Share

ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್ ಪಟ್ಟಾಂಗ | ನನಗೂ ಒಬ್ಬ ಗೆಳೆಯ ಬೇಕು…

ಘಟನೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಈಗಲೂ ನಗು ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ ಬರುತ್ತದೆ.

ಅಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಘಟನೆಯೊಂದು ನಡೆದಿತ್ತು. ಅವು ನನ್ನ ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳು. ಮಂಗಳೂರಿನ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್ ಒಂದಕ್ಕೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕೆಂದು ಬಂದಿದ್ದ ನಾನು ಫುಡ್ ಕೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎತ್ತ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ಕೌಂಟರಿನತ್ತ ನಡೆದು ಬೇಕಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದೆ. ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ ನೊಣ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹೆಂಗಸಿಗೆ ನನ್ನ ಆಗಮನವು ಅಂಥಾ ಉತ್ಸಾಹವೇನೂ ತರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬರೆದುಕೊಂಡು ಒಳನಡೆದರು. ನಂತರ ಒಳನಡೆದ ವೇಗದಲ್ಲೇ ಹೊರಬಂದ ಆಕೆ ”ಇನ್ನೂ ಏನೂ ತಯಾರಾಗಿಲ್ಲ. ಟೈಮಾಗುತ್ತೆ. ಒಂದರ್ಧ ತಾಸಾಗಬಹುದು”, ಎಂದು ನಿರುತ್ಸಾಹದಿಂದ ನುಡಿದಳು. ನಾನೂ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿರದಿದ್ದ ಕಾರಣ ಹೂಂಗುಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲೇ ಎದುರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡೆ. ಕೌಂಟರಿನಾಚೆ ಆಕೆ. ಈ ಕಡೆ ನಾನು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ವಾತಾವರಣವು ಆಕೆಯನ್ನು ತೂಕಡಿಕೆಗೆ ದೂಡಿದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಆಲಸ್ಯಕ್ಕೆ ದೂಡಿತ್ತು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನೀರಸ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ.

ಕಾಲಹರಣಕ್ಕೆಂದು ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲಾ? ಆಕೆ ಪುಟ್ಟ ಚೀಟಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ನನ್ನ ಆರ್ಡರ್ ನನಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು ಆಗಲೇ. ಆಕೆಯ ಕೈಬರಹವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸೊಗಸಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಗಮನಿಸಿದೆ. ಆಕೆಯ ಟಿ-ಶರ್ಟಿನ ಮೇಲೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಲೋಹದ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿದ್ದ ಹೆಸರನ್ನು ಕಂಡು, ಅದೇ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಂಬೋಧಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಕೈಬರಹ ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಬಹುಷಃ ಗ್ರಾಹಕನಾಗಿ ನನ್ನಿಂದ ಈ ಮಾತನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸದ ಆಕೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಖುಷಿಯಾದವಳಂತೆ ಕಂಡಳು. ನನಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನರ್ಪಿಸುತ್ತಾ ಅದು-ಇದು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಏನೋ ಕಥೆ ಹೇಳತೊಡಗಿದಳು. ನಾನು ಮಿತಭಾಷಿಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ಮಾತಾಡುವ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಆಕೆಯೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ನನ್ನ ಕೆಲಸವು ಆಲಿಸುವುದಕ್ಕೇ ಮೀಸಲಾಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಯಿತು. ಕೀ ಕೊಟ್ಟ ಆಟಿಕೆಯಂತೆ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಹೋದ ಆಕೆ ತನ್ನ ಗಂಡ, ಕುಟುಂಬ, ಎಫ್ಫೆಮ್ಮು, ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕು… ಹೀಗೆ ನಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಹೋದಳು. ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯರು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮಾತಾಡುವಂತೆ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತೈದರಿಂದ ಮೂವತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ಆಕೆ ಮಾತಾಡಿದ್ದೇ ಮಾತಾಡಿದ್ದು. ಬರೀ ಮಾತು. ಆಕೆಯದ್ದೇ ಮಾತು! ಕೊನೆಗೆ ಮಾತಿನ ಭರದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಳಿ ತನ್ನ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಯನ್ನು ಬೈಯಲು ಹೊರಟಿದ್ದ ಆಕೆ ಈ ಬಾರಿ ಮಾತ್ರ ಹಟಾತ್ತನೆ ಎಚ್ಚರವಾದವಳಂತೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸ್ತಬ್ದಳಾದಳು. ತಾನು ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಮಾತಲ್ಲೇ ಮೈಮರೆತಿದ್ದೆನೆಂಬ ಸತ್ಯವು ಆಕೆಗೆ ಈಗ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಆಗಂತುಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬನೆದುರು ಹೀಗೆ ಮೈಮರೆತಿದ್ದು ಆಕೆಯನ್ನು ಮುಜುಗರಕ್ಕೂ, ಆತಂಕಕ್ಕೂ ದೂಡಿತ್ತು. “ಯಾರ್ರೀ ನೀವು?”, ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಆಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾದವಳಂತೆ ಕೇಳಿದಳು ಆಕೆ. ಈಗ ಹೀಗಾದರೆ ಏನು ಮಾಡುವೆನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಂದು ಮಾತ್ರ ಆಕೆಯೆದುರೇ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಮಾತಿನ ಭರದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಮರೆಯುವವರಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ ಎಂಬುದು ನನಗಂದು ತಮಾಷೆಯಾಗಿ ಕಂಡಿತ್ತು. ನನ್ನ ನಗುವಿನಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಇರಿಸುಮರುಸಾದ ಆಕೆ ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಒಳನಡೆದಿದ್ದಳು. ಆ ಹುಡುಗಾಟದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನಗಂತೂ ಇದೊಂದು ತಮಾಷೆಯ ಘಟನೆಯಾಗಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಿತು.

