವಂತೆ, ಕಣ್ಣ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಯಾವ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೂ ಇಲ್ಲದೆ ನೋಟವನು ಶೂನ್ಯವೊಂದು ಆವರಿಸಿಬಿಟ್ಟಂತೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಯಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ ಬದುಕಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದು ಹಲುಬುತ್ತ ಇದ್ದುಬಿಟ್ಟ ದಿನಗಳಿವು. ಅಂಥ ಒಂದು ಜೀವವಷ್ಟೇ ನನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸೀತು ಎಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಹೊತ್ತುಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಮನೆಯೆದುರಿನ ಗಿಡಗಳಲ್ಲಿ ಆಡುವ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಅವುಗಳ ಮಧುರ ಉಲಿಯನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬುಲ್ ಬುಲ್ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಾಡು ಪೀಹೂವಿನ ನೆನಪು ತರಿಸುತ್ತ ಹೃದಯ ಹಿಂಡಿಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂಥ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯೆದುರಿಂದ ನಡೆದುಹೋಗುವ ಕೆಲ ಮಕ್ಕಳು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಈ ಹಕ್ಕಿ ಮರಿಗಳಿಗೋ ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿಗೋ ನಮ್ಮ ನಾಯಿಗೋ, ಬೆಕ್ಕಿಗೋ ರಸ್ತೆಯ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಬೀಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಾನಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದರ ಮತ್ತು ಅವರ ನಡವಳಿಕೆಯಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲೊಂದು ತಳಮಳದ ಚಂಡಮಾರುತವು ಕನಲಿಬಿಡುವ ಪರಿವೆ ಅವರಿಗಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತುಂಬ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಅಂಥ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಅದೇಕೆ ಚಂದದ್ದೊಂದು ಹಕ್ಕಿಯ ಕಾಲು ಮುರಿದು ಕೆಡವಿಬಿಡಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ? ದೊಡ್ಡವರೂ ಕೊಳ, ಹೊಳೆಗೆ ದಡದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕಲ್ಲೆಸೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಸಲ ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಅದೇಕೆ ತಿಳಿಗೊಳಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲೆಸೆದು ರಾಡಿಯೆಬ್ಬಿಸಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ? ನಾಯಿಗಳು, ಬೆಕ್ಕುಗಳು ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ ಹಾವು, ಚೇಳುಗಳೂ ತನಗೆ ಅಪಾಯವಿದೆಯೆಂದೆನಿಸದ ಹೊರತು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದವರನ್ನು ಬಂದು ಕಚ್ಚುವುದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯಜೀವಿಯ ಸ್ವಭಾವವು ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗಿನಿಂದಲೇ ನಿರ್ದಯಿಯಾಗುತ್ತಾ ಆಗುತ್ತಾ ಕಂಡಕಂಡದ್ದಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲು ಬೀಸುತ್ತ ಯಾಕಿಷ್ಟು ಹಿಂಸ್ರ ನಡೆ? ಅದೇಕೆ ಸುಶಾಂತ ಸರೋವರಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲು ಬೀಸಬೇಕು ಎಂದೆನಿಸಬೇಕು? ಅದರಿಂದ ದಕ್ಕುವುದೇನು? ಯಾರೋ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಸುಮ್ಮನಿದ್ದವರ ಎದೆಯ ಮೇಲೊಂದು ಕಲ್ಲೆತ್ತಿಹಾಕಿ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದರೆ ಅರ್ಥವಾದರೂ ಏನು? ಹೇಗೆ ನಂಬುವುದು ಸುಳ್ಳಿನ ಮುಖವಾಡ ತೊಟ್ಟು ಕಪಟ, ವಂಚನೆಯ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಕೆಡವುತ್ತ, ಮುದ್ದಿಸಿ ಮುದ್ದಿಸಿ ನಂಜುಣಿಸುವ ಈ ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಿಯನ್ನು?