ಆದರೆ ತಮಾಷೆಯ ಜೊತೆಗೇ ಈ ಘಟನೆಯು ಬಹುದೊಡ್ಡ ಪಾಠವೊಂದನ್ನು ನನಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದೂ ಸತ್ಯ. ಹೊಸ ಗೆಳೆತನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದು ಈ ಒಂದು ಘಟನೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಮನದಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಆಕೆಗೆ ಆಗಂತುಕನಾಗಿದ್ದೆ. ಓರ್ವ ಯಕಃಶ್ಚಿತ್ ಗ್ರಾಹಕನಾಗಿದ್ದೆ. ಆಕೆ ನನ್ನ ದುಪ್ಪಟ್ಟಿನ ವಯಸ್ಸಿನವರಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮೊದಲ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಅಂದು ನಾವು ಹರಟಿದೆವು. ನಾವು ಹರಟಿದೆವು ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಆಕೆ ಹರಟಿದರು ಎನ್ನುವುದು ಅಪ್ಪಟಸತ್ಯ. ನಾನು ಆಕೆಯನ್ನು ಹೊಗಳಿದ್ದರಿಂದ ಆಕೆ ಉಬ್ಬಿಹೋಗಿ ಇಷ್ಟು ಮಾತಾಡಿದಳು ಎಂಬುದು ಅರ್ಧಸತ್ಯ ಮಾತ್ರ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ನನ್ನ ಮನದಾಳದ ಪ್ರಶಂಸೆಯಾಗಿತ್ತೇ ಹೊರತು ಮುಖಸ್ತುತಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೈಬರಹವು ಸೊಗಸಾಗಿದ್ದವರಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಆಗಲೇ ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಹೊಸತೇನಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೇನು? ಉತ್ತರವು ಬಲು ಸರಳ: ನಾನು ಆಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಗೆಳೆಯರಾಗಲು ಇದಿಷ್ಟು ಸಾಕಾಗಿತ್ತು.