ಬೆಕ್ಕು ನಾಯಿಗಳಂಥ ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಗಳ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ಬೆಕ್ಕು ತನ್ನಂಥದ್ದೇ ಇನ್ನೊಂದು ಬೆಕ್ಕು ಕಂಡರೆ ಅದನ್ನು ಕಚ್ಚಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ತನ್ನ ಜಾತಿಯಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯನ ಜೊತೆ ಮುದ್ದಾಗಿ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ನಾಯಿಯೊಂದು ತನ್ನಂಥದ್ದೇ ಇನ್ನೊಂದು ನಾಯಿಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ವೈರಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಮೇಲೆರಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ತನ್ನನ್ನು ಸಾಕಿದ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ದೇವರಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಈ ವರ್ತನೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಮನುಷ್ಯಜೀವಿ ಅದು ಯಾವ ಪರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಸಂಕುಲವನ್ನು ಗುಲಾಮಿತನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿಸಿದ್ದಾನು? ಆನೆಯನ್ನು ಬಳಸಿ ಇನ್ನೊಂದಾನೆಯನ್ನು ಪಳಗಿಸಿ ಮಣಿಸಿಬಿಡುವ ಕುಟಿಲ ಕಲೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗಲ್ಲದೆ ಇನ್ನಾವ ಜೀವಿಯಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದೀತು? ಈ ಮನುಷ್ಯಜೀವಿ ತನ್ನ ಸಹಮಾನವನೊಡನೆಯೂ ಹೀಗೆಯೇ ನಡೆದುಕೊಂಡದ್ದಿದೆಯಲ್ಲವೇ?

ಹಾಗಾಗಿಯೋ ಏನೋ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಗಜೀವಿಯಾದರೂ ಒಳಗೊಳಗೇ ಒಡೆದೊಡೆದು ಚೂರಾಗಿ ತನ್ನ ಎದೆಯ ಮಾತಿಗೆ ಕಿವಿಯಾಗಬಲ್ಲ ಇನ್ನೊಂದು ಜೀವಿಗಾಗಿ ತಹತಹಿಸುತ್ತ ಒಬ್ಬೊಂಟಿಯಾಗಿ ಬದುಕಿಡೀ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಾನೆ ಆದರೂ ಅವನ ಹುಡುಕಾಟ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಅಂತಹದ್ದೇ ಒಂದು ಜೀವಿಯಷ್ಟೇ. ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ ನನ್ನ ಒಳಗುದಿಗೆ ಕಿವಿಯಾಗಬಲ್ಲ ಆ ಇನ್ನೊಂದು ಜೀವ ಯಾವುದೆಂದು? ಅದು ಮನುಷ್ಯನೇ? ಉಹೂಂ.. ಅವನು ಅರ್ಹತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಒಮ್ಮೆ ಯಾವ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಅನುಭವವಾಯಿತೆಂದರೆ ಮತ್ತೆ ಅವನೆಂದೂ ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಹಂಬಲಿಸಲಾರ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯಜೀವಿಗೆ ಸ್ವಾರ್ಥರಹಿತವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ. ಇದು ಅರ್ಥವಾದ ಮೇಲೆ ಈ ಮನುಷ್ಯರ ಪ್ರೀತಿಯ ಕೊಡುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವೇ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಒಬ್ಬೊಂಟಿಯಾಗಿ ಬದುಕಿನ ಹಾದಿಯ ಯಾವುದೋ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲ್ಗೆಟ್ಟು ನಿಂತಲ್ಲೇ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟ ಒಂದು ದಿನ…