ನಮ್ಮದೇ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ನಾವು ವಯಸ್ಸು-ಲಿಂಗ-ಜಾತಿಭೇದಗಳಿಲ್ಲದೆ ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಶುರುವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಕ್ಕಳಾದ ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಮಾತಾಡಿಸಿದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲೂ ಹೀಗಾಗುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ದೊಡ್ಡವರಾಗುತ್ತಾ ಬಂದಂತೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೇ ನಾವು ಅದೃಶ್ಯ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟತೊಡಗಿದೆವು. ಆಗಂತುಕರೆಂದರೆ ಕಳ್ಳನೋ, ಅತ್ಯಾಚಾರಿಯೋ ಎಂಬಂತಹ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಆತಂಕಗಳು ಶುರುವಾದವು. ಹೊಸ ಗೆಳೆತನವನ್ನು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ನೈಜಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನವರನ್ನು ಗೆಳೆಯರನ್ನಾಗಿಸುವ ಬದಲು ನಾವು ಚಾಟ್ ರೂಮ್ ಗಳ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಮೊರೆಹೋದೆವು. ಐದು ಸಾವಿರ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಪಡೆದೆವೆಂದು ಜಂಭಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡೆವು. ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಕುಳಿತು ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುವ ಆಸಾಮಿಯು ಅಸಲಿಯೋ, ನಕಲಿಯೋ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯದೆಯೂ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಕುಟ್ಟಿದೆವು, ಹಲ್ಲು ಕಿಸಿದೆವು, ರೋಮಾಂಚನಕ್ಕೊಳಗಾದೆವು. ಇನ್ನು ಮಾನಿಟರ್ ನಿಂದ ಹೊರಬಂದರೆ ಮತ್ತದೇ ನೀರಸ ಜೀವನ, ಸಪ್ಪೆ ಮುಖಗಳು, ಜನಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದಂತಿನ ಅನುಭವ.

ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕಿನ ಟೆಲಿಫೋನ್ ಕಂಪೆನಿಯೊಂದು ಸರ್ವೇ ಮಾಡಿತ್ತಂತೆ. ಜನರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಟೆಲಿಫೋನ್ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಅತೀ ಹೆಚ್ಚು ಬಳಸುವ ಪದ ಯಾವುದೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೂ ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಆ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಪದವೆಂದರೆ ‘ನಾನು’. ಸುಮಾರು 500 ಟೆಲಿಫೋನ್ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 3900 ಬಾರಿ ಈ ಪದವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಹಾಗಿರಲಿ. ಒಂದು ಗ್ರೂಪ್ ಫೋಟೋ ಇದೆ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡೋದ್ಯಾರನ್ನು? ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿಯೂ ನಮ್ಮನ್ನೇ. ‘ನಾನು’ ಎಂಬುದು ನನಗೆಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೆಂಬುದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಇದಿಷ್ಟೇ ಸಾಕು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಇಂಥದ್ದೇ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಕೊಟ್ಟರೆಂದರೆ? ತಕ್ಷಣ ಅವರನ್ನು ನಾವು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇವೆ. ಸಮಾನಮನಸ್ಕರೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಅದೆಷ್ಟು ಪ್ರಮುಖ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಸೊಗಸಾದ ಅನುಭೂತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಗೆಳೆತನಗಳಾಗುವುದು ಸುಲಭ.

ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಉತ್ಸುಕತೆಯೆಂದರೆ ಅವರ ಖಾಸಗಿ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಗು ತೂರಿಸುವುದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಪತ್ತೇದಾರರಂತೆ ಬೆನ್ನು ಬೀಳುವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಬೇರೊಬ್ಬರು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿಸಬಲ್ಲದು. ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ನಾಯಕರೊಬ್ಬರು ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯವೊಂದಕ್ಕೆ ರ್ಯಾಲಿಗೆಂದು ಬಂದಾಗ ಭಾಷಣದ ಮೊದಲ ಸಾಲನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲೇ ಹೇಳಿ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಗಿಟ್ಟಿಸುವುದರ ಹಿಂದಿರುವ ಗಿಮಿಕ್ಕೂ ಇದೇ. ”ನೀವೆಲ್ಲರೂ ನನಗೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ, ಬಹಳ ಅಮೂಲ್ಯ”, ಎಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಜನತೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸುವುದು. ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ಒಮ್ಮೆ ಡ್ಯೂಕ್ ಆಫ್ ವಿಂಡ್ಸರ್ ಗೆ ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕಾ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆಂದು ಹೊರಡಬೇಕಿತ್ತಂತೆ. ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ತಿಂಗಳುಗಳು ಬಾಕಿಯಿರುವಾಗಲೇ ಸ್ಪ್ಯಾನಿಶ್ ಕಲಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು ಈತ. ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕಾಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರದ್ದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ಅವರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅದು ನೆರವೇರಿತು ಕೂಡ. ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕನ್ನರು ಈ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ರಾಜಮನೆತನದ ಅರಸನ ಸ್ಪ್ಯಾನಿಶ್ ಭಾಷಣಕ್ಕೆ ತಲೆದೂಗಿದರು. ಅತಿಥಿ ಈಗ ಹೊರಗಿನವನಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬನಾಗಿದ್ದ.

ಹೀಗೆ ಒಂದು ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ನಗು, ಒಂದು ಆತ್ಮೀಯ ಪ್ರಶಂಸೆ, ಕಾಳಜಿಯ ಒಂದು ಮಾತು, ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ತವಕ, ಆಲಿಸುವ ತಾಳ್ಮೆಗಳಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸಂವಹನವು ಅಂಥಾ ಸಾಹಸದಂತೇನೂ ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಗೆಳೆತನವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಇಂಥಾ ಸುಲಭದ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೈಬಿಟ್ಟು ಇದನ್ನೊಂದು ಸಂಕೀರ್ಣ ರಾಕೆಟ್ ಸೈನ್ಸ್ ನಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕೋ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಬಯಸಿ ಖಾಸಗಿಯಾಗಿ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಕಳಿಸುವ ಕೆಲ ಆಗಂತುಕರನ್ನು ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ಬಾರಿ ಇವುಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ಮೂರ್ಖತನದ ವರಾತಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆಯೆಂದರೆ ‘ನೀನೂ ಬೇಡ, ನಿನ್ನ ಗೆಳೆತನವೂ ಬೇಡ’ ಎಂದು ದೂರದಿಂದಲೇ ಅಟ್ಟುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಬಳಕೆದಾರರ ಇನ್ಬಾಕ್ಸ್ ಗಳು ಗೊತ್ತುಗುರಿಯಿಲ್ಲದ ಸಂದೇಶಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಕಸದ ತೊಟ್ಟಿಯಂತಾಗಿರುವುದು ಕೂಡ ಈ ಕಾರಣಗಳಿಂದಲೇ.

ನೈಜಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಬೆಳೆಸುವ ಸಂಪರ್ಕಗಳಿಗೂ ವರ್ಚುವಲ್ ಜಗತ್ತಿನ ವಲಯಕ್ಕೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸದ ಗೆರೆಯು ಮಂದವಾದಂತೆ ಕಾಣತೊಡಗಿದಾಗ ಇಂಥಾ ಗೊಂದಲಗಳುಂಟಾಗುತ್ತವೆಯೇ? ಇರಬಹುದೇನೋ! ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓರ್ವ ಸಹಪಾಠಿಯಿದ್ದ. ಬಿಹಾರ ಮೂಲದವನು. ತರಗತಿಯಿಂದ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ಅವನಿಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಕೆಲಸವೆಂದರೆ ಸಂವಹನ ಕಲೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಇ-ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವುದು. ‘ಹೊಸ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ?’, ‘ಸುಂದರಿಯೊಬ್ಬಳ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಅನ್ನು ಐದು ನಿಮಿಷದೊಳಗೆ ಗಿಟ್ಟಿಸುವುದು ಹೇಗೆ?’… ಈ ಬಗೆಯವು. ಅದೇನು ಓದಿ ಗುಡ್ಡಹಾಕಿದನೋ ಆತ! ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನಾಲ್ಕೈದು ಸಹಪಾಠಿಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಆತ ಯಾರ ಜೊತೆಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದನ್ನೂ ನಾವುಗಳು ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸತತ ಓದು ಮಾತ್ರ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಅಂತೂ ಇವೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಕಂಗೆಡಿಸಿತ್ತೆಂದರೆ ಈತ ಓದುತ್ತಿದ್ದುದೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಕಸವೇ ಎಂದು ತಲೆಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇದು ಒಲೆ ಹಚ್ಚುವಷ್ಟೂ ಆಸಕ್ತಿ, ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲದವನು ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲೇ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಬಿರಿಯಾನಿ ಚಪ್ಪರಿಸಿದಂತೆ.