ಆ ದಿನ ಅಂಬಿಕಾನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲೆಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಸಂಜೆ ಐದಕ್ಕೆ ನಾವಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದ್ದರೆ ಸಾಕಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. ಅವ ನನಗಾಗಿಯೇ ಕಾದಿದ್ದವನಂತೆ ‘ಇಲ್ಲಿ ನೋಡು, ಕಾಲಿಗೆ ಪೆಟ್ಟಾಗಿ ಗೆಳಯನ ಜೋಳದ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತಂತೆ. ತಂದುಕೊಂಟ್ಟಿದ್ದ. ನನ್ನ ಆರೈಕೆಯಿಂದ ಗುಣವೇನೋ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇದಿನ್ನೂ ಮರಿಯಾಗಿರುವ ಕಾರಣ ಕೂಡಲೇ ಕಾಡಿಗೆ ಬಿಡುವಂತಿಲ್ಲ. ನೀನು ಅದು ಹಾರಲು ಕಲಿಯುವ ತನಕ ಸಾಕು’ ಎಂದು ಮುದ್ದು ಗಿಳಿಯೊಂದನನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ನನಗೆ ಸ್ವರ್ಗವೇ ಸಿಕ್ಕಂತಾಯ್ತು. ಅದೂ ನಾನು ಅದರ ಹಳೆಯ ಸಂಬಂಧಿ ಎನ್ನುವಂತೆ ನನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಒಣಗಲೆಂದು ಹಾಗೆಯೇ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನನ್ನ ಕೂದಲ ನಡುವೆ ಕೂತುಬಿಟ್ಟಿತು. ನನ್ನ ಕೆನ್ನೆಗಳಿಂದ ಗಿಳಿಯ ಬೆನ್ನಿಗೆ ನವುರಾಗಿ ಸೋಕಿದೆ. ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ಒಳ್ಳೆಯ ದಿನಗಳ ಆಗಮನಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ಹಸಿರು ನಿಶಾನೆಯಂತೆ ಈ ಗಿಳಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಏನು ಹೆಸರಿಡುವುದು ಈ ಹಸಿರು ಗಿಳಿಗೆ? ಪಚ್ಚೆ? ಉಹೂಂ! ಬಾಲದಲ್ಲಿ ಅದೆಂಥ ಮೋಹಕ ನೀಲಿ! ವಾಹ್ ನೀಲಿ! ನಾನು ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಗಿಳಿಯನ್ನು ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಅದರ ಎದೆಯ ಬೆಚ್ಚನೆ ಬಿಸುಪಿಗೆ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿದೆ “ನೀನು ನೀಲಿ!”

ನನ್ನ ಮನೆಯ ಐದಡಿ ಉದ್ದ ನಾಲ್ಕು ಅಡಿ ಅಗಲ ನಾಲ್ಕ ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಜಾಲರಿಯ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ನೀಲಿ ಹಾರಿಕೊಂಡು ಹಾಯಾಗಿ ಇತ್ತು. ಬೇಗ ಬೇಗ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸುವುದು, ನೀಲಿಯ ಜೊತೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯುವುದು, ಹಾಡಿಗೆ ದನಿಗೂಡಿಸುವ ನೀಲಿಗಾಗಿ ಹಾಡು ಹಾಕುವುದು, ಅದರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡುವುದು ನನ್ನ ದಿನಚರಿಯಾಯ್ತು. ನನಗೀಗ ಮನುಷ್ಯರ ಸಂಗ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ನೀಲಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಬೆರೆತುಹೋಗಿದ್ದೆ. ನೀಲಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಒಂದೇ ವಾರವಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು.

ನನ್ನ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಗೆಳೆಯರಾದ ನಿಖಿಲ್ ಕೊಲ್ಪೆಯವರು ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಬುಲ್ ಬುಲ್ ಮರಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಾಗಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಬರೆದು ನನಗೆ ಟ್ಯಾಗ್ ಮಾಡಿದ್ದರು. ನೋಡಿದ್ದೇ ತಡ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿತು. ಥೇಟ್ ಪೀಹೂವಿನಂತೆ ಇತ್ತು. ನಾನು ಗೋಗರೆಯತೊಡಗಿದೆ, ‘ಸರ್ ಈ ಮರಿಗೆ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಸಿಕ್ಕದೇ ಇದ್ದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ನೀವು ನನಗೆ ಕೊಡ್ತೀರಾ? ನನ್ನ ಪ್ರಾಣದ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ತೀನಿ. ನೀವಿದನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಾನದಕ್ಕೆ ಜಾನೂ ಎಂದು ಕರೀತೀನಿ’ ಎಂದು. ನಿಖಿಲ್ ಸರ್ ಅವರಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಂಗಲಾಚುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ ಲೋಕೇಶ್ ಪೂಜಾರಿ ಎಂಬ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಸ್ನೇಹಿತರು ‘ನಿಖಿಲ್ ಸರ್ ಕೊಡುವುದಾದರೆ ಈ ಹಕ್ಕಿ ಮರಿಯನ್ನು ನಾನೇ ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಮಲೆನಾಡಿಗೆ ಬಂದು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿಸ್ತೇನೆ’ ಎಂದರು. ರಾತ್ರಿ ಪೂರಾ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದವಳೇ ಬೇಗಬೇಗನೇ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿದೆ.

ಲೋಕೇಶ್ ಪೂಜಾರಿಯವರು ನನಗಾಗಿ ಉಜಿರೆಯಿಂದ ಉಡುಪಿಗೆ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹಕ್ಕಿ ಮರಿಯನ್ನು ನಿಖಿಲ್ ಸರ್ ಅವರಿಂದ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ನನ್ನೂರಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದರು. ನನಗಿಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬರ್ತಾರಪ್ಪಾ ಎಂದು ಕಾತರ. ಅಂತೂ ರಾತ್ರಿ ಎಂಟರ ಸಮಯ ಅವರು ಬಂದೇಬಿಟ್ಟರು. ಅವರ ಜೊತೆ ಬಂದ ಪತ್ರಕರ್ತೆ ಮಗುವಿನಂತೆ ಹಕ್ಕಿಮರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕೂತಿದ್ದರಂತೆ. ನಾನು ಮರಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಾಯಿ ತುಂಬಾ ‘ಜಾನೂ!’ ಎಂದೆ. ಹಕ್ಕಿ ಮರಿ ಊಟ ಕಾಣದೆ ಕೆಲ ದಿನಗಳಾಗಿತ್ತೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ರೆಕ್ಕೆ ಪುಕ್ಕ ಮೂಳೆ ಚರ್ಮ ಇಷ್ಟೇ ಇದ್ದದ್ದು ಅದರ ಶರೀರದಲ್ಲಿ. ತುತ್ತು ಕೊಟ್ಟರೆ ತಿನ್ನಬೇಕೆನ್ನುವುದನ್ನೂ ಮರಿ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಂತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಉಣಿಸುವ ಸರ್ಕಸ್ಸು ಶುರುವಾಯಿತು. ‘ಭಗವಾನ್ ದೇತಾ ಹೈ ತೋ ಚಪ್ಪರ್ ಫಾಡ್ ಕೆ ದೇತಾ ಹೈ’ ಎನ್ನುವ ಮಾತಿನಂತೆ ನನ್ನ ಬರಗೆಟ್ಟ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ವರವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದವು.

ನನಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೇನೂ ಬೇಡವೆನಿಸಿತು. ಈ ಲೋಕದೊಂದಿಗಿನ ನಂಟನ್ನು ಇಷ್ಟಿಷ್ಟಾಗಿ ಕಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬರುವ ಯೋಜನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಫೋನೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಪ್ರಕಾಶಕರಿಗೆ ‘ನೀವು ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು ಬೇಡ’ ಎಂದು ಸಂದೇಶ ಬರೆದು ಕೂತೆ. ಒಂದು ತಾಸು ಬಿಟ್ಟು ನೋಡುತ್ತೇನೆ, ‘ನಾಳೆ ನಿಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕ ನಿಮಗೆ ತಲುಪುತ್ತದೆ’ ಎಂಬ ಮಾರುತ್ತರ ಪ್ರಕಾಶಕರಿಂದ. ಏನೆನ್ನುವುದು ಈ ಚೋದ್ಯಕ್ಕೆ? ಎಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಸಂಕಲನ ತನ್ನಿ ಎಂದಾಗಲೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸದೆ ಕೂತಿದ್ದ ನನಗೆ ಅವರೊಬ್ಬರು ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಕಟಿಸು ಎಂದು ಕನಸಿನ ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತಿಸಿದ್ದರು. ಯಾಕೆ ಬೇಕು ನನ್ನಂಥವರಿಗೆ ಬೇಡದ ಉಸಾಬರಿ? ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ಯಾರು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? ಎಂದಾಗ ‘ನಾನೇ ಐವತ್ತು ಪ್ರತಿ ತಗೋತೀನಿ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆಸಲು ಕಳಿಸುವವರೆಗೂ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದರು. ಒಂದು ದಿನ ಐವತ್ತು ಪ್ರತಿ ಖರೀದಿಸುವ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟವರು ನಾಪತ್ತೆ! ಪುಸ್ತಕ ತನ್ನ ತಯಾರಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು. ಎಲ್ಲ ತಯಾರಿ ಮುಗಿಯುವಾಗ ರಕ್ಷಾ ಪುಟದ ವಿನ್ಯಾಸಕರು ‘ರಕ್ಷಾಪುಟದ ವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿಗೆ ಹಾಕು. ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಧೆ ಆಯೋಜಿಸು. ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಗಮನಿಸಿ ಬದಲಾವಣೆ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅನುಕೂಲವಾಗುತ್ತದೆ’ ಎಂದರು. ಪುಸ್ತಕ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬರುವ ಸೂಚನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಆ ರೀತಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಹಾಕುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಎನಿಸಿ ಪ್ರಕಾಶಕರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಕೇಳಿದರೆ ‘ಇನ್ನೇನ್ ವಾರದಲ್ಲೇ ಬರುತ್ತೆ. ನೀವು ಹಾಕಿ’ ಎಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇಬ್ಬರಿಗೆ ಬಹುಮಾನ ಹತ್ತು ಜನರಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಬಹುಮಾನ ಘೋಷಿಸಿದೆನಾದರೂ ಪುಸ್ತಕ ವಾರದಲ್ಲಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಡಿಸೆಂಬರಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೈಸೇರಬೇಕಿದ್ದ ಅದು ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳಾಗಿ ಉರುಳಿ ಹೋಗುತ್ತ ನನ್ನ ಭರವಸೆ ಇಷ್ಟಿಷ್ಟಾಗಿ ಕುಸಿಯುತ್ತ… ಪ್ರಕಾಶಕರಿಗೆ ಕೇಳಿದಾಗೆಲ್ಲ ವಾರದ ಗಡುವು! ಈ ವಾರದ ಗಡುವು ಭರ್ತಿ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳನ್ನು ನುಂಗಿಹಾಕಿತು. ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದವರೀಗ ಎದುರಲ್ಲೇ ನಗತೊಡಗಿದ್ದರು!

ಆದರೆ ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಅಪಮಾನಿತಳೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ಬದಲಿಗೆ, ಈ ಪುಸ್ತಕ ಮಾಡಿ ಯಾವ ಜಗಕ್ಕೆ ಏನುಪಯೋಗ? ನನ್ನ ಕವಿತೆಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಆಗುವ ನಷ್ಟವೇನು? ಯಾರ ಯಾವ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕಾಗಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಎನಿಸಿ ಕೊನೆಗೂ ಪುಸ್ತಕವನ್ನೇ ಮಾಡುವ ವಿಚಾರವನ್ನು ಕೈಬಿಡಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಮುದ್ರಣವಾಗಿ ಬಂದಾಗಿದೆ. ಇದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪುಳಕವನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡಿಲ್ಲ. ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆಯನ್ನೂ ತೀರಾ ಸರಳವಾಗಿ ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಡಿದ್ದಾಯಿತು. ಬಿಡುಗಡೆಯ ಹಿಂದೆಯೂ ಬಂಡವಾಳ ಸುರಿದು ಪುಸ್ತಕ ತಂದ ಪ್ರಕಾಶಕರ ಕೈ ಸುಡದಿರಲೆಂಬ ಆಶಯವೊಂದರ ಹೊರತು ಬೇರಾವ ಪ್ರಚಾರದ ಬಯಕೆಯಿಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಇಂಥ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಓದಿದ ಯಾರಿಗಾದರೂ ನಾನು ನಿರಾಶಾವಾದಿ ಎನಿಸಬಹುದು. ನಿಮಗಿಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ ಕೊಡಬೇಕು. ನಾನು ಸಾಹಿತಿಯಾಗುವ ಕನಸನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆದವಳಲ್ಲ. ಜಗತ್ತಿನೊಡನೆ ಒಡನಾಡುವಾಗ ನನ್ನೊಳಗೆ ನಡೆಯುವ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸಲು ಬರಹ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತಷ್ಟೇ! ಅದರಿಂದ ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ಲಾಭ ನಷ್ಟವಿದೆಯೋ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲೀಗ ನೀಲಿ ಮತ್ತು ಜಾನೂವಿನ ಪ್ರವೇಶವಾಗಿದೆ. ನಾಯಿ, ಬೆಕ್ಕು ಮತ್ತು ಈ ಎರಡು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಸಾಕಾಗದೇ ಆತ್ಮಸಾಂಗತ್ಯಕ್ಕೆ? ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಈ ಮನುಷ್ಯರ ಕೂಡ ಸಖ್ಯ? ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಹೋಗಿಬಿಡುವೆ ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳೆಂಬುದು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವು ಮೋಸದಿಂದ ಎರಗುವುದಿಲ್ಲ. ಗಿಲೀಟಿನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತುವುದಿಲ್ಲ, ಪ್ರೀತಿಯ ಮುಖವಾಡ ತೊಟ್ಟು ವಂಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮುದ್ದಿಸಿ ಮುದ್ದಿಸಿ ನಂಜುಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಈ ಮನುಷ್ಯಜೀವಿಯ ಸುಳ್ಳು, ಮೋಸ, ವಿಶ್ವಾಸಘಾತುಕತನವನ್ನು ಕಂಡುಂಡ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇಂಥ ತೀರ್ಮಾನವೊಂದು ಹರಳುಗಟ್ಟತೊಡಗಿದ್ದೇ ತಳಮಳಗಳ ಕೊನೆಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಆ ದಿವ್ಯ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಕಾದಂಬಿನಿ

ಹೈಡ್ರೋ ಇಂಜಿನಿಯರ್ಸ್ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಆಫೀಸ್ ಎಕ್ಸಿಕ್ಯೂಟೀವ್. ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹೊಸನಗರ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಮಾಸ್ತಿಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸ. ಬಿಡುವಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳು, ವೆಬ್ ಪೋರ್ಟಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಬರಹಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ‘ಹಲಗೆ ಮತ್ತು ಮೆದುಬೆರಳು’ ಅವರ ಮೊದಲ ಕಾವ್ಯಸಂಕಲನ.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 1 day ago No comment

    ಸವಿತಾ ನಾಗಭೂಷಣ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ | ದಾರಿಯೇ ದೈವ… ವೈಷ್ಣೋದೇವಿ

    ಪ್ರವಾಸಿ ಸವಿತಾ ಕಂಡ ಇಂಡಿಯಾ   ಇದು ನಾನು 2011ರ ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೆಲ ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಸಮೂಹದೊಂದಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ದರ್ಜೆಯ ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣದ ಮೂಲಕ ಕೈಗೊಂಡ ಭಾರತ ಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ. ಇದು ಈಗಾಗಲೇ 12 ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಡಿ ಎಸ್ ನಾಗಭೂಷಣ ಅವರ ಸಂಪಾದಕತ್ವದ ‘ನವ ಮಾನವ’ ಸಮಾಜವಾದಿ ಮಾಸಿಕದ (ಈ ಪತ್ರಿಕೆ ನವೆಂಬರ್ 2011ರ ...

  • 6 days ago One Comment

    ಅಜ್ಜಿಗೇನು ಬೇಕು ಅಂತ ಅಜ್ಜಂಗೇನು ಗೊತ್ತು!

            ಕಥನ         ಅಜ್ಜ ಪೆನ್ಷನ್ ತರೋದಕ್ಕೆ ಅಂತ ಪೇಟೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕಾರು ಬಂದು ನಿಂತಿತು. ಕಾರಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಮಗ, ಸೊಸೆ ಮತ್ತೆ ಆರು ವರ್ಷದ ಮೊಮ್ಮಗ ಬಂದಿದ್ರು. ಅಜ್ಜಿಗೆ ಖುಷಿ ತಡೆಯಕ್ಕಾಗದೇ ಅಡಿಗೆ ಮನೆ ಸಂದಿ ಮೂಲೇನೆಲ್ಲಾ ಹುಡುಕಿದ್ಲು. ದಡಾ ಬಡಾ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದ್ಲು, ಸರಾಪರಾ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದ್ಲು. ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಕೊತಾಕೊತಾ ಸದ್ದು ...

  • 1 week ago No comment

    ವಸಂತದ ನೆನಪು; ಮಾಗುವ ಹುರುಪು!

      ಜಗತ್ತಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತ ಸಾಗಿ, ನಮಗೆ ಈ ಜಗತ್ತು ಹೀಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವವರೆಗಿನದು ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸಿನ ಕಾಲ. ನಾವು ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ, ಕಲಿತದ್ದು, ಕೇಳಿದ್ದು, ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗುವ ವೇಳೆಗೆ ನಮಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚಿಗುರು ಟಿಸಿಲೊಡೆದಿರುತ್ತದೆ.     ಕುಣಿದಾಡುವಷ್ಟು ಚೈತನ್ಯವಿರುವ ಯೌವನಕ್ಕೂ, ಕುಂದಿದ ಶಕ್ತಿಯ ಇಳಿಗಾಲದ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ಬರುವುದು ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸು! ಹುಟ್ಟು, ಬದುಕು ,ಸಾವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಬದುಕನ್ನು ಹಲವರು ಸಾಧನೆಗಳ ...

  • 1 week ago No comment

    ಸವಿತಾ ನಾಗಭೂಷಣ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ | ಬಂಗಾರದ ಹೊಳಪು, ಬೇಗುದಿಯ ನೆನಪು…

    ಪ್ರವಾಸಿ ಸವಿತಾ ಕಂಡ ಇಂಡಿಯಾ   ಇದು ನಾನು 2011ರ ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೆಲ ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಸಮೂಹದೊಂದಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ದರ್ಜೆಯ ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣದ ಮೂಲಕ ಕೈಗೊಂಡ ಭಾರತ ಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬರೆದ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ. ಇದು ಈಗಾಗಲೇ 12 ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಡಿ ಎಸ್ ನಾಗಭೂಷಣ ಅವರ ಸಂಪಾದಕತ್ವದ ‘ನವ ಮಾನವ’ ಸಮಾಜವಾದಿ ಮಾಸಿಕದ (ಈ ಪತ್ರಿಕೆ ನವೆಂಬರ್ 2011ರ ...

  • 2 weeks ago No comment

    ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್ ಪಟ್ಟಾಂಗ | ನನಗೂ ಒಬ್ಬ ಗೆಳೆಯ ಬೇಕು…

    ಆ ಘಟನೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಈಗಲೂ ನಗು ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಘಟನೆಯೊಂದು ನಡೆದಿತ್ತು. ಅವು ನನ್ನ ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳು. ಮಂಗಳೂರಿನ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್ ಒಂದಕ್ಕೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕೆಂದು ಬಂದಿದ್ದ ನಾನು ಫುಡ್ ಕೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎತ್ತ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ಕೌಂಟರಿನತ್ತ ನಡೆದು ಬೇಕಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದೆ. ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ ನೊಣ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹೆಂಗಸಿಗೆ ನನ್ನ ಆಗಮನವು ಅಂಥಾ ಉತ್ಸಾಹವೇನೂ ತರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ...


Editor's Wall

  • 11 May 2018
    1 month ago No comment

    ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರು ಜೈಲಲ್ಲಿ ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಭೇಟಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲವಾ?

    ಭಾರತದ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಧಾನಿ ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ಅವರ ಆತ್ಮಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿಯೇ, ಅವರು ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದರೆಂಬುದರ ಕುರಿತ ವಿವರ ಸಿಗುತ್ತದೆ. “ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದ್ದ ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್, ಬಟುಕೇಶ್ವರ್ ದತ್, ವೀರ್ ಸಾವರ್ಕರ್ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವರನ್ನು ಯಾರಾದರೊಬ್ಬ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರು ಹೋಗಿ ಕಂಡಿದ್ದರಾ? ಆದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರು ಭ್ರಷ್ಟನೊಬ್ಬ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ” ಎಂದು ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಚುನಾವಣೆ ಪ್ರಚಾರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ವಾಗ್ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ...

  • 10 May 2018
    2 months ago No comment

    ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ; ವಾರವಿಡೀ ಬಿಡುಗಡೆ!

    ಪುಸ್ತಕವೊಂದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಅದರ ಬಿಡುಗಡೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೂ ಕಡ್ಡಾಯವೆಂಬಂಥ ಕಾಲವಿತ್ತು. ಈಗಲೂ ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಾವಿರ, ಲಕ್ಷದ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹಣ ಸುರಿದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುವ ಬಿಡುಗಡೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದ ಕುರಿತ ಮಾತಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಪ್ತ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆಯೇ? ದುಡ್ಡಿನ ವಿಚಾರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಯೋಜನೆ ಬೇಡುವ ಶ್ರಮ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು. ಹಾಲ್ ಬುಕ್ ಮಾಡಬೇಕಾದಲ್ಲಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಗೊತ್ತುಮಾಡುವುದು, ಅವರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಹೊಂದುವಂತೆ ದಿನಾಂಕ ನಿಗದಿಪಡಿಸುವುದು, ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರಿಕೆ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು, ...

  • 03 May 2018
    2 months ago No comment

    ಕಾದಂಬಿನಿ ಕಾಲಂ | ಏನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬದುಕು ದೂಡಬೇಕು

                      ಆಗೆಲ್ಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವ, ದೇವರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುವ ಮತ್ತು ಕೇಳಿದ ವರ ಕೊಡುವ ಕಥೆಗಳು ಮಸ್ತು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರಣ ನಾನು ದೇವರನ್ನು ಕಾಣುವ ಹಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.   ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇವೆಲ್ಲ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಘಟಿಸಿತ್ತೋ ಅರಿಯೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ನೆರೆಮನೆಯ ಒಬ್ಬ ಹೆಂಗಸು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೂಕಕ್ಕ ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ...

  • 30 April 2018
    2 months ago No comment

    ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಹೋರಾಟದ ಐದು ವರ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಆ ಪುಟ್ಟ ಗೂಡು

    ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಮೂಲ್ಯ ಘಳಿಗೆಯೇ ಇಂಥದೊಂದು ಘಟನೆಗೆ ಬಲಿಯಾದ ಆಘಾತದಲ್ಲಿರುವ ಆಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಗೆಲುವಾದವಳಂತೆ ಕಂಡರೂ ಮತ್ತೆ ಗಂಭೀರಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟೇ ಮಾತು. ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕನಸೂ ಒಡೆದುಹೋಗಿದೆ.   ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟ, ಸಮಾಜದೆದುರು ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುಖವಾಡ ತೊಟ್ಟುಕೊಂಡ ಮತ್ತು ಸಾಧ್ಯವಿರುವಷ್ಟೂ ವಾಮಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲಂಥ ಅತ್ಯಂತ ಬಲಿಷ್ಠ ದುಷ್ಟನೊಬ್ಬನನ್ನು ಎದುರುಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿಟ್ಟತನ ಹೇಗೆ ಅಗಾಧ ಸಾಗರದ ನಟ್ಟ ನಡುವಿನ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ...

  • 28 April 2018
    2 months ago No comment

    ಮೈಬಣ್ಣವೆಂಬ ಮಾನದಂಡ ಮತ್ತು ‘ವಿಪ್ಲವ’ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯ ರಾಜಕಾರಣ

    ಈ ‘ವಿಪ್ಲವ’ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ ಅಧಿಕಾರಸ್ಥವಾದುದಾಗಿದೆ. ದೇವರು, ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಒಡೆಯುವುದನ್ನು ತನ್ನ ಪರಮೋನ್ನತಿ ಎಂಬಂತೆ ಭ್ರಮಿಸುವ ಈ ಕುರೂಪವು ಮನುಷ್ಯರ ಮೇಲೆ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಎತ್ತಿಕಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಹೆಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಹೆಣ್ಣನ್ನೇ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸುವ ಹುನ್ನಾರಗಳ ಮೂಲಕ, ನಿಜವಾದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನಾಶಗೈಯುತ್ತಿದೆ. 21 ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ಅಂದರೆ 1997ರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಸುಂದರಿ ಪಟ್ಟ ಗೆದ್ದ ಡಯಾನಾ ಹೇಡನ್ ಮೈಬಣ್ಣದ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿ ಕೀಳು ಅಭಿರುಚಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದ ತ್ರಿಪುರಾ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ವಿಪ್ಲವ್ ಕುಮಾರ್ ದೇವ್ ...