“ಯಶಸ್ವಿ ಲೇಖಕನಾಗಲು ಬೇಕಿರುವುದೊಂದೇ. ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತನಾಗಿರುವುದು” ಎಂದು ನ್ಯೂಯಾಕ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಮಾಧ್ಯಮತಜ್ಞರೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿದ್ದರಂತೆ. ಇದು ಲೇಖಕರಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮುಖ್ಯವೇ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಗೆಳೆತನವನ್ನು ಬಯಸುವುದೆಂದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಜಾಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ಹೀಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲಾಗಿ ನಾವು ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಖಾಲಿಯೂ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಗೆಳೆತನಗಳು ಇಂಥದ್ದೇ ಸಹಜಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಲಿ!

ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ್

ಮೂಲತಃ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಕಿನ್ನಿಗೋಳಿಯವರು. ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ಸುರತ್ಕಲ್ (ಎನ್.ಐ.ಟಿ.ಕೆ) ನಿಂದ 2011ರಲ್ಲಿ ಸಿವಿಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪದವಿ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಜಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಇಲಾಖೆ, ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಗುರುಗ್ರಾಮ್ ಆದ ಹರಿಯಾಣದ ಗುರ್ಗಾಂವ್ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರರಾಜಧಾನಿಯಾದ ನವದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ನಂತರ, ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ದೂರದ ಆಫ್ರಿಕಾದ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ `ರಿಪಬ್ಲಿಕ್ ಆಫ್ ಅಂಗೋಲಾ’ ದೇಶದ ವೀಜ್ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ, ವಿಶ್ವಬ್ಯಾಂಕ್ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಸ್ಥಳೀಯ ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನಿಯುಕ್ತಿಗೊಂಡು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ.

ಚಿತ್ರಕಲೆ ಮತ್ತು ಓದಿನ ಪಯಣದಲ್ಲೇ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ಇವರಿಗೆ, “ತಾನೂ ಬರೆಯಬಲ್ಲೆ” ಎಂಬ ಸಂಗತಿಯ ಅರಿವಾದ ನಂತರದ ದಿನಗಳಿಂದ, ಅಂದರೆ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಕಥೆಗಳು, ಲೇಖನಗಳು, ಪ್ರಬಂಧಗಳು, ಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧಗಳು, ಮಿನಿ ಸರಣಿ ಬರಹಗಳು, ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರಗಳು, ಅನುವಾದಗಳು ಕನ್ನಡದ ವಿವಿಧ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ಓದುವ ಮತ್ತು ಆಗಾಗ ಬರೆಯುವ ಹೊರತಾಗಿ, ಪ್ರವಾಸದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದೇಶ ಸುತ್ತುವ ಮತ್ತು ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸ.

Share

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Recent Posts More

  • 2 weeks ago No comment

    ಕವಿಸಾಲು | ಇಂಡೋನೇಶಿಯಾ

        ಕವಿಸಾಲು         ಕಿಚ್ಚೆದ್ದು ಕುಣಿವ ನೀರು ಬಿರುಗಾಳಿ ತುಂಬಿದ ಒಡಲು ಎತ್ತೊಯ್ದು ಬಿಸಾಡಿ ಇಳೆಗೆ ಎದೆಯಿಳಿಸಿದೆ ಕಡಲು ನಡುಗಿಬಿಟ್ಟಳೆ ವಸುಂಧರೆ ಶತಕೋಟಿ ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟು ಸುನಾಮಿಯ ಕೋಪಕ್ಕೆ ವಿಕಾರವಾಗಿ ಬೊಬ್ಬಿರಿದು ಊಳಿಟ್ಟು ಜೀವ ಜಲ, ಉಸಿರ ಗಾಳಿ ಹುಚ್ಚೆದ್ದು ಕುಣಿದು ಅಪ್ಪಳಿಸಿದ ಆಘಾತಕ್ಕೆ ಕಂಗೆಟ್ಟು ತತ್ತರಿಸಿವೆ ಪ್ರಾಣಿ, ಮನುಜ ಕುಲ ಮಾಡು ಹಾರಿ, ಕಂಬಗಳು ಕುಸಿದು ನೆಲಕಚ್ಚಿವೆ ಮಾನವನ ಬೀಡು ಕತ್ತರಿಸಿ ...

  • 2 weeks ago No comment

    ಕವಿಸಾಲು | ತಡವಿಲ್ಲದಿರಲಿ ಇನ್ನು…

        ಕವಿಸಾಲು         ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ಕಾದ ಮಂದಿರವಿದು ಕುಸಿದು ಕುಳಿತ ದ್ವಾರಪಾಲಕರು ಎತ್ತರದ ಗೋಡೆಗಳ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆಗಳು ಕೂಡ ಮೌನವಿಂದು ಮನ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲುಗಳು ಒಲವ ಸಿರಿಗೆ ಚೇತರಿಸಿ ತೆರೆದ ಗಳಿಗೆ ಎತ್ತರದ ಹೊಸ್ತಿಲುಗಳ ತಡೆಯ ದಾಟಿ ತಲುಪಬೇಕಿದೆಯಷ್ಟೆ ಬಯಕೆ ಗುರಿಯನ್ನು ದಟ್ಟ ಹಸಿರಿನ ಕಾಡು, ಆಗಸದ ನೀಲಿ ಬಿಳಿಯ ಮೋಡಗಳ, ಬಿಸಿಲ ಬೆಳಕಿನ ನಡುವೆ ಬಯಲ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯ, ತಿಳಿಗಾಳಿ ತವಕದಲಿ ಬಂಧನಗಳ ...

  • 4 weeks ago No comment

    ಸ್ವಿಟ್ಜರ್ಲ್ಯಾಂಡಿನ ಕಣ್ಮಣಿ – ಲ್ಯೂಸರ್ನ್

        ನಾನಾ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿರುವ ಈ ನಗರ ಪ್ರವಾಸಿಗರನ್ನು ಸೂಜಿಗಲ್ಲಿನಂತೆ ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಬೇಸರ ತರಿಸದ ಸುಂದರ ಸ್ವಿಸ್ ನಗರಿ.         “ನಾಳೆ ಸ್ವಿಟ್ಜರ್ಲ್ಯಾಂಡ್” ಎಂದ ಕೂಡಲೇ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹರ್ಷೋದ್ಗಾರ! ಯೂರೋಪಿನ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದ ನಮಗೆಲ್ಲ ಸ್ವಿಟ್ಜರ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ಹೆಸರು ಇಂಪಾಗಿ ಕೇಳಿಸಲು ಕಾರಣಗಳು ಹಲವು. ಮೈಲುಗಟ್ಟಲೆ ಹಸಿರು ನೆಲ, ಹಚ್ಚಹಸಿರು ತುಂಬಿದ ಬೆಟ್ಟಗಳು, ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿನ ಹಿಮ ಕರಗಿ ಜುಳಜುಳನೆ ಹರಿವ ತಿಳಿ ಬೂದು, ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ...

  • 1 month ago No comment

    ಕವಿಸಾಲು | ಒಲವಿನಾಟ

        ಕವಿಸಾಲು       ಶರದೃತು ತೂರಿದ ಪುಂಡ ಗಾಳಿಗೆ ಎಲೆಗಳೆಲ್ಲ ಹಾರಿ ಉದುರಿ ಮಳೆಗೆ, ಬಿಸಿಲ ಝಳಕ್ಕೆ ಒಡಲನೊಡ್ಡಿ ಹಾಡೋ ಹಕ್ಕಿಯ ಗೂಡು ಬರಿದು ಮೈಯ ಕೊಂಕಿಸಿ, ತಲೆಯ ಹೊರಳಿಸಿ ಚಳಿಯ ಮುಸುಕಿನಲ್ಲಿ ಕಂಪಿಸಿದ ಮರಕ್ಕೆ ಚಿಗುರ ಬಯಕೆಯ ನಸು ಪುಳಕ ಹಸಿರ ಉಸಿರಿನ, ಹಕ್ಕಿ ಹಾಡಿನ ಕನಸ ಹೊದಿಕೆಯ ಬಿಸಿ ಒಡಲು ತುಂಬಲು ಬಯಕೆಯಾಗಿ ಟೊಂಗೆ-ರೆಂಬೆಗಳಲಿ ಕವನ ಸದ್ದು ಗದ್ದಲವಿಲ್ಲದೆ ಇತ್ತ ಒಲವಿನೋಲೆಯ ...

  • 1 month ago No comment

    ಕವಿಸಾಲು | ನಕ್ಷತ್ರ ನಾವೆ

      ಕವಿಸಾಲು       ಮೋಡವೇ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಇಳಿದಂತೆ ದಟ್ಟವಾದ ಹೊಗೆ ಮನೆಜಂತಿಗಳ ತುಂಬಾ ನೇತುಕೊಂಡಿದೆ ಚುಕ್ಕಿಗಳೇ ಮನೆಯ ಜಂತಿಗಳಲಿ ಯಾತ್ರೆ ಹೊರಟಂತೆ ಕಂಡರು ಮಿನುಕು ಹುಳುಗಳ ಹಾಗೆ ಚಿಮಣಿದೀಪದ ನೆರಳು ಸದಾ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಗೋಡೆಗಳು ಅಕ್ಷರಶಃ ಬೂದಿಗುಡ್ಡದಂತೆ ಕಪ್ಪುಕಾಡಿಗೆಗಳ ಹಾಗೆ ಗೋಚರ ಬಾಗಿಲು ಕಿಟಕಿಗಳ ಮೂಲಕ ಬುಸುಗುಡುವ ಹೊಗೆ ಉಗಿಬಂಡಿಯ ಕಾಲಚಕ್ರದಲಿ ದಿನಗಳ ದೂಡಿದಂತೆ ಹೊಗೆಯ ಬೇಗೆಯಲಿ ಅವಳೆಂದೂ ಎದೆಗುಂದಲಿಲ್ಲ ಹಣೆಯ ಬೆವರಿನ ಗಟ್ಟಿ ತಾಜಾತನದ ...


Editor's Wall

  • 31 August 2018
    2 months ago No comment

    ಪ್ರಸಾದ್ ಪಟ್ಟಾಂಗ | ಓದು ಮಗು ಓದು…

        “ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲಾ… ಪಠ್ಯದಾಚೆಗೂ ಅವರು ಏನೇನು ಓದಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸುವಂಥದ್ದು” ಎಂದು ಟೆಲಿಫೋನ್ ಕರೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಮಿತ್ರರಾದ ಗಣೇಶ್ ಕೋಡೂರು. ಓದು, ಬರವಣಿಗೆ, ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ, ಪ್ರವಾಸ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ, ಸಮಾಜಸೇವೆ, ಪ್ರಕಟಣೆ… ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಗಣೇಶ್ ಅವರದ್ದು ಇದೊಂದು ಹೊಸ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ತಕ್ಷಣ ಅಂದುಕೊಂಡೆ ನಾನು. ಸದಾ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರಾಗಿರುವ ಗಣೇಶ್ ಕೋಡೂರು ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ...

  • 30 August 2018
    2 months ago No comment

    ಕಾದಂಬಿನಿ ಕಾಲಂ | ತಮ್ಮ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಗೆ ತಾವೇ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡ ಮೊದಲ ಮೊಳೆ

                        ಬಹುದೊಡ್ಡ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಖಂಡ ಭಾರತವನ್ನು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರದ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.   2019ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಳವಳಕಾರಿ ಘಟನಾವಳಿಗಳು ಜರುಗುತ್ತಾ ಈ ದೇಶದ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ನಾಗರೀಕರ ಕಣ್ಣೆದುರು ಭಯದ ನೆರಳು ಕವಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ದೇಶದೊಳಗೆ ಕೊಲೆ, ಹಲ್ಲೆ, ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಗಲಭೆ, ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ಧಿ ಹಬ್ಬಿಸುವುದು, ಆತಂಕ ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು ಇನ್ನೂ ...

  • 26 August 2018
    2 months ago No comment

    ಗೆದ್ದು ಬೀಗುತ್ತಿರುವ ದುಷ್ಟ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಅಮರ್ತ್ಯ ಸೇನ್ ಮಾತುಗಳು

        ಜನರನ್ನೇ ಕೊಲ್ಲಲು ಜನಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ದುಷ್ಟತನಕ್ಕೆ ಕೊನೆಗಾಲ ಯಾವಾಗ?     “ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕೋಮುವಾದಿಯೇತರ ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿಯೇತರ ಶಕ್ತಿಗಳು ಒಂದಾಗಿ 2019ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಿದೆ ಮತ್ತು ಇವುಗಳ ಜೊತೆಗೂಡಲು ಎಡಪಕ್ಷಗಳು ಹಿಂಜರಿಯಕೂಡದು.” ಇವು ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಅಮರ್ತ್ಯ ಸೇನ್ ಅವರ ಮಾತುಗಳು. “ನಾವು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರವನ್ನು, ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ. ಕೋಮುವಾದಿ ಬಲಪಂಥೀಯ ಪಡೆಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲು ...

  • 26 August 2018
    2 months ago No comment

    ಕಡು ಭಯಂಕರ ಕತ್ತಲೊಳಗೆ ಅವಳಂಥ ಅದೆಷ್ಟು ಜೀವಗಳೊ!

      ಅವಳೊಳಗೀಗ ಕನಸುಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಮಿಂಚು ಸ್ಫುರಿಸಬೇಕಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಳೆಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವ ಯಾತನೆ ಮಾತ್ರವೇ ಸರಿದಾಡುತ್ತಿದೆ.       ಒಂದು ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಕಳೆದ ಏಪ್ರಿಲ್ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಏಳು ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ರೋಹಿಂಗ್ಯಾಗಳು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದೊಳಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧದಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳೇ. ಆ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ದಮನಿತರು. ಆ ಮಕ್ಕಳ – ಅದರಲ್ಲೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಬದುಕು ಎಂಥ ನರಕಮಯ ಎಂಬುದನ್ನು ...

  • 23 August 2018
    2 months ago No comment

    ಕಾದಂಬಿನಿ ಕಾಲಂ | ದುರ್ಬಲ ಗಳಿಗೆಗಳನ್ನೇ ಹೊಂಚುವ ಹದ್ದುಗಣ್ಣುಗಳೆದುರು ಹೆಣ್ಣು ದೇಹ

                        ಲೋಕದ ನೀತಿಯೇ ಅದಲ್ಲವೇ? ತನ್ನ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ವಿತರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ದುರ್ಬಲರನ್ನೇ ಅಲ್ಲವೇ ಬಲಿಗಂಬಕ್ಕೇರಿಸುವುದು?   ‘ಟೈಟಾನಿಕ್’ ಎನ್ನುವುದು ವಿಕೋಪದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಠರ ಕೈ ಹೇಗೆ ಮೇಲಾಗುತ್ತದೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಶಕ್ತ ರೂಪಕ. ಅಂಥಲ್ಲಿ ಕೆಳಗಿನವರನ್ನು ತುಳಿಯುವ, ಅವರ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಕಬಳಿಸಲು ಹವಣಿಸುವ ವಿಕರಾಳ ಆಟವೊಂದು ನಿರಾತಂಕವಾಗಿ ಜರುಗುತ್ತದೆ. ನೆನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ...